Bahagi 3
Nang ipakita niya ang cellphone niya, akala ko tapos na ang lahat, pero ang nabura niyang chat ang nagbunyag kung sino ang tunay na nagsinungaling.
Hindi ko agad sinagot ang mensahe ni Rico. Inilagay ko ang cellphone ko nang nakadapa sa mesa, para hindi ko makita ang pangalan niya. Tumingin ako kay Miguel. Hindi siya mukhang lalaking nahuli. Mukha siyang pagod, at mukha siyang natatakot na baka hindi ako maniwala kahit magsabi siya ng totoo.
“Sino ba talaga si Rico sa’yo?” tanong ko. “Bakit parang siya ang nagpapatakbo ng kwentong ito?”
Huminga nang malalim si Miguel. Sabi niya, si Rico ang asawa ni Vivian, oo, pero hindi ito simpleng selos ng asawa. Nitong mga nakaraang buwan, napansin daw niya na laging balisa si Vivian sa ospital. Laging naka-silent ang cellphone nito. Kapag nagri-ring, nanginginig ang kamay nito bago sumagot. Minsan may pasa sa braso nito na tinatakpan ng mahabang manggas, kahit mainit.
Hindi raw niya ito agad pinansin, dahil hindi niya trabaho na makialam sa buhay may-asawa ng iba. Pero nang maging magka-team sila sa operasyon, hindi na niya ito maiwasang makita. Tuwing Martes, sabay silang umaalis ng ospital, pero hindi para mag-date. Iyon ang araw ng case conference, at pagkatapos noon ay may team dinner o pag-aayos ng schedule. Madalas, kasama nila si Dr. Ramos at ang instrument nurse. Hindi lang sila dalawa.
Sabi ni Miguel, minsan lang nag-message si Vivian sa kanya nang gabi. Iyon ang mga screenshot na ipinadala ni Rico. Hindi niya raw sinagot agad. Nang sumagot siya, maikli lang. Sinabi niyang matulog na ito nang maaga. Sinabi niyang huwag nitong pukawin si Rico kapag hindi maayos ang emosyon nito. Hindi niya sinabi iyon dahil kakampi siya ni Rico. Sinabi niya iyon dahil natatakot siya na baka saktan na naman ni Rico si Vivian.
Nang marinig ko iyon, parang may tumusok sa dibdib ko. Naalala ko ang mga salita sa screenshot: “Gusto kong bumalik sa dati, kahit paano may nakikinig pa sa akin noon.” Hindi iyon salita ng babaeng nang-aakit. Iyon ay salita ng babaeng pagod na pagod na at walang mapagsabihan.
“At bakit mo binura?” tanong ko.
Sabi ni Miguel, si Vivian mismo ang nakiusap. Isang gabi raw, halos umiiyak ito sa pantry ng ospital. Sabi nito, chine-check ni Rico ang cellphone niya araw-araw. Kapag may nakita itong kahit anong message mula sa lalaki, kahit trabaho lang, nagagalit ito. Kaya pinakiusap ni Vivian na burahin ni Miguel ang mga chat nila, para walang makita si Rico. Binura niya, hindi para itago sa akin, kundi para hindi mapahamak si Vivian.
“Naiintindihan ko na mali iyon,” sabi niya. “Pero noong oras na iyon, ang iniisip ko lang ay baka saktan siya pag-uwi niya. Hindi ko naisip na sa pagbura ko, ako ang magmumukhang may tinatago sa’yo.”
Gusto kong magalit. Gusto kong sabihin na dapat ako ang una niyang inisip. Pero hindi ko rin maikakaila na may parte sa akin na naniwala. Dahil kung totoo ngang nangaliwa siya, bakit niya ipapakita sa akin ang cellphone niya nang kusa? Bakit niya ako hahayaang basahin ang buong chat, kahit pa may mga bahagi doon na hindi maganda pakinggan?
Habang nag-uusap kami, biglang may tumawag sa pangalan ni Miguel mula sa lobby. Paglingon ko, nakita ko si Vivian. Nakatayo siya malapit sa entrance, suot ang scrub suit, hawak ang isang folder. Namumutla siya, at halatang hindi siya mapakali. Sa likod niya, ilang hakbang lang ang layo, nakatayo si Rico, nakatingin sa amin.
Parang tumigil ang oras. Hindi ko alam kung lalapit ba ako o tatakbo. Si Vivian ang unang nagsalita. Lumapit siya nang dahan-dahan, at humingi siya ng paumanhin. Sabi niya, hindi niya gustong madamay ako. Hindi niya gustong madamay ang anak ko.
Sabi niya, siya ang dahilan kung bakit ako napunta sa ospital na iyon. Hindi dahil nang-akit siya ng asawa ko, kundi dahil si Rico ang nagpadala sa akin ng mga litrato. Sabi niya, si Rico ang kumuha ng mga iyon. Si Rico ang nag-crop. Si Rico ang pumili ng anggulo para magmukhang magkasama kami ni Miguel nang mag-isa, kahit naroon ang buong team.
Nanginginig ang boses ni Vivian nang ikwento niya ang nangyari noong alas-onse kwarenta y tres ng gabi. Pumunta raw siya sa kwarto ni Miguel para kunin ang presentation files para sa kinabukasan. Naroon si Dr. Ramos at ang instrument nurse, nakaupo sa maliit na mesa, nag-aayos ng mga papel. Wala pang limang minuto, umalis na siya. Hindi niya alam na may nag-aabang sa labas ng pinto at kumukuha ng litrato sa bawat galaw niya.
“Ang litrato sa elevator,” sabi niya, “nahilo ako noon. Mababa ang dugo ko. Hinawakan ako ni Dr. Reyes sa bewang para hindi ako matumba. Iyon lang iyon. Pagkatapos noon, agad niya akong binitiwan at tinawag ang nurse.”
Tiningnan ko si Miguel. Tumango siya. Sabi niya, iyon din ang dahilan kung bakit may boses ng babae sa likod niya noong tumawag ako. Si Vivian iyon, humihingi ng tulong dahil nahilo siya. At ang boses ng lalaki na tumatawag ng instrumento ay si Dr. Ramos, naghahanda para sa kinabukasan.
Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko. Galit pa rin ako, pero hindi na lang kay Miguel. Galit ako kay Rico, na ginamit ang pagbubuntis ko at ang takot ko para sirain ang dalawang pamilya. Galit din ako sa sarili ko, dahil naniwala ako agad sa mga litrato nang hindi ko man lang hinintay na magpaliwanag si Miguel.
Lumapit si Rico. Malakas ang boses niya. Sinabi niya kay Vivian na umuwi na sila. Sinabi niya na nakakahiya na ito, nakikipag-usap pa sa asawa ng ibang lalaki. Sinabi niya na lahat ng ito ay kasalanan ni Miguel.
Doon ko nakita kung bakit natatakot si Vivian. Hindi sumigaw si Rico nang malakas na parang galit lang. May banta sa boses niya. Parang sinasabi niya na, “Pag-uwi natin, mag-usap tayo.” At sa paraan ng pagyuko ni Vivian, ramdam ko na alam niya kung anong ibig sabihin ng pag-uusap na iyon.
Tumingin si Vivian sa akin. Sabi niya, “Mara, hindi nangaliwa ang asawa mo. Ako ang humingi ng tulong sa kanya, at siya ang tumulong. Kasalanan ko kung bakit ka napunta dito. Kung gusto mong magalit, sa akin ka magalit, huwag sa anak mo.”
Nang sabihin niya ang salitang “anak mo,” napahawak ako sa tiyan ko. Bigla kong naalala ang sinabi ni Dra. Herrera: walang pwedeng magdesisyon para sa akin. Hindi si Miguel, hindi si Rico, hindi si Vivian. Ako lang.
Sa mga sandaling iyon, mas naging malinaw sa akin ang isang bagay. Ang asawa ko ay nagkamali, pero hindi sa paraang akala ko. Nagkamali siya dahil itinago niya sa akin si Vivian. Nagkamali siya dahil sinabi niyang wala akong kilala sa team, kahit alam niyang magiging isyu ito. Nagkamali siya dahil mas inuna niyang protektahan si Vivian kaysa maging tapat sa akin. At ang mga pagkakamaling iyon ay sapat para saktan ako, pero hindi iyon pangangaliwa.
Tinanong ko si Miguel, “Bakit hindi mo sinabi sa akin na dating nobya mo siya?”
Sabi niya, noong una, akala niya hindi na mahalaga. Tapos na raw iyon noong college pa, walong buwan lang. Nang malaman niyang magiging magka-team sila, gusto na niya sabihin sa akin, pero natakot siya. Natakot siya na baka isipin ko na may ibig sabihin pa ito. Natakot siya na baka mag-away kami nang walang dahilan. Kaya pinili niya ang manahimik, at ang katahimikan na iyon ang naging pinakamalaking kasalanan niya.
“Bakit mo sinabing puro lalaki ang team leader?” tanong ko.
Sabi niya, hindi niya sinabing puro. Ang sabi niya, ang mga team leader ay lalaki. Hindi niya binanggit si Vivian dahil anesthesiologist ito, hindi team leader. Pero aminado siya, sinadya niyang hindi ito banggitin. Alam niyang kapag narinig ko ang pangalan ni Vivian, magtatanong ako, at ayaw niyang magpaliwanag. Doon siya nagkamali. Doon siya naging duwag.
Hindi ako umiyak nang malakas. Tahimik lang na tumulo ang luha ko. Anim na taon kaming mag-asawa. Anim na taon na akala ko kilala ko na siya nang buo. Pero may walong buwan pala sa buhay niya na hindi ko alam. May tatlong buwan pala na araw-araw niyang kasama ang babaeng iyon sa ospital, at hindi niya sinabi sa akin. Hindi iyon pangangaliwa, pero isa pa rin iyong pagtataksil sa tiwala.
Tumingin ako kay Vivian. “Bakit hindi ka lumapit sa akin nang mas maaga? Bakit hinayaan mong si Rico ang magkwento?”
Umiyak si Vivian. Sabi niya, ilang beses niyang sinubukang sabihin kay Rico na wala silang relasyon ni Miguel. Pero sa tuwing magpapaliwanag siya, mas lalo itong nagagalit. Sa tuwing sasabihin niyang kaibigan lang sila, sinasabi ni Rico na nagsisinungaling siya. Kaya natakot siyang lumapit sa akin. Natakot siya na baka isipin ko rin na nagsisinungaling siya.
Doon ko naintindihan na pareho kaming biktima ni Rico. Ako, ginamit niya ang takot ko na baka mawala ang asawa ko. Si Vivian, ginamit niya ang takot nito na baka saktan siya. Pareho kaming pinaniwala niya na si Miguel ang kalaban, para hindi namin makita na siya ang tunay na gumagawa ng gulo.
Bumalik si Rico at hinila ang braso ni Vivian. Mahigpit ang hawak niya, kaya napangiwi si Vivian. Biglang tumayo si Miguel at sinabing bitawan niya ito. Nagtama ang mga mata nila. Hindi ako natakot para kay Miguel. Natakot ako para kay Vivian, dahil nakita ko kung paano siya umatras na parang sanay na sanay na siya sa ganitong eksena.
Sinabi ni Dra. Herrera na lumabas si Rico sa ospital kung hindi siya titigil. Narinig pala niya ang sigawan. Lumapit siya at tumayo sa pagitan namin. Sabi niya, ospital ito, hindi lugar para manakot. Kung hindi titigil si Rico, tatawag siya ng security.
Umatras si Rico, pero bago siya umalis, tumingin siya sa akin at sinabi, “Mag-ingat ka, Mara. Hindi mo pa alam ang lahat.” Pagkasabi niya noon, hinila niya si Vivian palabas. Gusto kong habulin si Vivian, gusto kong sabihin na huwag siyang sumama. Pero hinawakan ni Miguel ang kamay ko at sinabing hindi namin siya pwedeng pilitin ngayon. Kailangan daw ni Vivian mismo ang magdesisyon.
Nang gabing iyon, hindi ako umuwi agad sa Quezon City. Nanatili ako sa Makati, sa isang maliit na hotel na hindi konektado sa training. Hindi ako tumabi kay Miguel. Gusto kong mag-isip. Gusto kong huminga nang walang nagmamasid sa akin.
Mag-isa ako sa kwarto, binuksan ko ang pulang jewelry box sa isip ko. Naalala ko ang pregnancy test, ang baby socks, ang cake na nasa ref pa rin sa bahay namin. Naalala ko ang gabing naghintay ako nang mag-isa sa kaarawan niya. Naalala ko rin ang mga litrato, ang mga chat, at ang isang segundong katahimikan niya sa telepono.
Sa wakas, gumawa ako ng isang maliit pero mahalagang desisyon. Hindi ko ipaplaglag ang bata dahil sa galit o sa takot. Hindi ko rin agad-agad patatawarin si Miguel dahil lang napatunayan na hindi siya nangaliwa. Ang desisyon ko: mananatili ako ng isang araw pa sa Makati para marinig ang buong totoo, at pagkatapos noon, ako mismo ang magdedesisyon para sa anak ko at sa kasal ko. Hindi si Rico, hindi ang litrato, hindi ang takot.
Nag-message ako kay Miguel. Sabi ko, “Bukas, gusto kong makausap si Vivian nang kami lang. Gusto kong marinig ang lahat mula sa kanya, hindi mula sa’yo, hindi mula kay Rico.” Nag-reply siya agad. Sabi niya, “Sige. Gagawin ko ang lahat para mangyari iyon. At Mara, patawad sa pagtatago ko.”
Kinabukasan, nagkita kami ni Vivian sa coffee shop sa unang palapag ng ospital. Walang Miguel, walang Rico. Umorder siya ng mainit na tubig, tulad ko. Nanginginig pa rin ang kamay niya, pero tinitigan niya ako nang diretso.
Ikinwento niya ang lahat. Ikinwento niya kung paano sila nagkakilala ni Miguel noong college, kung paano sila naghiwalay nang maayos dahil magkaiba sila ng pangarap. Ikinwento niya kung paano niya nakilala si Rico, at kung paano unti-unting naging kontrolado ang lahat. Kung paano siya pinagbawalan makipagkita sa mga kaibigan. Kung paano chine-check ang cellphone niya. Kung paano siya sinisisi sa lahat ng problema sa bahay nila.
Sabi niya, nang maging magka-team sila ni Miguel, siya ang unang natakot. Hindi dahil may nararamdaman pa siya, kundi dahil alam niyang kapag nalaman ni Rico na magkasama sila sa trabaho, magagalit ito. At tama nga siya. Nang malaman ni Rico, doon nagsimula ang pagkuha ng litrato, ang pag-crop, ang pagpapadala sa akin.
“Pasensya ka na, Mara,” sabi ni Vivian. “Kung sana nagsalita ako agad, hindi ka sana napunta sa ganitong sitwasyon. Pero natakot ako. Natakot ako na baka hindi ka maniwala, tulad ng hindi paniniwala sa akin ni Rico.”
Tiningnan ko siya nang matagal. Hindi siya mukhang kabit. Mukha siyang babaeng pagod na pagod na at gustong-gusto nang makalaya, pero hindi pa niya alam kung paano.
Sabi ko sa kanya, “Hindi kita kaaway. Pero kailangan kong protektahan ang anak ko. Kailangan kong malaman kung may iba ka pang hindi sinasabi.”
Umiling siya. Sabi niya, iyon na ang lahat. At kung gusto ko, pwede kong kausapin si Dr. Ramos at ang instrument nurse. Sila ang makakapagpatunay na hindi kami nag-iisa ni Miguel noong gabing iyon. Sila ang makakapagpatunay na wala pang limang minuto siyang nasa kwarto.
Doon ko naramdaman na mas kalmado na ako kaysa kahapon. Hindi dahil nawala ang sakit. Nandoon pa rin ang sakit, mabigat pa rin. Pero ngayon, alam ko na kung saan nanggagaling ang sakit na iyon. Hindi ito galing sa pangangaliwa. Galing ito sa pagtatago, sa takot, at sa isang lalaking sinamantala ang pagtatago na iyon.
Pagkatapos ng pag-uusap namin, nag-message ako kay Miguel. Sabi ko, “Pupunta ako sa susunod na check-up ko. Gusto kong ikaw ang kasama ko, kung papayag si Dra. Herrera. Pero hindi pa ibig sabihin nito na ayos na tayo.” Sumagot siya, “Salamat. Hindi ko hihingin na ayos na tayo agad. Gusto ko lang na huwag kang mag-isa.”
Sa gabing iyon, kumain ako nang maayos sa unang pagkakataon mula nang malaman kong buntis ako. Umorder ako ng lugaw, at naubos ko ito. Hindi dahil nawala ang problema, kundi dahil sa wakas ay may isang desisyon ako na galing mismo sa akin: hindi ko hahayaang ang takot ni Rico ang magdesisyon para sa anak ko.
Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖
Bahagi 4
Sa harap mismo ni Rico at ni Vivian, sinabi ko ang totoo tungkol sa anak namin at sa wakas ay pinili kong ipaglaban ang pamilya ko.
Kinabukasan, maaga akong bumalik sa ospital sa Makati para sa follow-up check-up. Kasama ko si Miguel, pero hindi kami magkahawak-kamay. May distansya pa rin sa pagitan namin, at pareho naming alam kung bakit. Hindi pa kami ayos. Pero hindi na rin kami magkaaway tulad ng kahapon.
Naabutan namin si Dra. Herrera sa hallway. Tiningnan niya kami at sinabi na kung gusto ko, pwede akong mag-isa sa loob. Sabi ko, gusto kong kasama si Miguel sa labas lang, para marinig niya ang resulta. Gusto ko siyang maging parte nito, pero gusto ko rin na ako ang magdesisyon.
Sa loob ng clinic, tahimik lang ako habang chine-check ako. Nang marinig ko ulit ang tibok ng puso ng bata, napahawak ako sa tiyan ko. Hindi ito malakas, pero malinaw. Buhay siya. At sa unang pagkakataon mula nang makita ko ang dalawang pulang linya, hindi ako natakot sa tunog na iyon. Naramdaman ko na may responsibilidad ako na hindi ko pwedeng ibigay sa iba.
Paglabas ko, nakaupo si Miguel sa bench. Tumayo siya agad. Sinabi ko sa kanya na maayos ang bata. Walong linggo at apat na araw na. Kailangan ko lang kumain nang maayos, magpahinga, at bumalik sa susunod na check-up. Tumango siya, at nakita ko na parang nabunutan siya ng tinik, pero hindi siya ngumiti nang malaki. Alam niyang hindi pa tapos ang lahat.
Habang naglalakad kami papunta sa lobby, nakita namin si Vivian na may kausap na nurse. Mag-isa siya. Walang Rico. Mukhang mas kalmado siya kaysa kahapon, pero halata pa rin ang pagod sa mga mata niya. Pagkakita niya sa amin, lumapit siya at nagtanong kung kamusta ang check-up ko.
Sabi ko, maayos ang bata. Nagpasalamat siya, at parang maiiyak na naman siya. Sabi niya, masaya siya para sa akin. Hindi iyon peke. Ramdam ko na totoo ang sinabi niya.
Bago pa kami makapag-usap nang mas matagal, dumating si Rico. Mabilis ang lakad niya, at galit ang mukha niya. Hinila niya si Vivian sa braso at sinabi, “Anong ginagawa mo dito? Sinabi ko sa’yong huwag kang lalapit sa kanila.”
Tumigil ang buong lobby. Ilang tao ang tumingin sa amin. Lumapit ang isang security guard, pero hindi agad nakialam. Tumingin si Vivian kay Rico at sa unang pagkakataon, hindi siya agad yumuko.
“Rico, tama na,” sabi niya, nanginginig pero malinaw ang boses. “Hindi na ako susunod sa’yo.”
Nagtawa si Rico, pero hindi ito masayang tawa. Sinabi niya na ako raw ang nanira sa pamilya nila. Sinabi niya na kung hindi dahil sa akin at kay Miguel, hindi sila mag-aaway ni Vivian. Sinabi niya na may ebidensya siya, at ipapakita niya sa lahat ang mga litrato.
Doon ako humarap sa kanya. Hindi ako sumigaw. Hindi ako umiyak. Tiningnan ko siya nang diretso, tulad ng pagtingin sa akin ni Dra. Herrera noong unang araw.
“Rico, nakita ko na ang mga litrato mo,” sabi ko. “At nakita ko rin ang buong chat na pinutol mo.”
Natigilan siya. Sinabi ko na ang ipinadala niya sa akin ay cropped. Pinutol niya ang bahagi kung saan sinabi ni Miguel na may asawa na siya at sa ospital lang sila pwedeng mag-usap kasama ang team. Pinutol niya ang bahagi kung saan sinabi ni Miguel na huwag na siyang mag-message nang gabi. Ang ipinakita niya sa akin ay ang bahagi lang na magmumukhang may relasyon sila.
“At ang litrato sa hotel,” patuloy ko. “Sabi mo, magkasama sila sa kwarto. Pero ang totoo, naroon si Dr. Ramos at ang instrument nurse. Wala pang limang minuto si Vivian doon. Ikaw ang kumuha ng litrato mula sa labas, sa anggulo na hindi sila makikita. Ikaw ang pumili ng oras na alas-onse kwarenta y tres para magmukhang hatinggabi na at may ginagawa silang masama.”
Namutla si Rico. Sinubukan niyang sumagot na hindi totoo iyon, na nagsisinungaling ako. Pero lumapit si Dr. Ramos. Narinig niya ang usapan. Sabi niya, totoo ang sinabi ko. Naroon siya noong gabing iyon. Siya mismo ang nag-ayos ng presentation files kasama ang instrument nurse. Dumating si Vivian, kinuha ang files, at umalis. Hindi sila nag-iisa ni Miguel kahit isang minuto.
Lumapit din ang instrument nurse. Tahimik lang siya, pero tumango siya. Sabi niya, siya ang nagbukas ng pinto para kay Vivian. Siya ang nakakita na pumasok at lumabas ito nang mabilis. Hindi niya raw maintindihan kung bakit naging ganito kalaki ang kwento.
Tumingin si Rico kay Vivian. Sinabi niya, “Pagsasabihan mo pa ako? Kakampi ka na sa kanila?”
Sumagot si Vivian, at doon ko nakita kung gaano siya katapang kahit nanginginig siya. Sabi niya, “Hindi ako kakampi sa kanila. Kakampi ako sa totoo. Rico, tatlong buwan mo akong sinusundan. Chine-check mo ang cellphone ko. Kinukunan mo ako ng litrato kahit sa trabaho. Ginamit mo si Mara para takutin ako, para isipin ko na wala akong ibang mapupuntahan kundi ikaw.”
Nanginginig ang kamay ni Rico. Sinabi niya na ginawa niya lang iyon dahil mahal niya si Vivian. Sinabi niya na natatakot siyang mawala ito. Sabi niya, kung hindi siya nagpadala ng mga litrato, hindi ko malalaman ang totoo tungkol kay Miguel.
“Anong totoo?” tanong ko. “Ang totoo ay itinago ni Miguel sa akin na dating nobya niya si Vivian. Iyon ang totoo, at iyon ang pagkakamali niya. Pero hindi siya nangaliwa. Ikaw ang gumawa ng kwento para magmukhang nangaliwa siya. Ikaw ang nagpadala sa akin ng mga litrato habang buntis ako, habang takot na takot ako, para ako mismo ang sumira sa pamilya ko.”
Hindi sumagot si Rico. Tumingin siya sa paligid, at nakita niyang maraming nakatingin sa amin. Lumapit ang security guard at sinabing kung hindi siya kakalma, kailangan na niyang lumabas. Sinabi ni Dra. Herrera na ospital ito, at hindi pwedeng manakot dito.
Bago umalis si Rico, humarap siya kay Miguel. Sinabi niya, “Hindi pa tayo tapos.” Sumagot si Miguel, hindi malakas, pero buo ang boses. “Tapos na, Rico. Kung lalapit ka pa kay Vivian para takutin siya, o kay Mara para guluhin siya, ako mismo ang magre-report sa ospital at sa barangay. Hindi ko hahayaang gamitin mo pa ang asawa ko at si Vivian.”
Umalis si Rico, pero hindi siya nagwagi. Pagkaalis niya, napaupo si Vivian sa bench at umiyak. Hindi ito iyak ng takot lang. Iyak ito ng pagod at ng kaunting ginhawa. Hinawakan ko ang kamay niya. Sabi ko, “Hindi mo kailangang magdesisyon ngayon. Pero hindi ka nag-iisa.”
Sabi ni Vivian na sa unang pagkakataon, naramdaman niyang may naniwala sa kanya. Gusto niya raw umuwi muna sa pamilya niya sa Cebu para makapag-isip. Gusto niya raw humingi ng tulong, at hindi na niya gustong matakot tuwing magri-ring ang cellphone niya. Sabi niya, hindi niya alam kung ano ang mangyayari sa kasal nila, pero alam niya na hindi na niya kayang manatili sa takot.
Pagkatapos noon, humarap ako kay Miguel. Maraming tao pa rin sa lobby, pero parang kami lang dalawa ang naroon. Sinabi ko sa kanya ang lahat ng naipon sa dibdib ko sa loob ng anim na taon at ng nakaraang ilang araw.
“Miguel, hindi ako galit dahil may ex ka,” sabi ko. “Galit ako dahil itinago mo siya. Galit ako dahil sinabi mong wala akong kilala sa team, kahit alam mong magtatanong ako. Galit ako dahil sa isang segundong katahimikan mo sa telepono, naramdaman kong mag-isa lang ako. At galit ako dahil sa pagtatago mo, muntik ko nang ipalaglag ang anak natin.”
Tumango si Miguel. Hindi siya nagdahilan. Sabi niya, “Tama ka. Ako ang naglagay sa’yo sa sitwasyong iyon. Hindi ko naisip na ang pagtatago ko ay mas masakit pa kaysa sa totoo. Akala ko pinoprotektahan kita. Ang totoo, pinoprotektahan ko ang sarili ko sa away. Patawad, Mara. Patawad sa walong buwan na hindi ko kinuwento. Patawad sa tatlong buwan na hindi ko sinabi. Patawad sa mga chat na binura ko.”
Tinanong ko siya, “Kung babalik tayo sa Quezon City, paano ko malalaman na hindi mo na ulit itatago sa akin ang kahit ano?”
Sabi niya, “Hindi ko hihingin na maniwala ka agad sa salita ko. Gusto ko, makita mo sa gawa ko. Kung gusto mo, bukas ang cellphone ko. Kung gusto mo, sasabihin ko sa’yo ang schedule ko araw-araw, sino ang kasama ko, saan ako pupunta. Hindi dahil kailangan mo akong bantayan, kundi dahil gusto kong ikaw ang unang makakaalam, hindi ang huli.”
Sabi ko, “Hindi ko gusto na bantayan ka habang buhay. Gusto ko lang na kapag tinanong kita, magsabi ka ng totoo. Kahit nakakahiya, kahit nakakatakot. Iyon lang.”
Tumango siya. Sabi niya, “Gagawin ko. At kung sakaling matakot ulit ako, sabihin mo sa akin. Huwag mong hayaang ako lang ang magdesisyon kung ano ang kaya mong tanggapin.”
Doon ako huminga nang malalim. Hindi ito ang sandali na biglang naging perpekto ang lahat. Alam kong may mga sugat pa na kailangang gumaling. Alam kong hindi mawawala agad ang takot ko tuwing maaalala ko ang mga litrato. Pero sa sandaling iyon, naramdaman ko na may pinipili ako, hindi lang ako tumatakbo.
Sinabi ko kay Miguel, “Itutuloy ko ang pagbubuntis na ito. Hindi dahil pinilit mo ako. Hindi dahil natakot ako. Kundi dahil ako ang nagdesisyon. Gusto kong makilala ang anak natin. Gusto kong bigyan siya ng pagkakataong lumaki nang may tatay na marunong umamin at nanay na marunong magpatawad, pero hindi magpapaloko.”
Nakita ko ang pag-iyak ni Miguel, pero hindi siya umiyak nang malakas. Tahimik lang, tulad ng pag-iyak ko noong una kong makita ang dalawang pulang linya. Hinawakan niya ang kamay ko, at sa unang pagkakataon mula nang dumating ako sa ospital na ito, hindi malamig ang kamay ko.
Pag-uwi namin sa Quezon City, tahimik lang kami sa biyahe. Hindi kami nag-away, hindi kami nagpanggap na ayos na ang lahat. Pagdating sa bahay, binuksan ko ang ref. Naroon pa rin ang cake na ginawa ko para sa kaarawan niya, may sulat na “Happy Birthday.” Sa tabi nito, naroon pa rin ang pulang jewelry box.
Kinuha ko ang kahon at binuksan ito. Naroon pa rin ang pregnancy test. Kinuha ko rin ang baby socks na binili ko, kasinliit ng kalahati ng palad ko. Ipinakita ko kay Miguel. Sabi ko, “Ito ang balak kong ibigay sa’yo noong kaarawan mo. Hindi ko ito naibigay dahil natakot ako. Ngayon, ibibigay ko sa’yo, hindi bilang sorpresa, kundi bilang desisyon.”
Niyakap ako ni Miguel nang mahigpit, pero marahan, parang natatakot siyang masaktan ako. Sabi niya, “Salamat, Mara. Salamat dahil hindi ka sumuko sa atin, kahit muntik na.”
Kinabukasan, binuksan ko ulit ang bakery ko. Maliit lang ito, pero ito ang sa akin. Habang nag-aayos ako ng mga tinapay, dumating si Miguel na may dalang lugaw at mainit na tubig. Sabi niya, kumain muna ako bago magtrabaho. Hindi ito malaking bagay, pero ito ang klase ng pag-aalaga na kailangan ko ngayon: hindi malalaking pangako, kundi maliliit na totoo.
Sa mga sumunod na linggo, bumalik kami kay Dra. Herrera para sa check-up. Bawat check-up, kasama ko si Miguel. Hindi siya late, hindi siya nagdadahilan. Kapag tinatanong ko kung sino ang kasama niya sa operasyon, sinasabi niya agad. Kapag may message si Vivian tungkol sa trabaho, ipinapakita niya sa akin. Hindi dahil pinipilit ko, kundi dahil siya mismo ang nagkusa.
Si Vivian naman ay umuwi sa Cebu. Nag-message siya sa akin minsan, nagpasalamat. Sabi niya, humingi na siya ng tulong sa pamilya niya, at mas kalmado na siya ngayon. Hindi na kami araw-araw nag-uusap, pero naging maayos ang paghihiwalay namin. Hindi kami magkaaway. Hindi kami magkaibigan na matalik. Pero pareho naming alam na pareho kaming niloko ni Rico, at pareho naming piniling hindi manatili sa takot.
Isang gabi, habang nagsasara ako ng bakery, tinanong ako ni Miguel kung ano ang gusto kong ipangalan sa bata. Sabi ko, hindi ko pa alam. Sabi niya, kahit ano, basta malusog ito at lumaki ito na alam niyang mahal siya. Natawa ako, at sinabi ko, “Basta huwag mong itatago sa kanya ang kahit ano, ha. Ayokong matutunan niya ang pagtatago sa’yo.” Tumawa rin siya at sinabi, “Oo, hindi na. Natuto na ako.”
Hindi ko sinasabi na kalimutan na ang lahat. Hindi ko rin sinasabi na wala nang sakit. May mga gabi pa rin na naaalala ko ang litrato sa hotel, ang alas-onse kwarenta y tres, ang isang segundong katahimikan. Pero ngayon, kapag naaalala ko iyon, naaalala ko rin ang buong kwento: ang team na naroon, ang files na kinuha, ang babaeng natakot, at ang asawa kong nagkamali pero humarap.
At higit sa lahat, naaalala ko na ako ang nagdesisyon na manatili. Ako ang nagdesisyon na ituloy ang anak namin. Ako ang nagdesisyon na hindi hayaang ang isang cropped na litrato ang magsulat ng ending ng pamilya ko.
Ngayon, tuwing tinitingnan ko ang tiyan ko na unti-unti nang lumalaki, hindi na ako natatakot tulad ng dati. Nararamdaman ko ang tibok ng puso ng anak namin, at nararamdaman ko rin ang tibok ng sarili kong puso na mas matatag na. Alam kong hindi perpekto ang kasal namin, pero alam ko rin na sa wakas, pareho na kaming nagsasabi ng totoo.
Sa huli, hindi ang litrato ang nagligtas sa akin. Ako ang nagligtas sa sarili ko nang piliin kong makinig, magtanong, at magdesisyon para sa anak ko, at sa pamilya na pinili kong ipaglaban hanggang dulo.
Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨
