Bahagi 3
Akala ko tapos na ang lahat nang sampalin ko siya, pero doon ko lang nalaman na ang bracelet na tatlong taon kong tiniis ay isang malaking kasinungalingan.
Hindi ako agad nagsalita. Tinitigan ko lang ang kamay ni Liza. Ang bracelet na suot niya ay parehong-pareho sa kuwento ni Carlo. Makintab pa rin. Walang basag. Walang gasgas. Parang hindi kailanman nasira.
“Liza,” sabi ko nang mahinahon, pero nanginginig ang boses ko. “Ipakita mo sa akin ang kamay mo.”
Agad niyang itinago ang kamay niya sa likod niya. Namula ang mukha niya. Tumingin siya kay Carlo na parang humihingi ng tulong.
“Ano ba, Grace?” sabi ni Carlo. “Buntis siya. Huwag mo siyang takutin.”
“Hindi ko siya tinatakot,” sagot ko. “Gusto ko lang makita ang bracelet na sinasabi mong sinira ko. Kasi suot niya pa rin hanggang ngayon.”
Tahimik si Carlo. Tumingin siya sa kamay ni Liza. Doon lang yata niya napansin na suot pa rin nga ito ni Liza. Kumunot ang noo niya.
“Bagong bracelet ‘yan,” sabi ni Liza nang mabilis. “Binilhan ako ni Carlo ng bago.”
“Talaga?” sabi ko. “Kailan? Kasi tatlong taon mong sinasabi na ako ang sumira, tapos ngayon may bago ka na pala. Nasaan ang luma? Nasaan ang resibo?”
Hindi siya makasagot. Tumingin siya sa nanay niya. Si Aling Delia, biglang tumahimik din. Dati, ang lakas niyang sumigaw. Ngayon, nakayuko siya at kunwari inaayos ang buhok niya.
Lumapit ako ng isang hakbang kay Carlo.
“Carlo, sabihin mo sa akin ang totoo. Kailan ko sinira ang bracelet niya? Nasaan ako noon? Kasama ba kita? Kasi hindi ko maalala na hinawakan ko man lang ang bracelet niya.”
Hindi siya makatingin sa akin nang diretso. Ang mga mata niya, umiwas. Ang kamay niya, mahigpit na nakahawak sa armrest ng wheelchair.
“Grace, matagal na iyon,” sabi niya. “Kalimutan mo na.”
“Hindi ko puwedeng kalimutan,” sabi ko. “Dahil sa bracelet na iyan, tatlong taon mo akong binigyan ng iisang klaseng bracelet lang. Tatlong taon mo akong pinahiya sa bawat anibersaryo, sa bawat Pasko, sa bawat kaarawan ko. Lahat ng kaibigan ko, nagtatanong kung bakit iisa lang ang regalo ko. Lahat ng tao sa opisina, alam na pinaparusahan mo ako.”
Naramdaman ko ang bigat sa dibdib ko. Hindi ito galit lang. Mas malalim pa doon. Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Tatlong taon akong naniwala na baka nga may nagawa akong mali. Tatlong taon akong nag-isip na baka nga kasalanan ko. Pero ngayon, kaharap ko ang pruweba na hindi totoo ang kuwento nila.
Naalala ko ang unang beses na binigyan ako ni Carlo ng bracelet na iyon. Anibersaryo namin noon. Naghanda ako ng hapunan sa bahay namin sa Makati. Nagluto ako ng paborito niya. Nag-ayos ako ng mesa. Tapos dumating siya, may dalang maliit na kahon. Binuksan ko, bracelet. Sabi niya, “Ito lang ang bagay sa’yo.” Noong una, akala ko nagbibiro siya. Pero nang sumunod na Pasko, bracelet ulit. Nang sumunod na kaarawan ko, bracelet ulit. Doon ko naintindihan na hindi iyon regalo. Parusa iyon.
Naalala ko rin ang mga beses na nakita ko si Liza sa social media. Suot niya ang mamahaling set ng alahas na pinagawa ni Carlo. May kuwintas, may hikaw, may singsing. Bawat taon, iba ang design. Bawat taon, mas mahal. Samantalang ako, iisang bracelet na ₱8,500 lang ang halaga mula sa counter. Tapos sasabihin niya na ako pa ang sumira ng bracelet ni Liza?
“Liza, ikaw ang magsabi,” sabi ko. “Sinira ko ba talaga ang bracelet mo?”
Umiyak si Liza. Pero ibang iyak ito. Hindi na ito iyak ng kawawa. Iyak ito ng taong nahuli.
“Hindi mo sinasadya,” sabi niya nang mahina. “Nasa party tayo noon. Nagkabanggaan tayo. Nalaglag ang bracelet ko.”
“Anong party?” tanong ko. “Kailan? Sino ang kasama natin? Kasi hindi ko maalala na nagkaroon tayo ng party na magkasama tayong tatlo.”
Tumingin si Liza kay Carlo. Tumingin si Carlo sa sahig.
“Wala naman talagang party,” sabi ni Carlo sa wakas, halos pabulong. “Sinabi lang ni Liza sa akin na sinira mo. Naniwala ako sa kanya.”
Doon ako natawa, pero masakit ang tawa ko. Parang may sumaksak sa dibdib ko.
“Naniwala ka agad sa kanya na hindi mo man lang ako tinanong?” sabi ko. “Lumaki tayo na magkasama, Carlo. Magkababata tayo sa Quezon City. Ako ang kasama mo noong wala ka pang pera. Ako ang naghintay sa’yo noong nagsisimula ka pa lang. Tapos sa isang salita ng babaeng nakilala mo lang, hinusgahan mo na ako?”
Hindi siya sumagot. Ang mga kamay niya, nanginginig. Hindi ko alam kung dahil sa sakit ng paa niya o dahil sa hiya.
Si Aling Delia, biglang sumingit. “Ano ba, Grace! Buntis ang anak ko. Huwag mo nang guluhin pa. Kung gusto mo ng pera, magkano ba? Binigyan ka na nga ng ₱20 million ni Carlo, ayaw mo pa?”
“₱20 million?” sabi ko. “Alam mo ba kung magkano talaga ang ari-arian namin?”
Kinuha ko ang cellphone ko. Binuksan ko ang folder na tatlong taon ko nang iniingatan. Doon nakalagay ang lahat ng nahanap ko noong una kong nalaman na may iba si Carlo. Hindi ako umiyak lang noon. Hindi ako nagmukmok lang. Habang nagpapanggap ako na wala akong alam, tahimik kong kinopya ang lahat.
Ipinakita ko sa kanila ang listahan sa cellphone ko.
“Bahay namin sa Makati, ₱35 million. Condo na ito sa Quezon City kung saan nakatira ang anak mo, ₱12 million. Condo sa BGC, ₱18 million. Dalawang sasakyan, mga bank account, shares sa kumpanya. Lahat-lahat, nasa ₱120 million ang conjugal property namin. Kaya ang kalahati ko, ₱60 million. Hindi ₱20 million.”
Namutla si Aling Delia. Napatitig si Liza sa akin. Si Carlo, napakapit nang mahigpit sa wheelchair.
“Saan mo nakuha ‘yan?” tanong ni Carlo, galit na galit. “Bakit mo ako iniimbestigahan?”
“Bakit?” sabi ko. “Kasi habang ipinagmamalaki mo si Liza sa buong Maynila, ako ang ginagawa mong katatawanan. Kasi habang binibigyan mo siya ng alahas na ₱1.5 million bawat taon, ako ang binibigyan mo ng bracelet na ₱8,500. Kasi kailangan kong protektahan ang sarili ko.”
Ipinakita ko rin ang mga resibo ng alahas ni Liza. Naka-save iyon sa cellphone ko. Bawat set, binayaran gamit ang joint account namin. Ibig sabihin, pera ko rin ang ginamit para bilhan siya ng regalo.
“Alam mo ba ito, Liza?” tanong ko. “Ang alahas na suot mo, pera naming mag-asawa ang ibinayad. Ang condo na tinitirhan mo, pera naming mag-asawa rin. Hindi lang si Carlo ang nagbigay sa’yo. Pati ako, napilitan akong magbigay.”
Umiyak si Liza nang mas malakas. “Hindi ko alam! Sabi ni Carlo, hiwalay na kayo! Sabi niya, pumayag ka na! Sabi niya, pera niya lang ang lahat ng ito!”
Tumingin ako kay Carlo. “Iyan ba ang sinabi mo sa kanya?”
Hindi siya sumagot. Pero sa katahimikan niya, nakuha ko na ang sagot.
Masakit. Sobrang sakit. Pero sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, mas malinaw ang isip ko. Hindi na ako nagtatanong kung mahal pa ba niya ako. Hindi na ako nagtatanong kung babalik pa ba siya. Ang tanong ko na lang ngayon, paano ko poprotektahan ang sarili ko at ang dapat ay akin.
Naalala ko noong bata pa kami ni Carlo. Magkapitbahay kami sa Quezon City. Sabay kaming naglalakad papuntang eskwela. Kapag inaasar ako ng mga bata, siya ang humaharap. Sabi niya noon, “Hindi kita iiwan.” Kaya noong nag-propose siya, naniwala ako. Akala ko habang buhay na ganoon. Hindi ko akalain na ang lalaking nangako na poprotektahan ako, siya rin ang magpapahiya sa akin sa harap ng lahat.
Pumunta ako sa balkonahe ng condo para huminga. Tumingin ako sa baba, sa mga sasakyan sa Quezon City. Narinig ko pa rin ang iyak ni Liza sa loob. Narinig ko pa rin ang boses ni Aling Delia na nagmumura. Pero sa loob ko, tahimik na.
Umiyak ako nang tahimik sa balkonahe. Walang sumisigaw. Walang nanonood. Ako lang. Pinunasan ko ang luha ko gamit ang likod ng kamay ko. Hindi ako puwedeng magmukhang mahina sa harap nila. Hindi ngayon.
Bumalik ako sa sala. Tiningnan ko ang mga kaibigan ko na nakaupo pa rin sa mga kuwarto. Tiningnan ko si Carlo na naka-wheelchair pa rin. Tiningnan ko si Liza na hawak ang tiyan niya.
“Carlo,” sabi ko nang kalmado. “Hindi ako aalis dito hangga’t hindi patas ang hatian. Hindi ako pipirma ng kahit ano na ₱20 million lang. At hindi ako papayag na ako pa ang magmukhang masama habang kayo ang nakikinabang sa pera ko.”
“Grace, buntis siya,” sabi ni Carlo.
“Alam ko,” sabi ko. “Inosente ang bata. Pero ikaw at si Liza, hindi kayo inosente. Pinili niyo ito.”
Tumingin ako kay Liza. “Hindi kita aawayin dahil buntis ka. Pero hindi mo rin ako maloloko ulit. Hindi ako ang sumira ng bracelet mo. Ikaw ang nagsinungaling. At si Carlo, pinili niyang maniwala sa kasinungalingan mo.”
Doon, may maliit pero mahalagang desisyon akong ginawa. Hindi ako magpapa-ospital pa kay Carlo gamit ang sarili kong pera. Hindi ako magbabayad ng kahit isang piso para sa kanya hangga’t hindi niya inaayos ang hatian. At hindi ako aalis sa condo na ito hangga’t hindi ko nakukuha ang dapat ay akin. Lahat ng dokumento ko, ipapa-copy ko at ibibigay ko sa pinagkakatiwalaan kong kaibigan para may kopya ako kahit anong mangyari.
Sinabi ko sa mga kaibigan ko, “Dito muna kayo. Huwag kayong aalis hangga’t hindi ko sinasabi.” Tumango sila.
Bago ako lumabas ng sala para magpahinga sa isang kuwarto, huminto ako sa pinto.
“Carlo, bukas, gusto kong makita ang tunay na listahan ng mga ari-arian natin. Hindi ang peke na ₱20 million lang. Kung hindi, tayo ang magkikita sa korte. At doon, hindi lang tayo tatlo ang makakaalam ng totoo. Buong Maynila na.”
Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖
Bahagi 4
Sa harap ng lahat sa condo, sinabi ko ang totoo at sa wakas ay pinili ko ang sarili ko kaysa sa lalaking hindi ako minahal.
Kinabukasan, maaga akong nagising sa condo sa Quezon City. Hindi ako nakatulog nang maayos. Pero hindi na ako umiyak. Nag-ayos ako ng buhok ko, naglagay ng light na makeup, at nagsuot ng simpleng puting damit. Gusto kong makita nila na hindi ako basag. Gusto kong makita nila na handa na ako.
Paglabas ko sa kuwarto, nandoon na si Carlo sa sala. Naka-wheelchair pa rin siya. Mas payat ang mukha niya. Halatang hindi rin siya nakatulog. Sa tabi niya, si Liza na nakayuko at hawak ang tiyan niya. Si Aling Delia, nakaupo sa sulok at masama ang tingin sa akin.
Sa mesa, may bagong envelope. Alam ko na agad kung ano iyon. Panibagong kasunduan sa hiwalayan.
“Grace,” sabi ni Carlo. “Pirmahan mo na ito. ₱20 million pa rin. Mas mataas na iyan sa dapat mong makuha. Huwag ka nang magpahirap.”
Hindi ako umupo. Tumayo lang ako sa harap niya.
“₱20 million pa rin?” sabi ko. “Pagkatapos ng lahat ng nalaman ko kahapon, ₱20 million pa rin ang ibibigay mo sa akin?”
“Grace, akin ang kumpanya,” sabi niya. “Ako ang nagtrabaho. Ako ang nagpuyat. Ikaw, nasa bahay ka lang.”
“Nasa bahay lang?” sabi ko. Tumawa ako, pero hindi ako galit na sumisigaw. Kalmado ako. “Sino ang kasama mo noong nagsisimula ka pa lang at walang gustong mag-invest sa’yo? Sino ang humarap sa mga supplier mo noong muntik ka nang malugi? Sino ang nag-asikaso ng bahay natin habang ikaw ay nasa opisina? Ako. At sino ang ginamit mong panakip para magmukha kang matinong pamilyadong lalaki habang may kabit ka? Ako rin.”
Tumingin si Carlo sa akin, pero umiwas din agad.
“At huwag mong sabihin na pera mo lang ang lahat,” dagdag ko. “Conjugal property natin ito. Kasal tayo. Lahat ng naipundar mo habang kasal tayo, kalahati ay akin. Iyan ang batas.”
Ipinakita ko ang cellphone ko. Nandoon ang listahan ko. Binasa ko nang malakas para marinig ng lahat.
“Bahay sa Makati, ₱35 million. Condo sa Quezon City, ₱12 million. Condo sa BGC, ₱18 million. Mga sasakyan, bank account, shares. Kabuuan, ₱120 million. Kaya ang akin, ₱60 million. Hindi ₱20 million. Hindi ₱25 million. ₱60 million.”
Namutla si Carlo. “Saan mo nakuha ang mga numerong iyan? Hindi totoo iyan.”
“Totoo,” sabi ko. “At may resibo ako ng bawat alahas na binili mo kay Liza. Tatlong taon, ₱1.5 million bawat taon. Kabuuan, ₱4.5 million. Lahat galing sa joint account natin. Ibig sabihin, pati ang mga regalo mo sa kanya, pera ko rin.”
Tumingin si Liza kay Carlo. “Carlo, totoo ba iyon? Sabi mo pera mo lang. Sabi mo hiwalay na kayo.”
Hindi sumagot si Carlo. Ang katahimikan niya ang sumagot para sa kanya.
Doon, nagsalita si Liza nang mas malakas. “Carlo, sinabi mo sa akin na si Grace ang sumira ng bracelet ko. Sinabi mo na masama siyang tao. Sinabi mo na ikaw ang kawawa. Pero ngayon, nalaman ko na hindi pala siya ang sumira. Ako ang nagsabi sa’yo noon dahil nagseselos ako. Gusto kong kamuhian mo siya para ako lang ang mahalin mo.”
Natigilan ang lahat. Pati si Aling Delia, napatingin sa anak niya.
“Liza, anong sinasabi mo?” sabi ni Aling Delia.
“Ma, tama na,” sabi ni Liza, umiiyak. “Pagod na akong magsinungaling. Hindi ako inosente. Alam kong may asawa si Carlo noong una pa lang. Pero naniwala ako sa kanya na hiwalay na sila. Naniwala ako na ako ang mahal niya. Pero niloko niya rin ako. Sinabi niya na ako ang pinakamamahal niya, pero ginamit niya rin ang pera ng asawa niya para sa akin.”
Tumingin si Liza sa akin. “Grace, sorry. Hindi ko sinasabi ito para kaawaan mo ako. Gusto ko lang sabihin ang totoo. Hindi mo sinira ang bracelet ko. Ako ang nagsinungaling kay Carlo. At si Carlo, hindi niya man lang tinanong kung totoo.”
Naramdaman ko ang kirot sa dibdib ko. Pero hindi na ito kirot ng pag-asa na babalik pa siya. Kirot ito ng pagtanggap na tapos na talaga. Ang lalaking pinakasalan ko, pinili niyang maniwala sa kasinungalingan kaysa tanungin ako.
“Carlo,” sabi ko. “Naririnig mo? Kahit si Liza, umamin na. Tatlong taon mo akong pinarusahan para sa isang bagay na hindi ko ginawa.”
Sinubukan ni Carlo na sumigaw. “Grace, hindi mo naiintindihan! Mahal ko si Liza! Ikaw ang humahadlang sa amin!”
“Mahal mo?” sabi ko. “Kung mahal mo siya, bakit mo siya nilagay sa sitwasyon na magiging kabit siya? Kung mahal mo siya, bakit hindi mo sinabi sa kanya ang totoo na hindi pa tayo hiwalay at conjugal ang pera mo? Kung mahal mo siya, bakit mo siya pinabayaan na magsinungaling para sa’yo?”
Hindi siya makasagot. Pinilit niyang tumayo mula sa wheelchair, pero bumagsak siya pabalik dahil sa bali niyang paa. Napasigaw siya sa sakit. Si Liza, gusto siyang tulungan, pero hindi siya lumapit agad. Parang ngayon lang niya nakita kung sino talaga si Carlo kapag hindi niya nakukuha ang gusto niya.
“Gusto mo ng katotohanan?” sabi ko. “Ito ang katotohanan. Hindi ako ang sumira sa pamilya natin. Ikaw. Ikaw ang pumili na magtaksil. Ikaw ang pumili na ipahiya ako sa trending. Ikaw ang pumili na bigyan ako ng bracelet na ₱8,500 habang binibigyan mo siya ng ₱1.5 million. At ngayon, gusto mo akong paalisin sa ₱20 million lang para matahimik ka?”
Lumapit si Aling Delia at sinubukan akong takutin. “Abangan mo, Grace! Hindi ka namin titigilan!”
Tumingin ako sa kanya nang diretso. “Aling Delia, kayo ang tumira sa condo na kalahati ay akin. Kayo ang kumain gamit ang pera ko. Kayo ang tumawag sa akin ng kung ano-ano. Kung gusto niyong magpunta sa barangay o sa pulis, sumama ako. Dalhin ko ang titulo ng lupa, ang mga resibo, at ang listahan ng ari-arian. Tingnan natin kung sino ang mapapahiya.”
Tahimik si Aling Delia. Umupo siya ulit.
Sinabi ko kay Carlo ang huling alok ko. “Hindi ako gahaman. Gusto ko lang ang patas. ₱60 million ang kabuuan ng parte ko. Puwede mong ibigay sa akin ang bahay sa Makati at ang natitirang cash para mabuo ang ₱60 million. Ikaw, sa’yo na ang BGC condo, ang kumpanya, at ang iba pa. Pero ang condo na ito sa Quezon City, ibebenta natin at hahatiin natin. Hindi ito mapupunta kay Liza nang libre. At ang ₱4.5 million na ginastos mo sa alahas ni Liza galing sa joint account, ibabawas iyon sa parte mo.”
“Grace, hindi puwede!” sigaw ni Carlo. “Malulugi ako! Ano na lang ang sasabihin ng mga tao?”
“Ano ang sasabihin ng mga tao?” sabi ko. “Nasa trending ka na nga. Alam na ng buong Maynila na may kabit ka. Alam na ng mga kaibigan mo na pinahiya mo ang asawa mo. Ang mga investor mo, nagtatanong na rin kung paano mo hinahawakan ang pera ng kumpanya kung pati pera ng asawa mo, ginagamit mo para sa kabit mo. Hindi ako ang sumira sa pangalan mo. Ikaw.”
Doon, nanginig ang mga kamay ni Carlo. Alam niyang totoo ang sinabi ko. Noong isang araw pa lang, sunod-sunod na ang tawag sa kanya mula sa opisina. Hindi na siya makapagpakita sa mga meeting dahil sa bali niyang paa at dahil sa kahihiyan.
Tumingin si Liza kay Carlo. “Carlo, hindi ko na kaya. Hindi ko gustong lumaki ang anak ko na tinatawag akong kabit. Hindi ko gustong lumaki siya na alam niyang niloko natin ang asawa mo. Aalis ako. Sa nanay ko ako titira pansamantala. Ayusin mo ang buhay mo. Ayusin mo ang hiwalayan niyo. Kapag maayos na, saka tayo mag-usap tungkol sa bata. Pero hindi ako magiging dahilan para hindi mo ibigay kay Grace ang dapat ay sa kanya.”
“ Liza!” sigaw ni Carlo. “Buntis ka! Hindi mo ako puwedeng iwan!”
“Hindi kita iniiwan dahil hindi kita mahal,” sabi ni Liza habang umiiyak. “Iniiwan kita dahil pagod na akong maging kasinungalingan. At ang anak ko, ayokong lumaki na kasinungalingan din ang buhay niya.”
Umalis si Liza kasama si Aling Delia. Tahimik silang lumabas ng condo. Walang sigawan. Walang drama. Para silang mga taong sa wakas ay napagod na rin.
Naiwan kami ni Carlo sa sala. Kami lang. Tahimik. Ang mga kaibigan ko, nasa kuwarto lang, nakikinig pero hindi nakikialam.
“Carlo,” sabi ko nang mahinahon. “Tapos na tayo. Hindi ko na gustong maghiganti araw-araw. Gusto ko lang mabuhay nang tahimik. Pirmahan mo ang patas na hatian. Kapag ginawa mo iyon, hindi na ako magsasalita pa sa trending. Hindi na ako maghahabol. Lalabas ako sa buhay mo nang maayos.”
Tumingin siya sa akin. Sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, nakita ko ang Carlo na nakilala ko noong bata pa kami. Hindi ang mayabang na lalaki sa trending. Hindi ang lalaking sumigaw sa akin. Kundi ang lalaking takot at pagod na rin.
“Grace,” sabi niya nang mahina. “Sorry. Hindi ko alam kung paano tayo umabot dito.”
“Umabot tayo dito kasi pinili mo,” sabi ko. “Pero hindi ko na kailangan ng sorry mo. Kailangan ko lang ng patas.”
Pumirma siya. Nanginginig ang kamay niya, pero pumirma siya sa kasunduan na ₱60 million ang kabuuang parte ko. Bahay sa Makati at cash. At ang condo sa Quezon City, ibebenta at hahatiin. Hindi ito madali para sa kanya. Pero iyon ang totoo.
Pagkatapos niyang pumirma, tumayo ako. Kinuha ko ang bag ko. Tiningnan ko ang sala na dati ay puno ng champagne at sigawan. Ngayon, tahimik na.
“Lumabas na ako,” sabi ko sa mga kaibigan ko. “Salamat sa pagsama niyo sa akin. Hindi ko ito kakayanin kung wala kayo.”
Niyakap nila ako isa-isa. Hindi sila nagsalita nang marami. Alam nila na pagod na ako.
Bago ako lumabas ng condo, huminto ako sa pinto at tiningnan ko si Carlo sa huling pagkakataon.
“Carlo, hindi ko hiling na maghirap ka. Hiling ko lang na sana, sa susunod, matuto kang magsabi ng totoo bago ka manakit ng ibang tao. At sana, alagaan mo ang anak mo. Inosente siya. Huwag mong gawin sa kanya ang ginawa mo sa akin.”
Hindi siya sumagot. Tumango lang siya at napayuko.
Paglabas ko ng building, sumalubong sa akin ang sikat ng araw sa Quezon City. Mainit, pero magaan. Para akong nakahinga sa unang pagkakataon pagkatapos ng tatlong taon na parang hindi ako makahinga.
Umuwi ako sa bahay sa Makati. Tahimik ang bahay. Walang Carlo na sumisigaw. Walang bracelet na naghihintay sa mesa. Ako lang. Binuksan ko ang mga bintana. Pinalitan ko ang mga kurtina. Inayos ko ang mga gamit ko. Ang mga gamit na dati ay para sa aming dalawa, inayos ko para sa akin lang.
Kinagabihan, nagluto ako ng simpleng hapunan. Hindi bongga. Hindi para sa anibersaryo. Para lang sa akin. Kumain ako nang tahimik at nakinig sa mga tunog ng gabi sa Makati. Walang takot. Walang hiya. Ako lang at ang kapayapaan ko.
Sa mga sumunod na linggo, inasikaso ko ang pagbebenta ng condo sa Quezon City. Inasikaso ko ang paglipat ng titulo ng bahay sa Makati sa pangalan ko. Nagbukas ako ng maliit na online shop para sa mga second hand na gamit, pero ngayon, para na sa akin, hindi para ipahiya ang sinuman. Maraming babae ang nag-message sa akin. Sabi nila, naramdaman din nila ang naramdaman ko. Sabi nila, lumakas sila dahil hindi ako sumuko. Hindi ko sila kilala, pero naging kaibigan ko sila.
Si Liza, minsan ay nag-message sa akin. Hindi para makipag-away. Para magpasalamat. Sabi niya, nanganak siya nang maayos. Sabi niya, sinusuportahan ni Carlo ang bata, pero hindi na sila nagsasama. Sabi niya, natuto siyang tumayo sa sarili niyang paa. Hindi ko siya sinagot nang masama. Sinabi ko lang, “Alagaan mo ang anak mo. Iyon ang pinakamahalaga.”
Si Carlo, hindi ko na siya nakita ulit pagkatapos ng araw na iyon. Nabalitaan ko na nagbenta siya ng BGC condo para mabayaran ang parte ko at para ayusin ang kumpanya niya. Nabalitaan ko na nag-therapy siya. Hindi ko alam kung totoo. Pero sana, totoo. Sana, matuto rin siya.
Isang umaga, nagising ako sa bahay ko sa Makati. Walang tawag mula sa ospital. Walang trending na kailangang habulin. Walang bracelet na kailangang ibenta. Nagkape ako sa balkonahe at tiningnan ang mga tao na naglalakad sa baba. Ngumiti ako. Hindi dahil may lalaki na ulit sa buhay ko. Hindi dahil may pera ako. Kundi dahil sa wakas, akin na ulit ang buhay ko.
Sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, natulog ako nang mahimbing, at alam kong bukas, sa wakas, akin na ulit ang buhay ko.
Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨
