Bahagi 3
Nalaman kong matagal nang pinagpasiyahan ng pamilya ni Marco ang ampao ko nang hindi ako kasama, kaya nagpasya akong protektahan ang sarili ko at ang pamilya ko.
Kinabukasan, maaga akong nagising kahit halos hindi ako nakatulog. Masakit ang ulo ko, mabigat ang mata ko, pero malinaw ang isip ko sa unang pagkakataon sa loob ng maraming araw. Hindi ako nagmamadaling mag-reply kay Marco. Hindi ako nagmamadaling magpaliwanag sa mga kamag-anak niya. Ang una kong ginawa ay umupo kasama sina Mama at Papa sa hapag-kainan at sabihin sa kanila ang totoo na nararamdaman ko.
Sabi ko, pagod na ako na ako lagi ang nag-aayos, ako lagi ang nagbabayad, ako lagi ang umuunawa. Sabi ni Mama, hindi niya ako masisisi. Sabi ni Papa, kahit anong mangyari, hindi niya ako pipilitin na ituloy ang kasal kung hindi ako sigurado. Doon ako unang umiyak nang hindi pinipigilan ang sarili ko. Hindi dahil sa kasal, kundi dahil sa wakas ay may kakampi ako.
Pagkatapos ng almusal, pumunta ako sa wedding organizer at sa hotel sa Quezon City. Gusto kong ayusin nang maayos ang pagkansela, hindi lang sa group chat. Dala ko ang lahat ng resibo at kontrata na nakapangalan sa akin. Kinausap ko ang coordinator at sinabi ko na ako ang nagbayad ng malaking bahagi ng down payment, kaya ako ang magdedesisyon kung itutuloy o hindi. Hindi siya nagulat. Sabi niya, kagabi pa raw tumatawag si Tita Rosa para ipilit na ituloy pa rin ang paghahanda.
Doon ako kinabahan. Kung hindi ko agad kinansela, baka itinuloy pa rin nila ang kasal nang hindi ako pumapayag. Hiningi ko na isulat nila sa papel na kanselado na ang lahat, at wala nang ibang pwedeng magpa-resume nito maliban sa akin. Pinirmahan nila, binigyan ako ng kopya, at doon lang ako nakahinga ng konti.
Pag-uwi ko, sunod-sunod pa rin ang tawag. May mga kamag-anak ni Marco na nagsasabing sobra raw ako, na dapat ay nag-usap muna kami nang kami lang. Gusto kong sumagot na ilang beses ko nang sinubukang makipag-usap, pero si Marco mismo ang hindi nagsabi sa akin. May mga kamag-anak ko naman na tumawag para kumustahin kami. Sabi nila, hindi nila alam na may ganitong usapan pala. Sabi ng isa kong pinsan, narinig niya raw sa isang handaan na binanggit ni Tita Rosa na marami raw bisita ang pamilya ko.
Doon ako nagsimulang magdugtong-dugtong. Hindi ito biglaang ideya. Hindi ito dahil lang nagipit si Paolo nitong nakaraang linggo. Matagal na pala itong pinag-uusapan. Naalala ko ang isang beses na nagpunta kami sa bahay nila sa Quezon City. Binanggit ni Tita Rosa na maganda raw na marami akong kamag-anak, dahil mas masaya raw ang kasal kapag marami ang bisita. Noon, akala ko ay papuri iyon. Ngayon, naiintindihan ko na, bilang lang pala ng ampao ang nakikita niya.
Tinawagan ko ang isang tita mula sa panig ni Marco na medyo malapit sa akin noon. Hindi ko siya sinisi. Tinanong ko lang siya nang mahinahon kung kailan niya unang narinig ang tungkol sa ampao. Natigilan siya. Sabi niya, mga dalawang linggo na raw ang nakalipas, sa isang family lunch, sinabi ni Tita Rosa na huwag na raw mag-alala sa utang ni Paolo dahil may parating na ampao. Sabi pa raw ni Tita Rosa, mabait naman daw ako at maiintindihan ko.
Nang marinig ko iyon, parang may bumagsak sa loob ko. Dalawang linggo. Dalawang linggo akong nagpupuyat sa pag-aasikaso ng kasal, nag-aalala sa bulaklak, sa upuan, sa pagkain, habang sila ay nagpaplano na kung paano gagastusin ang pera ng pamilya ko. At si Marco, kasama ko siyang kumakain, kasama ko siyang namimili, pero ni minsan hindi niya sinabi sa akin.
Hapon na nang mag-message si Marco. Sabi niya, pwede ba raw kaming magkita, kami lang. Sabi niya, hindi raw niya sinasadya na saktan ako. Sabi niya, kapatid niya si Paolo, at hindi niya kayang panoorin na mabaon ito sa utang. Gusto kong maniwala sa kanya. Gusto kong isipin na mahal niya ako at nagkamali lang siya. Pero habang binabasa ko ang message niya, napansin ko na wala pa rin siyang sinasabi tungkol sa akin. Wala siyang sinabi na mali na pagdesisyunan ang pera ko nang hindi ako tinatanong. Wala siyang sinabi na mali na ipangako ang ampao na hindi pa nga nakokolekta.
Nag-reply ako at sinabi ko na hindi muna kami magkikita. Kailangan ko ng oras para mag-isip. Sabi niya, nauunawaan niya raw. Pero pagkalipas ng isang oras, tumawag na naman si Tita Rosa. Iba na ang tono niya. Hindi na siya umiiyak. Galit na siya. Sabi niya, ako raw ang sumira sa reputasyon ng pamilya nila. Sabi niya, ako raw ang nagpahiya sa kanila sa harap ng mahigit tatlong daang tao.
Sinagot ko siya nang mahinahon. Sabi ko, hindi ako ang nagpahiya sa kanila. Sila ang nagplano nang hindi ako kasama. Kung nahiya sila, dahil iyon sa nalaman ng lahat ang plano nila. Hindi ko kasalanan na nalaman ng lahat, dahil ako ang pinilit nilang ilagay sa sitwasyong ito. Natahimik siya. Pagkatapos, sinabi niya na kung mahal ko raw si Marco, dapat ay handa akong magsakripisyo. Sabi niya, ganyan daw talaga ang pag-aasawa, minsan kailangan mong unahin ang pamilya ng asawa mo.
Doon ko naramdaman ang pinakamalaking sakit. Kasi noon, ginawa ko na iyon. Ako ang nag-abono sa organizer nang ma-delay ang bayad ni Marco. Ako ang nag-ayos ng listahan ng bisita nang sabihin niyang busy siya. Ako ang nakipag-usap sa hotel nang hindi siya makapunta. Hindi ako nagreklamo. Pero ang sakripisyo pala na hinihingi nila ay hindi lang pagod. Pati pera ng pamilya ko, pati utang na loob na kailangang bayaran ng mga magulang ko sa hinaharap, gusto nilang kunin.
Kinagabihan, kinausap ako ni Papa nang masinsinan. Sabi niya, sa negosyo nila, matagal na nilang alam kung paano gumagana ang ampao. Hindi ito libreng pera. Kapag tumanggap ka ng ₱5,000 mula sa isang tao, kailangan mong ibalik iyon balang araw, minsan higit pa. Kapag may nagbigay ng ₱10,000, may kasama iyong paggalang at tiwala. Kaya kapag ibinigay namin ang ampao kay Paolo, hindi lang pera ang mawawala sa amin. Mawawala rin ang kakayahan naming magbalik ng utang na loob sa mga taong nagtiwala sa amin.
Sabi ni Mama, noong bata pa ako, nakita niya kung paano nag-ipon ang mga magulang ko para makapagbigay ng ampao sa mga kamag-anak. Minsan, nangutang pa sila para lang hindi mapahiya. Kaya hindi niya matatanggap na ang perang pinaghirapan nila ay ituturing lang na pantakip sa utang ng ibang tao. Nang sabihin iyon ni Mama, lalo akong naging matatag. Hindi lang ito tungkol sa akin. Tungkol ito sa dignidad ng buong pamilya ko.
Kinabukasan, gumawa ako ng isang desisyon na maliit lang kung titingnan, pero napakahalaga para sa akin. Pumunta ako sa opisina ng organizer at humingi ng malinaw na breakdown ng lahat ng binayaran ko. Inipon ko ang lahat ng resibo, ang mga screenshot ng message ni Paolo, at ang kopya ng kanselasyon. Inilagay ko ang lahat sa isang envelope at itinago ko. Hindi para manakot. Para lang protektahan ang sarili ko, kung sakaling baliktarin nila ang kuwento.
Sinabi ko rin kina Mama at Papa na huwag tatanggap ng kahit anong ampao para sa kasal. Kung may magpadala, ibalik agad. Kung may magtanong, sabihin na kanselado na. Ayokong may kahit isang piso na mapunta sa kamay ni Paolo nang hindi ko alam. Ayokong may magsabi sa huli na ako raw ang may utang sa kanila.
Pagkatapos, nag-message ako kay Marco. Sinabi ko na hindi ko na itutuloy ang civil registration. Sinabi ko na hindi ako papayag na gamitin ang pangalan ko o ang pangalan ng pamilya ko para sa kahit anong utang. Sinabi ko na kung gusto niyang ayusin ito, kailangan niyang harapin ako nang personal, kasama ang Mama niya at si Paolo, at sabihin ang buong totoo. Hindi ako nagalit sa message ko. Hindi ako nanumbat. Gusto ko lang na malinaw na ako na ang nagdedesisyon para sa sarili ko.
Nag-reply si Marco agad. Sabi niya, bakit ko raw siya ginaganito, bakit ko raw siya pinapahiya. Sabi niya, hindi ko raw siya mahal. Doon ako napangiti nang mapait. Kasi kung hindi ko siya mahal, hindi ako magpapakahirap na ayusin ang kasal na ito sa loob ng maraming buwan. Kung hindi ko siya mahal, hindi ako magtitiis na ako lang ang gumagawa ng lahat. Ang totoo, mahal ko siya kaya ako nasaktan nang ganito. Pero ang pagmamahal ay hindi nangangahulugan na papayag akong gamitin.
Nang gabing iyon, tumawag ulit ang isang kamag-anak ni Marco. Siya ang pinaka-maingay sa group chat noong una, nagsasabing dapat akong magpatawad. Pero ngayon, iba ang tono niya. Sabi niya, nalaman niya raw na matagal nang alam ni Tita Rosa ang tungkol sa utang ni Paolo, at matagal na rin daw nitong pinipilit si Marco na humingi ng tulong sa akin. Sabi niya, hindi niya sinasabi ito para kampihan ako, kundi dahil nahihiya na rin siya sa ginawa nila. Nagpasalamat ako sa kanya, pero hindi ako umasa. Alam ko na bukas, baka magbago na naman ang tono niya kapag nakausap niya si Tita Rosa.
Bago ako matulog, binuksan ko ulit ang group chat. Maraming message na ang pumasok, karamihan ay nagsasabing nauunawaan nila ako. May ilang nagsabi na tama ang ginawa ko. May ilang nagsabi na sana ay nag-usap muna kami. Pero wala nang nagtatanong kung magkano ang ampao. Wala nang nagtatanong kung kailan ang kasal. Para bang sa wakas, natahimik na ang ingay.
Umupo ako sa tabi ng bintana at tinitigan ang mga ilaw sa Quezon City. Naisip ko ang lahat ng plano ko. Gusto ko sanang ikasal na may pagmamahal at paggalang. Gusto ko sanang magsimula ng pamilya na hindi nagsisimula sa utang at lihim. Hindi ko alam kung ano ang mangyayari bukas. Hindi ko alam kung magso-sorry si Marco o magagalit pa lalo si Tita Rosa. Pero alam ko na hindi na ako babalik sa dati na ako lang ang nag-aayos ng lahat habang sila ang nagdedesisyon.
Kinuha ko ang cellphone ko at nag-type ako ng isang mensahe para kay Marco. Hindi ito mahaba. Sinabi ko lang na bukas, magkita tayo sa bahay namin, kasama ang Mama mo at si Paolo. Walang sigawan. Walang drama. Gusto ko lang marinig ang totoo, nang harap-harapan. Pagkatapos kong i-send, inilagay ko ang cellphone ko sa mesa at huminga nang malalim. Sa unang pagkakataon, hindi ako natakot sa kung ano ang mangyayari bukas.
Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖
Bahagi 4
Humarap ako sa pamilya ni Marco at sinabi kong hindi na ako magpapagamit, at doon ko tuluyang binawi ang kinabukasan ko.
Dumating sila kinabukasan ng alas tres ng hapon. Si Marco ang nauna, nakasuot ng polo na ako pa ang bumili sa kanya noong nakaraang buwan. Sunod si Tita Rosa, may dalang isang kahon ng prutas na parang pang-ayos ng gulo. Huli si Paolo, nakayuko, hawak ang cellphone niya na parang hindi niya alam kung saan ilalagay ang mga kamay niya. Pinapasok sila ni Papa sa sala, pero hindi niya sila inalok ng meryenda. Nakaupo kami nang magkaharap, ako at sina Mama at Papa sa isang sofa, sila sa kabilang sofa. Parang hindi kami magpapakasal, parang nasa isang pulong kami na matagal nang dapat nangyari.
Si Tita Rosa ang unang nagsalita. Sabi niya, dumating daw sila para humingi ng tawad at ayusin ang lahat. Sabi niya, nagkamali sila ng paraan, pero mabuti naman daw ang intensyon nila. Sabi niya, gusto lang nilang tulungan si Paolo dahil pamilya ito. Tinitigan ko siya. Hindi ako sumagot agad. Gusto kong marinig kung hanggang saan niya kayang paikutin ang kuwento bago niya sabihin ang totoo.
Sabi ni Marco, alam niya raw na dapat ay sinabi niya agad sa akin. Sabi niya, natakot lang daw siya na magalit ako. Sabi niya, mahal niya ako at ayaw niyang mawala ako. Gusto kong maniwala. Pero tinanong ko siya ng isang tanong na matagal ko nang gustong itanong. Sabi ko, “Marco, kung natakot kang magalit ako, bakit mo pa rin ito ipinangako nang hindi ako tinatanong?” Natahimik siya. Tumingin siya sa Mama niya, pagkatapos ay kay Paolo, pagkatapos ay sa sahig. Doon ko nakita na hindi takot ang dahilan niya. Sanay lang siya na ako ang mag-a-adjust.
Sumingit si Tita Rosa. Sabi niya, ako raw ang masyadong sensitibo. Sabi niya, sa pamilya nila, normal lang na magtulungan. Sabi niya, kapag kinasal na ako, pera ko na rin daw ang pera nila at pera nila ang pera ko. Sinagot ko siya nang mahinahon pero malinaw. Sabi ko, “Tita, hindi pa ako kasal. At kahit kinasal ako, hindi ibig sabihin na pwede niyong pagdesisyunan ang pera ng mga magulang ko nang hindi sila tinatanong.”
Doon nag-iba ang mukha ni Tita Rosa. Sabi niya, bakit ko raw siya binabastos sa sarili niyang paraan. Sabi niya, matanda na siya at dapat ko siyang igalang. Sinabi ko na iginagalang ko siya, kaya nga ako nakikinig. Pero ang paggalang ay hindi nangangahulugan na papayag ako sa lahat. Tumingin siya kay Mama at sinabi niya na hindi raw ako naturuan ng maayos. Napatayo si Mama. Sabi ni Mama, “Ang anak ko, tinuruan kong rumespeto, pero tinuruan ko rin siyang huwag magpaloko.”
Natahimik ang buong sala. Si Paolo, na kanina pa tahimik, sa wakas ay nagsalita. Sabi niya, siya raw ang may kasalanan. Sabi niya, siya ang nagpumilit kay Marco. Sabi niya, hinahabol na raw siya ng mga pinagkakautangan niya, at sinabi raw sa kanya ni Tita Rosa na may darating na ampao kaya huwag siyang mag-alala. Nang sabihin niya iyon, tumingin ako kay Tita Rosa. Namumula ang mukha niya, pero hindi siya tumanggi.
Tinanong ko si Paolo, “Kailan mo nalaman na ang ampao ng pamilya ko ang ipambabayad mo?” Sabi niya, mga dalawang linggo na raw ang nakalipas. Sabi niya, sinabi raw ni Tita Rosa na marami raw bisita ang pamilya ko, kaya siguradong sapat iyon. Sabi niya, sinabi raw ni Marco na kausapin niya ako, pero hindi niya raw ginawa dahil nahihiya siya. Doon ko naintindihan ang buong larawan. Hindi ito isang pagkakamali. Ito ay isang plano na pinag-usapan nila nang walang ako.
Tinanong ko si Marco, “Totoo ba na dalawang linggo mo nang alam?” Tumango siya, dahan-dahan. Sabi niya, oo raw, at akala niya ay papayag ako. Sabi niya, akala niya ay maiintindihan ko dahil pamilya na kami. Sinabi ko sa kanya na ang pamilya ay hindi nangangahulugan na pwede kang magdesisyon para sa ibang tao. Ang pamilya ay nangangahulugan na nagtatanong ka muna, nagpapaalam ka, at rumespeto ka.
Doon umiyak si Tita Rosa. Sabi niya, hindi niya raw akalain na lalaki ito nang ganito. Sabi niya, gusto niya lang na maayos ang lahat. Sabi niya, nahihiya na raw siya sa mga kamag-anak nila. Sinabi ko na naiintindihan ko na nahihiya siya, pero ako rin ay napahiya. Ako ang nagkansela ng kasal sa harap ng mahigit tatlong daang tao. Ako ang sumalo ng lahat ng tanong. Ako ang nagbayad ng malaking bahagi ng gastos. Pero hindi ako humingi ng awa. Humingi lang ako ng katotohanan.
Inilabas ko ang envelope na inihanda ko. Hindi ko ito binuksan para manakot. Binuksan ko ito para ipakita na malinaw sa akin ang lahat. Ipinakita ko ang breakdown ng binayaran ko sa organizer. Ipinakita ko ang resibo ng hotel. Ipinakita ko ang screenshot ng message ni Paolo. Sabi ko, “Hindi ako humihingi ng gulo. Gusto ko lang na malaman ninyo na hindi ito maliit na bagay. Ang ampao ay hindi libreng pera. Ito ay utang na loob na kailangang bayaran ng pamilya ko sa hinaharap.”
Tumingin si Papa kay Marco at nagsalita. Sabi ni Papa, sa loob ng dalawampung taon, nagtayo sila ng negosyo mula sa wala. Bawat piso na ibinibigay nila sa mga kamag-anak ay pinaghirapan nila. Kapag may nagbigay sa amin ng ampao, hindi lang pera ang binibigay nila, kundi tiwala. Kapag ginamit namin iyon para bayaran ang utang ng ibang tao, sinisira namin ang tiwalang iyon. Sabi ni Papa, hindi niya pwedeng ipagkatiwala ang anak niya sa pamilyang hindi nakakaintindi nito.
Sumagot si Marco, “Tito, babayaran ko naman po.” Tinanong ko siya, “Kailan? Paano? Magkano ang babayaran mo? At bakit ngayon mo lang ito sinasabi, pagkatapos kong kanselahin ang kasal?” Hindi siya nakasagot. Sabi niya, hindi niya raw naisip na kailangan pang pag-usapan nang ganito kadetalye. Sabi ko, “Iyan mismo ang problema, Marco. Para sa iyo, hindi kailangan pag-usapan ang pera ko. Para sa akin, kailangan.”
Doon nagsalita si Paolo nang mas totoo. Sabi niya, natatakot siya. Sabi niya, hindi niya alam kung paano babayaran ang ₱120,000 sa renovate at ang ₱60,000 sa credit card. Sabi niya, akala niya ay makakatulong ang kasal. Nakinig ako. Hindi ako nagalit sa kanya nang mga sandaling iyon. Kasi sa wakas, nagsasabi na siya ng totoo. Sinabi ko sa kanya, “Paolo, naiintindihan ko na natatakot ka. Pero hindi mo pwedeng ayusin ang takot mo sa pamamagitan ng pagkuha sa pera ng ibang tao nang hindi sila tinatanong.” Tumango siya at umiyak.
Sinabi ni Tita Rosa na kung ganoon, ano raw ang gusto kong mangyari. Sinabi niya na handa raw silang humingi ng tawad. Sabi niya, ituloy na lang daw natin ang kasal at kalimutan na ang lahat. Tinitigan ko siya. Sabi ko, “Tita, hindi pwedeng kalimutan lang. Kasi kung itutuloy natin ang kasal ngayon, ano ang susunod na pagdedesisyunan ninyo nang hindi ako tinatanong? Ang bahay namin? Ang negosyo ng mga magulang ko? Ang mga anak ko sa hinaharap?” Natahimik siya. Alam kong tumama ang tanong ko.
Sinabi ko sa kanila ang desisyon ko. Hindi na matutuloy ang kasal sa ika-18. Hindi na rin ako magpapa-civil registration. Hindi ko ibibigay ang ampao ng pamilya ko kay Paolo o kahit kanino sa pamilya nila. Hindi ako galit para maghiganti. Gusto ko lang protektahan ang sarili ko at ang pamilya ko. Kung gusto nilang ayusin ang utang ni Paolo, sila ang mag-ayos nito, hindi ako.
Nagalit si Tita Rosa. Sabi niya, sinisira ko raw ang buhay ni Marco. Sabi niya, walang ibang babae ang tatanggap kay Marco kung iiwan ko siya. Sinabi ko na hindi ako ang sumira sa buhay ni Marco. Siya ang sumira sa tiwala ko. At kung mahal niya talaga ako, hindi niya ako iiwan na ako lang ang nag-aayos ng lahat habang siya ang nagdedesisyon nang patago.
Tumingin sa akin si Marco at sinabi niya, “Mara, bigyan mo ako ng isa pang pagkakataon.” Gusto kong umiyak. Gusto kong sabihin na oo. Pero naalala ko ang dalawang linggo na nagplano sila nang hindi ako kasama. Naalala ko ang mga tawag na nagsasabing masyado akong madamot. Naalala ko ang pakiramdam na ako lang ang hindi alam sa sarili kong kasal. Sinabi ko sa kanya, “Marco, ang pagkakataon ay ibinibigay bago mo sirain ang tiwala, hindi pagkatapos. At ang tiwala, hindi nababalik sa pamamagitan ng sorry lang.”
Tumayo si Tita Rosa at sinabi niya na magsisisi raw ako. Sinabi niya na pagsisisihan ko raw ang pagiging matigas ng ulo ko. Sinabi ko na baka nga magsisi ako balang araw, pero hindi ako magsisisi na pinrotektahan ko ang pamilya ko. Sabi ko, mas mabuti nang magsisi ako dahil pinili ko ang sarili ko, kaysa magsisi ako dahil hinayaan kong gamitin ako habang buhay.
Umalis sila nang tahimik. Si Paolo ang huling lumabas. Bago siya umalis, tumingin siya sa akin at sinabi niya, “Ate, sorry talaga.” Tumango ako. Sabi ko, “Sana, ayusin mo ang utang mo nang ikaw mismo ang humarap, hindi sa pamamagitan ng ibang tao.” Pagkasara ng pinto, nakaupo ako sa sofa nang matagal. Hindi ako umiyak. Pakiramdam ko ay pagod ako, pero magaan.
Kinabukasan, tinawagan ako ng organizer para kumpirmahin na kanselado na talaga ang lahat at ibabalik nila ang bahagi ng bayad na pwede pang ibalik. Tinawagan ko rin ang hotel at sinabi kong salamat sa pag-unawa nila. Sinabi ko kina Mama at Papa na tapos na. Hindi na kami kailangang matakot na may biglang maniningil sa amin. Niyakap ako ni Mama at sinabi niya na proud siya sa akin. Sabi ni Papa, kahit anong mangyari, nandito lang sila.
Sa mga sumunod na araw, maraming kamag-anak ang tumawag para kumustahin kami. Ang iba ay nagsabi na tama ang ginawa ko. Ang iba ay nagsabi na sana ay maayos pa rin ang lahat. Hindi ko sila sinisi. Alam kong mahirap intindihin ang sitwasyon kung hindi ikaw ang nasa loob nito. Pero ang mahalaga, hindi na ako nag-iisa. Kasama ko ang pamilya ko.
Bumalik ako sa trabaho at tumulong ulit sa tindahan nina Mama at Papa sa Quezon City. Doon ko naalala kung bakit ako nagsikap. Hindi para ipamigay ang pinaghirapan namin. Kundi para magkaroon kami ng maayos at marangal na buhay. Nagsimula akong mag-ipon ulit para sa sarili ko, hindi para sa kasal, kundi para sa kinabukasan ko. Nag-ayos ako ng mga gamit ko, naglinis ng kwarto ko, at naglaan ng oras para sa sarili ko.
Isang gabi, habang nagkakape kami nina Mama at Papa sa balkonahe, tinanong ako ni Mama kung nagsisisi ba ako. Sabi ko, hindi. Sabi ko, masakit pa rin, pero hindi ako nagsisisi. Kasi kung itinuloy ko ang kasal, baka mas masakit pa ang mangyari sa akin sa hinaharap. Sabi ni Papa, ang tunay na pagmamahal ay hindi nangangailangan na magtago ka ng sikreto. Ang tunay na pagmamahal ay nagtatanong, nakikinig, at rumespeto.
Ngayon, kapag naiisip ko ang kasal na hindi natuloy, hindi na ako nalulungkot. Naiisip ko na lang na buti na lang nalaman ko ang totoo bago ako pumirma ng kahit ano. Buti na lang nagkaroon ako ng lakas na sabihin na hindi, kahit natatakot ako. Buti na lang hindi ako nag-iisa.
At sa unang pagkakataon sa loob ng maraming buwan, nakahinga ako nang maluwag, dahil alam kong ang kinabukasan ko ay akin na ulit.
Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨
