Gusto kong ibenta ang lumang kotse ng mister ko, pero nang buksan ko ang trunk nito, nalaman ko ang tatlong taong lihim niya tungkol sa biyenan ko.

Bahagi 3
Nang basahin ko ang mga reseta ng biyenan ko, naintindihan ko kung bakit tatlong taon akong nilihim ng mister ko tungkol sa kotse.

Pagdating namin sa bahay sa Quezon City, hindi agad kami pumasok sa kwarto. Umupo kami sa dining table. Inilapag ni Carlo ang bag sa gitna. Hindi niya binuksan. Ako ang nagbukas nang dahan dahan.

Inilabas ko ang mga papel isa isa. May mga reseta na may petsa. May mga papel na may oras ng check up. May mga papel na may pangalan ng ospital sa Maynila. Lahat ay mula halos tatlong taon na ang nakalipas. Hindi ko binasa nang mabilis. Binasa ko nang paunti unti.

Ang unang napansin ko ay ang mga petsa. Maraming petsa ang tumama sa mga araw na sinabi ni Carlo na may biglaang business trip siya. May petsa na tumama sa araw na sinabi niyang may overtime siya sa opisina. May petsa na tumama sa araw na sinabi niyang naipit siya sa traffic. Ngayon ko lang naintindihan na hindi iyon traffic. Ospital iyon.

Tiningnan ko si Carlo. Hindi siya makatingin sa akin nang diretso. Nakatingin siya sa mga kamay niya. Sabi niya hindi niya gustong magsinungaling. Pero hindi niya alam kung paano sasabihin ang totoo nang hindi sinisira ang pangako niya sa mama niya.

Naalala ko ang biyenan ko sa mga panahong iyon. Madalas niyang sabihin na pupunta siya sa palengke. Madalas niyang sabihin na bibisita siya sa kaibigan. Madalas niyang sabihin na magsisimba lang siya sa Maynila. Lagi siyang may dalang maliit na bag. Akala ko simpleng lakad lang. Hindi ko alam na sa bawat lakad na iyon, may dala siyang takot.

Kinuha ko ang manipis na kumot. Amoy luma na ito pero malinis. Sabi ni Carlo, lagi itong dala ng mama niya kasi nilalamig siya sa ospital. Kahit mainit sa labas, malamig daw sa loob ng ospital. Kaya lagi siyang may kumot. Hindi niya gustong humingi ng kumot sa nurse kasi ayaw niyang makaabala.

Kinuha ko ang kahon ng gatas na hindi pa nabubuksan. Sabi ni Carlo, binili iyon ng mama niya para may inumin siya habang naghihintay. Pero madalas, hindi niya ito naiinom kasi ayaw niyang umalis sa pila. Minsan, inuuwi niya ito nang hindi nabubuksan. Tapos sa susunod na check up, dala pa rin niya ang parehong kahon.

Tiningnan ko ang mga damit. Mga lumang damit na malambot na sa kakalaba. Sabi ni Carlo, iyon ang mga damit na komportable para sa mama niya. Ayaw niya ng bagong damit sa ospital. Gusto niya iyong sanay na sa katawan niya. Iyon ang gusto niyang isuot kapag matagal ang paghihintay.

Tinanong ko si Carlo kung bakit hindi niya sinabi sa akin kahit pagkatapos mawala ng mama niya. Bakit hanggang ngayon, kotse pa rin ang nagtatago ng lahat. Matagal siyang hindi sumagot. Pagkatapos, sinabi niya na pagkatapos mawala ang mama niya, parang mas mahirap nang magsalita.

Sabi niya, habang buhay ang mama niya, may dahilan siya para manahimik. Pangako iyon. Pero pagkatapos mawala ang mama niya, ang pananahimik ay naging takot. Takot siya na kapag sinabi niya, magagalit ako. Takot siya na baka isipin ko na hindi niya ako pinagkatiwalaan. Kaya mas pinili niyang manahimik pa rin.

Doon ako nasaktan nang mas malalim. Hindi lang pala ako nilihim noong may sakit ang biyenan ko. Nilihim din ako pagkatapos. Habang nagluluksa siya nang mag isa, ako naman ay nagagalit sa kanya dahil sa kotse. Hindi kami nagtagpo sa gitna. Magkaibang sakit ang dala namin sa iisang bahay.

Sinabi ko sa kanya na pakiramdam ko ay hindi ako asawa noong mga panahong iyon. Pakiramdam ko ay taga labas lang ako. Ako ang kasama niya sa bahay, ako ang kausap niya sa bayarin, pero pagdating sa pinakamabigat na bahagi ng buhay niya, hindi ako kasama. Masakit iyon para sa isang misis.

Hindi siya nagtanggol. Hindi siya nagdahilan. Tumango lang siya at sinabi niya, “Tama ka.” Dalawang salita lang iyon pero ramdam kong mabigat para sa kanya. Hindi niya sinabi na wala siyang choice. Hindi niya sinabi na kasalanan ng mama niya. Inako niya.

Sinabi niya na akala niya, ang pagprotekta ay paglilihim. Akala niya, kapag hindi ko alam, hindi ako mag aalala. Akala niya, kapag siya lang ang nagdala, mas magaan para sa akin. Ngayon niya lang naintindihan na ang paglilihim ay hindi nagpagaan. Nagpalayo lang ito sa amin.

Doon ko mas naintindihan ang biyenan ko. Hindi siya naglihim dahil wala siyang tiwala. Naglihim siya dahil mahal niya kami. Ayaw niyang maging pabigat. Alam niya na nagbabayad kami ng loan sa bahay. Alam niya na nagsisimula pa lang kami. Ayaw niyang dagdagan ang bigat na dala namin.

Naintindihan ko rin kung bakit ayaw niyang sumakay sa bagong kotse. Hindi iyon dahil sa arte. Iyon ang kotse na pinaghirapan namin. Bago iyon. Malinis. Ayaw niyang madumihan. Gusto niyang ingatan ang pinaghirapan ng anak niya at ng manugang niya. Kahit may sakit siya, iniisip pa rin niya kami.

Naalala ko ang huling beses na nakita ko siyang nakangiti. Sinabi niya sa akin na magpahinga ako. Sinabi niya na huwag akong mag alala. Akala ko simpleng paalala lang iyon ng isang biyenan. Ngayon ko lang naintindihan na paalam na pala iyon sa paraan na kaya niya.

Kinagabihan, hindi ako makatulog. Tumayo ako at pumunta sa garahe. Tinitigan ko ang lumang kotse. Sa araw, mukha lang itong lumang kotse na kailangan ng ₱12,000 para sa pyesa. Sa gabi, mukha itong isang tahimik na saksi. Nandoon ang lahat ng umaga na maaga silang umalis. Nandoon ang lahat ng gabi na gabi na siyang umuuwi.

Bumalik ako sa kwarto. Si Carlo ay gising pa rin. Nakaupo siya sa gilid ng kama. Hindi kami nag away. Hindi kami sumigaw. Nag usap kami nang mahina, parang ayaw naming gisingin ang buong bahay kahit kami lang dalawa ang gising.

Sinabi ko sa kanya na hindi ako galit sa pagmamahal niya sa mama niya. Hindi ako galit dahil inalagaan niya ito. Galit ako dahil hindi niya ako hinayaang mahalin din ang mama niya sa parehong paraan. Gusto ko ring mag alaga. Gusto ko ring sumama sa ospital. Gusto ko ring magdala ng kumot at gatas.

Sinabi niya na alam niya iyon ngayon. Sinabi niya na kung maibabalik lang niya ang panahon, isasama niya ako. Hindi niya naisip noon na ang pagtanggi sa tulong ko ay parang pagtanggi sa akin. Akala niya kabaitan iyon. Hindi niya alam na mas masakit pala iyon kaysa sa pagod.

Pagkatapos ng gabing iyon, nagdesisyon ako ng isang maliit pero mahalagang bagay. Hindi ko pa ibebenta ang kotse. Pero hindi ko rin hahayaan na manatili ito sa garahe na parang sikreto. Kung mananatili ito, dapat may malinaw na dahilan. Dapat may malinaw na plano. Dapat hindi na ito maging dahilan ng away.

Sinabi ko kay Carlo ang desisyon ko kinabukasan sa almusal. Sabi ko, hindi ko siya pipilitin na ibenta ngayon. Pero kailangan naming linisin ang kotse nang magkasama. Kailangan naming ilagay ang mga gamit ng mama niya sa isang maayos na kahon sa bahay, hindi sa trunk na mabaho at maalikabok. Kailangan naming ayusin ang mga papel at itago nang maayos.

Umiyak si Carlo nang marinig niya iyon. Hindi dahil sa kotse. Dahil sa wakas, hindi na niya kailangang magtago. Sinabi niya na matagal na niyang gustong linisin ang kotse pero natatakot siyang kapag nilinis niya, parang binura niya ang mama niya. Ngayon, sinabi ko sa kanya na ang paglilinis ay hindi pagbubura. Pag aalaga iyon.

Nagkasundo kami sa isang bagong patakaran. Simula ngayon, walang lihim tungkol sa kalusugan ng pamilya. Kung may magkasakit, magsasabi agad. Kung may ospital, magkasama kami. Kung may bayarin, pag uusapan. Hindi na niya kailangang mag isa. Hindi na ako kailangang manghula.

Pinag usapan din namin ang pera. Hindi kami mayaman. Totoo na mabigat ang ₱12,000. Totoo na may loan pa kami sa bahay. Kaya hindi kami magpapalit ng lahat ng pyesa nang sabay sabay. Aayusin lang namin kung ano ang kailangan para ligtas at hindi masira lalo. Hindi kami magpapadala sa guilt para gumastos nang sobra.

Noong hapon, magkasama naming inayos ang bag. Tinupi ko ang kumot. Inilagay ko ang mga damit sa isang malinis na plastic. Hindi ko tinapon ang kahon ng gatas. Inilagay ko ito sa kahon kasama ng mga papel. Hindi dahil gagamitin pa namin. Dahil iyon ang totoo niyang dala.

Habang nag aayos kami, nagkuwento si Carlo ng mga detalye na hindi niya nasabi sa talyer. May mga umaga na maaga pa lang, tahimik na silang umaalis. Ayaw ng mama niya na magising ako. May mga araw na pagdating sa ospital, mahaba ang pila. Uupo lang ang mama niya at maghihintay. Minsan, siya ang nagdadala ng tubig. Minsan, siya ang nagpapaalala ng oras ng gamot.

May mga araw na pagkatapos ng check up, sasabihin ng mama niya na kaya na niyang mag taxi pauwi. Ayaw niyang magpaantay si Carlo. Gusto niyang pumasok si Carlo sa trabaho. Kaya mag isa siyang uuwi. At si Carlo naman, susundan siya ng tingin hanggang sa makasakay siya ng taxi.

Nakinig ako nang hindi siya pinuputol. Sa unang pagkakataon, narinig ko ang buong kuwento nang hindi ako nagagalit. Sa unang pagkakataon, nakita ko si Carlo hindi bilang mister na matigas ang ulo, kundi bilang anak na natatakot mawalan ng mama.

Bago matapos ang araw, sinabi ni Carlo na may isang bagay pa siyang hindi nasabi. Hindi ito bagong sikreto tungkol sa pera o sa ibang tao. Tungkol ito sa sarili niya. Sinabi niya na pagkatapos mawala ang mama niya, tuwing binubuksan niya ang kotse, nararamdaman pa rin niya na kasama niya ito. At natatakot siyang kapag nawala ang kotse, tuluyan na siyang mag isa.

Hinawakan ko ang kamay niya. Sinabi ko na hindi siya mag isa. Nandito ako. Pero sinabi ko rin na hindi ko kayang punan ang lugar ng mama niya. Ang kaya ko lang ay samahan siya habang natututo siyang magluksa nang hindi nagtatago.

Hindi pa tapos ang kuwento namin. Kailangan pa naming harapin ang pinakamalalim na takot ni Carlo. Kailangan pa naming magdesisyon kung ang kotse ay mananatili bilang alaala o magiging bahagi ulit ng buhay namin. At kailangan kong malaman kung kaya na ba niyang bitawan ang takot, hindi lang ang kotse.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Hinarap ko ang mister ko tungkol sa tatlong taong paglilihim niya at sa wakas ay pinili naming ayusin ang kotse nang magkasama para sa aming pamilya.

Kinabukasan, maaga akong nagising. Hindi ako nagising dahil sa ingay. Nagising ako dahil sa bigat na dala ko pa rin sa dibdib. Si Carlo ay nasa garahe na. Nakaupo siya sa driver seat ng lumang kotse. Hindi umaandar ang makina. Nakaupo lang siya.

Lumapit ako at binuksan ang passenger door. Umupo ako sa tabi niya. Walang radyo. Walang ingay. Amoy luma ang loob ng kotse. Amoy alikabok at amoy ng panahon. Tumingin siya sa akin at ngumiti nang pilit.

“Carlo, mag usap tayo nang totoo.” Sabi ko. “Hindi para mag away. Para matapos na ito.” Tumango siya. Hinawakan niya ang manibela nang mahigpit na parang iyon ang humahawak sa kanya para hindi siya bumagsak.

Sinabi ko sa kanya na naiintindihan ko na ang pagmamahal niya sa mama niya. Naiintindihan ko ang pangako. Pero sinabi ko rin na nasaktan niya ako. Hindi dahil sa kotse. Dahil sa loob ng tatlong taon, ginawa niya akong taga labas sa sarili naming pamilya. Ako ang asawa niya pero ako ang huling nakaalam.

“Alam mo ba kung ano ang pakiramdam?” Tanong ko. “Araw araw, nagluluto ako, naglilinis ako, nagbabayad tayo ng loan sa bahay, tapos malalaman ko na habang ginagawa ko iyon, may ibang mabigat kang dala na hindi mo sinabi. Para akong hindi pinagkatiwalaan.”

Hindi siya sumagot agad. Tumingin siya sa windshield. Pagkatapos, nagsalita siya nang mahina. “Liza, takot ako.” Iyon ang unang beses na sinabi niya iyon nang diretso. Hindi siya nagpanggap na matapang. Hindi siya nagdahilan.

Sinabi niya na natakot siya na kapag sinabi niya sa akin, mag aalala ako nang sobra. Natakot siya na pipilitin kong sumama sa ospital at mahihiya ang mama niya. Natakot siya na kapag nalaman ng mama niya na sinabi niya, mararamdaman ng mama niya na sinira niya ang pangako. Natakot siya sa lahat.

“Pero ang pinakanatakot ako,” sabi niya, habang nanginginig ang boses, “ay baka isipin mo na mas mahal ko si Mama kaysa sa iyo. Baka isipin mo na may tinatago akong iba. Baka isipin mo na hindi kita mahal.” Doon siya tuluyang umiyak.

Hindi ko siya pinigilan. Hinayaan ko siyang umiyak. Matagal siyang umiyak. Sa loob ng tatlong taon, ngayon lang siya umiyak nang ganoon sa harap ko. Hindi sa ospital. Hindi sa kotse nang mag isa. Sa harap ko, bilang asawa niya.

Sinabi niya na may mga gabi na sa kotse siya natutulog pagkatapos ihatid ang mama niya. Hindi dahil walang tulugan sa bahay. Dahil ayaw niyang umuwi na umiiyak. Ayaw niyang makita ko siyang mahina. Akala niya, kapag nakita ko siyang umiiyak, mas mag aalala ako. Kaya sa kotse niya nilalabas ang lahat.

Doon ko naintindihan kung bakit hindi niya kayang ibenta ang kotse. Hindi lang ito kotse. Ito ang lugar kung saan siya naging anak. Ito ang lugar kung saan siya nag alaga. Ito ang lugar kung saan siya umiyak nang mag isa. Kapag binenta niya, parang binenta niya rin ang huling lugar kung saan naramdaman niyang nagawa niya ang tama para sa mama niya.

Sinabi ko sa kanya, “Carlo, hindi mo kailangang maging matapang nang mag isa. Asawa mo ako. Hindi ako kalaban ng lungkot mo. Gusto kong samahan ka sa lungkot mo, hindi lang sa saya mo.”

Tumingin siya sa akin. “Paano kung magalit ka ulit?” Tanong niya. Sinabi ko, “Magagalit ako kung maglilihim ka ulit. Pero hindi ako magagalit dahil nagluksa ka. Hindi ako magagalit dahil mahal mo ang mama mo.”

Doon lumabas ang pinakamalaking pagkakamali niya. Sinabi niya na akala niya, ang pagiging mabuting anak ay pagdadala ng lahat nang mag isa. Akala niya, ang pagiging mabuting asawa ay hindi pagdadala ng problema sa bahay. Kaya ginawa niya ang pareho nang mag isa, at sa dulo, pareho siyang nabigo. Hindi niya naprotektahan ang mama niya sa sakit. Hindi niya naprotektahan ako sa sakit ng paglilihim.

“Patawad, Liza.” Sabi niya. “Hindi ko naisip na habang pinoprotektahan kita, sinasaktan na pala kita. Hindi ko naisip na ang paglilihim ay mas masakit kaysa sa totoo.”

Sinabi ko sa kanya na pinapatawad ko siya, pero may kailangan kaming baguhin. Hindi pwedeng patawad lang. Kailangan ng gawa. Kailangan naming protektahan ang pamilya namin, hindi lang ang alaala. Kailangan naming protektahan ang pera namin, ang bahay namin, at ang tiwala namin.

Sinabi ko ang plano ko nang malinaw. Hindi namin ibebenta ang kotse ngayon. Pero hindi rin namin ito hahayaan na maging pabigat. Aayusin lang namin ang kailangan para ligtas ito. Hindi kami gagastos ng ₱12,000 nang sabay sabay kung hindi kaya. Kakausapin namin ang mekaniko kung ano ang pinakaimportante. Ang iba, saka na kapag may sobra.

Pangalawa, ililipat namin ang mga gamit ng mama niya sa isang maayos na kahon sa bahay. Hindi na sa trunk. Hindi para itago. Para ingatan. Para kapag gusto naming alalahanin siya, hindi namin kailangang buksan ang kotse na maalikabok. Nasa bahay siya. Kasama namin.

Pangatlo, walang lihim tungkol sa kalusugan. Kung may masakit, sasabihin. Kung may check up, magkasama. Kung may takot, pag uusapan. Hindi na ako manghuhula. Hindi na siya magsisinungaling tungkol sa business trip.

Nakinig si Carlo nang mabuti. Hindi siya nakipagtalo. Sinabi niya na sang ayon siya. Pero sinabi niya rin na natatakot pa rin siya. Natatakot siyang kapag nilinis namin ang kotse, mawawala ang amoy ng mama niya. Natatakot siyang kapag inalis namin ang mga gamit, parang tinanggal namin siya sa buhay namin.

Sinabi ko, “Hindi mawawala ang mama mo kapag nilinis natin ang kotse. Mawawala lang ang alikabok. Ang alaala, hindi nabubura ng basahan at tubig. Ang alaala, nabubura kapag hindi natin pinag uusapan.”

Tumango siya. At doon siya gumawa ng desisyon na hindi niya nagawa sa loob ng tatlong taon. Sinabi niya, “Liza, tulungan mo akong linisin. Hindi ko kayang mag isa. Kapag ako lang, titigil ako sa gitna at iiyak lang ako. Pero kapag kasama kita, kaya ko.”

Lumabas kami ng kotse at kumuha ng basahan, tubig, at vacuum. Hindi kami nagmadali. Binuksan namin ang lahat ng pinto ng kotse para pumasok ang hangin. Inalis namin ang mga lumang papel na hindi na kailangan. Inayos namin ang mga reseta sa isang folder.

Habang naglilinis kami, nagkuwento si Carlo ng mas marami. Naalala niya na tuwing maaga silang umaalis, lagi siyang pinagsasabihan ng mama niya na mag ingat sa pagmamaneho. Naalala niya na tuwing nasa ospital sila, lagi siyang tinatanong ng mama niya kung kumain na siya. Kahit siya ang may sakit, siya pa rin ang nag aalala.

Naalala niya rin na isang beses, pagkatapos ng check up, sinabi ng mama niya na huwag na siyang mag alala. Sinabi ng mama niya na kahit anong mangyari, mahal na mahal niya kami. At sinabi ng mama niya na sana, alagaan ni Carlo si Liza gaya ng pag aalaga niya sa kanya. Doon siya muling umiyak.

Hinawakan ko ang kamay niya na may hawak na basahan. Sinabi ko, “Carlo, ginagawa mo. Inaalagaan mo ako ngayon sa pamamagitan ng pagsasabi ng totoo. Iyan ang pag aalaga na kailangan ko.”

Pagkatapos naming linisin ang loob, binuksan namin ang trunk. Wala na ang bag doon. Nasa bahay na ito sa isang malinis na kahon. Maluwag na ang trunk. Malinis na. Hindi na ito mukhang sikreto. Mukha na itong kotse ulit.

Sinabi ni Carlo na gusto niyang gamitin ang kotse sa Linggo. Hindi para sa malayo. Gusto niyang dalhin ako sa simbahan na madalas puntahan ng mama niya. Gusto niyang magtirik ng kandila. Gusto niyang sabihin sa mama niya na hindi na siya nagtatago. Gusto niyang sabihin na may kasama na siya.

Pumayag ako. Sinabi ko na sasama ako. Hindi bilang taga sunod lang. Bilang asawa. Bilang kapamilya. Gusto kong makilala ang mama niya sa pamamagitan ng mga lugar na pinuntahan nila. Gusto kong marinig ang mga kuwento na hindi ko narinig noon.

Noong Linggo, maaga kaming umalis. Hindi madaling araw na patago. Maaga na magkasama. Dala namin ang malinis na kotse. Hindi ito bago. May mga gasgas pa rin. May tunog pa rin ang makina na kailangan pang ayusin. Pero tumatakbo ito nang maayos at ligtas. At sa unang pagkakataon, hindi mabigat ang pakiramdam ko habang nakasakay dito.

Sa simbahan, nagtirik kami ng kandila para sa biyenan ko. Tahimik lang kami. Hindi kami nagdasal nang malakas. Nagdasal kami sa loob ng isip namin. Sinabi ko sa isip ko na salamat kasi minahal niya kami sa paraan na kaya niya. Sinabi ko rin na patawad kasi hindi ko siya nakita noong kailangan niya kami.

Pagkatapos, umupo kami sa labas ng simbahan. Sinabi ni Carlo na magaan ang pakiramdam niya. Hindi dahil nawala ang lungkot. Dahil sa wakas, hindi na niya kailangang dalhin nang mag isa. May kasama na siya. May asawa na siyang nakakaalam at nakakaintindi.

Sinabi ko sa kanya na simula ngayon, ang kotse ay hindi na simbolo ng lihim. Gagawin namin itong simbolo ng pag aalaga. Tuwing gagamitin namin ito, paalala ito na ang pamilya ay hindi nagtatago. Ang pamilya ay nagdadamayan.

Pag uwi namin sa Quezon City, nag usap kami tungkol sa bahay. Sinabi namin na magtitipid pa rin kami para sa loan. Hindi kami magpapadala sa emosyon para gumastos nang sobra. Pero maglalaan kami ng maliit na budget para sa kotse, para hindi ito masira. At maglalaan kami ng oras para sa isa’t isa, para hindi kami muling magkalayo.

Sa gabi, inilagay namin ang kahon ng mga gamit ng mama niya sa isang maayos na lugar sa sala. Hindi ito nakatago sa ilalim ng kama. Hindi ito nasa garahe. Nasa lugar kung saan nakikita namin. Nandoon ang kumot na nakatupi nang maayos. Nandoon ang folder ng mga papel. Nandoon ang kahon ng gatas na hindi na namin bubuksan.

Tiningnan ni Carlo ang kahon at ngumiti. Hindi ngiting masaya na parang walang nangyari. Ngiting payapa. Ngiting tao na sa wakas ay nakahinga. Sinabi niya, “Liza, salamat kasi hindi mo ako iniwan. Salamat kasi hindi mo sinabi na kalimutan ko na si Mama. Salamat kasi tinuruan mo akong magmahal nang hindi nagtatago.”

Sinabi ko sa kanya, “Carlo, hindi kita iiwan. Pero hindi ko rin hahayaang iwan mo ako sa labas ng buhay mo. Kapag may problema, sabihin mo. Kapag may takot, sabihin mo. Kapag may lungkot, iyak tayo nang magkasama.”

Kinabukasan, dinala namin ang kotse sa mekaniko para ayusin ang pinakaimportante lang. Hindi kami nagpaloko sa lahat ng alok. Tinanong namin kung ano ang kailangan para ligtas. Iyon lang ang pinagawa namin. Ang natitirang pera, itinabi namin para sa loan sa bahay. Pakiramdam ko, sa unang pagkakataon, kami ang nagdesisyon nang magkasama, hindi siya lang, hindi ako lang.

At sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, hindi na mabigat ang lumang kotse sa garahe namin, kundi magaan na itong paalala na ang pagmamahal, kapag ibinahagi, hindi nababawasan, kundi mas lumalalim.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨