Ibinigay ng Tatay Ko ang Buong ₱120 Milyon sa Kuya Ko, Pero Noong Bisperas ng Bagong Taon, Pinapauwi Niya Ako—Hindi Niya Alam na CEO na Ako

Bahagi 1

Eksaktong 4:17 ng hapon, bisperas ng Bagong Taon, nasa kusina ako at nagbabalat ng bawang nang biglang mag-vibrate ang cellphone sa ibabaw ng mesa. Nang tingnan ko ang screen, isang pangalan ang lumitaw: Tatay.

Ilang segundo kong tinitigan ang tawag habang hawak pa rin ang basang balat ng bawang. Pitong buwan na ang nakalipas mula nang ibigay ng tatay ko ang halos ₱120 milyong halaga ng ari-arian sa kuya ko. At ito ang unang pagkakataong siya mismo ang tumawag sa akin.

Sinagot ko ang cellphone. “Hello, Tay.” Maingay sa kabilang linya. May palabas sa telebisyon, may tunog ng sandok na tumatama sa kawali, at narinig ko ang boses ni Nanay mula sa malayo. “Si bunso ba ‘yan?”

Hindi sinagot ni Tatay si Nanay. Sa halip, direkta niya akong tinanong. “Anong oras ka uuwi?” Inilagay ko ang bawang sa maliit na mangkok bago sumagot. “Hindi po ako uuwi.”

Sandaling natahimik ang kabilang linya. “Anong ibig mong sabihin na hindi ka uuwi?” tanong niya. “Ibig sabihin po, hindi ako makikisalo sa hapunan ngayong Bagong Taon.” Biglang bumigat ang boses niya.

“Bagong Taon ngayon! Mula kaninang umaga, abala na ang nanay mo sa pagluluto. Bumili pa siya ng isda. Nandito na rin ang pamilya ng kuya mo. Ano bang ipinagtatampo mo?”

Napangiti ako nang bahagya. “Hindi po ako nagtatampo, Tay.” Ngunit lalo lamang siyang nainis. “Kung hindi ka nagtatampo, umuwi ka na. Pamilya pa rin tayo. Bakit kailangan mong magtanim ng sama ng loob ngayong Bagong Taon?”

Pinunasan ko ang mga kamay ko at tumingin sa sala. Kakakabit lang ng mga kurtina sa bago kong bahay. Noong nakaraang linggo, dumating ang dining table na matagal kong pinili. May dalawang bote ng alak, isang kahon ng strawberry, at isang paso ng orchid na regalo ng mga katrabaho ko.

Hindi naman mansiyon ang bahay ko. May lawak itong mahigit 140 square meters, sapat para sa isang komportableng pamumuhay. Ngunit may isang bagay na napakahalaga sa akin. Sa titulo ng bahay, pangalan ko lamang ang nakasulat.

“Tay, hindi po talaga ako makakauwi,” mahinahon kong sinabi. Halatang nauubos na ang pasensiya niya. “Nasaan ka ba ngayon?” Sumagot ako habang binubuksan ang refrigerator. “Sa bago kong bahay.”

“Anong bagong bahay?” tanong niya. “Bumili po ako ng bahay.” Ilang segundo siyang hindi nakapagsalita. Pagkatapos ay narinig ko ang pagtataka sa boses niya. “Saan ka kumuha ng ganoon kalaking pera?”

Napahinto ako. Napakanatural ng pagkakatanong niya, para bang imposibleng makabili ako ng sariling bahay. Tatlumpu’t anim na taong gulang na ako at labing-apat na taon nang nagtatrabaho. Ngunit ang unang pumasok sa isip ng sarili kong ama ay kung saan ako nakakuha ng pera.

“Pinag-ipunan ko po mula sa trabaho,” sagot ko. “Sa liit ng suweldo mo, paano mo…” Hindi ko na siya pinatapos. “Tumaas na po ang suweldo ko, Tay.” Huminto ako sandali bago nagpatuloy. “Na-promote na rin po ako bilang CEO ng kumpanya.”

Tuluyang natahimik ang kabilang linya. Pagkalipas ng ilang segundo, nagtanong siya. “Ano’ng sinabi mo?” Ipinaliwanag ko nang mahinahon. “CEO po. Chief Executive Officer. Sa madaling salita, ako na ang namumuno sa kumpanya.”

Maging si Nanay, na kanina ay maingay sa kusina, ay biglang tumahimik. Narinig kong napalunok si Tatay bago siya nagsalita. “Bakit hindi mo sinabi sa amin ang ganoon kalaking balita?” Inilagay ko ang inihandang pork ribs sa oven at pinindot ang start button. “Hindi naman po kayo nagtanong.”

Bumigat ang paghinga niya. “Sige, magandang balita ang promotion mo. Lalo ka ngang dapat umuwi para maipagdiwang natin.” Ngunit sumagot ako, “Hindi na po kailangan.” Agad niyang tinanong kung bakit.

“Dito po ako magdiriwang sa bago kong bahay.” Hindi niya iyon matanggap. “Ano namang saya ng Bagong Taon kung mag-isa ka lang?” Napatingin ako sa orasan. “Hindi naman po ako mag-isa.”

“Kung ganoon, sino ang kasama mo?” tanong niya.

Bago pa ako makasagot, tumunog ang doorbell. Tiningnan ko ang screen ng video intercom. Nakatayo sa labas si Carlo, ang administrative director ng kumpanya, na may bitbit na dalawang malaking kahon. Katabi niya si Josh mula sa finance department, hawak ang isang malaking roasted duck.

Sa likuran nila, may ilan pang katrabahong hindi rin nakauwi sa kani-kanilang probinsiya. Nagsisiksikan sila malapit sa elevator habang masayang kumakaway sa camera. Napangiti ako. “Kasama ko po ang mga kaibigan at katrabaho ko.”

Narinig kong nakahinga nang maluwag si Tatay. Ngunit mabilis ding bumalik ang pagiging istrikto niya. “Kahit gaano pa kayo kalapit ng mga kaibigan mo, hindi pa rin sila kapamilya. Huwag ka nang magmatigas. Alas-sais ang hapunan. Umuwi ka na!”

Lumapit ako sa pinto at binuksan iyon. Pagkabukas na pagkabukas, malakas na sumigaw si Carlo. “Director Tan! Saklolo! Natunaw na ang yelo ng mga hipong binili ko!” Tinakpan ko sandali ang cellphone. “Dalhin mo sa kusina. Humanap ka ng palanggana.”

Halatang narinig iyon ni Tatay. Nagbago ang tono niya. “Talaga bang Director Tan ang tawag nila sa iyo?” Sumagot ako, “Opo.” Sandali siyang natigilan. “Kung ganoon, baka puwede mong…”

Hindi ko na hinintay ang susunod niyang sasabihin. “Tay, kumukulo na po ang tubig sa kusina.” Ngunit pinigilan niya ako. “Sandali lang. May gusto pa akong sabihin.”

“Ano po iyon?”

“Nandito rin ang kuya mo. Kalimutan mo na ang nangyari noon. Ang perang iyon ay pag-aari namin ng nanay mo. Karapatan naming ibigay iyon sa kung sino ang gusto namin. May dalawa nang anak ang kuya mo, kaya mas mabigat ang responsibilidad niya. Ikaw, mag-isa ka lang at maganda naman ang trabaho mo. Bakit kailangan mong gawing malaking problema ang maliit na bagay na iyon?”

Tahimik akong sumandal sa pintuan ng kusina. Abala si Carlo sa paghuhugas ng hipon habang si Josh naman ay nakaupo sa sahig at binubuksan ang mga sangkap para sa hotpot. Walang nakapansin na biglang nanigas ang kamay kong may hawak sa cellphone.

Maliit na bagay. Ganoon niya tinawag ang ₱120 milyon. Isang napakalaking halagang ibinigay nila nang buo sa kuya ko, na para bang wala akong karapatang masaktan.

Mahina akong sumagot. “Tama po kayo, Tay.” Halatang nagulat siya. “Mabuti naman at naintindihan mo na.” Huminga ako nang malalim.

“Sa inyo po ang pera, kaya may karapatan kayong ibigay iyon sa kahit sino.” Mabilis siyang sumang-ayon. “Tama!” Ngunit ipinagpatuloy ko ang sasabihin ko. “Kung ganoon, sa akin naman po ang Bagong Taon ko. May karapatan din akong piliin kung sino ang makakasama ko.”

Natahimik siya. Bago pa siya makasagot, sinabi ko ang huling pangungusap. “Mag-enjoy po kayo sa hapunan. Happy New Year, Tay.” Pagkatapos ay ibinaba ko ang tawag.

May mahinang umubo sa may pintuan. Nang lumingon ako, nakita ko si Josh na may hawak na isang pakete ng frozen tofu. “Director Tan, parang may narinig akong hindi ko dapat marinig.”

Inilapag ko ang cellphone nang nakataob. “Kung narinig mo, narinig mo na.” Itinaas niya ang pakete. “Itong tofu po, paano ko hihiwain?” Napailing ako. “Trenta y dos ka na, Josh. Pati ba naman paghiwa ng tofu, itatanong mo pa sa akin?”

Sumilip si Carlo mula sa lababo. “Grabe, Director. Unang araw pa lang bilang CEO, pinagtatrabaho mo na kami nang walang bayad!” Napatawa ako. “Tumigil ka nga. Linisin mo muna nang maayos ang mga hipon!”

Napuno ng tawanan ang bagong bahay. May nag-aayos ng mga plato, may naghihiwa ng gulay, at may nagbubukas ng mga inumin. Unti-unting naging masigla ang kusina na kanina ay tahimik lamang.

Ngunit may isang bagay na hindi nila napansin. Pagkatapos kong ibaba ang tawag, nanginginig pa rin ang kamay ko.

Hindi dahil sa saya ng pagkakabawi. O hindi lamang iyon ang dahilan. Dahil hanggang ngayon, sariwa pa rin sa alaala ko ang nangyari pitong buwan na ang nakalipas.

Noong Hunyo 27 iyon. Tatlong araw bago ang pagtitipon, nagpadala si Nanay ng mensahe sa family group chat. Sinabi niyang kailangang umuwi kaming magkapatid sa Sabado dahil may mahalagang bagay na pag-uusapan.

Noong panahong iyon, vice president pa lamang ako ng kumpanya sa Makati. Ako ang namamahala sa isang malaking merger and acquisition project. Halos isang linggo akong kulang sa tulog. May mga gabing wala pang limang oras ang pahinga ko.

Gayunman, nag-book ako ng maagang flight mula Cebu para makauwi. Nang lumapag ang eroplano sa Maynila, alas-onse y medya na ng umaga. Hindi pa ako nakakalabas ng airport nang tumawag si Tatay.

“Bakit wala ka pa rito? Ikaw na lang ang hinihintay ng lahat!” Nagmamadali akong hinila ang maleta papunta sa parking area. “Kakalapag ko lang po, Tay. Mga apatnapung minuto pa siguro.” Ngunit ang sagot niya ay, “Ang kuya mo, alas-diyes pa lang nandito na.”

Hindi na ako nagpaliwanag. Alam kong kahit anong sabihin ko, laging may dahilan para maikumpara ako sa kuya ko. Mula airport hanggang bahay ng mga magulang ko sa Quezon City, halos limampung minuto akong nagmaneho.

Pagpasok ko sa bahay, nakita kong nakaupo si Kuya sa sofa habang nagtimpla ng tsaa. Katabi ni Nanay ang hipag ko at pareho silang naghahanda ng mga sangkap para sa tanghalian. Ang dalawang pamangkin ko naman ay abala sa cellphone at tablet.

Inilagay ko ang maleta sa tabi ng pader. “Tay, Nay, nandito na po ako.” Tiningnan ako ni Nanay mula ulo hanggang paa. “Bakit parang lalo kang pumayat?” Napangiti si Kuya at sumingit. “Ganyan talaga kapag abala sa paghahanap ng pera.”

“Normal lang naman po ang trabaho ko,” sagot ko. Lumabas si Tatay mula sa study room. “Kumain muna tayo. Pagkatapos, saka natin pag-uusapan ang mahalagang bagay.” Tumango ako at dumiretso sa hapag-kainan.

Napakasagana ng tanghalian. May steamed fish, braised pork, nilagang hipon, at paborito kong sabaw ng pato na may bamboo shoots. Halatang pinaghandaan iyon ni Nanay. Sa totoo lang, natuwa pa ako noong una.

Akala ko ay gusto lamang pag-usapan ng mga magulang namin ang kanilang pagtanda. May diabetes si Tatay, samantalang madalas sumakit ang tuhod ni Nanay. Matagal ko nang iniisip kung paano namin sila matutulungan ni Kuya.

Sa katunayan, naghanda na ako ng tatlong plano sa notes ng cellphone ko. Una, manatili sila sa lumang bahay habang hati kami ni Kuya sa mga gastusin at mag-hire ng kasambahay na tutulong sa gawaing-bahay.

Ikalawa, lumipat sila sa condominium na may elevator upang hindi na mahirapan si Nanay sa hagdan. Handa akong sagutin ang mas malaking bahagi ng presyo. Ikatlo, kung papayag sila, maaari silang lumipat malapit sa akin sa Makati, at ako na ang sasagot sa bahay at pang-araw-araw nilang pangangailangan.

Handa na akong ilahad ang mga planong iyon. Ngunit bago pa ako makapagsalita, ibinaba ni Tatay ang kanyang kutsara.

“May mahalagang bagay akong sasabihin sa inyong dalawa.”

Agad ding ibinaba ni Kuya ang tasa niya. Yumuko ang hipag ko at tumahimik. Ako naman ay kasalukuyang kumakain ng isang pirasong karne ng pato.

“Nakuha na natin ang kabayaran sa lupang kinuha para sa development project sa timog ng lungsod,” sabi ni Tatay.

Napatingin ako sa kanya. Ang lupang iyon ay minana pa niya mula sa lolo namin. Matagal nang lumalawak ang mga residential at commercial development sa paligid nito. Isa-isa nang nabili o nakuha para sa redevelopment ang mga kalapit na lupa, ngunit ang sa amin ay matagal na walang balita.

“Magkano po ang natanggap?” tanong ko.

Diretso akong tiningnan ni Tatay. “Pagkatapos ibawas ang mga gastusin, umabot sa ₱120.6 milyon ang kabuuang natanggap natin.”

Natigilan ako. Napakalaking halaga niyon, higit pa sa inaasahan ko. Tahimik lamang na uminom ng tsaa ang kuya ko.

Nagpatuloy si Tatay. “Nag-usap na kami ng nanay mo. Magtatabi kami ng ₱600,000 para sa mga emergency. At ang natitirang ₱120 milyon…”

Bahagya siyang huminto bago sinabi ang desisyong hindi ko malilimutan.

“Ibibigay naming lahat sa kuya mo.”

 

Bahagi 2

Napatigil ang kamay kong may hawak na kutsara. Tiningnan ko si Tatay, pagkatapos si Nanay, at saka si Kuya. “Lahat po? Wala ni isang bahagi para sa akin?” Hindi man lang nagulat si Tatay sa tanong ko.
“May dalawang anak ang kuya mo at marami siyang responsibilidad,” paliwanag niya. “Ikaw, wala ka pang sariling pamilya. Malaki ang suweldo mo at kaya mong buhayin ang sarili mo.” Tahimik na nakatingin si Nanay sa kanyang plato.
“Pero anak din naman ninyo ako,” mahina kong sinabi. “Hindi ko naman hinihinging mas malaki ang bahagi ko.” Sumimangot si Tatay at ibinaba ang baso niya. “Hindi ito tungkol sa kung sino ang mas mahal namin.”
Sumingit si Kuya. “Huwag mo nang pahirapan sina Tatay, kapatid. Alam mo namang mahal ang pagpapaaral sa dalawang bata, at marami pa akong kailangang gastusin.” Tumingin ako sa kanya at nagtanong, “Alam mo na ba ang tungkol dito bago pa ako dumating?”
Hindi siya agad sumagot. Napatingin siya sa hipag ko, na nanatiling nakayuko. Sa katahimikang iyon, naintindihan kong hindi lang ngayong araw pinagdesisyunan ang lahat. Ako na lamang pala ang huling kailangang pagsabihan.
Bumaling ako kay Nanay. “Nay, ito rin po ba ang gusto ninyo?” Sandali niyang pinisil ang kanyang mga daliri bago tumango. “Anak, mas nangangailangan lang talaga ang kuya mo. Sana maintindihan mo kami.” Sa unang pagkakataon, parang hindi ko makilala ang pamilyang kaharap ko.
Kinuha ko ang cellphone at binuksan ang tatlong planong inihanda ko para sa kanilang pagtanda. Matagal kong tinitigan ang mga nakasulat bago tuluyang isinara ang screen. “Sige po. Karapatan ninyo ang magdesisyon tungkol sa pera ninyo.” Hindi ko na itinuloy ang pagkain.
Tumayo ako at kinuha ang maleta sa tabi ng pinto. Sinundan ako ni Tatay habang nagsasalita. “Huwag kang umalis nang ganyan. Baka isipin ng mga tao na inapi ka namin.” Huminto ako at sumagot, “Wala po akong sinasabi sa ibang tao, Tay.”
Paglabas ko, narinig kong sinabi ni Kuya na masyado raw akong sensitibo. Umupo ako sa kotse at matagal na hinawakan ang manibela bago pinaandar ang makina. Hindi ako umiyak, ngunit hindi ko rin magawang umuwi sa apartment ko kaagad. Doon ko unang naisip na baka buong buhay ko, naghihintay lang akong maging sapat sa paningin nila.
Kinagabihan, tumawag si Nanay at sinabing huwag ko raw dibdibin ang nangyari. Tinanong ko siya kung naisip man lang nilang kausapin ako bago magpasya. Wala siyang naisagot kundi, “Pamilya naman tayo, anak.” Pagkababa ng tawag, binura ko ang tatlong plano para sa kanilang pagtanda at nagpasyang unahin naman ang sarili kong buhay.

 

Bahagi 3

Kinabukasan, bumalik ako sa trabaho at ipinagpatuloy ang merger project na ilang buwan ko nang pinaghihirapan. Hindi ko sinabi sa mga katrabaho ko ang nangyari sa pamilya ko. Ngunit napansin ni Carlo na mas tahimik ako kaysa dati. Isang hapon, tinanong niya kung may problema ako, at sinabi ko lamang na may ilang personal na bagay akong inaayos.
Dumating ang mga sumunod na buwan na halos puro trabaho ang inatupag ko. Natapos ang unang bahagi ng merger at naging maayos ang resulta ng mga negosasyon. Sa isang management meeting, pinuri ng mga executive ang pangunguna ko sa proyekto. Noon ko muling naramdaman na may halaga ang pagsisikap ko kahit walang papuri mula sa sarili kong pamilya.
Kasabay nito, sinimulan kong seryosohin ang plano kong bumili ng bahay. Matagal na akong nag-iipon, ngunit dati ay laging nauuna sa isip ko ang posibleng pangangailangan nina Tatay at Nanay. Ngayon, pinag-aralan ko ang mga presyong kaya ng ipon at kita ko. Nang makahanap ako ng bahay na may maluwag na kusina at maliwanag na sala, alam kong iyon ang gusto ko.
Sa loob ng pitong buwang iyon, paminsan-minsan ay may mensahe si Nanay sa family group chat. Kadalasan ay larawan ng pagkain o mga pamangkin kong nag-aaral. Minsan, may ipinagmamalaki siyang bagong gamit na binili ng kuya ko. Wala ni isang beses na tinanong ni Tatay kung kumusta ang trabaho ko o kung maayos ba akong nakakauwi.
Isang araw, nagkaroon ng bagong pagpupulong ang board ng kumpanya. Inilahad nila ang mga pagbabagong gagawin sa pamunuan kasunod ng matagumpay na merger. Pagkatapos ng masusing pagtalakay, inalok nila akong maging bagong CEO. Hindi ako agad nakapagsalita, hindi dahil nagdududa ako sa sarili ko, kundi dahil biglang naging totoo ang matagal ko nang pinaghirapan.
Tinanggap ko ang posisyon matapos pag-usapan ang mga responsibilidad at inaasahan sa akin. Si Carlo ang isa sa mga unang bumati, kasunod si Josh at ang iba pang empleyado. Masaya sila, ngunit pinaalalahanan nila akong huwag kalimutang magpahinga. Nang gabing iyon, umuwi ako sa bagong bahay at tahimik na kumain sa sarili kong dining table.
Pagkalipas ng ilang araw, nagsimulang magplano ang mga katrabaho kong hindi makakauwi para sa Bagong Taon. Nabanggit kong maaari silang maghapunan sa bahay ko kung wala silang ibang pupuntahan. Agad na nagprisinta si Carlo na bibili ng seafood, habang si Josh ay nangakong magdadala ng roasted duck. Sa unang pagkakataon matapos ang nangyari noong Hunyo, tunay akong nasabik sa isang pagdiriwang.
At dumating nga ang bisperas ng Bagong Taon. Tumawag si Tatay, at pagkatapos ng pitong buwan, para bang wala siyang naaalalang sakit na iniwan ng kanyang desisyon. Nang ibaba ko ang tawag, bumalik ako sa kusina at sinalubong ang tawanan ng mga kaibigan. Akala ko ay doon na matatapos ang usapan namin.
Ngunit bago mag-alas-siyete, muling umilaw ang cellphone ko. Isang mensahe mula kay Kuya ang lumitaw. “Narinig kong CEO ka na at nakabili ka ng bahay. Bakit hindi mo man lang sinabi sa amin?” Ilang sandali pa, may sumunod na mensahe mula kay Tatay na humihiling na pumunta ako sa kanila kinabukasan upang pag-usapan ang ilang bagay.
Tiningnan ko ang mga mensahe, pagkatapos ay ang mga kaibigang nag-aayos ng hapag-kainan. Hindi na ako ang taong nagmamadaling umuwi mula sa airport para lamang patunayang mabuti akong anak. Nag-type ako ng maikling sagot sa family group chat. “Pupunta po ako bukas para mag-usap, pero hindi na ako papayag na ang mga desisyon tungkol sa buhay ko ay gawin ninyo para sa akin.”

Bahagi 4

Kinabukasan, dumating ako sa bahay nina Tatay at Nanay matapos ang tanghalian. Nandoon din si Kuya at ang hipag ko, habang ang mga bata ay naglalaro sa sala. Walang nagsalita agad nang umupo ako sa harap nila. Si Tatay ang unang bumasag sa katahimikan.
“Bakit hindi mo sinabi sa amin na CEO ka na?” tanong niya. “Kailan mo pa binili ang bahay?” Sumagot ako nang mahinahon at ipinaliwanag kung paano ako na-promote at kung paano ko pinag-ipunan ang bahay. Ngunit nang sabihin niyang dapat daw ay mas madalas ko silang kinakausap, napatingin ako sa kanya.
“Tay, pitong buwan po kayong hindi tumawag sa akin,” sabi ko. “Noong Hunyo, alam ninyong umuwi ako kahit napakaabala ko. Hindi ninyo man lang tinanong kung ano ang opinyon ko bago ninyo ibigay ang lahat kay Kuya.” Napayuko si Nanay, ngunit si Tatay ay nanatiling seryoso.
“Hindi naman namin inalis ang anumang pag-aari mo,” sagot niya. “Sa amin ang lupa, at karapatan naming magdesisyon.” Tumango ako. “Tama po. Hindi ko naman kinukuwestiyon ang karapatan ninyo. Ang masakit ay ipinakita ninyong parang hindi ako mahalagang bahagi ng pamilya.”
Napasingit si Kuya. “Hindi mo kailangang gawing kompetisyon ang lahat. Mas maayos ang buhay mo kaysa sa akin.” Tiningnan ko siya at sinabi, “Hindi ako nakikipagkompetensiya sa iyo. Hindi ko rin hinihingi ang perang ibinigay sa iyo. Ang hinihingi ko noon ay kaunting konsiderasyon, pero kahit iyon ay hindi ninyo maibigay.”
Tahimik si Nanay nang ilang sandali bago nagsalita. “Anak, akala namin dahil maayos ang trabaho mo, hindi ka na mahihirapan.” Napangiti ako nang malungkot. “Nay, ang pagiging matagumpay ay hindi ibig sabihing hindi na ako nasasaktan. Hindi porke kaya kong tumayo sa sarili kong paa, wala na akong kailangang pagmamahal mula sa inyo.”
Doon ko sinabi ang desisyong matagal ko nang pinag-isipan. “Mula ngayon, hindi ko na isusukat ang halaga ko sa kung paano ninyo ako tratuhin. Tutulong ako kung may tunay kayong pangangailangan at kaya kong tumulong, pero hindi na ako papayag sa mga paghahambing at panunumbat.” Huminga ako nang malalim. “At hindi ninyo kailangang aprubahan ang bawat desisyon ko.”
Hindi agad sumagot si Tatay. Sa wakas, sinabi niyang hindi niya inakalang ganoon kalalim ang naging epekto sa akin ng desisyon nila. Hindi iyon isang buong paghingi ng tawad, at hindi ko rin ipinilit na maging ganoon. Sapat nang marinig kong sa unang pagkakataon ay hindi niya basta tinawag na maliit na bagay ang nangyari.
Tumayo ako upang umalis, ngunit hinawakan ni Nanay ang kamay ko. “Maaari ka pa rin bang bumisita paminsan-minsan?” tanong niya. Tiningnan ko siya at tumango. “Maaari po, Nay. Pero gusto kong bumalik dito dahil masaya akong makita kayo, hindi dahil natatakot akong magalit kayo.”
Bago ako umalis, lumapit si Kuya at tahimik na nagsabing hindi niya naisip kung ano ang mararamdaman ko noong tanggapin niya ang pera. Hindi ko sinabi na ayos na ang lahat, dahil hindi pa naman talaga. Sinabi ko lamang na sana ay matuto kaming mag-usap bilang magkapatid nang walang paghahambing. Tumango siya at hinayaan akong umalis.
Pagbalik ko sa bagong bahay, maliwanag ang araw na pumapasok sa malalaking bintana ng sala. May natira pang pagkain mula sa pagdiriwang namin ng mga kaibigan, at may mga mensaheng bumabati mula sa mga katrabaho ko. Inilapag ko ang susi sa mesa at tumingin sa paligid ng tahanang binuo ko sa sarili kong pagsisikap. Sa unang pagkakataon, hindi ko na kailangang maghintay na piliin ako ng pamilya ko, dahil natutuhan ko nang piliin, pahalagahan, at mahalin ang sarili kong buhay.

Maraming salamat sa pagsama at pagbabasa ng kuwento hanggang sa dulo 🙏 Ibahagi sa comments ang inyong opinyon, reaksyon, o mungkahi. Malaking tulong ito para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi ma-miss ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨