Tatlong araw bago ang kasal, ibinigay ni Carlo ang venue na tatlong taon kong pinaghirapan sa kababata niyang si Liza

Bahagi 3
Nang ipakita ni Manager Rosa ang pekeng pirma ko, doon ko nalaman na hindi lang ballroom ang kinuha nila, pati ang tiwala ko

Maaga akong nagising kinabukasan. Hindi ako nakatulog ng maayos sa condo ko sa BGC. Paulit ulit na tumatakbo sa isip ko ang boses ni Carlo sa private room. Paulit ulit ko ring nakikita ang post ni Liza. Pero hindi na ako umiyak. Parang naubos na ang luha ko kagabi pa lang.

Nag shower ako at nagsuot ng simpleng puting blouse at itim na pantalon. Hindi ako nag ayos para magpakitang gilas. Nag ayos ako para maging malinaw ang isip ko. Inilagay ko sa bag ang folder ng booking, ang lumang business card, at ang cellphone ko. Bago ako umalis, tinitigan ko ang mga kahon ng kasal sa sulok. Hindi ko sila ginalaw. Hindi pa ngayon.

Alas otso pa lang, nasa lobby na ako ng hotel sa Makati. Tahimik pa ang paligid. Amoy kape at bagong linis na sahig. Nakita ko si Manager Rosa na naghihintay sa akin malapit sa reception. Namumutla pa rin siya. Halatang hindi rin siya nakatulog.

“Maam Grace, nandito ka na pala,” sabi niya at mahina ang boses. “Sa maliit na meeting room na lang tayo. Mas tahimik doon.”

Sumunod ako sa kanya. Pag upo ko, inilabas niya ang makapal na folder na kulay beige. Maingat niya itong binuksan sa harap ko. Nandoon ang lahat ng papel ng Azure Ballroom. Nandoon ang unang booking form na ako mismo ang nag fill up. Nandoon ang listahan ng menu na labimpitong beses kong tinikman. Nandoon din ang bagong papel na hindi ko kailanman nakita.

“Ito po ang electronic confirmation na dinala ng assistant ni Sir Carlo,” sabi ni Manager Rosa. “Nakalagay dito na pumayag ka na raw na ilipat ang Azure Ballroom sa birthday ni Maam Liza.”

Tinitigan ko ang pirma sa ibaba. Hindi iyon ang pirma ko. Ang pirma ko ay maliit, mabilis, at may konting slant sa kanan. Ang pirma sa papel ay malaki, mabagal, at pilit na ginaya. Kahit sino na nakakita na ng pirma ko, malalaman agad na hindi akin iyon.

“Hindi ko ito pirma,” sabi ko. Kalmado ang boses ko pero nanginginig ang kamay ko sa ilalim ng mesa.

Tumango si Manager Rosa. “Napansin ko rin po kagabi. Kaya po hindi ko agad ginalaw ang booking. Ang sabi ng assistant, utos daw ni Sir Carlo na ayusin na agad. Ang sabi niya, nagmamadali raw kayo.”

Binuksan niya ang isa pang pahina. Isang printed email mula sa assistant ni Carlo. Nakasulat doon, “As per Sir Carlo, please proceed with change. Maam Grace already agreed.” Binasa ko ito ng dalawang beses. Walang kalakip na mensahe galing sa akin. Walang kahit anong text mula sa akin na nagsasabi na pumayag ako.

“Manager Rosa, sa tatlong taon, ako ang kausap ninyo dito, hindi ba?” tanong ko.

“Opo, Maam. Ikaw ang laging pumupunta. Ikaw ang tumitikim. Ikaw ang nagbabayad ng deposit,” sagot niya. “Ikaw ang nagbigay ng ₱150,000 na deposit para sa Azure Ballroom. Nasa pangalan mo ang booking. Kaya nga nagtaka ako nang biglang nagbago ang pangalan ng event nang walang pirma mo.”

Doon ko naramdaman ang bigat sa dibdib ko. Hindi lang ballroom ang pinag uusapan. Pera ko iyon. Pagod ko iyon. Pangalan ko iyon. Ang ₱150,000 ay ipon ko mula sa trabaho ko sa opisina. Hindi iyon pera ni Carlo. Ako ang nagtabi buwan buwan para sa kasal na iyon. At ngayon, ginamit ang pangalan ko para ibigay ito sa iba.

Hindi pa ako nakakabawi sa narinig ko nang biglang bumukas ang pinto. Pumasok si Carlo, naka polo na hindi pa plantsado. Mukhang hindi rin siya nakatulog. Sa likod niya, nakasunod ang assistant niya na may dalang laptop.

“Grace, buti nandito ka,” sabi niya at pilit na ngumiti. “Usap tayo ng tayo lang. Huwag na natin idamay ang hotel.”

Hindi ako tumayo. “Dito na tayo mag usap. Dito nangyari, dito rin natin aayusin.”

Tumingin si Carlo kay Manager Rosa. “Rosa, pwede mo ba kaming iwan muna?”

Umiling si Manager Rosa at tumingin sa akin. “Maam Grace, gusto mo bang umalis ako?”

“Hindi,” sabi ko. “Dito ka lang. Kailangan ko ng witness.”

Napilitan si Carlo na umupo sa harap ko. Inilabas ng assistant niya ang laptop at parang handa na siyang magpaliwanag. Pero bago pa siya magsalita, inilapag ko sa mesa ang papel na may pekeng pirma.

“Pirma ko ba ito?” tanong ko.

Tinitigan ni Carlo ang papel at saglit na natigilan. “Grace, hindi mo kailangang palakihin ito. Nagkamali lang ang assistant ko. Sinabi ko lang na ayusin niya. Hindi ko sinabi na gayahin ang pirma mo.”

“Pero sinabi mo sa hotel na pumayag ako,” sabi ko. “Sinabi mo sa kaibigan mo na hindi ako magtatampo. Sinabi mo kay Liza na wala akong pakialam. Lahat iyon, sinabi mo nang hindi mo ako tinatanong.”

Huminga ng malalim si Carlo at nagbago ang tono niya. “Grace, maliit na bagay lang ito. Bakit mo ginagawang malaki? Birthday lang ni Liza iyon. Isang gabi lang. Pagkatapos noon, babalik din sa atin ang hall.”

Doon ako nasaktan ulit. Hindi niya pa rin naiintindihan. Hindi tungkol sa isang gabi ang lahat. Tungkol ito sa tatlong taon na ako lang ang nag asikaso. Tungkol ito sa labimpitong beses na pagtikim ko ng pagkain na siya naman ang nagreklamo na mahal. Tungkol ito sa ₱60,000 na dessert na tinanggihan niya pero ang buong floor ay ibinigay niya ng libre kay Liza.

“Carlo, hindi mo ba naririnig ang sarili mo?” sabi ko. “Noong humiling ako ng ₱60,000 para sa dessert, sabi mo tumutubo ba ang pera sa puno. Pero kay Liza, buong floor, walang tanong. Ako ang nagbayad ng deposit. Ako ang nagpuyat. Tapos ako pa ang huling makaalam na wala na pala ang kasal natin.”

Biglang tumahimik si Carlo. Halatang hindi niya inaasahan na sasabihin ko iyon ng harapan. Ang assistant niya ay yumuko at hindi makatingin sa akin.

“Grace, hindi ko sinasadya,” sabi niya at mas humina ang boses. “Alam mo naman na mahal kita. Ikaw ang pakakasalan ko. Si Liza, kaibigan lang. Kababata ko lang.”

“Kababata na pinagpustahan ng mga kaibigan mo na siya ang huli mong pakakasalan,” sabi ko. “Narinig ko iyon kagabi. Narinig ko ang lahat.”

Namutla si Carlo. “Narinig mo? Nasa labas ka pala?”

“Oo, nasa labas ako. Hawak ko ang sabaw mo. Narinig ko kung paano mo ako ginawang pagsubok. Sinabi mo, tinitingnan mo kung totoo na kahit saan ay ayos lang sa akin. Hindi ako pagsubok, Carlo. Tao ako.”

Doon siya napatayo. “Grace, huwag kang mag eskandalo dito. Nakakahiya. Pag usapan natin sa bahay.”

“Hindi,” sabi ko at tumayo rin ako. “Sa bahay, ako lang ang nakikinig. Dito, may witness.”

Sakto noon, bumukas ulit ang pinto. Pumasok si Liza, naka light pink na dress at may dalang maliit na bag. Halatang galing siya sa taas para tingnan ang ayos ng birthday niya. Pagkakita niya sa akin, nagulat siya pero agad siyang ngumiti.

“Grace, nandito ka pala,” sabi niya. “Hindi ko alam na magkikita tayo dito. Nagpunta lang ako para tingnan ang setup.”

Tinitigan ko siya. Hindi ako nagsalita agad. Naalala ko ang post niya kagabi. “Yun pala ang pakiramdam kapag pinapaboran ka.” Naalala ko ang unang nag like, si Carlo.

“Alam mo ba na peke ang pirma ko sa papel na naglipat ng hall sa iyo?” tanong ko ng diretso.

Napahawak si Liza sa bag niya. “Ha? Hindi ko alam. Si Carlo ang nag asikaso. Akala ko pumayag ka talaga. Kung alam ko lang, hindi ko na sana hiniling.”

Pero nakita ko ang mata niya. Mabilis siyang umiwas. Hindi siya mukhang nagulat. Mukha siyang nahuli. At doon ko naramdaman na hindi siya inosente gaya ng gusto niyang palabasin.

“Liza, hindi ako galit dahil sa birthday mo,” sabi ko. “Galit ako dahil ginamit ang pangalan ko nang hindi ko alam. At ikaw, nag post ka pa kagabi na parang panalo ka na.”

“Grace, hindi mo naiintindihan,” sabi ni Liza at nagsimula nang mamula ang mata niya. “Matagal akong nawala sa abroad. Gusto ko lang maramdaman na may nag aalaga pa rin sa akin dito. Si Carlo lang ang nandito para sa akin.”

“At ako?” tanong ko. “Sino ang nandito para sa akin?”

Walang sumagot. Tahimik ang buong meeting room. Si Manager Rosa ay nakayuko lang. Si Carlo ay nakatingin sa sahig. Si Liza ay nagpupunas ng mata na walang luha.

Biglang dumating si Miguel. Hingal siya, parang tumakbo siya mula sa parking. “Grace, Carlo, tama na,” sabi niya. “Naririnig ko kayo sa labas. Carlo, mag sorry ka ng maayos. Hindi ito maliit na bagay.”

Tumingin si Carlo kay Miguel. “Ikaw pa ang kakampi sa kanya? Kaibigan kita.”

“Kaibigan ko kayong dalawa,” sabi ni Miguel. “Pero kagabi, narinig ko rin ang sinabi mo. Ginamit mo ang peklat ni Grace para sabihin na hindi siya magagalit. Hindi tama iyon. Ang peklat na iyon, dahil iniligtas ka niya sa sunog. Hindi iyon lisensya para saktan mo siya ulit.”

Naramdaman ko ang pagkirot sa likod ko. Ang peklat ng paso. Sa loob ng tatlong taon, tuwing nag aaway kami, iyon ang laging binabanggit ni Carlo. “Iniligtas mo ako, kaya alam kong mahal mo ako.” Noon, akala ko pagmamahal iyon. Ngayon, naiintindihan ko na, ginagamit niya iyon para hindi ako umalis. Para manatili ako kahit nasasaktan na ako.

“Carlo, ginamit mo ang peklat ko para patahimikin ako,” sabi ko. “Tuwing magagalit ako, sasabihin mo, hindi ba iniligtas mo ako dahil mahal mo ako. Kaya dapat hindi ako magreklamo. Pero ang totoo, kaya ako nasunog noon, dahil mahal kita. Hindi dahil gusto kong maging utang mo habang buhay.”

Doon lang talaga natahimik si Carlo. Hindi siya nakasagot agad. Ang mukha niya ay parang batang nahuli na nagsisinungaling. At doon ko naramdaman na sa unang pagkakataon, mas malinaw ang isip ko kaysa sa puso ko. Masakit pa rin. Sobrang sakit. Pero hindi na ako bulag.

“Anong gusto mong gawin ngayon?” tanong ni Manager Rosa ng mahina. “Nasa pangalan mo pa rin ang booking, Maam Grace. Ikaw lang ang pwedeng mag cancel o mag confirm.”

Tumingin ako sa file. Tumingin ako kay Carlo. Tumingin ako kay Liza. Alam ko na kailangan kong gumawa ng desisyon. Hindi malaking desisyon na magpapabago agad sa lahat. Maliit pero mahalaga. Isang desisyon na magpoprotekta sa akin.

“Ika cancel ko ang wedding booking sa pangalan ko,” sabi ko. “At gusto kong ibalik ang deposit ko na ₱150,000. Gusto ko ng written cancellation na may pirma ko at pirma mo, Manager Rosa, bilang witness. Ayokong may ibang makagalaw pa sa booking ko.”

Nagulat si Carlo. “Grace, hindi mo pwedeng gawin iyan. Nakakahiya sa pamilya ko. Naka imbitado na ang lahat.”

“Mas nakakahiya ang peke na pirma,” sabi ko. “At hindi ako ang gumawa ng kahihiyan na ito.”

Lumapit si Liza. “Carlo, hayaan mo na. Ako na lang ang magbabayad ng deposit. Ako na lang ang sasagot sa birthday.”

“Hindi ito tungkol sa pera,” sabi ko at tinitigan siya. “Tungkol ito sa pangalan ko. Tungkol ito sa paggalang. Hindi mo mababayaran ang paggalang ng pera.”

Kinuha ni Manager Rosa ang cancellation form at inilagay sa harap ko. Maingat kong binasa ang bawat linya. Sinigurado ko na nakasulat doon na ako ang original booker, na ang pagbabago ay ginawa nang walang pahintulot ko, at na ang deposit ay ibabalik sa akin. Pagkatapos, pumirma ako ng dahan dahan. Ito ang tunay kong pirma. Maliit, mabilis, at may slant sa kanan.

Pumirma rin si Manager Rosa. At pinirmahan din ni Carlo, kahit nanginginig ang kamay niya, dahil alam niyang wala na siyang magagawa.

Pagkatapos kong pumirma, inilagay ko ang lumang business card sa ibabaw ng folder. Ang business card na may selyo ng kumpanya ng pamilya ko na matagal ko nang hindi ginagamit. Ang card na nagpapatunay na ako ang unang kausap ng hotel na ito mula pa noon. Hindi ko ito ginamit para magyabang. Ginamit ko ito para ipakita na ako ang may karapatan sa booking na ito.

“Manager Rosa, pakitago ang file na ito,” sabi ko. “Walang pwedeng magbago nang walang pirma ko.”

“Opo, Maam Grace,” sabi niya. “Ako na ang bahala.”

Tumayo ako at kinuha ang bag ko. Si Miguel ay sumunod sa akin palabas. Sa hallway, hinawakan niya ang braso ko ng mahina.

“Grace, ayos ka lang ba?” tanong niya.

“Hindi,” sabi ko at ngumiti ng mapait. “Masakit pa rin. Pero mas malinaw na ako ngayon. Hindi ko na kailangang magmakaawa para lang paniwalaan.”

Bumalik ako sa condo ko sa BGC nang mag isa. Binuksan ko ang mga kahon ng kasal. Hinawakan ko ang sample ng tablecloth. Hinawakan ko ang listahan ng menu. Lahat ng ito, ako ang gumawa. Lahat ng ito, ako ang nagmahal. Pero ngayon, alam ko na hindi ko kailangang ipagpatuloy ang kasal na ako lang ang nagmamahal.

Naupo ako sa sahig at tinitigan ang business card. Hindi ako nagdesisyon na maghiganti. Nagdesisyon ako ng maliit pero mahalaga. Hindi ako pupunta sa birthday ni Liza. Hindi ko sasagutin ang tawag ni Carlo ngayong gabi. Poprotektahan ko ang katahimikan ko. At bukas, babalik ako sa Azure Ballroom para kunin ang lahat ng gamit ko at tapusin ang lahat ng naiwan.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Sa mismong Azure Ballroom, sa harap ni Liza at ng lahat, sinabi ko kay Carlo ang totoo at binawi ko ang lahat ng ibinigay ko sa kanya

Dalawang araw pagkatapos ng meeting namin sa hotel, bumalik ako sa Azure Ballroom sa Makati. Ito ang araw na dapat ay birthday ni Liza. At ito rin ang araw na dapat ay malapit na ang kasal ko. Pero ngayon, iba na ang pakay ko. Hindi ako pupunta para makipag away. Pupunta ako para kunin ang mga gamit ko at tapusin ang lahat ng naiwan.

Pagpasok ko, agad kong nakita ang mga bulaklak na ako ang pumili. Ang mga bulaklak na dapat ay para sa kasal ko, ngayon ay ginagamit na pang design sa birthday ni Liza. Ang mga ilaw na ako ang nagpaayos, ngayon ay nakasindi na para sa ibang tao. Ang tablecloth na sample na pinaghirapan kong piliin, nandoon na rin, nakalatag sa mga mesa.

Huminga ako ng malalim. Hindi ako umiyak. Sa halip, hinawakan ko ng mahigpit ang bag ko kung saan naroon ang folder ng cancellation at ang lumang business card ko.

Nakita ako ni Carlo agad. Naka dark blue na polo siya at mukhang pagod. Lumapit siya sa akin at mahina niyang sinabi, “Grace, pag usapan natin ng tayo lang. Huwag dito.”

“Hindi,” sabi ko. “Dito na. Para marinig ng lahat. Dito mo ako pinahiya, dito rin natin aayusin.”

Nakita rin ako ni Liza. Naka silver na dress siya, katulad ng sinabi niya sa tawag. Maganda siya. Pero ang ngiti niya ay pilit. Lumapit siya at sinabi, “Buti dumating ka, Grace. Akala ko hindi ka na pupunta.”

“Hindi ako pumunta para sa birthday mo,” sabi ko. “Pumunta ako para sa mga gamit ko at para tapusin ang booking.”

Nandoon din ang mga kaibigan ni Carlo, pati si Miguel. Tahimik sila. Halatang alam na nila ang nangyari. Si Miguel ang unang lumapit sa akin.

“Grace, nandito lang ako,” sabi niya. “Sabihin mo lang kung ano ang kailangan mo.”

Tumango ako. Hindi ako nag iisa ngayon. Hindi dahil may nagligtas sa akin. Dahil sa wakas, may isang tao na handang makinig nang hindi ako ginagawang pagsubok.

Hinarap ko si Carlo sa gitna ng ballroom. Inilabas ko ang folder at inilagay ko ito sa mesa. Binuksan ko ito sa pahina ng pekeng pirma.

“Carlo, ito ang pirma na ginamit mo,” sabi ko at malinaw ang boses ko. “Hindi ito ang pirma ko. Sinabi mo sa hotel na pumayag ako. Pero hindi ako pumirma. Hindi ako tinanong.”

Tumingin si Carlo sa papel at pagkatapos ay sa akin. “Grace, sinabi ko na sa iyo, nagkamali ang assistant ko. Sinabi ko lang na ayusin niya. Hindi ko sinabi na gayahin ang pirma mo.”

“Pero sinabi mo sa hotel na pumayag ako,” sabi ko. “At sinabi mo kay Liza na wala akong pakialam. At sinabi mo sa mga kaibigan mo na sinusubukan mo lang ako. Lahat iyon, galing sa bibig mo.”

Biglang pumasok si Manager Rosa, dala ang original file. “Maam Grace, dinala ko ang file gaya ng hiningi mo,” sabi niya. “Nandito ang lahat ng papel.”

Tumingin si Manager Rosa kay Carlo. “Sir Carlo, noong dinala ng assistant mo ang confirmation, tinanong ko kung may pahintulot ni Maam Grace. Ang sabi niya, utos mo raw.”

Namula ang mukha ni Carlo. “Rosa, hindi mo kailangang makialam.”

“Hindi siya nakikialam,” sabi ko. “Siya ang witness ko. Dahil sa kanya, nalaman ko ang totoo.”

Tinanong ko si Carlo ng diretso, “Sinabi mo ba sa assistant mo na pumirma para sa akin?”

Nag alinlangan si Carlo. Tumingin siya kay Liza, pagkatapos ay kay Miguel, pagkatapos ay sa sahig. Sa huli, mahina niyang sinabi, “Sinabi ko lang na ayusin niya agad. Hindi ko akalaing pipirma siya. Pero ako ang nagsabi na sabihin sa hotel na pumayag ka na.”

Doon, sa harap ng lahat, umamin din siya. Hindi na niya maitago. Ang mga kaibigan niya ay nagkatinginan. Si Miguel ay umiling. Si Liza ay napahawak sa mesa.

“At bakit mo nasabi na pumayag ako?” tanong ko. “Bakit ka sigurado na hindi ako magagalit?”

Tumingin si Carlo sa akin, at sa unang pagkakataon, nakita ko ang totoong iniisip niya. Hindi pagmamahal. Kundi pag aakala na pag aari niya ako.

“Akala ko hindi mo ako iiwan,” sabi niya. “Kasi mahal mo ako. Kasi iniligtas mo ako sa sunog. Kasi tatlong taon ka nang naghintay. Akala ko kahit anong gawin ko, mananatili ka.”

Doon natahimik ang buong ballroom. Kahit ang mga staff ay huminto sa pag aayos. Ang sinabi ni Carlo ay hindi paghingi ng tawad. Iyon ay pag amin na ginamit niya ang pagmamahal ko bilang garantiya. Ginamit niya ang peklat ko bilang kadena.

“Carlo, ang pagliligtas ko sa iyo noon ay dahil mahal kita,” sabi ko. “Pero hindi iyon nangangahulugan na habang buhay mo akong pwedeng saktan. Ang peklat sa likod ko, paalala iyon na kaya kong mabuhay kahit nasusunog na ang lahat. Hindi iyon permiso para sunugin mo ulit ako.”

Lumapit si Liza at sinubukang ipagtanggol si Carlo. “Grace, hindi niya sinasadya. Ako ang may kasalanan. Ako ang humiling ng ballroom. Kung galit ka, sa akin ka magalit.”

Hinarap ko si Liza. “Liza, alam mo,” sabi ko. “Nabasa ko ang post mo. ‘Yun pala ang pakiramdam kapag pinapaboran ka.’ Alam mo na hindi ako pumayag. Alam mo na kasal ko ang kinuha mo. Pero nag post ka pa rin na parang panalo ka.”

Namula si Liza at nagsimulang umiyak. “Gusto ko lang maramdaman na espesyal ako. Matagal akong nawala. Gusto ko lang na may mag asikaso sa akin.”

“At ginamit mo ang kasal ko para doon,” sabi ko. “Hindi kita inaagawan ng atensyon. Pero hindi mo rin pwedeng kunin ang pinaghirapan ko at sabihin na maliit na bagay lang ito.”

Sinubukan ni Carlo na hawakan ang kamay ko. “Grace, babawi ako. Ibabalik ko ang ballroom. Magpapakasal pa rin tayo. Ayusin natin ito.”

Umiling ako at binawi ang kamay ko. “Hindi na. Tapos na. Ang ballroom, hindi na mahalaga. Ang mahalaga, ang tiwala na sinira mo.”

Inilabas ni Manager Rosa ang cancellation form na pinirmahan ko na at ang tseke para sa deposit ko. “Maam Grace, ito na po ang written cancellation at ang refund ng deposit mo na ₱150,000,” sabi niya. “Nakasaad dito na ikaw ang original booker at na ang pagbabago ay ginawa nang walang pahintulot mo. Wala nang pwedeng magbago sa booking nang walang pirma mo.”

Kinuha ko ang tseke at ang papel. Maingat ko itong inilagay sa bag ko. Ito ang pera ko. Ipon ko ito mula sa trabaho ko sa opisina. Hindi ito pera ni Carlo. Hindi ito pera ni Liza. Sa wakas, bumalik ito sa akin.

“At ang mga gamit ko?” tanong ko kay Manager Rosa.

“Nasa storage room po, Maam. Ang mga sample ng tablecloth, ang listahan ng menu, at ang mga bulaklak na ikaw ang pumili,” sabi niya. “Ipapakuha ko na po.”

Tumingin ako kay Carlo. “Carlo, mula ngayon, huwag mo nang gagamitin ang pangalan ko sa kahit anong booking. Huwag mo nang sasabihin sa kahit sino na pumayag ako nang hindi mo ako tinatanong. At huwag mo nang babanggitin ang peklat ko para patahimikin ako.”

Sinubukan pa rin ni Carlo na pigilan ako. Hinawakan niya ang braso ko. “Grace, hindi tayo tapos. Mag asawa tayo sa papel. Hindi mo ako pwedeng iwan ng ganito.”

Doon ko siya tinitigan ng diretso. Naalala ko ang sinabi ko sa kanya sa araw ng sundo. “Matagal na akong kasal sa papel. Pauwi na ako.” Ngayon, ipapaliwanag ko iyon sa kanya ng malinaw.

“Carlo, ang ibig kong sabihin noon, matagal ko nang pinirmahan sa sarili ko na tapos na tayo,” sabi ko. “Hindi ako nagpakasal sa iba. Nagdesisyon ako na piliin ang sarili ko. Ang papel na pinirmahan natin noon, hindi iyon sapat para manatili ako sa relasyon na ako lang ang nagmamahal. Kung gusto mong ayusin ang papel, mag usap tayo ng maayos, sa harap ng abogado, hindi sa pamamagitan ng peke na pirma.”

Nabitawan ni Carlo ang braso ko. Parang doon lang niya talaga naintindihan na seryoso ako. Hindi ako nagdadrama. Hindi ako nagseselos. Nagdesisyon ako.

Lumapit si Miguel at tumayo sa tabi ko. “Carlo, tama na. Hayaan mo na si Grace. Ginawa mo na ang lahat ng pwede mong gawin para saktan siya. Ngayon, hayaan mo siyang ayusin ang sarili niya.”

Si Liza ay umiiyak pa rin. “Carlo, ang birthday ko, nasira na.”

Tumingin si Carlo kay Liza at pagkatapos ay sa akin. Sa unang pagkakataon, nakita ko siyang nalilito. Hindi niya alam kung sino ang pipiliin niya. At doon ko naintindihan na hindi na ako kailangang makipag agawan. Kung kailangan kong makipag agawan para lang mahalin, hindi iyon pagmamahal.

Kinuha ko ang mga gamit ko mula sa storage. Ang mga sample ng tablecloth. Ang listahan ng labimpitong beses kong pagtikim. Ang folder ng menu. Lahat ng ito, dinala ko palabas ng ballroom. Hindi ako lumingon sa mga bulaklak na para kay Liza. Hindi ako lumingon sa silver na dress niya. Naglakad ako palabas nang nakataas ang ulo.

Sa lobby, humabol si Carlo. “Grace, patawarin mo ako. Hindi ko alam na ganito ang mangyayari.”

“Hindi mo alam, o hindi mo pinansin?” tanong ko. “Carlo, hindi ko na kailangan ng sorry na walang pagbabago. Ang kailangan ko, respeto. At iyon, hindi mo maibibigay sa akin kung sa tingin mo, pag aari mo ako.”

“Hindi kita pag aari,” sabi niya.

“Kung ganoon, patunayan mo. Igalang mo ang desisyon ko,” sabi ko. “Huwag kang tatawag ng paulit ulit. Huwag kang pupunta sa condo ko nang walang paalam. Hayaan mo akong magsimula ulit.”

Tumango siya, kahit mabigat. Sa likod niya, nakita ko si Manager Rosa na nakatingin sa akin at tumango rin, parang sinasabi na nandito siya para protektahan ang file ko.

Sumakay ako sa kotse ni Mang Jose. Tahimik kami habang bumabyahe pabalik sa BGC. Pagdating sa condo, binaba namin ang mga kahon. Hindi ko sila binuksan agad. Umupo ako sa sahig at tinitigan ang tseke na ₱150,000. Hindi ito panalo. Hindi ito ganti. Ito ay pera ko na bumalik sa akin. Ito ay patunay na kaya kong protektahan ang sarili ko.

Kinagabihan, dumating si Miguel na may dalang maliit na kahon ng pagkain. Hindi siya nagdala ng bulaklak. Hindi siya nagdala ng drama. Umupo lang siya sa sofa at sinabi, “Grace, proud ako sa iyo. Hindi dahil iniwan mo si Carlo. Dahil sa wakas, pinili mo ang sarili mo.”

Ngumiti ako. “Miguel, salamat. Salamat dahil nakinig ka. Salamat dahil hindi mo ako ginawang pagsubok.”

Pagkatapos umalis ni Miguel, tumayo ako sa harap ng salamin. Hinawakan ko ulit ang peklat sa likod ko. Noon, akala ko ito ay tanda ng kahinaan ko. Ngayon, alam ko na ito ay tanda na kaya kong mabuhay kahit nasusunog na ang lahat. Hindi ko na kailangang ipaliwanag ito sa kahit sino.

Nagdesisyon ako na gamitin ang bahagi ng deposit para sa sarili ko. Hindi para sa kasal. Hindi para sa ibang tao. Para sa isang maliit na hapunan kasama ang mga taong tunay na nagmamahal sa akin. Para sa bagong simula. Para sa condo na tahimik pero sa akin. Para sa trabaho ko na matagal ko nang pinabayaan dahil sa kasal. Para sa akin.

Kinabukasan, nagising ako na hindi mabigat ang dibdib ko. Binuksan ko ang bintana ng condo ko sa BGC. Nakita ko ang mga gusali ng Makati sa malayo. Nakita ko ang sikat ng araw na dahan dahan na umaakyat. Hindi na ako natakot sa katahimikan. Hindi na ako naghintay ng tawag ni Carlo. Hindi na ako naghintay ng permiso para maging masaya.

At sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, pag uwi ko sa sarili kong tahanan, hindi na ako natakot sa katahimikan, dahil alam kong sa wakas, ako na ang pipiliin ko.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨