Ninakaw ng lalaking nagpapanggap na asawa ko ang ₱30 million kong kotse at ikakasal siya ngayon sa iba gamit ang pera ko

Bahagi 3
Nalaman kong si Grace pala ang nagpanggap na ako para pakasalan si Carlo at ngayon siya mismo ang nagbabala sa akin tungkol sa pulis na traydor

Hindi ako umalis sa stage. Nanatili akong nakatayo sa harap ng lahat kahit ramdam kong nanginginig ang mga tuhod ko. Hindi dahil sa takot kay Tito Ramon. Kundi dahil sa wakas, may malinaw na akong nakikita. Ang mensahe ni Grace ang nagbago ng lahat. Hindi na ako nag-iisa sa paghula kung sino ang nagsisinungaling. May nagsabi na sa akin ng totoo.

Lumingon ako sa pinuno ng mga pulis na pumasok kanina. Siya ang may hawak ng opisyal na dokumento at siya ang nagsalita nang maayos. Sinabi ko sa kanya na may gusto akong i-report nang pribado. Sinabi ko na may isang pulis sa pinto na hindi ko kilala at kanina pa ako tinititigan. Agad siyang lumingon. Paglingon niya, nakita niya ang lalaki. Biglang nag-iba ang mukha ng lalaki. Hindi na siya nakangiti. Mabilis siyang umatras papunta sa pinto.

Doon ako sumigaw nang malakas. Sinabi ko na huwag siyang paalisin. Agad na humarang ang apat na security ko kasama ang dalawang abogado ko. Hindi sila gumamit ng dahas. Humarang lang sila sa daan at sinabi nilang kailangan niyang maghintay para ma-verify ang identity niya. Nagkagulo ang mga bisita. May ilan na tumayo at may ilan na kumuha ng cellphone. Pero hindi ako natinag. Kung hahayaan ko siyang umalis ngayon, mawawala ang ebidensya na may tao si Tito Ramon sa loob ng grupo.

Lumapit ang pinuno ng pulis at hiningi niya ang ID ng lalaki. Hindi makasagot ang lalaki nang maayos. Sinabi niya na nautusan lang siya na magbantay sa labas. Sinabi niya na hindi niya kilala si Tito Ramon. Pero habang nagsasalita siya, tiningnan niya si Tito Ramon nang isang beses. Isang mabilis na sulyap lang. Pero nakita ko iyon. Nakita rin iyon ni Miguel. At sa sandaling iyon, alam kong tama si Grace.

Hindi na nakipagtalo si Tito Ramon. Sa halip, ngumiti siya na parang wala siyang kinalaman. Sinabi niya na hindi niya kilala ang lalaking iyon. Sinabi niya na baka nagkakamali ako dahil pagod na ako at emosyonal. Sinabi niya na ang inaalala niya ay ang kalusugan ko. Pagkatapos, itinaas niya ulit ang folder na may mga dokumento tungkol sa kalusugan at kakayahan ko. Sinabi niya sa mga bisita na hindi ito personal. Sinabi niya na bilang tiyuhin ko, tungkulin niyang protektahan ang kumpanya.

Doon ako natawa nang bahagya. Hindi ako tumawa dahil nakakatawa siya. Tumawa ako dahil ngayon ko lang lubos na naintindihan ang istilo niya. Lagi siyang magsasalita na parang nagmamalasakit. Lagi siyang magtatago sa likod ng salitang pamilya at kumpanya. Pero sa likod ng lahat ng iyon, ang gusto niya lang ay ang upuan ko. Ang gusto niya lang ay ang kontrol sa Santos Group na hindi niya nakuha noong nabubuhay pa si Papa.

Humarap ako sa mga bisita at nagsalita ako nang malinaw. Sinabi ko na ako si Liza Santos, 29 years old, chairwoman ng Santos Group. Sinabi ko na hindi ako kasal. Sinabi ko na ang marriage certificate na ipinakita ni Carlo ay peke. Sinabi ko na ang babae sa litrato ay hindi ako. Siya si Grace Aquino, ang dating personal secretary ko. Sinabi ko na ginamit ang identification information ko nang walang pahintulot ko.

Nakita ko ang reaksyon ni Mia. Nabitawan niya ang mic na hawak niya. Tiningnan niya si Carlo na parang ngayon lang niya ito nakita. Sinabi niya, “Carlo, totoo ba ito?” Hindi sumagot si Carlo. Yumuko siya at pinagpawisan. Sinabi ni Mia na ang buong pamilya niya ay nagtiwala sa kanya. Sinabi niya na naglipat sila ng ₱80 million dahil nangako si Carlo na magiging strategic partner sila ng Santos Group. Sinabi niya na kung peke ang lahat, ano ang mangyayari sa pera nila?

Doon ako lumapit kay Mia. Hindi ako lumapit para makipag-away. Lumapit ako para sabihin sa kanya ang totoo. Sinabi ko na naiintindihan ko ang galit niya. Sinabi ko na kung ako ang nasa lugar niya, magagalit din ako. Sinabi ko na hindi niya kasalanan na naniwala siya. Sinabi ko na ang may kasalanan ay ang taong nagsinungaling sa kanya. Pagkatapos, tiningnan ko ang kuwintas sa leeg niya. Sinabi ko nang mahinahon na ang kuwintas na iyon ay kay Mama. Sinabi ko na labindalawang taon ko itong itinago at hindi ko ito isinuot dahil pangako ko kay Mama na isusuot ko lang ito sa sarili kong kasal.

Umiyak si Mia. Hindi siya umiyak na parang nag-iinarte. Umiyak siya na parang isang taong biglang naintindihan na niloko siya sa harap ng lahat ng mahal niya. Dahan-dahan niyang hinubad ang kuwintas. Nanginginig ang mga kamay niya. Iniabot niya ito sa akin. Sinabi niya, “Pasensya ka na. Hindi ko alam.” Tinanggap ko ang kuwintas at mahigpit ko itong hinawakan. Sa sandaling iyon, parang bumalik sa akin ang isang bahagi ni Mama na matagal nang nawala.

Nakita ko si Rosa na lumapit sa anak niya. Niyakap niya si Mia at sinabi niya na hindi niya kasalanan. Pagkatapos, tiningnan niya ako. Hindi na siya galit tulad kanina. Sinabi niya na kung totoo ang lahat ng sinabi ko, kailangan naming magtulungan. Sinabi niya na ang ₱80 million ay hindi maliit na halaga. Sinabi niya na iyon ay pera ng buong pamilya nila. Sinabi ko sa kanya na naiintindihan ko. Sinabi ko na ang legal team ko ay tutulong na ayusin ang joint complaint para mabawi ang pera nila. Hindi ako nangako na madali ito. Pero nangako ako na hindi ko sila iiwan sa laban na ito.

Biglang nagsalita si Carlo. Sinabi niya na hindi niya kasalanan ang lahat. Sinabi niya na si Tito Ramon ang nag-utos sa kanya. Sinabi niya na nangako si Tito Ramon na bibigyan siya ng bahagi sa bawat transaksyon. Sinabi niya na ang sabi ni Tito Ramon, madali lang ito dahil kamukha ko si Grace. Sinabi niya na ang sabi ni Tito Ramon, pagkatapos ng kasal, siya ang magiging mukha ng Santos Group at si Tito Ramon ang hahawak sa likod. Nang marinig iyon ni Tito Ramon, biglang nagbago ang mukha niya. Sinabi niya kay Carlo na tumahimik. Sinabi niya na huwag siyang gumawa ng kwento.

Pero huli na. Narinig na ng lahat. Narinig na ng mga bisita. Narinig na ng mga pulis. Narinig na ng mga abogado ko. Doon ko naintindihan na ang pinakamalaking kahinaan ni Carlo ay ang takot niya. Kapag natakot siya, magsasalita siya. At kapag nagsalita siya, malalaglag niya si Tito Ramon. Kaya pala ginamit siya ni Tito Ramon. Dahil madali siyang kontrolin. Pero dahil din doon, madali rin siyang bumigay.

Tiningnan ako ni Tito Ramon at sinabi niya na puro salita lang ang lahat. Sinabi niya na wala akong ebidensya. Sinabi niya na ang guarantee contract na ₱500 million ay may pirma ko at may notaryo. Sinabi niya na ang marriage certificate ay nasa sistema. Sinabi niya na kahit magsalita si Carlo, hindi iyon sapat. Pagkatapos, itinaas niya ulit ang folder tungkol sa kalusugan ko. Sinabi niya na may mga dokumento siyang magpapatunay na hindi ako stable para mamahala.

Doon ako huminga nang malalim at nagsalita ako nang dahan-dahan. Sinabi ko na tatlong buwan na ang nakalipas, natuklasan ko na may kumokopya ng data sa internal system namin. Sinabi ko na hindi ako agad kumilos. Sinabi ko na hinintay kong lumabas ang nasa likod. Sinabi ko na inilipat ko na ang pamamahala ng mahahalagang ari-arian sa independent control mechanism. Ibig sabihin, kahit may pirma na mukhang sa akin, hindi ito magiging valid kung walang approval mula sa independent control. Sinabi ko na ang guarantee contract na ₱500 million ay nasa ilalim na ng review.

Nakita ko ang pagkagulat sa mukha ni Tito Ramon. Hindi niya inaasahan na alam ko na. Sinabi niya na imposible iyon. Sinabi niya na paano ko nalaman. Sinabi ko na dahil ako ang chairwoman. Sinabi ko na trabaho kong bantayan ang kumpanya, hindi lang ang upuan ko. Sinabi ko na habang abala siya sa paggawa ng pekeng kasal, abala rin ang legal team ko sa pag-ayos ng proteksyon para sa mga ari-arian ko.

Pagkatapos, dumating ang mensahe na matagal ko nang hinihintay. Tumawag si Miguel at sinabi niya na kausap na niya ang investigation team. Sinabi niya na ligtas na si Grace at nasa isang ligtas na lugar na siya. Sinabi niya na gusto ni Grace na makausap ako. Kinuha ko ang cellphone at narinig ko ang boses ni Grace. Umiiyak siya. Sinabi niya, “Ate Liza, pasensya ka na.” Sinabi niya na hindi niya gustong gawin iyon. Sinabi niya na tinakot siya ni Tito Ramon.

Doon ko nalaman ang buong kwento. Sinabi ni Grace na anim na buwan na ang nakalipas, pagkatapos niyang mag-resign, nilapitan siya ng tao ni Tito Ramon. Sinabi sa kanya na kung hindi siya makikipagtulungan, may mangyayari sa pamilya niya. Sinabi sa kanya na dahil kamukha niya ako at dahil naging secretary ko siya, alam niya ang ilang detalye tungkol sa akin. Ginamit siya para magpanggap na ako sa marriage registration. Sinabi niya na pagkatapos ng registration, ikinulong siya para hindi siya makapagsalita. Sinabi niya na ang litrato na ipinadala sa akin ay kuha noong una siyang ikinulong. Sinabi niya na nakatakas siya nang dumating ang investigation team sa lokasyon.

Hindi ako agad nagalit kay Grace. Nasaktan ako. Pero naintindihan ko rin ang takot niya. Alam ko ang pakiramdam ng tinakot. Alam ko ang pakiramdam ng walang mapuntahan. Sinabi ko sa kanya na magpahinga muna siya. Sinabi ko na hindi siya nag-iisa. Sinabi ko na kailangan ko ang tulong niya para ayusin ang lahat. Sinabi niya na handa siyang magsalita. Sinabi niya na handa siyang sabihin ang totoo sa pulis at sa korte. Doon ako nakahinga nang bahagya. Dahil ang taong ginamit para lokohin ako, siya rin ang magiging susi para linisin ang pangalan ko.

Pagkatapos ng tawag, hinarap ko si Tito Ramon. Sinabi ko na narinig na ng lahat ang totoo. Sinabi ko na hindi na ito tungkol sa kotse lang. Sinabi ko na ito ay tungkol sa pamemeke, pagkuha ng ari-arian, at paggamit sa mga tao. Sinabi ko na ang Porsche ko na nagkakahalaga ng ₱30 million ay binago nang walang pahintulot ko. Sinabi ko na ang modification fee na ₱3.8 million ay hindi ko babayaran. Sinabi ko na ang kuwintas ni Mama na nagkakahalaga ng mahigit ₱60 million ay kinuha mula sa bank vault nang walang pahintulot ko.

Sinabi ni Tito Ramon na hindi ako dapat magsalita nang tapos. Sinabi niya na may board meeting sa susunod na linggo. Sinabi niya na doon niya ipapakita ang lahat ng dokumento niya. Sinabi niya na doon niya patutunayan na hindi ako karapat-dapat mamahala. Tiningnan ko siya at sinabi ko na hihintayin ko siya doon. Sinabi ko na sa board meeting, ako mismo ang magpapakita ng ebidensya ko. Sinabi ko na hindi ako tatakbo. Sinabi ko na hindi ako magtatago.

Doon ako nagdesisyon ng isang maliit pero mahalagang bagay. Sinabi ko kay Miguel na hindi ako pipirma ng anumang settlement kay Tito Ramon. Sinabi ko na hindi ako magwi-withdraw ng reklamo kapalit ng katahimikan. Sinabi ko na sasama ako kina Grace at Mia para magbigay ng joint statement sa pulis. Sinabi ko na kung kailangan kong harapin ito nang paisa-isa, haharapin ko. Hindi na ako ang babaeng nagtatago ng kuwintas sa vault dahil natatakot. Ako na ang babaeng magpoprotekta sa kuwintas, sa kotse, at sa pangalan ko.

Bago kami umalis sa hall, tiningnan ko si Carlo sa huling pagkakataon. Nakaupo siya sa sahig, hawak pa rin ang mic. Wala na ang yabang niya. Sinabi niya sa akin nang mahina, “Liza, pasensya ka na. Hindi ko alam na aabot sa ganito.” Hindi ako sumagot. Hindi dahil wala akong sasabihin. Kundi dahil alam kong may mas mahalagang tao akong kailangang unahin. Si Grace na naghihintay. Si Mia na umiiyak pa rin. At si Mama na ang kuwintas ay nasa kamay ko na ulit.

Paglabas namin ng Hotel Estrella, nakita ko ang champagne pink na Porsche sa labas. Punong-puno pa rin ito ng puting rosas. Pero hindi na ito mukhang bridal car sa akin. Mukha na itong ebidensya. Mukha na itong paalala na may mga taong handang magnakaw ng buhay ng iba para magmukhang mayaman. Hinawakan ko ang kuwintas at sinabi ko kay Miguel, “Iuwi natin ang kotse. Hindi natin ito iiwan dito.” Tumango si Miguel. At habang naglalakad kami palayo, alam kong hindi pa tapos ang kwento. Dahil sa susunod na linggo, sa board meeting, doon magaganap ang tunay na paghaharap.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Hinarap ko si Tito Ramon at si Carlo sa harap ng lahat at doon ko binawi ang kotse ko, ang kuwintas ni Mama, at ang pangalan ko

Isang linggo ang lumipas at hindi ako nakatulog nang maayos kahit isang gabi. Hindi dahil sa takot. Kundi dahil sa dami ng kailangan ayusin. Araw-araw, nasa opisina ako kasama ang legal team ko. Araw-araw, inisa-isa namin ang bawat dokumento. Ang marriage certificate. Ang guarantee contract na ₱500 million. Ang mga transaksyon na lumagpas sa ₱200 million. Ang ₱80 million na inilipat ng pamilya Villanueva. Ang handover records ng Porsche. Ang resibo ng ₱3.8 million na modification fee. Lahat ay binuksan namin at inilagay sa maayos na folder.

Sa loob ng linggong iyon, nakausap ko si Grace nang tatlong beses. Sa unang pag-uusap, umiyak lang siya. Sinabi niya na nahihiya siya sa akin. Sinabi niya na itinuring ko siyang parang kapatid pero niloko niya ako. Sinabi ko sa kanya na naiintindihan ko ang takot. Sinabi ko na hindi ko siya pinapatawad agad-agad. Sinabi ko na kailangan kong makita na handa siyang itama ang ginawa niya. Sa pangalawang pag-uusap, mas kalmado na siya. Ikinuwento niya nang detalyado kung paano siya nilapitan ng tao ni Tito Ramon. Ikinuwento niya kung paano ginamit ang nunal niya sa ilalim ng kaliwang mata para mas maging kamukha ko. Ikinuwento niya kung paano siya pinapirma sa mga papel na hindi niya lubos na naintindihan. Sa pangatlong pag-uusap, sinabi niya na handa na siyang humarap sa board at sa pulis. Sinabi niya na kahit matakot siya, magsasalita siya.

Nakausap ko rin si Mia nang dalawang beses. Sa unang pag-uusap, galit pa rin siya. Hindi sa akin, kundi kay Carlo. Sinabi niya na pakiramdam niya ay ginawa siyang tanga sa harap ng buong Maynila. Sinabi niya na ang pamilya niya ay nagtiwala dahil akala nila ay totoo ang Santos Group. Sinabi ko sa kanya na hindi niya kasalanan. Sinabi ko na ang panloloko ay kasalanan ng nanloko, hindi ng naniwala. Sa pangalawang pag-uusap, mas mahinahon na siya. Sinabi niya na handa siyang tumulong. Sinabi niya na gusto niyang mabawi ng pamilya niya ang ₱80 million. Sinabi niya na gusto niyang marinig ng lahat na hindi siya sangkot sa panloloko. Sinabi ko sa kanya na magkasama kami sa laban na ito.

Dumating ang araw ng board meeting. Nasa Santos Group headquarters kami sa Makati. Malaki ang conference room. Nandoon ang mga board members. Nandoon ang legal team ko. Nandoon si Miguel. Nandoon si Grace na nakaupo sa tabi ng abogado ko. Nandoon si Mia at ang nanay niyang si Rosa. At nandoon si Tito Ramon, naka-gray suit, hawak ang folder na dala niya noong kasal. Nandoon din si Carlo, kasama ang dalawang pulis. Hindi siya nakaposas. Pero halatang hindi siya makagalaw nang malaya. Nakaupo siya sa dulo, nakayuko, hindi makatingin sa akin.

Sinimulan ni Tito Ramon ang meeting. Tumayo siya at nagsalita na parang siya ang bida. Sinabi niya na nag-aalala siya sa akin. Sinabi niya na may mga dokumento siyang nagpapakita na hindi ako stable. Sinabi niya na ang marriage certificate ko kay Carlo ay patunay na nagdesisyon ako nang hindi nag-iisip. Sinabi niya na ang guarantee contract na ₱500 million ay patunay na naglagay ako sa panganib ng kumpanya. Sinabi niya na ang pagbili ko ng ₱30 million na Porsche ay patunay na gumagastos ako nang hindi nag-iisip. Sinabi niya na para sa kapakanan ng kumpanya, dapat akong alisin bilang chairwoman.

Tahimik ang buong room. Walang nagsalita. Tiningnan ko ang bawat board member. Nakita ko ang pag-aalala sa mga mata nila. Nakita ko rin ang pagdududa. Hindi ko sila sinisi. Dahil kung ako ang nasa lugar nila at nakakita ng marriage certificate at guarantee contract, magdududa rin ako. Kaya hindi ako nagalit. Sa halip, tumayo ako nang dahan-dahan at nagsalita ako nang mahinahon.

Sinabi ko, “Bago kayo maniwala sa kahit ano, hayaan ninyong ipakita ko sa inyo ang totoo.” Pagkatapos, iniharap ko ang unang ebidensya. Ang recording mula sa showroom sa BGC. Doon, narinig ang boses ni Felipe Mendoza na nagsasabing hindi ako makakalabas hangga’t hindi ako nagbabayad ng ₱3.8 million. Narinig ang boses ko na nagtatanong kung ikukulong ba niya ako. Narinig ang boses ni Miguel na nagsasabing nakipag-ugnayan na kami sa pulis. Nang matapos ang recording, tumahimik ang room. Sinabi ko na hindi ganoon ang trato sa tunay na may-ari ng kotse. Sinabi ko na kung tunay na mister ko si Carlo, bakit kailangan akong takutin para magbayad?

Pagkatapos, iniharap ko ang pangalawang ebidensya. Ang handover records ng showroom. Sinabi ko na walang authorization na may pirma ko. Sinabi ko na ang tanging ipinakita ni Carlo ay ang marriage certificate. Sinabi ko na ang showroom ay pag-aari ng 32 percent ng Santos Group, pero hindi ibig sabihin na puwedeng ibigay ang kotse ko sa kahit sino. Sinabi ko na ang Porsche ay binayaran gamit ang sarili kong account. Sinabi ko na ang pagpipinta nito ng champagne pink at ang pag-ukit ng pangalan ng ibang babae ay ginawa nang walang pahintulot ko.

Pagkatapos, hinarap ko si Carlo. Tiningnan ko siya nang diretso at sinabi ko, “Carlo, sabihin mo sa kanila ang totoo.” Nanginginig siya. Tumingin siya kay Tito Ramon. Tumingin si Tito Ramon sa kanya nang masama. Parang sinasabi niya na huwag siyang magsalita. Pero nagsalita si Carlo. Sinabi niya na hindi niya ako asawa. Sinabi niya na si Grace ang nagpanggap na ako. Sinabi niya na si Tito Ramon ang nag-utos sa kanya. Sinabi niya na nangako si Tito Ramon na bibigyan siya ng bahagi sa ₱200 million na transaksyon. Sinabi niya na ginamit niya ang pangalan ng Santos Group para makautang at makakuha ng deposits. Sinabi niya na ang ₱80 million ng pamilya Villanueva ay ginamit niya para magmukhang mayaman.

Nang marinig iyon, tumayo si Mia. Sinabi niya na totoo ang sinabi ni Carlo. Sinabi niya na siya mismo ang nakarinig ng pangako ni Carlo na magiging strategic partner sila ng Santos Group. Sinabi niya na naglipat ang pamilya niya ng ₱80 million dahil naniwala sila sa pangakong iyon. Sinabi niya na hindi niya alam na peke ang lahat. Sinabi niya na pagkatapos ng kasal, ibinalik niya ang kuwintas sa akin dahil nalaman niyang kay Mama ko iyon. Pagkatapos, tiningnan niya ang board at sinabi niya, “Hindi ako kalaban ni Liza. Biktima rin ako.”

Doon ako lumingon kay Grace. Tumayo si Grace. Nanginginig ang mga kamay niya. Pero nagsalita siya nang malinaw. Sinabi niya na siya si Grace Aquino, dating personal secretary ko sa loob ng apat na taon. Sinabi niya na anim na buwan na ang nakalipas, nag-resign siya dahil sa health reason. Sinabi niya na pagkatapos noon, nilapitan siya ng tao ni Tito Ramon. Sinabi niya na tinakot siya. Sinabi niya na sinabihan siyang kung hindi siya makikipagtulungan, may mangyayari sa pamilya niya. Sinabi niya na ginamit siya para magpanggap na ako sa marriage registration. Sinabi niya na pagkatapos noon, ikinulong siya para hindi siya makapagsalita. Sinabi niya na nakatakas lang siya nang dumating ang investigation team.

Pagkatapos magsalita ni Grace, ipinakita ng legal team ko ang pang-apat na ebidensya. Ang independent control mechanism na inilagay ko tatlong buwan na ang nakalipas. Sinabi ng abogado ko na lahat ng mahahalagang asset transfer, guarantee at authorization ay dumadaan na sa independent control. Sinabi niya na ang guarantee contract na ₱500 million na pinirmahan tatlong araw bago ang kasal ay walang approval mula sa independent control. Ibig sabihin, hindi ito valid. Sinabi niya na ang lahat ng transfer na ginawa ni Carlo at ni Tito Ramon ay nasa ilalim na ng review. Sinabi niya na walang pera ng Santos Group ang nawala dahil sa proteksyong iyon.

Nang marinig iyon ni Tito Ramon, bigla siyang tumayo. Sinabi niya na nagsisinungaling kami. Sinabi niya na si Grace ay binayaran ko para magsalita. Sinabi niya na si Carlo ay tinakot ko. Sinabi niya na si Mia ay nakipagsabwatan sa akin. Sinabi niya na lahat kami ay nagkakaisa laban sa kanya. Sinabi niya na ang mga dokumento niya tungkol sa kalusugan ko ay totoo. Sinabi niya na may mga doktor siyang magpapatunay na hindi ako stable. Doon ako ngumiti nang bahagya. Sinabi ko, “Tito, kung totoo ang mga dokumento mo, bakit hindi mo sila dinala dito ngayon? Bakit folder lang ang dala mo at walang taong magpapatunay?”

Hindi nakasagot si Tito Ramon. Tumingin siya sa paligid. Naghahanap siya ng kakampi. Pero walang nagsalita para sa kanya. Ang mga board members ay nakatingin sa mga dokumento ko. Ang mga pulis ay nakatingin sa kanya. Si Carlo ay nakayuko. Si Grace ay nakatingin sa akin na parang humihingi ng lakas. Doon ko naramdaman na sa wakas, hindi na siya ang nagkokontrol ng kwento. Ako na.

Nagpatuloy ako. Sinabi ko na ang kuwintas na “Luha ng Karagatan” ay nasa akin na. Sinabi ko na ito ay pamana ni Mama. Sinabi ko na itinago ko ito sa bank vault at hindi ko ito ipinahiram kahit kanino. Sinabi ko na kinuha ito nang walang pahintulot ko. Sinabi ko na ibinalik ito ni Mia nang malaman niya ang totoo. Sinabi ko na ang kuwintas ay hindi lang alahas. Ito ay pangako ko kay Mama. Sinabi ko na labindalawang taon kong inalagaan ang pangakong iyon. At sinabi ko na hindi ko hahayaan na gamitin ito ng kahit sino para sa pekeng kasal.

Pagkatapos, tiningnan ko si Tito Ramon at sinabi ko ang pinakamasakit na katotohanan. Sinabi ko, “Tito, tatlong taon na ang nakalipas, tinanggal ka ng board bilang vice chairman dahil sa kahina-hinalang transaksyon. Hindi ako ang nagtanggal sa iyo. Ang board ang nagdesisyon. Pagkatapos mamatay ni Papa, sinubukan mong bilhin ang shares ko. Hindi ako pumayag. Hindi dahil sa galit. Kundi dahil alam kong hindi mo ito aalagaan para sa kumpanya. Aalagaan mo ito para sa sarili mo.”

Namula ang mukha ni Tito Ramon. Sinigawan niya ako. Sinabi niya na wala akong alam. Sinabi niya na siya ang mas nakakatanda. Sinabi niya na siya ang dapat na namahala sa Santos Group mula pa noon. Sinabi niya na kung hindi dahil sa akin, sa kanya na ang lahat. Doon ko nakita ang tunay niyang galit. Hindi na ito tungkol sa pagmamalasakit. Ito ay tungkol sa paghihiganti. Ito ay tungkol sa dalawampung taon niyang pakikipag-agawan kay Papa. At sa sandaling iyon, naintindihan ng lahat ng nasa room kung sino talaga siya.

Biglang tumayo ang pinuno ng pulis. Sinabi niya na may sapat na silang basehan para arestuhin si Tito Ramon para sa pamemeke ng dokumento, pagkuha ng ari-arian at paggamit sa mga tao. Sinabi niya na ang pulis na nasa pinto noong kasal ay kasabwat niya at naaresto na rin. Sinabi niya na si Carlo ay haharap din sa kaso, pero isasaalang-alang ang pag-amin niya at ang pagtulong niya sa imbestigasyon. Sinabi niya na ang showroom manager na si Felipe Mendoza ay iniimbestigahan din dahil sa pagbibigay ng kotse nang walang authorization at pananakot sa akin.

Hindi lumaban si Tito Ramon. Hindi siya sumigaw. Umupo lang siya at tinitigan ako. Sinabi niya nang mahina, “Liza, nanalo ka ngayon. Pero hindi mo alam kung gaano kahirap mamahala nang mag-isa.” Tiningnan ko siya at sinabi ko, “Tito, hindi ako nag-iisa. May legal team ako. May Miguel ako. May Grace na naglakas-loob na magsabi ng totoo. May Mia na nagbalik ng kuwintas. At may Mama na kahit wala na, ang pangako niya ang nagpapaalala sa akin kung bakit ko ito ginagawa.” Pagkatapos, dinala siya ng pulis palabas ng room. Walang nagpalakpakan. Walang nagdiwang. Tahimik lang ang lahat. Dahil alam naming lahat na hindi ito masaya. Ito ay isang pamilyang nasira dahil sa kasakiman.

Pagkatapos ng meeting, nagdesisyon ang board. Sinabi nila na nananatili ako bilang chairwoman. Sinabi nila na ang independent control mechanism ay mananatili. Sinabi nila na ang guarantee contract na ₱500 million ay idedeklarang walang bisa. Sinabi nila na ang marriage registration ko kay Carlo ay ipapa-annul dahil peke ito. Sinabi nila na ang Santos Group ay tutulong sa pamilya Villanueva na mabawi ang ₱80 million nila sa pamamagitan ng legal na proseso. Sinabi nila na ang Porsche ay ibabalik sa akin at ang showroom ay kailangang managot sa ₱3.8 million na modification na ginawa nang walang pahintulot ko.

Kinabukasan, pumunta ako sa showroom sa BGC kasama si Miguel. Nakita ko ang Porsche ko. Nandoon pa rin ang champagne pink na pintura at ang pangalan ng ibang babae sa dashboard. Sinabi ko sa showroom na ibalik ito sa orihinal na kulay nito. Sinabi ko na tanggalin ang pangalan na hindi akin. Sinabi ko na hindi ko kailangan ng pink para magmukhang mayaman. Gusto ko ang kotse ko tulad ng orihinal kong inorder. Anim na buwan kong hinintay ang kotse na iyon. Gusto kong makita ito tulad ng pangarap ko, hindi tulad ng pangarap ng ibang tao.

Isang linggo pagkatapos noon, pumunta ako sa bank vault kasama si Grace. Hindi ako pumunta para itago ulit ang kuwintas at kalimutan ito. Pumunta ako para tignan ito nang maayos. Hawak ko ang “Luha ng Karagatan” at sinabi ko kay Grace, “Alam mo, labindalawang taon kong hindi ito isinuot. Akala ko, kailangan kong hintayin ang kasal ko para isuot ito. Pero ngayon, naintindihan ko na. Hindi kailangang maghintay ng kasal para pahalagahan ang sarili ko. Ang pangako ko kay Mama ay hindi tungkol sa kasal. Tungkol ito sa pagprotekta sa sarili ko.” Tumango si Grace at umiyak. Sinabi niya na pasensya na ulit. Sinabi ko na hindi ko siya kailangang patawarin agad. Sinabi ko na ang mahalaga ay nagsabi siya ng totoo.

Sa huling araw ng buwan, nagkita kami ni Mia sa isang tahimik na cafe sa Makati. Hindi na siya naka-wedding gown. Naka-simple lang siyang dress. Sinabi niya na unti-unti nang bumabalik ang pamilya nila sa normal. Sinabi niya na nagpapasalamat siya dahil hindi ko sila sinisi. Sinabi ko sa kanya na hindi ko siya sinisi dahil alam kong biktima rin siya. Sinabi niya na kung may kailangan ako, nandito lang siya. Sinabi ko rin na kung may kailangan siya, nandito lang ako. Hindi kami naging matalik na magkaibigan agad. Pero naging dalawang babaeng nagkaintindihan dahil pareho kaming niloko at pareho kaming piniling lumaban.

Ngayong gabi, nasa opisina ako sa Makati. Nakatayo ako sa harap ng bintana at nakatingin sa mga ilaw ng lungsod. Hawak ko ang cellphone ko at nakita ko ang litrato ng Porsche ko na naibalik na sa orihinal na kulay. Nakita ko ang litrato ng kuwintas ni Mama na nasa maayos na lalagyan. Nakita ko ang mensahe ni Miguel na nagsasabing tapos na ang board meeting at ligtas na ang lahat ng ari-arian ko. Huminga ako nang malalim. Sa unang pagkakataon sa loob ng mahabang panahon, hindi ako natatakot sa kinabukasan.

At sa unang pagkakataon pagkatapos ng lahat, nang isuot ko ang kuwintas ni Mama, hindi na ako umiyak. Ngumiti ako dahil alam kong may bukas pa na ako mismo ang pipili.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨