Bahagi 3
Akala ko tapos na ang sakit nang i-block ko siya pero pagdating niya sa condo ko doon ko nalaman ang totoo tungkol sa kanila.
Hindi ako nakatulog ng maayos noong gabing iyon pagkatapos kong i-block si Miguel. Nakahiga ako sa kama namin sa condo sa BGC at nakatitig lang ako sa kisame. Ang tahimik ng kwarto ay kakaiba. Dati ay lagi akong nakikinig sa tunog ng pinto, sa tunog ng susi, sa tunog ng mga yapak niya. Ngayong gabi ay walang hinihintay. Walang pintong magbubukas. Walang lalaking magtatanong kung may pagkain ba.
Pero hindi ibig sabihin na payapa ako. Ang dibdib ko ay parang may mabigat na bato na hindi maalis. Hindi dahil nagsisisi ako sa pagpadala ng divorce papers. Kundi dahil sa limang taon, ngayon lang ako nagkaroon ng lakas na tapusin ang isang bagay na matagal ko nang gustong tapusin pero lagi kong ipinagpapaliban.
Naalala ko ang unang taon namin. Noon ay masaya pa kami kahit simple lang ang buhay namin. Ako ang nag-aasikaso ng lahat sa bahay. Ako ang nagluluto, ako ang naglilinis, ako ang nag-aayos ng mga damit niya. Akala ko noon ay normal lang iyon sa mag-asawa. Akala ko ay pagmamahal ang tawag doon.
Sa ikalawang taon ay nagsimula siyang maging abala. Lagi siyang nasa opisina. Lagi siyang may kausap sa cellphone. Kapag tinatanong ko siya kung nasaan siya, ang sagot niya ay maikli lang. Kapag umiiyak ako dahil pakiramdam ko ay nag-iisa ako, sasabihin niya na nag-iinarte lang ako.
Sa ikatlong taon ay nakilala ko si Angela. Ipinakilala niya ito sa akin bilang parang kapatid. Mabait si Angela noon. Mahinhin at laging nakangiti. Sinabi ni Miguel na matagal na niya itong kilala at tinutulungan niya ito dahil walang masyadong pamilya dito sa Manila. Naniwala ako. Bakit hindi ako maniniwala sa asawa ko.
Sa ikaapat na taon ay mas dumalas ang pag-alis ni Miguel. Kapag may sakit si Angela, siya ang unang pupunta. Kapag may kailangan si Angela, siya ang unang tatawag. Kapag ako ang may sakit, ang sasabihin niya ay uminom lang ako ng gamot at matulog. Isang beses ay may lagnat ako at mag-isa akong nagpunta sa ospital sa Makati. Habang nasa ospital ako ay tumawag siya at ang tanong niya ay kung nakapagluto ba ako ng hapunan.
Sa ikalimang taon ay parang hindi na ako asawa. Parang ako ang kasambahay na may titulo lang na misis. Ang VIP room sa ospital sa Makati ay naging simbolo noon para sa akin. Sinabi niya dati na kapag nagkasakit ako ay doon niya ako ilalagay para komportable ako. Pero ang totoo ay doon niya ako gustong ilagay para maipakita sa iba na kaya niya. Hindi para sa akin, kundi para sa ego niya.
Kinabukasan ay tumawag si Atty. Cruz. Maaga pa lang ay gising na ako at nakaupo sa may bintana. Ang langit ay hindi na kasing dilim ng kahapon pero makulimlim pa rin. Ang boses ni Atty. Cruz ay mahinahon at maingat.
“Grace, natanggap na ni Miguel ang mga papel. Gusto kong malaman mo na hindi siya natuwa. Pero hindi iyon ang importante. Ang importante ay sigurado ka ba talaga?”
Sinabi ko na oo, sigurado ako. Hindi ako nagsisigaw. Hindi ako umiyak. Sinabi ko lang na pagod na ako na maging huling nakakaalam sa buhay ng sarili kong asawa.
Nagtanong si Atty. Cruz kung gusto ko bang magkita kami sa opisina niya sa Makati para pag-usapan ang susunod na hakbang. Pumayag ako. Nagbihis ako ng simple. Nagsuot ako ng puting blouse at maong. Hindi ako nag-ayos para magpaawa. Nag-ayos ako para sa sarili ko.
Habang nasa taxi ako papuntang Makati ay tinitingnan ko ang mga gusali sa labas. Ang dami kong dinaanan na lugar na may alaala kami ni Miguel. Ang restaurant kung saan kami unang nag-date. Ang mall kung saan kami bumili ng unang gamit sa condo. Ang ospital kung saan ako minsang naghintay ng mag-isa. Lahat ng iyon ay parang mga larawan na ngayon ay hindi na masakit tulad ng dati. Malungkot pa rin, pero hindi na ako nalulunod.
Sa opisina ni Atty. Cruz ay ipinaliwanag niya sa akin ang proseso. Hindi niya ako minadali. Hindi niya ako tinakot. Sinabi niya na ang divorce ay hindi labanan ng sino ang mas malakas sumigaw. Ito ay pagtatapos ng isang kasunduan na hindi na nirespeto.
Tinanong niya ako kung may gusto ba akong baguhin sa mga papel. Sinabi ko na wala. Ang gusto ko lang ay matapos ito ng maayos. Hindi ko gusto na habulin pa ako ni Miguel sa ospital o sa condo. Hindi ko gusto na gamitin pa niya ang sakit niya para pilitin akong bumalik.
Pag-uwi ko sa condo ay binuksan ko ang closet. Nandoon pa ang mga damit ni Miguel. Nakaayos pa rin ang mga polo niya sa isang tabi. Nakaayos pa rin ang mga sapatos niya sa baba. Sa loob ng limang taon ay ako ang nag-aayos ng mga iyon. Ngayon ay tinitigan ko lang sila na parang mga gamit ng isang taong hindi ko na kilala.
Hindi ko sila itinapon. Hindi ako nagwala. Kumuha ako ng isang malaking box at dahan dahan kong tinupi ang mga damit niya. Inilagay ko ang mga ito sa box at isinara ko. Hindi dahil galit ako, kundi dahil kailangan ko ng espasyo para makahinga.
Nang gabing iyon ay tumawag ulit ang unknown number. Alam kong si Miguel iyon mula sa ospital. Sa pagkakataong ito ay sinagot ko dahil gusto kong marinig kung ano pa ang kaya niyang sabihin. Hindi ako natakot.
“Grace, bumalik ka na. Kailangan kita rito.”
Ang boses niya ay mahina pero may halong inis pa rin. Parang hindi siya sanay na hindi siya sinusunod.
“Kailangan mo ako bilang nurse, hindi bilang asawa,” sabi ko.
Hindi siya sumagot agad. Narinig ko ang paghinga niya na mabigat.
“Si Angela kapatid ko lang. Nagseselos ka lang. Hindi mo naiintindihan. Buhay ang nakataya.”
Doon ako napahinto. Hindi dahil naniwala ako, kundi dahil sa wakas ay malinaw na sa akin ang pattern. Kapag nahuhuli siya, sasabihin niya na nagseselos ako. Kapag nasasaktan ako, sasabihin niya na hindi ko naiintindihan. Lagi niyang ginagawang kasalanan ko ang sakit na siya ang gumawa.
“Kung kapatid mo lang siya, bakit siya ang una mong sinabihan? Bakit ako ang huli?” tanong ko.
Tahimik siya ng ilang segundo. Doon ko narinig ang totoo.
“Nauna ko siyang sinabihan kasi siya ang may sakit. Nag-promise na ako sa kanya dalawang linggo na ang nakalipas. Akala ko maiintindihan mo kasi mahal mo ako.”
Dalawang linggo. Dalawang linggo na pala niyang pinlano ang pagdo-donate ng atay niya nang hindi sinasabi sa akin. Dalawang linggo na nag-usap sila ni Angela tungkol sa katawan niya, tungkol sa operasyon, tungkol sa ospital, tungkol sa VIP room. At ako na asawa niya ay nalaman lang ito isang araw bago ang operasyon, sa pamamagitan ng isang utos sa cellphone.
Hindi ako sumigaw. Hindi ako nagmura. Pero naramdaman ko ang sakit na parang may pumiga sa puso ko. Hindi dahil sa atay. Kundi dahil sa dalawang linggo na iyon ay patuloy pa rin akong nagluluto, naglilinis at naghihintay sa kanya na parang walang nangyayari. Habang ako ay nag-aalala kung kumain na ba siya, sila naman ay nagpaplano ng isang malaking desisyon na hindi ako kasali.
Kinuha ni Angela ang cellphone. Umiiyak siya.
“Grace, hindi ko ginusto na mangyari ito. Hindi ko siya pinilit. May sakit lang talaga ako at natatakot ako. Hindi ko alam na ganito kalala ang magiging epekto sa inyo.”
Nakinig ako. Hindi ko siya pinutol. Gusto kong marinig kung ano ang totoo sa bibig niya mismo.
“Hindi kita kinaiinisan dahil may sakit ka,” sabi ko. “Pero nasaktan ako dahil itinuring ninyo akong invisible. Ako ang asawa niya, pero ako ang huling nakakaalam.”
Umiyak siya lalo. Sinabi niya na hindi niya sinasadya na umasta na parang siya ang babae sa VIP room. Sinabi niya na natakot lang siya at natuwa siya na may nag-aalaga sa kanya. Sinabi niya na hindi niya naisip na ang simpleng pagbukas niya ng pinto at pagsabi na lunch ba iyon ay magmumukha siyang may-ari ng kwarto.
Hindi ko siya sinisi sa sakit niya. Pero sinabi ko sa kanya na ang pagiging natatakot ay hindi lisensya para gawing anino ang ibang tao. Ang pagiging may sakit ay hindi dahilan para ang asawa ng ibang tao ay gawing taga-dala ng tinola.
Pagkatapos ng tawag ay nakaupo ako sa sahig ng sala at sa wakas ay umiyak ako. Pero iba ang iyak ko ngayon. Hindi ito iyak ng babaeng nagmamakaawa na bumalik ang asawa niya. Ito ay iyak ng babaeng nagluluksa para sa sarili niya. Umiyak ako para sa limang taon na ako ay naghintay, nagpakumbaba at nagmahal nang mag-isa.
Kinabukasan ay may kumatok sa pinto ng condo. Tiningnan ko sa peephole at nakita ko si Miguel. May benda pa rin siya sa tiyan at halatang nahihirapan siyang tumayo. Nasa likod niya si Angela na inaalalayan siya. Para silang magkasama na pumunta para ayusin ang gulo na sila ang gumawa.
Hindi ako nagbukas. Nagsalita ako sa pamamagitan ng intercom.
“Miguel, sa abogado na lang tayo mag-usap.”
“Grace, buksan mo ito. Kailangan nating mag-usap. Hindi ako makakatayo ng matagal. Bumuka na naman ang sugat ko dahil sa stress na binigay mo.”
Doon ay naramdaman ko ang pagod na hindi na galit. Siya pa rin. Kahit may sugat na siya ay sinusubukan pa rin niyang gawing kasalanan ko ang sugat niya.
“Hindi ako ang nagbukas ng sugat mo,” sabi ko ng mahinahon. “Ikaw ang tumayo at nagbasag ng mga gamit. Ikaw ang pumili na mag-donate nang hindi mo ako tinanong. Hindi ko kasalanan na nasasaktan ka ngayon sa desisyon mo.”
Narinig ko si Angela na nagsalita sa likod niya. Sinabi niya na sana ay pagbuksan ko sila kahit sandali lang. Sinabi niya na gusto lang ni Miguel na humingi ng tawad.
“Ang tawad ay hindi hinihingi sa pinto ng condo ko habang may kasama kang ibang babae,” sabi ko. “Kung gusto mo talagang humingi ng tawad, doon tayo sa opisina ni Atty. Cruz. Doon tayo mag-usap ng maayos.”
Umalis sila pagkatapos ng ilang minuto. Narinig ko ang mga yapak nila na papalayo sa hallway. Hindi ako tumakbo sa bintana para silipin sila. Hindi ako nagmadaling mag-text para mag-sorry. Nanatili lang ako sa loob at huminga ng malalim.
Noong gabing iyon ay gumawa ako ng isang maliit pero mahalagang desisyon. Hindi ito malaking desisyon na magpapabago sa buong mundo. Pero ito ang unang desisyon na ginawa ko para sa sarili ko nang hindi iniisip si Miguel.
Nagdesisyon ako na hindi na ako pupunta sa ospital para magdala ng tinola. Hindi na ako magpapanggap na nurse ng isang lalaking hindi ako nirespeto bilang asawa. Ang lahat ng importanteng papel ko ay iiwan ko kay Atty. Cruz para ligtas. At hindi na papasok si Miguel sa condo nang walang abogado.
Nagdesisyon din ako na magluto para sa sarili ko. Nagluto ako ng tinola, hindi para kay Miguel, kundi para sa akin. Kumain ako ng dahan dahan sa mesa na dati ay lagi kong inihahanda para sa kanya. Walang naghihintay. Walang nag-uutos. Ako lang at ang mainit na sabaw.
Habang kumakain ako ay tumingin ako sa bintana. Ang langit sa BGC ay hindi na kasing dilim ng dati. May kaunting liwanag na sa gilid ng mga ulap. Hindi pa ito maaraw, pero hindi na rin ito kasing bigat ng kahapon.
Hinawakan ko ang kopya ng divorce papers na nasa ibabaw ng mesa. Hindi ako natakot na hawakan ito. Dati ay natatakot ako sa salitang divorce. Akala ko ay katapusan na ito ng buhay ko. Ngayon ay naintindihan ko na hindi ito katapusan. Ito ay simula ng paggalang ko sa sarili ko.
Hindi pa tapos ang kuwento namin ni Miguel. Alam ko na may isa pang pag-uusap na kailangan mangyari. May mga papel na kailangan pirmahan. May mga salita na kailangan sabihin sa harap ng abogado. Pero sa gabing iyon ay alam ko na hindi na ako ang babaeng iiyak at magmamakaawa habang may hawak na thermos.
Ako na ang babaeng pipili kung kailan siya magsasalita at kung kailan siya tatahimik.
Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖
Bahagi 4
Sa harap ng abogado ko hinarap ko sila pareho at doon ko sinabi na hindi na ako ang babaeng mag-aalaga sa sugat na siya mismo ang pumili.
Dumating ako ng maaga sa opisina ni Atty. Cruz sa Makati. Maaga pa lang ay nakaupo na ako sa waiting area at hawak ko ang bag ko ng mahigpit. Hindi ako kinakabahan dahil natatakot ako. Kinakabahan ako dahil alam kong ito na ang huling pag-uusap na magtatapos sa limang taon ng paghihintay ko.
Nagsuot ako ng simpleng beige na blouse at itim na palda. Hindi ako nag-ayos para magmukhang kawawa. Nag-ayos ako para magmukhang buo. Gusto kong pagpasok ni Miguel ay makita niya na hindi ako ang babaeng iniwan niya sa ospital na umiiyak.
Lumabas si Atty. Cruz at ngumiti siya sa akin ng mahinahon.
“Grace, handa ka na ba?”
Tumango ako. “Handa na ako.”
Pumasok kami sa conference room. Malinis ang mesa at may mga papel na nakaayos. Sa isang tabi ay may baso ng tubig. Sa kabila ay ang kopya ng divorce papers na may pirma ko na. Tinitigan ko ang pirma ko at sa unang pagkakataon ay hindi ako nanghinayang. Ang pirma na iyon ay hindi tanda ng pagkatalo. Iyon ay tanda na sa wakas ay pinili ko ang sarili ko.
Maya maya ay dumating si Miguel. May benda pa rin siya at halatang payat na siya kumpara sa huling nakita ko siya sa VIP room. Dahan dahan siyang naglakad at inaalalayan siya ni Angela. Pagpasok nila ay parang eksena pa rin sa ospital. Si Angela ang nasa tabi niya at ako ang nasa kabila ng mesa.
Umupo si Miguel sa tapat ko. Sinubukan niyang ngumiti.
“Grace, salamat at pumayag kang makipag-usap. Alam kong galit ka. Gusto kong ayusin natin ito.”
Hindi ako ngumiti pabalik. Hindi rin ako nagalit. Tiningnan ko siya ng diretso.
“Miguel, hindi ako galit na parang bata na nagtatampo. Pagod na ako. Iba iyon.”
Nagsalita si Angela at mahina ang boses niya.
“Grace, gusto lang talaga ni Miguel na humingi ng tawad. Hindi niya ginusto na masaktan ka.”
Tiningnan ko si Angela. Hindi ko siya tiningnan na parang kaaway. Tiningnan ko siya na parang isang tao na kasama sa kuwentong ito.
“Angela, hindi kita sinisisi dahil may sakit ka. Naiintindihan ko na natatakot ka. Pero kailangan mong maintindihan na hindi ako anino. Ako ang asawa niya at nalaman ko lang ang operasyon dalawang linggo pagkatapos ninyong pagplanuhan.”
Napayuko si Angela. Hindi siya sumagot agad.
Bumaling si Miguel sa akin at hinawakan niya ang gilid ng mesa.
“Grace, mahal kita. Nagkamali ako. Nagpadala ako sa awa. Si Angela parang kapatid ko lang talaga. Hindi mo ba ako mapapatawad kahit isang beses?”
Doon ako huminga ng malalim. Ito ang linya na inaasahan kong maririnig. Ito ang linya na dati ay magpapalambot sa akin. Dati ay kapag sinabi niya na mahal niya ako ay agad akong maniniwala at magpapatawad kahit hindi pa niya inaayos ang ginawa niya.
“Mahal mo ako o kailangan mo ako?” tanong ko.
Natigilan siya.
“Kung mahal mo ako, bakit hindi mo ako tinanong bago ka mag-donate? Bakit si Angela ang una mong sinabihan at ako ang huli? Bakit ang utos mo sa akin ay dumaan ako para alagaan ka, hindi mo man lang tinanong kung kaya ko ba o kung gusto ko ba?”
Sinubukan niyang sumagot.
“Kasi alam kong mahal mo ako at maiintindihan mo ako. Akala ko ay susuportahan mo ako tulad ng dati.”
“Oo, sinusuportahan kita dati,” sabi ko. “Sinusuportahan kita kahit pagod na ako. Sinusuportahan kita kahit umiiyak ako mag-isa sa condo. Pero ang suporta ay hindi ibig sabihin na wala na akong karapatang malaman ang tungkol sa katawan ng asawa ko.”
Tumahimik ang kwarto. Narinig ko ang aircon at ang tunog ng paghinga ni Miguel na mabigat.
Sinabi ni Miguel na hindi ko raw naiintindihan ang bigat ng ginawa niya. Sinabi niya na nagligtas siya ng buhay. Sinabi niya na dapat daw ay proud ako sa kanya.
“Proud ako kung nirespeto mo ako,” sabi ko. “Pero paano ako magiging proud kung ang asawa ko ay nagdesisyon na magputol ng atay niya para sa ibang babae at ang inaasahan niya sa akin ay magdala lang ako ng tinola at umiyak sa tabi ng kama niya?”
Nagsalita si Angela ulit. Sinabi niya na hindi niya sinasadya na umasta na parang siya ang babae sa VIP room. Sinabi niya na nang buksan niya ang pinto at nagtanong siya kung lunch ba iyon ni Miguel, hindi niya naisip na magmumukha siyang may-ari ng kwarto.
“Angela, narinig ko ang boses mo,” sabi ko ng mahinahon pero diretso. “Ang sabi mo ay pasensya na sa abala, katatapos lang niya ng operasyon at kailangan niya ng lakas. Parang ikaw ang nag-aalaga sa kanya. Parang ikaw ang misis. At ako na tunay na misis ay pinadalhan mo ng divorce papers sa pamamagitan ng delivery rider.”
Umiyak si Angela. Hindi ko siya pinigilan. Hinayaan ko siyang umiyak dahil kailangan din niyang marinig ang totoo.
“Hindi ko ginusto na maging ganoon,” sabi niya. “Natatakot lang talaga ako na mawala si Miguel.”
“At ako?” tanong ko. “Hindi mo ba naisip na natatakot din ako na mawala ang asawa ko? Hindi sa sakit, kundi sa ibang babae na mas inuuna niya kaysa sa akin?”
Doon ay biglang nagbago ang mukha ni Miguel. Hindi na siya ang lalaking humihingi ng tawad. Bumalik siya sa Miguel na sanay na mag-utos.
“Grace, sobra ka na. Selfish ka. Hindi mo ba nakikita na may sakit si Angela? Hindi mo ba nakikita na ako ang naghihirap dito? Ako ang may tahi sa tiyan. Ako ang dumudugo. Tapos ikaw pa ang biktima?”
Tiningnan ko siya at hindi ako umatras.
“Miguel, ikaw ang may tahi dahil ikaw ang pumili. Hindi ko pinilit na mag-donate ka. Hindi ko pinilit na tumayo ka at magbasag ng mga gamit sa VIP room. Hindi ako ang nagbukas ng sugat mo. Ikaw iyon.”
Sinabi niya na kung hindi dahil sa kanya ay wala ako sa condo sa BGC. Sinabi niya na siya ang nagbigay sa akin ng magandang buhay. Sinabi niya na dapat ay magpasalamat ako.
Doon ko nalaman na iyon pala ang tingin niya sa kasal namin. Akala niya ay ang pagbibigay ng condo at VIP room ay sapat na para tawaging pagmamahal. Akala niya ay ang pagbibigay ng pera at status ay kapalit ng respeto at pagtatanong.
“At kung hindi dahil sa akin, sino ang nag-alaga sa iyo ng limang taon?” tanong ko. “Sino ang nagluto ng tinola mo? Sino ang naghintay sa iyo sa gabi? Sino ang nag-ayos ng mga damit mo? Sino ang umiyak mag-isa habang ikaw ay abala sa iba? Hindi mo ba nakikita na ang binigay mo ay bahay, pero ang binigay ko ay buhay ko?”
Nang sabihin ko iyon ay napahawak si Miguel sa tiyan niya. Napangiwi siya sa sakit. Ang pagsigaw niya ay nagpalala sa sugat niya. Umupo siya ng dahan dahan at namutla. Doon ay nakita ko ang bunga ng desisyon niya. Hindi ako natuwa. Hindi ako nagdiwang. Pero naintindihan ko na ang sakit na nararamdaman niya ngayon ay hindi ko kasalanan.
Si Angela ay tumayo at lumayo ng kaunti kay Miguel. Tiningnan niya kami pareho at nagsalita siya ng mahina pero malinaw.
“Miguel, hindi ko na kaya na maging dahilan pa ng away ninyo. Nagpapasalamat ako sa ginawa mo para sa akin, pero hindi ko pwedeng ipagpatuloy na ikaw ang sumasalo sa lahat. Kailangan kong magpagaling nang hindi sinisira ang kasal ng iba. Hindi ako hihingi pa ng kahit ano.”
Hindi siya umalis na parang bida. Umalis siya na parang isang taong sa wakas ay naintindihan na ang ginawa niya ay may epekto sa ibang tao. Kinuha niya ang bag niya at nagpaalam kay Atty. Cruz. Hindi na siya lumingon kay Miguel na parang umaasa pa.
Naiwan kami ni Miguel sa conference room kasama si Atty. Cruz. Tahimik kami ng ilang segundo. Tiningnan ko ang mga papel sa mesa.
“Miguel, hindi ako nandito para makipag-away,” sabi ko. “Nandito ako para tapusin ito ng maayos. Hindi ko babawiin ang divorce. Hindi ako babalik para maging nurse mo. Hindi ako papayag na ako ang mag-alaga sa sugat na hindi ko naman pinili.”
Sinabi niya na natatakot siya na mawala ako. Sinabi niya na hindi niya alam kung paano siya mabubuhay nang wala ako.
“Matututo ka,” sabi ko. “Tulad ng natutunan ko na mabuhay nang mag-isa kahit may asawa ako.”
Ibinigay ni Atty. Cruz ang mga papel kay Miguel. Nanginginig ang kamay ni Miguel habang binabasa niya ito. Tiningnan niya ang pirma ko at pagkatapos ay tiningnan niya ako.
“Grace, sigurado ka na ba talaga? Wala na ba talagang pag-asa?”
Tumingin ako sa kanya at sa unang pagkakataon sa matagal na panahon ay nagsalita ako nang walang takot at walang pagmamakaawa.
“Miguel, ang pag-asa ay hindi iyon. Ang pag-asa ay kung nirespeto mo ako bago ka magdesisyon. Ang pag-asa ay kung tinanong mo ako. Ang pag-asa ay kung itinuring mo akong asawa at hindi taga-dala ng tinola. Nawala ang pag-asa noong sinabi mo sa akin na utos lang ang kaya mong ibigay sa akin.”
Pumirma siya. Mabagal at nanginginig, pero pumirma siya. Hindi dahil pinilit ko siya. Kundi dahil sa wakas ay naintindihan niya na hindi na ako ang babaeng magmamakaawa.
Pagkatapos niyang pumirma ay tumayo ako. Hindi ako tumakbo. Hindi ako umiyak. Kinuha ko ang bag ko at nagpasalamat kay Atty. Cruz.
Paglabas ko ng opisina sa Makati ay sumilip ang araw sa gitna ng mga gusali. Mainit ang hangin pero magaan ang pakiramdam ko. Naglakad ako ng dahan dahan papunta sa taxi at hindi ako lumingon sa likod. Hindi ako naghintay ng tawag mula kay Miguel. Hindi ako naghintay ng text na humihingi ng tawad.
Pag-uwi ko sa condo sa BGC ay binuksan ko ang lahat ng bintana. Pumasok ang sariwang hangin. Nilinis ko ang mesa at inalis ko ang mga natirang gamit ni Miguel na nasa box. Ibinigay ko ang box sa guard sa baba at sinabi ko na pakitago na lang muna kung sakaling may kukuha. Hindi ako nag-iwan ng sulat. Hindi ako nag-iwan ng pangakong babalik ako.
Nagluto ako ng tinola para sa sarili ko. Hindi ito para kay Miguel. Hindi ito para sa kahit sino. Para sa akin ito. Kumain ako ng mainit na sabaw at dahan dahan kong nilasahan ang bawat higop. Walang nag-uutos sa akin na bilisan ko. Walang naghihintay na maghain ako. Ako lang at ang tahimik na kusina na sa wakas ay para sa akin na.
Naligo ako ng matagal. Nagsuot ako ng komportableng damit. Humiga ako sa kama at hindi ako nakinig sa tunog ng pinto. Hindi ako nag-check ng cellphone ko tuwing limang minuto. Hindi ako nag-alala kung kumain na ba si Miguel o kung dumudugo ba ang sugat niya. Ang sugat niya ay responsibilidad na niya. Ang buhay ko ay responsibilidad ko na ngayon.
Kinabukasan ay nagising ako nang walang bigat sa dibdib. Nagkape ako sa may bintana at tiningnan ko ang BGC na nagigising. Ang mga tao ay nagmamadali, ang mga sasakyan ay gumagalaw, ang araw ay unti unting tumataas. Sa loob ng limang taon ay lagi akong gumigising na may takot. Takot na baka hindi siya umuwi. Takot na baka may kailangan si Angela. Takot na baka hindi ako sapat. Ngayong umaga ay gumising ako na may kapayapaan.
Hindi ko sinasabi na hindi na ako masasaktan. Alam kong may mga gabi pa rin na maaalala ko siya. May mga araw pa rin na maiisip ko ang limang taon na iyon at malulungkot ako. Pero hindi na ako ang babaeng maghihintay sa pinto na may hawak na thermos at luha sa mga mata.
Sa mga susunod na araw ay magsisimula ako ulit. Magtatrabaho ako para sa sarili ko. Aalagaan ko ang katawan ko. Matututo akong matulog nang mahimbing nang walang hinihintay. Matututo akong kumain nang hindi nagmamadali. Matututo akong mahalin ang sarili ko tulad ng pagmamahal na binigay ko sa iba ng limang taon.
Sa wakas, sa sarili kong bahay, sa sarili kong buhay, ako naman ang unang aalagaan ko, at ngayong gabi ay mahimbing na akong matutulog nang walang hinihintay na pintong magbubukas.
Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨
