Bahagi 3
Akala ni Carlo madali lang akong papayag na hatiin ang ₱100 bilyon kong proyekto, pero sa presscon mismo, ako ang nagsabi ng totoo sa harap ng lahat.
Alas sais pa lang ng umaga ay gising na ako. Hindi ako nagising dahil sa takot o sa lungkot, kundi dahil sa isang kakaibang katahimikan na matagal ko nang hindi naramdaman. Sa bago kong condo sa BGC, walang amoy ng alak, walang malamig na hangin mula sa rooftop, walang mga yapak na paika-ika sa gitna ng gabi. Tanging ang tunog lang ng aircon at ang mahinang ingay ng lungsod sa labas ang naririnig ko.
Nag-ayos ako nang dahan-dahan. Pumili ako ng simpleng puting blazer at itim na pants, hindi masyadong pormal pero malinaw na seryoso. Gusto kong makita ng mga tao ang arkitekto, hindi ang asawa ng kung sino. Habang nagsusuklay ako, tiningnan ko ang sarili ko sa salamin. May pagod pa rin sa ilalim ng mga mata ko, pero iba na ang tingin ko. Hindi na ito tingin ng babaeng naghihintay, kundi tingin ng babaeng may pupuntahan.
Dumating si Mika nang maaga na may dalang kape at isang folder ng mga tanong na posibleng itanong ng media. Nanginginig pa rin ang kamay niya sa excitement. Sinabi niya na halos lahat ng malalaking pahayagan at online pages ay magpapadala ng reporter. Sinabi niya na ito ang pinakamalaking proyekto na napanalunan ng isang babaeng Pilipinang arkitekto sa taong ito. Ngumiti ako at sinabi ko na huwag siyang kabahan, dahil ako mismo ang haharap.
Pagdating namin sa venue sa BGC, agad kong nakita ang malaking banner na may pangalan ng proyekto. Liwanag. Isang salita na pinili ko dalawang taon na ang nakaraan, noong gabi na mag-isa akong nag-i-sketch habang si Carlo ay nasa rooftop at umiinom. Noon, ang liwanag ay pangarap lang. Ngayon, ito na ang pangalan ng gusali na itatayo sa gitna ng Makati. Isang gusali na may malalaking bintana, may mga hardin sa bawat palapag, at may disenyo na hinango sa capiz at sa sikat ng araw sa Pilipinas.
Umupo ako sa likod ng mesa at huminga nang malalim. Nasa harap ko ang maraming camera, maraming mikropono, at maraming mukha na hindi ko kilala. Nagsimula ang host sa pagpapakilala sa akin bilang chief architect ng proyekto. Tumayo ako at binati ang lahat. Sa unang pagkakataon, hindi ko kailangang magpakilala bilang misis ni Carlo Mendoza. Ako si Maya Reyes, arkitekto.
Ipinakita ko sa screen ang unang sketch ng Liwanag. Ikinuwento ko kung paano ko ito dinisenyo na may pag-iisip sa init ng Pilipinas, sa baha, sa lindol, at sa pangangailangan ng mga tao ng espasyo na presko at maliwanag. Ikinuwento ko kung paano ko gustong maging matibay ang gusali pero magaan tingnan, parang liwanag na pumapasok sa bahay sa umaga. Habang nagsasalita ako, nakita ko ang ilang arkitekto na tumatango at nagtatala. Pakiramdam ko ay sa wakas ay naririnig na ang boses ko.
Pagkatapos ng presentasyon ay nagsimula ang question and answer. May nagtanong kung paano ko hinarap ang kompetisyon mula sa ibang bansa. Sinagot ko na halos isang taon kong pinag-aralan ang proyekto, na maraming beses akong nagbura at nag-umpisa ulit. May nagtanong kung ano ang pakiramdam ng isang babae na manalo sa ganito kalaking proyekto. Sinabi ko na hindi ito tungkol sa pagiging babae o lalaki, kundi tungkol sa trabaho na ginawa nang tapat at maingat.
At doon dumating ang tanong na hinihintay ko pero kinakatakutan ko rin. Isang reporter ang tumayo at nagtanong kung totoo ba ang balita na nag-divorce na kami ni Carlo Mendoza. Tumahimik ang buong hall. Naramdaman ko ang pagbilis ng tibok ng puso ko. Bago ako makasagot, biglang may narinig akong boses mula sa gilid ng hall.
Si Carlo iyon. Kasama niya ang mama niya at sa likod nila ay si Nina. Nakasuot siya ng maayos na suit, pero suot pa rin niya ang pilak na kuwintas. Ngumiti siya sa mga camera na parang walang nangyari. Sinabi niya na nandito siya para suportahan ako at ipagmalaki ang tagumpay ko. Sinabi niya na ang Mendoza Group ay palaging nasa likod ko.
Sumunod na nagsalita ang biyenan ko. Sinabi niya na ang pamilya nila ang nagbigay sa akin ng oportunidad at ng pangalan. Sinabi niya na kung hindi dahil sa kanila, hindi ako makikilala. Ngumiti siya na parang isang mapagmahal na ina, pero kilala ko ang ngiting iyon. Iyon ang parehong ngiti noong tinawag niya akong probinsyana sa harap ng maraming tao.
Naramdaman ko ang pag-init ng mga mata ko, pero hindi ako umiyak. Sa halip ay huminga ako nang malalim at kinuha ko ang mikropono. Sinabi ko nang kalmado na totoo na pirmado na ang divorce papers namin kahapon. Sinabi ko na ako mismo ang pumirma at sinadya ko iyon. Narinig ko ang bulungan sa hall, pero nagpatuloy ako.
Sinabi ko na ang settlement na binigay niya ay isang two-bedroom condo sa Pasig, isang lumang kotse at kaunting ipon na sapat lang sa kalahating taon. Sinabi ko na hindi ko iyon tinanggihan dahil sa galit, kundi dahil hindi ko iyon kailangan. Sinabi ko na sa loob ng tatlong taon, habang ang lahat ay iniisip na ako ay nagpapalamuti lang sa bahay, tahimik akong nagtatrabaho tuwing gabi.
Ikinuwento ko na pagkatapos kong asikasuhin ang bahay, pagkatapos kong hintayin si Carlo na umuwi nang lasing, bubuksan ko ang laptop ko at magdi-disenyo hanggang madaling araw. Ikinuwento ko na ang mga sketch ng Liwanag ay nagsimula sa mga lumang notebook ko na may petsa dalawang taon na ang nakaraan. Hindi ito gawa ng Mendoza Group. Hindi ito gawa ng pera ni Carlo. Ito ay gawa ng mga kamay ko at ng mga gabing hindi ako natulog.
Pagkatapos kong magsalita ay tumayo si Carlo at nagbago ang mukha niya. Sinabi niya sa harap ng media na kung ginawa ko ang proyekto habang kami ay kasal pa, dapat ay may bahagi siya dito. Sinabi niya na conjugal property ito at kailangan naming hatiin. Sinabi niya na hindi ko pwedeng itago sa kanya ang ₱100 bilyon na proyekto. Narinig ko ang paghingal ng mga tao sa hall. Ito na ang totoong dahilan kung bakit siya pumunta.
Sumigaw ang biyenan ko at sinabi niyang wala akong utang na loob. Sinabi niya na kinupkop nila ako at binigyan ng apelyido. Sinabi niya na ngayong sumikat ako ay tatalikuran ko na sila. Ang boses niya ay malakas at nanginginig, at maraming camera ang nakatutok sa kanya. Naramdaman ko ang sakit na parang may sumaksak sa dibdib ko, pero sa pagkakataong ito ay hindi ako natakot.
Tiningnan ko siya at sinabi ko na tatlong taon akong nanahimik kahit tinatawag niya akong probinsyana. Sinabi ko na tatlong taon akong naghintay kahit alam kong may ibang babae ang asawa ko. Sinabi ko na hindi ako humingi ng kahit ano maliban sa respeto. At kahit respeto ay hindi nila maibigay. Tahimik ang hall. Walang nagtawanan. Walang nagbulungan. Tanging ang tunog lang ng camera ang naririnig.
Biglang nagsalita si Nina mula sa likod. Sinabi niya na hindi niya hiniling ang villa sa Alabang. Sinabi niya na si Carlo mismo ang nagpumilit na bilhin ito para sa kanya. Sinabi niya na bumalik siya dahil hindi naging maayos ang buhay niya sa abroad at kailangan niya ng tulong. Habang nagsasalita siya, nakita ko ang pag-ikot ng ulo ni Carlo sa kanya, parang ngayon lang niya narinig ang totoong dahilan ng pagbalik nito.
Naramdaman ko ang kakaibang sakit at linaw sa parehong oras. Masakit dahil sa wakas ay malinaw na sa akin na hindi ako ang pinili kahit kailan. Pero malinaw din dahil naintindihan ko na hindi ko kailangang makipag-agawan sa isang taong hindi marunong pumili. Ang tatlong taon ko ay hindi nasayang, dahil sa tatlong taon na iyon ay natuto akong tumayo mag-isa.
Sa gitna ng gulo ay kinuha ko ulit ang mikropono at gumawa ako ng isang maliit pero mahalagang desisyon. Sinabi ko na mula ngayon ay ako na mismo ang mamamahala sa Liwanag kasama ang sarili kong team. Sinabi ko na hindi magiging contractor ang Mendoza Group, kundi magkakaroon ng bukas na bidding para maging patas sa lahat. Sinabi ko na kukuha ako ng sarili kong abogado para protektahan ang disenyo ko at ang karapatan ko.
Sinabi ko rin na dadalhin ko si Mama mula sa Batangas para tumira kasama ko sa BGC. Hindi dahil kailangan ko ng kasama, kundi dahil matagal ko nang gustong suklian ang pag-aalala niya. Gusto kong maranasan niya ang buhay na hindi na kailangang mag-alala kung may kakainin ba kami bukas. Gusto kong makita niya ang gusali na dinisenyo ng anak niya.
Pagkatapos ng presscon ay agad akong nilapitan ni Mika at niyakap ako nang mahigpit. Sinabi niya na ang tapang ko at hindi niya inaasahan na sasabihin ko ang lahat sa harap ng media. Sinabi ko na pagod na ako at gusto ko lang ng totoo. Habang naglalakad kami palabas, tumawag si Mama. Umiiyak siya at sinabi niyang pinanood niya ang presscon sa cellphone niya. Sinabi niya na proud na proud siya sa akin.
Sinundan ako ni Carlo sa backstage at hinawakan ang braso ko. Sinabi niya na hindi niya sinasadya na takutin ako sa harap ng media. Sinabi niya na nagulat lang siya sa balita at gusto lang niyang mag-usap kami nang pribado. Sinabi niya na huwag ko siyang ipahiya. Tiningnan ko siya at sinabi ko na tatlong taon niya akong ipinahiya nang tahimik, at ngayon lang ako nagsalita.
Sinabi ko sa kanya na magkikita kami sa opisina ng abogado at doon kami mag-uusap nang may kasamang batas, hindi sa harap ng camera at hindi sa gitna ng sigawan. Sinabi ko na hindi na ako ang babae na naghihintay sa sala hanggang madaling araw. Pagkatapos ay umalis ako at sumakay sa kotse.
Pag-uwi ko sa condo ay tahimik ulit ang paligid. Binuksan ko ang bintana at pinagmasdan ang mga ilaw ng BGC. May dumating na mensahe mula sa isang hindi kilalang numero na nagsasabing magpapadala si Carlo ng abogado para hamunin ang kasunduan. Hindi ako natakot. Sa halip ay binuksan ko ang lumang notebook ko at nakita ko ang unang sketch ng Liwanag na may petsang dalawang taon na ang nakaraan. Sa ilalim nito ay nakasulat ang isang linya na ako lang ang nakakaalam.
Para sa sarili ko.
At doon ko naintindihan na ang desisyon ko ngayon ay hindi lang tungkol sa pera o sa proyekto. Ito ay tungkol sa pagprotekta sa sarili ko at sa pangarap na binuo ko habang ako ay nasasaktan. Hindi pa tapos ang laban, pero sa unang pagkakataon ay alam ko na kung ano ang ipaglalaban ko at kung bakit.
Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖
Bahagi 4
Sa huling paghaharap namin sa harap ng pamilya niya, inamin ni Carlo ang lahat, at sa wakas, ako na mismo ang pumili ng kalayaan ko.
Umaga ng Lunes nang pumasok ako sa opisina ng abogado sa Makati. Kasama ko ang abogado ko at si Mika na may dalang folder ng mga dokumento ko. Maayos ang suot ko, hindi para magpakitang-gilas, kundi para ipaalala sa sarili ko na hindi na ako ang babaeng naghihintay lang sa sala. Sa labas ng meeting room ay nakita ko na nakaupo na si Carlo, ang mama niya at si Nina. Suot pa rin ni Carlo ang suit niya, pero wala na ang dati niyang yabang. Ang mama niya ay nakapamaywang at ang mga mata ay matalim. Si Nina ay tahimik at nakayuko.
Naupo kami sa magkabilang panig ng mahabang mesa. Sinimulan ng abogado ko ang usapan sa pamamagitan ng pagpapaliwanag na ang divorce papers na pinirmahan namin ay may bisa na. Sinabi niya na malinaw sa kasunduan ang hatian na inihanda mismo ni Carlo. Sinabi niya na ako ay pumirma nang maayos at walang pamimilit. Narinig ko ang paghinga ni Carlo na bumibigat habang nakikinig.
Biglang nagsalita si Carlo at sinabi niyang hindi niya alam noong pumirma ako na may ₱100 bilyon akong proyekto. Sinabi niya na kung alam niya ay hindi siya papayag sa ganitong hatian. Sinabi niya na ang Liwanag ay ginawa ko habang kami ay kasal pa, kaya dapat ay may bahagi siya. Ang boses niya ay nanginginig, hindi na kalmado tulad ng dati noong inilapag niya ang divorce papers sa harap ko.
Kalmado akong tumingin sa kanya at sinabi ng abogado ko na ang proyekto ay bunga ng personal na talento at trabaho ko, hindi ng pera ng Mendoza Group. Sinabi niya na ang kontrata sa bidding committee ay nakapangalan lang sa akin bilang chief architect. Sinabi niya na ang kikitain pagkatapos ng divorce ay akin, dahil tapos na ang kasal namin noong araw na pinirmahan namin ang kasunduan. Narinig ko ang pagtama ng ballpen ni Carlo sa mesa.
Sumabat ang mama ni Carlo at sinabi niyang wala akong utang na loob. Sinabi niya na tatlong taon nila akong pinakain, binigyan ng bahay at binigyan ng apelyido. Sinabi niya na kung hindi dahil sa kanila ay mananatili lang akong probinsyanang arkitekto na walang nakakakilala. Ang mga salita niya ay pareho pa rin tulad ng dati, pero ngayon ay hindi na ako yumuko.
Sinabi ko sa kanya na sa loob ng tatlong taon ay hindi ako humingi ng kahit ano mula sa pamilya nila maliban sa respeto. Sinabi ko na ako ang nag-asikaso ng bahay, ako ang naghintay tuwing gabi, ako ang nag-alaga kay Carlo tuwing lasing siya. Sinabi ko na ang mga freelance design ko ang nagbayad ng sarili kong gastos, hindi ang pera nila. Sinabi ko na kahit ang beep card na dala ko noong umalis ako ay galing sa sarili kong ipon. Tahimik ang buong kwarto pagkatapos kong magsalita.
Sinabi ni Carlo na nagtatago daw ako ng tagumpay sa kanya. Sinabi niya na kung mahal ko siya ay dapat sinabi ko sa kanya ang tungkol sa Liwanag. Tiningnan ko siya at sinabi ko na maraming beses kong sinubukang ikuwento sa kanya ang mga disenyo ko, pero ang sagot niya ay lagi lang na abala ako sa mga bagay na walang kwenta. Sinabi ko na habang abala siya sa pag-akyat sa rooftop para kay Nina, abala ako sa pagbuo ng pangarap ko. Hindi ko ito itinago, hindi lang niya ito pinansin.
Doon ko inilabas ang isang dokumento na matagal ko nang hawak pero hindi ko ginamit. Ito ay ang kopya ng pagbili ng villa sa Alabang na nakapangalan kay Nina. Sinabi ko na kung gusto niyang habulin ang Liwanag bilang conjugal property, kailangan din naming pag-usapan ang villa. Sinabi ko na ang villa ay binili habang kami ay kasal pa, gamit ang pera ng pamilya. Sinabi ng abogado ko na kung ganoon, may karapatan din ako sa kalahati ng villa. Nanlaki ang mga mata ni Carlo at ng mama niya.
Nanginginig na umamin ang mama ni Carlo na siya ang nagmungkahi na bilhin ang villa para manatili si Nina sa Pilipinas. Sinabi niya na akala niya ay babalik si Nina at magiging mas magandang asawa para kay Carlo. Sinabi niya na gusto niya ng manugang na may koneksyon at may pangalan. Habang nagsasalita siya, nakita ko ang pagbagsak ng balikat ni Carlo, parang ngayon lang niya naintindihan kung paano siya ginamit ng sarili niyang pamilya para itulak ako palabas.
At doon nagsalita si Nina nang malinaw at diretso. Sinabi niya na bumalik siya hindi dahil mahal pa niya si Carlo, kundi dahil hindi naging maayos ang buhay niya sa abroad. Sinabi niya na naubos ang ipon niya at kailangan niya ng taong tutulong sa kanya. Sinabi niya na hindi niya hiniling ang villa, pero tinanggap niya dahil kailangan niya ito. Sinabi niya na pasensya na siya sa akin, dahil alam niyang ako ang nasaktan sa lahat ng ito.
Tiningnan ni Carlo si Nina na parang hindi niya ito kilala. Hinawakan niya ang pilak na kuwintas sa leeg niya, ang kuwintas na tatlong taon niyang hindi tinanggal kahit naliligo siya. Sa harap naming lahat ay dahan-dahan niya itong tinanggal at inilagay sa mesa. Sinabi niya na sa loob ng tatlong taon ay akala niya ay si Nina ang liwanag ng buwan niya. Sinabi niya na ngayon lang niya napagtanto na ang liwanag na iyon ay isang alaala lang, hindi isang totoong tao na mahal siya pabalik.
Sinubukan ulit ng mama ni Carlo na sisihin ako. Sinabi niya na ako ang sumira sa pamilya nila dahil nagsalita ako sa presscon. Sinabi niya na dapat tahimik lang ako at tinanggap ang lahat tulad ng dati. Sinabi ko sa kanya na tatlong taon akong nanahimik at iyon ang naging dahilan kung bakit ako naubos. Sinabi ko na ang pagprotekta sa dignidad ng pamilya ay hindi nangangahulugan na kailangan kong sirain ang sarili ko. Sinabi ko na hindi ako ang sumira, sila ang sumira sa akin nang paunti-unti.
Humingi ng tawad si Carlo sa harap ng lahat. Sinabi niya na mali siya, na naging malamig siya, na inuna niya ang isang alaala kaysa sa asawang nasa harap niya. Sinabi niya na kung pwede pa ay gusto niyang magsimula ulit. Tiningnan ko siya nang matagal. Naaalala ko ang lalaking ngumiti sa akin noong kasal namin at palihim na humawak sa daliri ko. Naaalala ko rin ang lalaking tumawag sa akin ng Nina habang lasing. Ang dalawang lalaking iyon ay iisang tao, pero ang pag-ibig ko sa kanya ay naubos na tulad ng isang bato na tinangay ng tubig hanggang maging buhangin.
Sinabi ko sa kanya nang mahinahon pero matatag na hindi na ako babalik. Sinabi ko na hindi dahil galit ako, kundi dahil tapos na. Sinabi ko na ang pag-ibig na pinilit kong hawakan sa loob ng tatlong taon ay wala na. Sinabi ko na ang kalayaan na naramdaman ko noong lumabas ako ng Mendoza Group ay ang unang totoong saya na naramdaman ko sa loob ng matagal na panahon, at hindi ko iyon isusuko.
Nagkasundo kami sa huli sa harap ng abogado. Mananatili ang orihinal na divorce papers na pinirmahan namin. Hindi ko kukunin ang villa sa Alabang at hindi rin niya kukunin ang kahit anong bahagi ng Liwanag. Ang condo ko sa BGC, ang sarili kong ipon at ang proyekto ko ay mananatili sa akin. Ang Mendoza Group ay mananatili sa kanya. Malinaw na malinaw ang kasunduan at walang sinuman ang pwedeng bawiin ito pagkatapos.
Pagkatapos ng meeting ay nalaman ni Carlo na may magiging consequence din ang ginawa niya sa labas ng kasal namin. Nalaman ng board ng Mendoza Group na ginamit ang pera ng pamilya para bumili ng villa para kay Nina. Hindi ito isang simpleng regalo, kundi isang desisyon na nakaapekto sa kumpanya. Pinakiusapan siya ng board na pansamantalang bumaba bilang CEO habang inaayos ang mga dokumento. Hindi ito dahil sa akin, kundi dahil sa sarili niyang desisyon.
Umalis si Nina sa Makati kinabukasan at nag-iwan ng maikling mensahe na humihingi ng tawad. Sinabi niya na aayusin niya ang sarili niyang buhay at hindi na siya babalik para guluhin pa kami. Hindi ko siya kinamuhian. Naintindihan ko na pareho kaming babae na ginamit ng isang sistema na nagsasabi na kailangan naming makipag-agawan sa isang lalaki para magkaroon ng halaga. Pero pinili ko na hindi na makipag-agawan.
Ang mama ni Carlo ay tahimik na lumapit sa akin bago kami umalis. Mahina ang boses niya at sinabi niyang pasensya na siya. Sinabi niya na ngayon lang niya naintindihan kung gaano ako nasaktan. Hindi ko siya niyakap at hindi ko rin siya tinaboy. Sinabi ko na pinapatawad ko siya, pero kailangan ko ng distansya para gumaling. Tumango siya at umalis na may luha sa mga mata. Iyon ang unang beses na nakita ko siyang umiyak hindi dahil sa galit, kundi dahil sa pagsisisi.
Pagkatapos ng lahat ay pumunta ako sa groundbreaking ng Liwanag sa Makati. Nandoon si Mika, ang team ko, at maraming manggagawa na nakasuot ng helmet. Nandoon din si Mama mula sa Batangas, na ngayon ay nakatira na kasama ko sa BGC. Hawak niya ang kamay ko at sinabi niyang proud na proud siya. Habang pinapanood namin ang pagbuhos ng unang semento, naramdaman ko ang pag-init ng dibdib ko, hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa pag-asa.
Binuksan ko rin ang sarili kong maliit na studio sa BGC. Hindi ito malaki, pero sa akin ito. Doon ako nagtatrabaho kasama ang mga batang arkitekto na nangangarap din tulad ko noon. Tinuturuan ko sila na ang disenyo ay hindi lang tungkol sa ganda, kundi tungkol sa pagprotekta sa mga taong titira sa gusali. Tinuturuan ko sila na huwag isuko ang pangarap nila para lang sa pag-ibig na hindi sila kayang protektahan.
Sa gabi, madalas akong maglakad kasama si Mama sa paligid ng BGC. Kumakain kami ng street food, nagkukuwentuhan tungkol sa Batangas, at tumatawa sa mga simpleng bagay. Minsan ay tinatanong niya ako kung malungkot ba ako. Sinasabi ko sa kanya na may mga gabi pa rin na naaalala ko ang tatlong taon na iyon, pero hindi na ito masakit tulad ng dati. Ito ay parang isang peklat na nagpapaalala sa akin kung gaano ako katatag.
Isang gabi, tumayo ako sa rooftop ng studio ko at pinagmasdan ang skyline ng Makati at BGC. Nakita ko ang mga ilaw na unti-unting bumubukas, ang mga gusali na unti-unting tumataas, at ang Liwanag na unti-unting nabubuo sa malayo. Naalala ko ang sarili ko na nakaupo sa sala, naghihintay hanggang mag-umaga, nag-aabot ng tubig at nag-aayos ng kumot. Ang babaeng iyon ay ako pa rin, pero hindi na siya naghihintay.
Sa huli, naintindihan ko na ang tunay na panalo ay hindi ang ₱100 bilyon na proyekto o ang pag-alis sa pamilya Mendoza. Ang tunay na panalo ay ang pagbalik ng boses ko, ng pangalan ko, at ng buhay ko. Natutunan kong protektahan ang sarili ko, ang pamilya ko at ang pinaghirapan ko, nang hindi kailangang maging masama o maghiganti. Natutunan kong ang pag-ibig ay hindi dapat nakakasakit araw-araw para matawag na pag-ibig.
At sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, hindi na ako naghintay sa pag-uwi ng iba, naglakad ako pauwi sa sarili kong tahanan, sa sarili kong buhay, na ako mismo ang nagtayo at ako mismo ang magpapaliwanag sa kinabukasan.
Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨
