Bahagi 3
Akala ko magpapakumbaba na si Carlo, pero sa halip na makinig ay ipinagtanggol niya pa ang kapatid niya at ako pa ang pinalabas na masama.
Kinabukasan, nagising ako sa bahay nina Nanay na hindi ako puyat. Walang tunog ng laro mula sa kabilang kuwarto. Walang TV na bukas magdamag. Ang narinig ko lang ay ang tunog ng walis ni Nanay sa labas at ang amoy ng kape na bagong timpla.
Bumaba ako na naka-pambahay lang. Nakaupo si Tatay sa sofa at dahan-dahang iniikot ang balikat niya. Lumapit ako at tinulungan ko siyang tumayo. Sabi niya mas okay na raw ang likod niya kumpara kahapon, pero kita ko na nag-iingat pa rin siya sa bawat galaw.
Hindi ako nagmadali. Kumain ako ng almusal na kasama sila. Tahimik lang kami pero magaan. Doon ko naalala na matagal na pala akong hindi nakakakain nang hindi nagmamadali at hindi nagliligpit ng kalat ng ibang tao.
Pagkatapos kumain, nag-ayos ako para pumasok sa opisina sa Makati. Sinabi ni Nanay na iwan ko na lang daw ang maleta ko sa bahay nila. Sabi niya doon muna ako matulog hangga’t hindi pa maayos ang lahat. Hindi ako tumutol. Mas gusto ko na may isang lugar ako na hindi ko kailangang makiusap para lang makapagpahinga.
Sa opisina, pilit kong tinapos ang mga naiwan kong trabaho. Tatlong oras akong nag-overtime noong Biyernes, pero may mga email pa rin na hindi ko nasagot. Naka-headset ako at nakatutok sa screen, pero paminsan-minsan ay napapatingin ako sa cellphone ko.
May message si Carlo. Sabi niya, “Nakauwi ka na ba sa inyo? Si Mama ang nagluto ng almusal. Bumalik ka na mamaya, mag-usap tayo.”
May message din si Angel. Sabi niya, “Ate, ubos na pala ang face mask mo, bumili ako ng bago pero iba ang brand, okay lang ba?” Hindi ko alam kung matatawa ako o maiinis. Face mask ko pa rin ang pinag-uusapan niya na parang wala lang.
Hindi ako sumagot agad. Gusto kong tapusin muna ang trabaho ko. Gusto kong patunayan sa sarili ko na kaya kong magtrabaho nang maayos kahit magulo ang bahay ko. Pero habang tumatagal, mas bumibigat ang dibdib ko.
Pag-uwi ko sa Marikina nang gabing iyon, naabutan ko si Carlo na nakaupo sa sala nina Nanay. May dala siyang isang plastic ng paborito kong tinapay. Nakangiti siya na parang walang nangyari. Tumayo si Tatay para magbigay ng espasyo sa amin, at pumasok si Nanay sa kusina.
Umupo si Carlo sa tabi ko. Sabi niya miss na raw niya ako. Sabi niya tahimik daw ang condo nang wala ako. Sabi niya si Mama raw ang nag-asikaso ng hapunan at si Angel raw ang nagligpit ng sala. Parang gusto niyang palabasin na okay na ang lahat.
Tiningnan ko siya. Tinanong ko siya ng diretso, “Carlo, kailan mo sinabi kay Angel na puwede siyang tumira sa atin nang matagalan?”
Natigilan siya. Napakamot siya sa batok niya. Sabi niya bago pa raw ako umuwi noong Biyernes ay nagkausap na sila ni Mama. Sabi niya sinabi raw ni Angel na nahihirapan na siya sa trabaho niya at gusto na niyang magpahinga. Sabi niya naawa raw siya kaya sinabi niya na doon muna siya sa atin.
Doon ko naramdaman na parang may bumagsak sa tiyan ko. Hindi pala ito biglaang desisyon. Pinag-usapan na pala nila nang wala ako. Ako ang asawa, ako ang may-ari ng condo, ako ang nagbabayad ng ₱28,000 kada buwan, pero ako ang huling nakaalam.
Sinabi ko sa kanya, “Bakit hindi mo man lang ako tinanong?”
Sabi niya, “Akala ko okay lang sa iyo. Pamilya ko sila. At saka, bahay din natin iyon, hindi ba?”
Doon ako mas nasaktan. Bahay natin. Iyon ang salitang ginamit niya. Pero nang bumili ako ng condo, ako lang mag-isa ang pumirma. Ako lang ang nag-ipon ng ₱800,000 na down payment sa loob ng limang taon. Ako lang ang nagbabayad ng amortization. Pagkatapos ng kasal, pinatira ko siya doon dahil asawa ko siya, hindi dahil sa kanya ang condo.
Hindi ako sumigaw. Sinabi ko lang sa kanya na pagod ako. Sinabi ko na hindi ako galit dahil tumulong siya sa kapatid niya. Nagalit ako dahil hindi niya ako ginalang bilang asawa at bilang may-ari ng bahay na tinitirhan nila.
Tumahimik si Carlo. Tumingin siya sa sahig. Sabi niya hindi raw niya naisip na ganoon kalaki ang magiging epekto sa akin. Sabi niya sanay raw kasi siya na ang bahay ng pamilya ay bahay ng lahat. Sabi niya sa bahay nila sa Caloocan, ganoon daw ang nakasanayan nila, walang hangganan, lahat ay puwedeng makigamit.
Naunawaan ko kung saan siya nanggagaling. Pero hindi ko matanggap na dinala niya ang nakasanayan nila sa bahay na ako ang bumili at ako ang nagbabayad. Iba ang tumulong paminsan-minsan sa tumira nang matagalan nang walang paalam.
Kinabukasan, kailangan kong bumalik sa condo sa Quezon City para kumuha ng iba pang damit pang-opisina. Nagpaalam ako kay Nanay na mag-isa lang akong pupunta. Sabi niya mag-ingat daw ako at huwag daw akong makikipagtalo kung galit pa ang lahat. Tumango ako pero sa totoo lang, kinakabahan ako.
Pagbukas ko ng pinto ng condo, bumungad sa akin ang mas makalat pa na sala. May mga bagong takeout box na naman. May nakasampay na bra sa upuan. Bukas ang TV pero walang nanonood. Amoy pritong mantika ang buong bahay.
Pumasok ako sa master bedroom. Wala na sa lagayan ang serum ko. Halos walang laman ang bote ng toner ko. Ang face mask ko ay tatlong piraso na lang ang natira. Ang bedsheet na pinalitan ko noong Huwebes ay may mantsa pa rin ng makeup at hindi pa rin nalalabhan nang maayos.
Binuksan ko ang drawer ko. Ang hikaw na madalas kong suotin ay wala sa dating lalagyan. Hindi ko alam kung nasaan. Hindi ko na rin hinanap. Parang pagod na akong maghanap ng mga gamit na dapat ay nasa akin lang.
Lumabas si Angel mula sa guest room na may suot na pantulog ko. Iyong pantulog ko na kulay beige na binili ko noong nakaraang buwan. Hindi ko siya sinita agad. Tiningnan ko lang siya. Sabi niya, “Ate, ang ganda kasi, kaya sinuot ko muna. Maglalaba rin naman ako mamaya.”
Sa puntong iyon, naramdaman kong nanginginig ang kamay ko. Hindi dahil sa pantulog lang. Dahil sa pakiramdam na wala na akong sariling gamit sa sarili kong bahay. Lahat ay puwedeng galawin, puwedeng suotin, puwedeng ubusin, na parang hindi ako ang bumili.
Lumabas ang biyenan ko mula sa kusina. Sabi niya, “Grace, nandito ka pala. Akala ko hindi ka na babalik. Mabuti at dumating ka, may bibilhin sana kami sa palengke.”
Sinabi ko na kukuha lang ako ng damit. Sinabi ko na babalik din ako agad sa Marikina. Nagbago ang mukha niya. Sabi niya, “Ano ba, hanggang kailan ka magtatampo? Babae ka, asawa ka, dapat ikaw ang umuunawa.”
Hindi ako sumagot. Pumasok ako sa kuwarto at nag-impake ng ilang damit. Habang nag-iimpake ako, dumating si Carlo galing sa labas. May dala siyang dalawang bote ng softdrinks. Nakita niya ang maleta ko at nagtanong kung aalis na naman daw ba ako.
Sinabi ko, “Carlo, tingnan mo ang bahay natin. Ito ba ang bahay na gusto mong uwian araw-araw?”
Tumingin siya sa paligid. Sabi niya, “Magulo lang ng kaunti, lilinisin din namin. Huwag mo nang palakihin.”
Doon ko siya tinanong kung alam ba niya na ginagamit ni Angel ang mga gamit ko. Sabi niya alam daw niya. Sabi niya sinabi raw niya kay Angel na parang bahay na rin niya ang condo, kaya huwag daw siyang mahiya. Sabi niya, “Sa atin naman lahat ito, hindi ba?”
Iyon ang katotohanan na matagal nang hindi sinasabi sa akin. Hindi lang si Angel ang nag-akalang sa kanila ang condo. Si Carlo mismo ang nagsabi sa kanya na sa kanila ito. Si Carlo mismo ang nagbukas ng pinto at nagbigay ng permiso na hindi sa kanya nanggaling.
Nang marinig iyon ng biyenan ko, sumabat siya. Sabi niya, “Grace, huwag kang madamot. Mas malaki ang sahod mo kaysa kay Carlo. Kayang-kaya mo namang tumulong. Si Angel, bata pa, kailangan niya ng pahinga. Ikaw, matanda ka na, dapat ikaw ang magpasensya.”
Masakit marinig na ako pa ang madamot. Ako na nagbabayad ng condo. Ako na nagbabayad ng kuryente, tubig, at internet. Ako na bumibili ng mga gamit sa bahay. Ako pa ang tinawag na madamot dahil lang ayaw kong galawin ang mga personal kong gamit.
Pero sa halip na sumigaw, huminga ako nang malalim. Sinabi ko sa kanila nang kalmado, “Hindi ako madamot. Nagbibigay ako kapag kailangan. Pero iba ang pagbibigay sa pagkuha nang walang paalam. Iba ang tumulong sa tumira nang hindi nagtatanong sa may-ari.”
Sinabi ko kay Carlo na hindi ko siya pinipilit na pumili sa pagitan ko at ng pamilya niya. Ang hinihingi ko lang ay respeto. Ang hinihingi ko lang ay kausapin niya ako bago siya mangako sa iba tungkol sa bahay ko. Ang hinihingi ko lang ay huwag galawin ang mga gamit ko at huwag gawing parang hotel ang bahay namin.
Natahimik si Carlo. Tumingin siya kay Angel. Si Angel ay biglang umiyak. Sabi niya hindi raw niya alam na ganoon pala kabigat ang nararamdaman ko. Sabi niya akala niya okay lang kasi magkapatid sila ni Carlo at magkapatid na rin daw kami. Sabi niya akala niya kapag pamilya, lahat ay puwedeng maghiraman.
Naawa ako kay Angel. Bata pa siya. Pero naawa rin ako sa sarili ko. Ilang araw na akong hindi maayos na nakakatulog. Ilang araw na akong nagtitiis na makita ang mga gamit ko na ginagamit ng iba. Hindi ko na kayang maging mabait lang palagi.
Sinabi ko kay Angel, “Angel, hindi kita kaaway. Gusto kong tulungan ka. Pero kailangan mong maintindihan na may hangganan din ako. Hindi mo bahay ito na puwede mong gawing sarili mo. Bahay ito na pinaghirapan kong bilhin bago pa kami ikasal.”
Umiyak siya lalo. Lumapit ang biyenan ko at niyakap siya. Sabi ng biyenan ko, “Tingnan mo ang ginawa mo, pinaiyak mo ang bata. Umuwi ka na lang sa inyo kung ganyan ka.”
Doon ako mas naging malinaw. Hindi ako ang nagpaiyak kay Angel. Ang sitwasyon ang nagpaiyak sa kanya. Ang kawalan ng malinaw na usapan ang nagpaiyak sa kanya. At ang kawalan ng usapan ay nagsimula kay Carlo at sa biyenan ko, hindi sa akin.
Hindi ako nakipagtalo pa. Kinuha ko ang maleta ko at ang folder ng mga papeles ko. Sinabi ko kay Carlo, “Uuwi muna ako kay Nanay. Kapag handa ka nang makipag-usap nang tayong dalawa lang, sabihan mo ako.”
Pagbalik ko sa Marikina, tahimik akong umupo sa kusina nina Nanay. Ikinuwento ko ang lahat. Hindi ako nagdagdag, hindi ako nagbawas. Sinabi ko lang ang totoo. Nakinig si Nanay. Hinawakan niya ang kamay ko. Sabi niya, “Anak, tama ka na nagsalita ka. Hindi ka masamang asawa dahil naglagay ka ng hangganan.”
Sabi ni Tatay, “Grace, ang bahay ay hindi lang pader at bubong. Pahinga iyan. Kapag hindi ka makapagpahinga sa sarili mong bahay, may mali na.”
Nang gabing iyon, kumuha ako ng notebook at sinulatan ko ang mga gusto kong maging malinaw. Hindi ito mahabang listahan. Gusto ko lang na ako at si Carlo lang ang magdesisyon tungkol sa condo. Gusto ko na walang gagamit ng personal kong gamit nang walang paalam. Gusto ko na si Angel ay umuwi na sa bahay nila sa Caloocan at hindi na tumira sa amin nang matagalan. Gusto ko na maghati kami ni Carlo sa bayarin sa bahay, hindi ako lang palagi.
Iyon ang maliit pero mahalagang desisyon na ginawa ko. Hindi ako magpapadala sa iyak at sa guilt. Hindi ako babalik hangga’t hindi kami nagkakasundo ni Carlo sa mga simpleng hangganan na ito. Hindi ako babalik para lang maging tahimik ang lahat habang ako ang nasasaktan.
Sinulatan ko si Carlo ng message. Sinabi ko, “Mahal, hindi ako nakikipaghiwalay. Gusto ko lang ayusin natin ito. Bigyan mo ako ng pitong araw. Sa loob ng pitong araw, mag-usap tayo nang tayong dalawa lang. Kapag hindi pa rin malinaw, mananatili muna ako kay Nanay.”
Pagkatapos kong ipadala ang message, inilagay ko ang cellphone ko sa lamesa. Lumabas ako sa maliit na hardin nina Nanay. Humigop ako ng mainit na tsaa. Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming araw, naramdaman ko na may kontrol ako sa sarili kong buhay. Hindi pa tapos ang problema, pero alam ko na kung ano ang gusto kong ipaglaban.
Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖
Bahagi 4
Hinarap ko si Carlo at ang biyenan ko sa condo ko, at sa wakas ay sinabi ko ang mga salitang matagal ko nang kinikimkim.
Pitong araw ang lumipas. Pitong araw akong natulog sa bahay nina Nanay sa Marikina. Pitong araw akong pumasok sa opisina sa Makati at umuuwi na may dalang pagod pero may malinaw na isip.
Sa loob ng pitong araw na iyon, hindi tumigil ang mga message. Si Angel ay nag-message ng sorry, pero sumunod din ang message na kung puwede raw ba siyang humiram ng damit ko para sa isang lakad. Ang biyenan ko ay nag-message na ako raw ang dahilan kung bakit nag-aaway ang pamilya. Si Carlo ay nag-message ng “miss na kita” at “umuwi ka na,” pero walang message na nagsasabing naiintindihan niya ako.
Sa ika-pitong araw, nag-message si Carlo. Sabi niya, “Grace, puwede ka bang umuwi sa Sabado? Mag-usap tayo. Tayong dalawa lang sana sa simula, pero gusto ni Mama na makausap ka rin. Pakiusap, umuwi ka.”
Sumagot ako ng maikli. Sabi ko, “Sige, uuwi ako sa Sabado ng umaga. Mag-usap tayo sa condo. Gusto kong maayos na ito.”
Nang Sabado ng umaga, maaga akong nagising. Nag-ayos ako ng maayos, hindi para magpakitang-gilas, kundi para ipaalala sa sarili ko na kaya kong humarap nang kalmado. Dinala ko ang notebook ko na may listahan ng mga hangganan na sinulat ko sa bahay nina Nanay. Dinala ko rin ang folder ng titulo ng condo. Hindi para manakot, kundi para hindi ko makalimutan ang totoo.
Pagdating ko sa condo sa Quezon City, iba ang pakiramdam. Tahimik ang hallway. Pagbukas ko ng pinto, nakita ko na naglinis sila. Wala na ang mga takeout box sa coffee table. Wala na ang mga nakakalat na medyas. Pero amoy pa rin ang bahay na pinaglutuan ng maraming araw. Ang sofa ay may bakas pa rin ng paghiga.
Nakaupo si Carlo sa sofa. Nakaupo ang biyenan ko sa kabilang upuan. Nakaupo si Angel sa sahig, nakayuko. Walang TV na bukas. Walang naglalaro. Lahat ay naghihintay sa akin.
Umupo ako sa harap nila. Hindi ako umupo sa tabi ni Carlo. Umupo ako sa upuan na ako lang, para maramdaman ko na kaya kong tumayo mag-isa.
Sinabi ko, “Salamat at pumayag kayong mag-usap. Gusto kong sabihin ito nang kalmado. Hindi ako nandito para makipag-away. Nandito ako para ayusin ang bahay natin.”
Tumingin si Carlo sa akin. Sabi niya, “Grace, sorry. Alam kong mali ako na hindi kita kinausap bago ko sinabi kay Angel na dito siya titira. Akala ko maiintindihan mo agad. Hindi ko naisip na mapapagod ka nang ganoon.”
Iyon ang unang beses na narinig ko siyang humingi ng sorry nang diretso. Hindi siya nagpalusot. Hindi niya sinabing nag-o-overreact ako. Doon ako nagkaroon ng kaunting pag-asa.
Pero sumabat ang biyenan ko. Sabi niya, “Grace, anak, pamilya tayo. Bakit kailangang may titulo-titulo pa? Bakit kailangang may hangganan-hangganan pa? Noong panahon namin, walang ganyan. Ang bahay ng anak ay bahay din ng magulang at kapatid.”
Huminga ako nang malalim. Sinabi ko, “Mama, nirerespeto ko po kayo. Pero iba na po ang panahon ngayon. Ang condo na ito ay binili ko bago kami ikasal. Ako po ang nag-ipon ng ₱800,000 na down payment sa loob ng limang taon. Ako po ang nagbabayad ng ₱28,000 kada buwan. Hindi ko po ito sinasabi para magyabang. Sinasabi ko po ito para maintindihan ninyo na hindi ito basta bahay na puwedeng ipangako sa iba nang hindi ako tinatanong.”
Natahimik ang biyenan ko. Tumingin siya kay Carlo na parang naghihintay na ipagtanggol siya nito. Pero hindi nagsalita si Carlo. Nakayuko lang siya.
Sinabi ko pa, “Mama, hindi ko po kayo pinagbabawalang dumalaw. Kapag gusto ninyo pong pumunta ng ilang araw, malugod ko po kayong tatanggapin. Pero iba po ang dumalaw sa tumira nang matagalan nang walang paalam. Iba po ang humiram sa kumuha nang hindi nagtatanong.”
Biglang umiyak si Angel. Sabi niya, “Ate, sorry talaga. Hindi ko alam na sa iyo pala lahat. Akala ko kasi kay Kuya na rin ito kaya sa atin na rin. Sinabi kasi ni Kuya na parang bahay ko na rin dito.”
Doon lumabas ang butas na matagal nang tinatakpan. Si Carlo mismo ang nagsabi kay Angel na parang bahay na rin niya ang condo. Si Carlo mismo ang nagbigay ng pakiramdam na lahat ay sa kanila. Kaya naging komportable si Angel na gamitin ang serum ko, suotin ang pantulog ko, at gamitin ang face mask ko. Hindi siya basta bastos. Pinalaki siya na maniwala na kapag pamilya, lahat ay puwede.
Tiningnan ko si Carlo. Sabi ko, “Carlo, narinig mo. Ikaw ang nagsabi sa kanya. Kaya hindi lang si Angel ang may mali. Ikaw din. At ako rin, kasi matagal akong nanahimik at hinayaan kong ako ang mag-isa na magbayad at mag-ayos ng lahat.”
Napaiyak si Carlo. Sabi niya, “Grace, totoo. Kasalanan ko. Natakot ako na magalit si Mama. Natakot ako na magtampo si Angel. Kaya ikaw ang pinili kong saktan kasi alam kong maiintindihan mo ako. Mali ako. Sobrang mali ako.”
Doon ako nasaktan at natuwa nang sabay. Nasaktan ako kasi ako ang pinili niyang saktan. Natuwa ako kasi sa wakas ay inamin niya. Hindi na niya ako ginawang masama. Hindi na niya ako ginawang madamot.
Lumapit ang biyenan ko kay Angel at niyakap siya. Sabi niya, “Hindi naman namin gustong saktan ka, Grace. Gusto lang namin na magkasama-sama tayo. Pero siguro nga, nasobrahan kami.”
Sinabi ko, “Mama, gusto ko rin pong magkasama-sama tayo. Pero gusto ko rin pong may pahinga ako. Pagod po ako galing opisina. Gusto ko pong umuwi sa bahay na malinis at tahimik. Gusto ko pong may sarili akong gamit na hindi ginagalaw ng iba.”
Tumango ang biyenan ko, kahit mabagal. Sabi niya, “Sige, naiintindihan ko na. Sa bahay namin sa Caloocan, ganoon din kami noon, pero iba pala kapag ikaw ang bumili at ikaw ang nagbabayad.”
Doon ko nilabas ang notebook ko. Sinabi ko, “Gusto kong magkasundo tayo sa tatlong bagay lang. Una, ako at si Carlo lang ang magdedesisyon tungkol sa condo. Walang titira dito nang matagalan nang hindi kami parehong pumapayag. Pangalawa, walang gagamit ng personal kong gamit nang walang paalam. Pangatlo, maghahati kami ni Carlo sa bayarin sa bahay. Hindi na ako lang ang magbabayad ng kuryente, tubig, at internet.”
Tiningnan ako ni Carlo. Sabi niya, “Pumapayag ako, Grace. Simula ngayon, ako na ang magbabayad ng kalahati ng kuryente, tubig, at internet. At tutulungan kita sa paglilinis. Hindi na ako magpapangako kay Mama at kay Angel nang hindi ka tinatanong.”
Tumingin ako kay Angel. Sabi ko, “Angel, hindi kita pinapalayas nang walang puso. Pero kailangan mo nang bumalik sa bahay nina Mama sa Caloocan. Doon ka muna tumira habang naghahanap ka ng bagong trabaho. Kapag may trabaho ka na, tutulungan ka namin ni Kuya na mag-ipon para sa sarili mong matutuluyan. Pero hindi na dito sa condo ko.”
Umiyak si Angel pero tumango siya. Sabi niya, “Ate, pasensya ka na sa serum mo at sa mga gamit mo. Ibabalik ko ang mga damit na hiniram ko. Hindi ko na uulitin.”
Sabi ko, “Salamat, Angel. Hindi ako galit sa iyo habang buhay. Gusto ko lang na matuto tayong lahat na rumespeto.”
Pagkatapos noon, tumayo ang biyenan ko. Sabi niya, “Grace, pasensya ka na rin. Nasobrahan ako sa pagsabi na madamot ka. Nakita ko na ikaw pala ang nagdadala ng lahat. Simula ngayon, kapag pupunta ako dito, magpapaalam ako. At hindi ko na ipipilit si Angel dito.”
Naramdaman ko na parang nabunutan ako ng tinik. Hindi perpekto ang pag-uusap na iyon. May luha, may tampo, may mga salitang masakit. Pero sa unang pagkakataon, lahat ay nagsalita nang totoo.
Kinabukasan, nagsimula si Angel na mag-impake. Tinulungan siya ni Carlo na ilagay ang mga gamit niya sa mga bag. Ibinalik niya ang pantulog ko na hiniram niya. Ibinalik niya rin ang charger at ang iba pang maliliit na gamit. Hindi ko na siya sinita tungkol sa mga naubos na skincare. Mas mahalaga sa akin na umalis siya nang maayos.
Tinulungan ko rin sila na maglinis ng condo. Magkasama kami ni Carlo na nagligpit ng sala. Siya ang nagpunas ng coffee table. Ako ang nag-ayos ng vanity ko. Ibinaba niya ang mga takeout box. Ako ang naglaba ng bedsheet na may mantsa. Hindi kami nagtalo habang naglilinis. Tahimik lang kami pero magaan.
Nang umalis si Angel papuntang Caloocan, niyakap niya ako. Sabi niya, “Ate, salamat. Sana balang araw, maintindihan ko rin kung bakit importante ang hangganan.” Sabi ko, “Maiintindihan mo rin, Angel. Kapag ikaw na ang bumili ng sarili mong gamit, maiintindihan mo.”
Nang umalis ang biyenan ko, niyakap din niya ako. Sabi niya, “Grace, alagaan mo ang sarili mo. Huwag kang magpagod nang sobra.” Iyon ang pinaka-malambot na sinabi niya sa akin sa loob ng maraming linggo.
Nang kami na lang dalawa ni Carlo sa condo, umupo kami sa sofa na malinis na. Tumingin siya sa akin at sinabi niya, “Grace, salamat at hindi ka sumuko sa atin. Akala ko aalis ka na talaga.”
Sinabi ko, “Carlo, muntik na ako. Pero hindi ko gustong tapusin ang kasal natin dahil lang sa hindi tayo nag-usap. Gusto kong ayusin natin ito. Pero kailangan mong tandaan, hindi na ako tatahimik kapag may mali. Magsasalita ako agad.”
Tumango siya. Sabi niya, “Gusto ko iyon. Gusto kong magsalita ka agad. Ayoko nang ikaw ang mag-isa na nasasaktan.”
Kinagabihan, nagluto kami ng simpleng hapunan. Hindi kami nag-order ng takeout. Nagluto si Carlo ng sinigang at ako ang naghain. Kumain kami nang sabay, walang TV na bukas, walang ingay mula sa kabilang kuwarto. Tahimik pero hindi malungkot.
Pagkatapos kumain, magkasama kaming naghugas ng pinggan. Sabi niya, “Simula bukas, ako na ang maglilista ng mga bayarin. Hahatiin natin. At kapag may bisita, ikaw at ako ang magdedesisyon.” Tumango ako. Hindi ko kailangan ng malaking pangako. Kailangan ko lang ng maliliit na gawa na totoo.
Sa mga sumunod na araw, bumalik ako sa bahay nina Nanay para kunin ang natitirang maleta ko. Niyakap ako ni Nanay nang mahigpit. Sabi niya, “Anak, masaya ako at bumalik ka sa bahay mo nang may respeto na sa sarili mo.” Sabi ni Tatay, “Grace, ang tapang mo ay hindi para makipag-away, kundi para mag-ayos.”
Bumalik ako sa condo sa Quezon City na may dalang maleta at magaan na puso. Pagbukas ko ng pinto, malinis ang sala. Nasa lagayan na ang mga gamit ko. Ang serum ko ay bago na, binili ni Carlo bilang sorry niya. Hindi iyon ang mahalaga, pero naramdaman ko na nakinig siya.
Umupo ako sa kama ko, sa sarili kong kama, at huminga nang malalim. Wala nang ibang tao na gumagamit ng unan ko. Wala nang ibang tao na nagbubukas ng drawer ko nang walang paalam. Akin ulit ang pahinga ko.
Kinabukasan, nag-message si Angel. Sabi niya nag-a-apply na raw siya ng bagong trabaho sa Caloocan. Sabi niya hindi na raw siya magpapahinga nang matagal. Nag-reply ako ng “Good luck, Angel. Nandito lang si Ate kapag kailangan mo ng kausap.” Hindi kami perpekto, pero nagsisimula na kaming rumespeto sa isa’t isa.
Si Carlo at ako ay nag-usap din tungkol sa hinaharap. Sabi niya gusto niyang mag-ipon kami para sa sarili naming plano, hindi lang para sa bayarin. Sabi ko gusto kong magkaroon kami ng isang araw kada linggo na kami lang dalawa, walang bisita, walang cellphone na maingay. Pumayag siya. At sa unang pagkakataon sa loob ng maraming buwan, naramdaman kong magkasama talaga kami.
Sa ngayon, hindi pa perpekto ang lahat. May mga araw pa rin na nagkakatampuhan kami. May mga araw pa rin na nakakalimutan ni Carlo na magligpit. Pero iba na ngayon. Nagsasalita na kami agad. Nakikinig na siya. At hindi na ako natatakot na sabihin kung ano ang kailangan ko.
At sa unang gabi na muli akong natulog sa sarili kong kama sa Quezon City, alam kong hindi na ako muling matatakot na ipaglaban ang tahimik na bahay na pinaghirapan ko.
Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨
