Akala ko mahal ako ng asawa ko, pero sa anibersaryo namin, muntik na akong mamatay sa mango cake habang siya ay may kasamang iba.

Bahagi 3
Akala ko tapos na ang lahat nang pirmahan ko ang kasunduan, pero sa ospital ko nalaman ang isang bagay na mas magpapabago sa lahat ng plano ko.

Pagdating namin ni Trina sa V. Luna Medical Center, nanginginig pa rin ang mga kamay ko. Hindi dahil sa takot kay Miguel, kundi dahil sa pagod at sa allergy na hindi pa lubusang nawawala. Hinawakan ni Trina ang braso ko at inalalayan niya ako papasok. Sabi niya, huwag akong magmadali. Sabi niya, siya ang bahala sa akin ngayong araw na ito.

Sa loob ng clinic, tahimik lang akong nakaupo habang tinatanong ako ng doktor. Tinanong niya kung kailan ako huling nagkaroon ng regla. Tinanong niya kung may iba pa akong nararamdaman bukod sa allergy. Sinabi ko ang totoo. Sinabi ko na nitong mga nakaraang linggo, madali akong mapagod at madalas akong masuka sa umaga.

Tumingin sa akin ang doktor at sinabing kailangan kong magpa-ultrasound. Hindi ako nagsalita. Pinisil ko lang ang laylayan ng damit ko. Naririnig ko ang tibok ng puso ko na parang mas malakas pa sa aircon ng clinic.

Nang lumabas ang resulta, dahan-dahang nagsalita ang doktor.

“Liza, buntis ka. Anim na linggo na.”

Natulala ako. Tinitigan ko ang maliit na imahe sa screen. May maliit na tuldok na kumikislap. Iyon ang anak ko. Anak namin ni Miguel. Ang lalaking kagabi lang ay nagplano kung paano ako ikukulong sa pamamagitan ng pagbagsak sa pamilya ko.

Hindi ako umiyak agad. Hinawakan ko ang tiyan ko. Biglang bumalik sa akin ang lahat ng sinabi ni Miguel sa guesthouse. Sabi niya, kung walang kakampi ang pamilya Mendoza, hindi na ako makakaalis sa kanya. Ngayon, may isa pang buhay na nakasalalay sa desisyon ko.

Tumingin si Trina sa akin at hinawakan niya ang kamay ko. Wala siyang sinabi na parang awa. Hinintay lang niya akong magsalita. Sabi ko sa kanya, “Huwag muna nating sabihin kay Miguel.” Tumango siya agad. Sabi niya, naiintindihan niya ako at hindi niya ako iiwan.

Pag-uwi namin sa bahay nina Papa sa Quezon City, naghihintay na si Mama sa may pinto. Pagkakita niya sa mukha ko, agad niya akong niyakap. Hindi siya nagtanong ng marami. Sabi niya lang, “Anak, kumain ka muna.” Pero nang makita niya ang papel na hawak ko mula sa ospital, naluha siya.

Sinabi ko sa kanila ang totoo. Sinabi ko na buntis ako. Anim na linggo. Niyakap ako ni Mama nang mahigpit. Umiyak siya, pero hindi dahil sa galit. Umiyak siya dahil natakot siya para sa akin at para sa apo niya. Hinawakan ni Papa ang balikat ko at sinabi niyang hindi magbabago ang plano.

Sabi ni Papa, “Mas kailangan ka naming protektahan ngayon. Ang paglipat natin sa Zamboanga, tuloy pa rin. Hindi ka pwedeng manatili sa lugar kung saan kontrolado ka ni Miguel.” Tumango ako. Sa unang pagkakataon, hindi ako nakaramdam ng hiya na umuwi sa mga magulang ko. Naramdaman ko na may pamilya pa rin akong kakampi.

Kinagabihan, dumating si Miguel sa bahay. May dala siyang bulaklak at isang kahon ng paborito kong pastry, pero walang mangga. Maayos ang buhok niya, maayos ang uniporme niya, at maamo ang mukha niya. Parang walang nangyari sa guesthouse. Parang hindi siya ang lalaking nagsabi na pababagsakin niya ang pamilya ko.

Umupo siya sa sala at kinausap niya si Papa nang magalang. Tapos tumingin siya sa akin at nagsalita nang malumanay.

“Liza, sorry na. Alam kong nasaktan kita. Si Jessa, parang nakababatang kapatid ko lang talaga. Naawa lang ako sa kanya kasi galing siya sa bundok. Hindi ko naisip na aabot sa ganito.”

Hindi ako sumagot agad. Tinitigan ko siya. Dati, sapat na ang ganitong boses para patawarin ko siya. Dati, maniniwala ako na pagod lang siya at stressed lang siya sa trabaho. Ngayon, naaalala ko ang mukha niya sa dilim ng guesthouse, ang usok ng sigarilyo, at ang malamig niyang mga mata.

Sabi ko, “Miguel, narinig ko ang lahat. Hindi ito tungkol sa awa. Narinig ko na pinromote mo siya. Narinig ko na sinabi mong hindi ko malalaman.”

Bahagya siyang natigilan, pero mabilis siyang ngumiti ulit. Sabi niya, “Nagkamali ka ng dinig. Ang ingay sa guesthouse. Tsaka pagod ka, galing ka sa allergy. Baka namalikmata ka lang.”

Doon ko naramdaman ang pinakamalaking pagbabago sa sarili ko. Dati, pagdududahan ko ang sarili ko kapag sinabi niyang namalikmata ako. Dati, iisipin kong baka nga pagod lang ako. Ngayon, alam kong malinaw ang narinig ko. Alam kong hindi ako nababaliw.

Sabi ko, “Hindi ako namalikmata. Alam ko ang narinig ko.”

Tumahimik siya. Tumingin siya kay Papa at kay Mama, tapos tumingin siya ulit sa akin. Lumambot ulit ang boses niya. Sabi niya, “Mahal, umuwi ka na sa atin. Miss na miss na kita. Hindi ako makatulog nang wala ka.”

Hindi ako gumalaw. Sabi ko, “Mananatili muna ako dito sa mga magulang ko hanggang sa makuha ko ang sertipiko.”

Biglang nag-iba ang mukha niya. Nawala ang lambing. Sabi niya, “Liza, huwag mong gawin ito. Kapag umalis ka, ikaw ang sisira sa pamilya natin. Kaya kong ipahinto ang reassignment ni Papa. Kaya kong gawing mahirap ang paglipat niyo.”

Naramdaman ko ang takot, pero hindi na ito ang takot na gaya ng dati. Dati, takot akong mawala siya. Ngayon, takot ako para sa anak ko, pero mas malakas ang gusto kong protektahan siya. Hinawakan ko ang tiyan ko sa ilalim ng mesa, kahit hindi pa halata.

Sabi ni Miguel, “At saka, ako ang humahawak sa pera natin. Yung joint account natin na ₱1.2 million, ako ang nag-aasikaso niyan. Huwag kang magpadalos-dalos.”

Pagkasabi niya noon, mas lalo akong natauhan. Naalala ko ang kasunduan. Nakalagay doon na hindi niya pwedeng galawin nang mag-isa ang joint account namin. At ang sarili kong ₱280,000, sa akin iyon bago pa kami ikasal. Hindi niya iyon pwedeng kunin.

Kinabukasan, chineck ko ang bank app ko. Nandoon pa ang joint account na ₱1.2 million. Hindi pa ito nagagalaw. Nandoon pa rin ang personal account ko na ₱280,000. Huminga ako nang maluwag, pero hindi ako nagpakampante.

Pumunta ako sa kwarto nina Mama at inilabas ko ang lahat ng dokumento ko. Ang kopya ng kasunduan sa hiwalayan. Ang marriage certificate namin. Ang medical records ko mula sa allergy at mula sa OB. Ang bank book ko. Inilagay ko ang lahat sa isang envelope at ibinigay ko kay Papa. Sabi ni Papa, itatago niya ito sa safe nila at hindi ito mawawala.

Kinahaponan, dumating si Trina na may dalang dalawang papel. Nanginginig ang kamay niya, pero matapang ang mukha niya. Sabi niya, galing ito sa opisina. Ang una, roster ng unit. Nandoon pa rin ang pangalan ni Jessa, at mas mataas na ang posisyon niya. Ang pangalawa, memo ng promotion. Walang transfer request na na-file.

Doon na nalinaw ang lahat. Hindi ako nagkamali. Hindi ako namalikmata. Si Miguel ang nagsinungaling sa akin sa harap ng maraming tao noong anibersaryo namin. At hindi lang niya ako niloko tungkol kay Jessa. Niloko niya ako tungkol sa plano niyang pabagsakin ang pamilya ko.

Niyakap ko si Trina. Sabi ko, “Salamat, Trina. Alam kong delikado ang ginawa mo.” Sabi niya, “Ate, hindi ko kayang manahimik. Nakita ko kung paano ka niya pinahirapan. Hindi ka nag-iisa.”

Maya-maya, nag-vibrate ang cellphone ko. Message galing kay Jessa. Mahaba ang message niya. Sabi niya, sorry daw siya. Sabi niya, hindi niya sinasadya na sirain ang kasal namin. Sabi niya, inosente lang daw siya at sumunod lang siya kay Miguel. Sabi niya, sana raw maintindihan ko siya kasi mahirap lang siya at galing siya sa bundok.

Binasa ko ito nang dalawang beses. Hindi ako nagalit nang gaya ng inaasahan ko. Naawa ako, pero hindi ako naniwala sa lahat. Naalala ko kung paano niya inilapit ang mango cake sa bibig ni Miguel. Naalala ko kung paano siya ngumiti habang nakaupo sa tabi niya. Hindi iyon kilos ng isang taong walang alam.

Hindi ako nag-reply. Hindi ko kailangan makipag-away sa kanya sa cellphone. Ang kailangan ko, protektahan ang sarili ko at ang anak ko.

Nang gabing iyon, umiyak ako sa yakap ni Mama. Sinabi ko sa kanya na ang sakit-sakit pa rin. Sinabi ko na apat na taon kong minahal si Miguel at apat na taon kong pinaniwalaan ang panaginip niya. Akala ko, ang panaginip ay babala para protektahan kami. Ngayon ko lang naintindihan na ginamit niya ang panaginip para mas lalo akong kumapit sa kanya.

Hinaplos ni Mama ang buhok ko. Sabi niya, “Anak, hindi mo kasalanan na nagmahal ka. Ang kasalanan niya, ginamit niya ang pagmamahal mo para kontrolin ka.” Umiyak ako lalo. Pero pagkatapos kong umiyak, pinunasan ko ang luha ko. Naramdaman ko na mas malinaw na ang isip ko kaysa kahapon.

Kinabukasan, pumunta ako sa abogado ng legal office kasama si Papa. Kinumpirma ng abogado na may bisa ang kasunduan. Sabi niya, pareho kaming pumirma ni Miguel at pareho naming alam ang nilalaman nito. Sabi niya, hindi ito pwedeng bawiin ni Miguel nang mag-isa. Binigyan niya ako ng isa pang kopya at sinabi niyang siya ang magtatago ng orihinal.

Tinanong ako ng abogado kung may iba pa akong gustong idagdag. Sabi ko, “Gusto ko lang masiguro na ligtas ang anak ko at ang pamilya ko.” Tumingin siya sa akin at tumango. Sabi niya, “Gagawin natin iyon sa tamang proseso.”

Pag-uwi, sunod-sunod ang tawag at message ni Miguel. Sabi niya, miss na niya ako. Sabi niya, mag-usap daw kami. Sabi niya, hindi niya kayang mawala ako. Hindi ko sinagot ang lahat. Sumagot lang ako ng isang beses. Sabi ko, “Kailangan ko ng oras. Nasa mga magulang ko ako at ligtas ako.”

Noong gabing iyon, mag-isa akong nakaupo sa balkonahe ng bahay nina Papa. Hinawakan ko ang tiyan ko at kinausap ko ang anak ko. Sabi ko, “Anak, hindi ko alam kung paano, pero poprotektahan kita. Hindi kita palalakihin sa takot.” Hindi pa siya sumisipa, pero naramdaman ko na may dahilan na ako para maging matapang.

Tumingin ako sa kalendaryo. Pitong araw na lang bago makuha ang sertipiko. Hindi pa tapos ang laban. Nandoon pa rin si Miguel sa Camp Aguinaldo. Nandoon pa rin si Jessa. Hindi pa rin sigurado kung matutuloy ang reassignment ni Papa sa Zamboanga.

Pero may isang desisyon akong ginawa na maliit pero napakahalaga. Hindi ko muna sasabihin kay Miguel na buntis ako hangga’t hindi ko hawak ang sertipiko ng hiwalayan. Hindi dahil gusto ko siyang lokohin, kundi dahil ayokong gamitin niya ang anak ko para pigilan ako. Kapag hawak ko na ang sertipiko, saka ko siya haharapin nang may buong katotohanan at may proteksyon ng pamilya ko.

Kinabukasan, nagpa-check up ulit ako kasama si Mama. Sabi ng doktor, maayos ang baby ko. Kailangan ko lang magpahinga at iwasan ang stress. Paglabas namin ng ospital, huminga ako nang malalim. Sa unang pagkakataon mula noong anibersaryo, naramdaman ko na may pag-asa pa.

Hindi pa tapos ang kuwento. Alam kong may gagawin pa si Miguel para pigilan ako. Pero ngayon, hindi na ako ang babaeng takot na takot sa panaginip. Ako na ang babaeng gising at handang protektahan ang anak niya.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Sa huling sampung araw bago ang diborsyo, hinarap ko si Miguel at si Jessa sa harap ng lahat at doon ko sila piniling hindi na takasan pa.

Dumating ang ikasampung araw. Maaga akong nagising sa bahay nina Papa sa Quezon City. Hindi ako nakatulog nang maayos kagabi, pero malinaw ang isip ko. Hinawakan ko ang tiyan ko. Pitong linggo na akong buntis. Maliit pa ang tiyan ko, pero ramdam ko na ang bigat ng responsibilidad ko.

Tumawag ang abogado. Sabi niya, may meeting sa legal office sa Camp Aguinaldo para sa sertipiko ng hiwalayan. Kasama ko si Papa at si Mama. Kasama rin namin si Trina. Hindi siya nagsalita ng marami, pero nandoon siya para sa akin.

Pagpasok namin sa opisina, nandoon na si Miguel. Naka-uniporme siya, maayos, at kalmado. Sa tabi niya, nakaupo si Jessa. Nakayuko siya, hawak ang isang envelope. Hindi siya tumitingin sa akin.

Umupo ako sa tapat nila. Hinawakan ni Mama ang kamay ko sa ilalim ng mesa. Huminga ako nang malalim.

Nagsalita ang abogado. Sabi niya, nandito kami para kumpirmahin ang kasunduan sa hiwalayan na pinirmahan namin ni Miguel. Sabi niya, pareho kaming pumirma at may bisa ito.

Biglang nagsalita si Miguel. Tumayo siya at tiningnan niya ang abogado.

“Hindi totoo iyan. Pumirma ako noon para lang mapanatag ang pamilya ni Liza. Hindi ko akalaing gagamitin niya iyon laban sa akin. Niloko niya ako.”

Tiningnan ko siya. Hindi ako sumigaw. Hindi ako umiyak.

Sabi ko, “Miguel, ako ba ang nanloko? O ikaw ang nagsinungaling sa akin sa harap ng maraming tao noong anibersaryo natin?”

Natahimik ang buong kwarto. Tumingin ang abogado kay Miguel. Sabi niya, “Colonel, hayaan mong magsalita si Liza.”

Sabi ko, “Narinig ko ang lahat sa guesthouse. Narinig ko na hindi mo pinalipat si Jessa. Narinig ko na pinromote mo siya. Narinig ko na sinabi mong hindi ko malalaman. Narinig ko na gusto mong pabagsakin ang pamilya ko para hindi ako makaalis sa iyo.”

Namutla si Miguel. Sabi niya, “Nagkamali ka ng dinig. Pagod ka lang noon. Galing ka sa allergy.”

Inilabas ni Trina ang roster at ang memo ng promotion. Inilagay niya ito sa mesa. Sabi niya, “Colonel, ito po ang roster. Nandoon pa rin ang pangalan ni Jessa. Ito po ang memo ng promotion niya. Walang transfer request na na-file.”

Tumingin ang abogado sa mga papel. Tumingin din si Papa. Nanigas ang panga ni Papa, pero hindi siya nagsalita. Hinayaan niya akong magsalita.

Inilabas ko rin ang cellphone ko at ipinakita ko ang message ni Miguel noong gabi ng anibersaryo. “Mamaya, magkita tayo sa guesthouse ng Camp Aguinaldo.” Sabi ko, “Ito ang message mo. Akala ko, babawi ka ng romantikong anibersaryo. Pero pagdating ko, si Jessa ang kasama mo at puno ang mesa ng mango cake.”

Doon na nagsalita si Jessa. Nanginginig ang boses niya.

“Colonel, sorry po… hindi ko na po kaya…”

Tumingin si Miguel sa kanya at sinabihan siya na tumahimik. Pero nagsalita pa rin si Jessa.

Sabi niya, “Sinabi mo sa akin na ikaw ang bahala sa lahat. Sinabi mo na pababagsakin mo ang pamilya Mendoza para hindi na makaalis si Ate Liza. Sinabi mo na ako ang poprotektahan mo. Pero ngayon, ako ang pinapahiya mo.”

Doon lumabas ang butas ni Miguel. Siya mismo ang nagplano. Siya mismo ang nagsabi kay Jessa ng plano niya. At ngayon, si Jessa mismo ang nagsabi nito sa harap ng abogado at ng pamilya ko.

Nagalit si Miguel. Tumayo siya at sinabi niya kay Jessa, “Wala kang alam! Huwag kang magsalita ng kung ano-ano!”

Pero huli na. Narinig na ng lahat.

Tumingin ang abogado kay Miguel at nagsalita nang seryoso.

“Colonel, malinaw na ginamit mo ang posisyon mo para i-promote ang isang tao na may personal na relasyon sa iyo, at para pigilan ang legal na proseso. Ire-report namin ito sa mas mataas na opisina.”

Namutla si Miguel. Sabi niya, “Hindi niyo ako pwedeng gawin nito. Ako ang commander dito.”

Sabi ng abogado, “Kaya nga mas mabigat ang responsibilidad mo.”

Sa sandaling iyon, naramdaman ko na hindi na ako takot. Tumayo rin ako. Tiningnan ko si Miguel at si Jessa.

Sabi ko, “Miguel, apat na taon kitang minahal. Pinaniwalaan ko ang panaginip mo. Akala ko, takot ka lang na mawala ako. Pero ang totoo, takot kang mawalan ng kontrol sa akin. Hindi pagmamahal iyon.”

Umiyak si Jessa. Sabi niya, “Ate Liza, sorry talaga. Akala ko, mamahalin niya ako gaya ng pagmamahal niya sa iyo. Hindi ko alam na ganito ang mangyayari.”

Tiningnan ko siya at nagsalita ako nang kalmado pero diretso.

“Jessa, pinili mo rin iyon. Alam mong may asawa siya. Alam mong muntik na akong mamatay sa mangga. Pero kumain ka pa rin kasama siya at ngumiti ka pa. Hindi ka inosente. Pero hindi rin ikaw ang magde-desisyon para sa akin. Si Miguel ang may pananagutan sa kasal namin.”

Hindi siya nakasagot. Yumuko lang siya.

Sabi ko kay Miguel, “May isa pa akong kailangang sabihin sa iyo, at sa harap ng lahat ko ito sasabihin para hindi mo na magamit laban sa akin. Buntis ako. Pitong linggo na.”

Natigilan si Miguel. Nabitawan niya ang ballpen na hawak niya. Tumingin siya sa tiyan ko, tapos sa akin.

Sabi niya, “Buntis ka? Bakit hindi mo sinabi agad? Kung alam ko lang…”

Sabi ko, “Kaya hindi ko sinabi, kasi alam kong gagamitin mo ang baby para pigilan ako. Sabi mo sa guesthouse, kung walang kakampi ang pamilya ko, hindi ako makakaalis sa iyo. Hindi ko hahayaang gamitin mo ang anak ko para ikulong ako.”

Hinawakan ni Mama ang kamay ko. Hinawakan ni Papa ang balikat ko. Naramdaman ko na hindi ako nag-iisa.

Sabi ng abogado, “Dahil buntis si Liza, mas kailangan nating siguraduhin na maayos at legal ang lahat. Ang joint account na ₱1.2 million, hahatiin ayon sa kasunduan. Ang personal account ni Liza na ₱280,000, sa kanya iyon. Hindi ito pwedeng galawin ni Colonel nang mag-isa.”

Tumingin si Miguel sa abogado at sinubukan pa niyang makipagtalo. Sabi niya, “Akin din ang pera na iyan. Pinaghirapan ko iyan.”

Sabi ng abogado, “Kaya nga may kasunduan. Pinirmahan mo ito. At may bisa ito.”

Pagkatapos ng meeting, lumabas ang desisyon. Ang kasunduan sa hiwalayan ay may bisa. Makukuha ko ang sertipiko ng hiwalayan ngayong araw na ito. Si Miguel, iimbestigahan dahil sa abuse ng posisyon at sa pag-promote kay Jessa nang hindi dumadaan sa tamang proseso. Aalisin siya sa pagiging commander ng unit. Ililipat siya sa isang malayong assignment para sa disiplina.

Si Jessa naman, ibabalik siya sa Benguet at aalisin sa liaison position. Hindi siya makakabalik sa Camp Aguinaldo nang walang tamang proseso. Hindi ito dahil sa galit ko. Ito ay dahil sa ginawa nila.

Nang marinig iyon ni Miguel, naupo siya. Nawala ang yabang niya. Tumingin siya sa akin at nagsalita nang mahina.

“Liza, huwag mo akong iwan. Mahal kita. Hindi ko kaya na mawala ka.”

Sabi ko, “Miguel, kung mahal mo ako, hindi mo sana ako pinlano na ikulong. Hindi mo sana ako ginamit. Ang pagmamahal, hindi pananakot. Hindi pagkontrol.”

Hindi siya nakasagot. Tumingin siya sa akin na parang ngayon lang niya ako nakita nang totoo. Hindi na ako ang babaeng kumakapit sa kanya dahil sa takot sa panaginip. Ako na ang babaeng nakatayo sa sarili niyang paa.

Pagkatapos naming makuha ang sertipiko, umalis kami ng Camp Aguinaldo. Hindi ako lumingon. Hinawakan ko ang kamay ni Mama at ni Papa. Sa labas, naghihintay si Trina. Niyakap niya ako at sinabi niyang proud siya sa akin.

Sabi ni Papa, “Tuloy na ang reassignment natin sa Zamboanga. Hindi na nila ito mapipigilan. Doon, magsisimula tayo ulit.”

Sumakay kami sa van papuntang airport. Tahimik lang ako sa biyahe, pero magaan ang dibdib ko. Sa unang pagkakataon sa loob ng apat na taon, hindi ako natatakot sa kung ano ang susunod na mangyayari.

Pagdating namin sa Zamboanga, iba ang hangin. Maalat ang hangin, malapit sa dagat. Maliit lang ang bahay na inupahan nina Papa, pero malinis at maliwanag. May balkonahe kung saan kita ang dagat. Doon ako madalas umupo tuwing umaga.

Sa mga sumunod na buwan, inalagaan ako nina Mama at Papa. Si Mama ang nagluluto ng mga pagkain na gusto ko. Si Papa ang sumasama sa akin sa prenatal check up. Si Trina, tumatawag tuwing linggo para kamustahin ako. Sabi niya, maayos na ang lahat sa kampo at wala nang gulo.

Unti-unting lumaki ang tiyan ko. Pitong buwan na akong buntis ngayon. Malakas na sumipa ang baby ko. Tuwing sumisipa siya, ngumingiti ako. Sinasabi ko sa kanya, “Anak, malapit na tayo.”

Isang hapon, nakaupo ako sa balkonahe at pinapanood ang paglubog ng araw sa Zamboanga. Dumating si Mama at binigyan ako ng mainit na gatas. Umupo siya sa tabi ko at hinawakan niya ang tiyan ko. Sabi niya, “Anak, ang laki na ng apo ko.” Ngumiti ako. Sabi ko, “Mama, ang tapang na niya, mana sa iyo.”

Tumawag si Trina noong gabing iyon. Sabi niya, “Ate Liza, may balita ako. Naka-assign na si Miguel sa malayo at hindi na siya commander. Si Jessa, nasa Benguet na. Tahimik na ang kampo.” Hindi ako natuwa sa balita. Hindi ako nalungkot. Naramdaman ko lang na tapos na. Wala nang takot. Wala nang galit na mabigat.

Sabi ko kay Trina, “Salamat sa lahat, Trina. Kung hindi dahil sa iyo, baka hindi ako nakalabas.” Sabi niya, “Ate, ikaw ang lumaban. Ako, nandito lang ako sa tabi mo.”

Kinabukasan, pumunta ako sa maliit na palengke kasama si Mama. Bumili kami ng mga damit para sa baby. Pumili ako ng isang maliit na onesie na kulay dilaw. Sabi ni Mama, “Ang cute, parang araw.” Ngumiti ako at binili ko ito. Pag-uwi, inilagay ko ito sa tabi ng kama ko.

Sa gabi, humiga ako at hinawakan ko ang tiyan ko. Kinausap ko ulit ang anak ko. Sabi ko, “Anak, hindi ka lalaki sa takot. Lalaki ka sa pagmamahal na hindi naninira. Lalaki ka na alam mong pwede kang umalis sa anumang lugar na hindi ka na ginagalang.”

Naisip ko si Miguel. Hindi ko na siya kinamumuhian gaya ng dati. Naaawa na lang ako sa kanya. Naaawa ako kasi ginamit niya ang panaginip para kontrolin ako, at sa huli, siya mismo ang nagpatotoo sa panaginip niya. Pero hindi na ako bahagi ng panaginip na iyon.

Naisip ko rin ang apat na taon namin. May magagandang alaala pa rin. Pero hindi na sapat ang magagandang alaala para manatili ako sa isang kasal na ginawa akong bilanggo. Ang pagmamahal, hindi dapat nakakatakot.

Ngayon, may sarili akong umaga. May sarili akong bahay. May pamilya akong kakampi. May anak akong hinihintay. At may hinaharap akong hindi na nakasalalay sa takot.

Nang sumipa ulit ang baby ko, tumawa ako nang mahina. Tumingin ako sa bintana, sa dagat ng Zamboanga, at sa liwanag ng buwan. Hinawakan ko ang maliit na onesie na binili namin ni Mama at niyakap ko ito sa dibdib ko.

At sa unang pagkakataon sa loob ng apat na taon, hindi na ako natakot sa panaginip, dahil ako na mismo ang pumili ng sarili kong umaga, kasama ang anak ko at ang pamilyang tunay na nagmamahal sa akin.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨