Akala ko kaya ko nang kalimutan, pero nang humarap ulit sa akin si Carlo kasama si Angela, doon ko tuluyang nakita ang buong katotohanan.

Bahagi 3
Akala ko kaya ko nang kalimutan, pero nang humarap ulit sa akin si Carlo kasama si Angela, doon ko tuluyang nakita ang buong katotohanan.

Kinabukasan, maaga akong nagising kahit halos hindi ako nakatulog. Masakit pa rin ang pulso ko. Basang-basa pa rin ang sapatos ko kahapon na nasa tabi ng pinto. Tiningnan ko ang kahon ng wedding gown na inilagay ko doon kagabi. Para siyang paalala na hindi ko na pwedeng takasan ang katotohanan.

Tumawag si Mama. Hindi siya nagtanong ng marami. Tinanong lang niya kung kumain na ako at kung gusto kong samahan niya ako sa Makati. Sinabi ko na kaya ko mag-isa. Pero pagbaba ko ng cellphone, umiyak ako nang tahimik. Hindi dahil sa gown. Kundi dahil sa unang pagkakataon, naramdaman ko na hindi ako nag-iisa sa pagharap sa gulong ito.

Sumakay ako papuntang Makati. Ang bridal shop ay nasa isang tahimik na kalye na dati ay pinupuntahan ko nang may excitement. Ngayon, bawat hakbang papasok ay mabigat. Sinalubong ako ng staff na dati ay bumabati sa akin nang masaya. Noong makita niya ang mukha ko, hindi na siya nagtanong kung kailan ang kasal.

Sinabi ko na gusto kong isauli ang gown. Tumingin siya sa resibo. Ang gown ay ₱85,000. Sinabi niya na kung isauli ko ngayon, makakakuha ako ng ₱60,000 pabalik. Ang natitira ay bayad sa pag-ayos at pag-reserba. Tumango ako. Hindi ako nakipagtalo. Gusto ko lang matapos na ito.

Habang hinihintay ko ang papel, tiningnan ko ang suit ni Carlo na nakasabit sa kabilang rack. ₱32,000 iyon. Si Papa ang sumukat noon para sa kanya. Naalala ko ang mga tingin ng staff. Naalala ko kung paano ko pinilit ngumiti at sabihing busy si Carlo sa opisina. Ngayon ko lang naintindihan na hindi siya busy. May iba siyang pinaglalaanan ng oras.

Tinawagan ko rin ang venue sa Makati. Ang deposit namin ay ₱150,000. Sinabi ng staff na kung mag-cancel kami ngayon, makakakuha kami ng kalahati, ₱75,000. Kailangan lang ng pirma naming dalawa ni Carlo. Doon ako natigilan. Ibig sabihin, kailangan ko pa rin siyang kausapin. Hindi ko pwedeng tapusin ito nang mag-isa.

Pag-uwi ko, nakita ko ang maraming missed call at message mula kay Carlo. Ang sabi niya, mag-usap daw kami. Ang sabi niya, hindi niya daw kayang matapos kami sa ganitong paraan. Ang sabi ni Angela, magkaibigan pa rin daw kami at ayaw niya akong mawala. Binasa ko ang lahat pero hindi ako nag-reply agad. Kailangan ko munang huminga.

Gabi na nang pumayag akong makipagkita kay Carlo sa condo ko. Sinabi ko na siya lang ang pupunta. Nangako siya. Pero pagbukas ko ng pinto, nasa likod niya si Angela. May dala siyang paper bag na may lugaw at gamot para sa pulso ko. Ngumiti siya na parang walang nangyari. Sa sandaling iyon, naintindihan ko na hindi ito aksidente. Hindi sila marunong maghiwalay.

Pinaupo ko sila sa sofa. Hindi ako umupo sa tabi ni Carlo. Umupo ako sa tapat nila, para makita ko silang pareho. Sinabi ko kay Carlo na ayoko ng sigawan. Gusto ko lang ng totoo. Tinanong ko siya kung bakit hanggang ngayon ay si Angela pa rin ang emergency contact niya.

Sinabi ni Carlo na nakalimutan lang daw niya talaga. Sinabi niya na busy siya at hindi niya naisip na mahalaga iyon. Tiningnan ko siya nang diretso. Sinabi ko na kung nakalimutan niya, bakit naalala niya ang birthday ni Patatas na 0523, pero hindi ang birthday ko na June 7. Bakit ang ringtone niya ay pareho kay Angela. Bakit ang phone strap niya ay pang-couple kay Angela.

Natahimik si Carlo. Tumingin siya kay Angela na parang humihingi ng tulong. Agad na sumagot si Angela. Sinabi niya na siya ang naglagay ng ringtone. Sinabi niya na siya ang nanalo sa pustahan kaya siya ang nagkabit ng strap. Sinabi niya na siya ang nagpilit kay Carlo na manatiling emergency contact dahil mas madalas daw silang magkasama. Lahat ng paliwanag ay may pangalan ni Angela. Lahat ay parang siya ang gumawa at si Carlo ay walang ginawa.

Pero hindi ako naniwala. Tinanong ko si Carlo, ikaw ba, ano ang ginawa mo. Bakit ka pumayag. Bakit mo hinayaan na ang best friend ko ang magdesisyon para sa cellphone mo, para sa oras mo, para sa atensyon mo. Bakit noong nasa ospital ako at basang-basa, pinili mong dalhin si Angela at si Patatas sa paliguan ng aso kaysa sunduin ako.

Doon nagbago ang mukha ni Carlo. Sinabi niya na napapagod na raw siya. Sinabi niya na sa loob ng tatlong buwan, puro kasal lang daw ang pinag-uusapan ko. Puro venue, puro gown, puro bisita. Sinabi niya na si Angela daw ang nakakausap niya nang walang pressure. Si Angela daw ang nagpapatawa sa kanya. Si Angela daw ang hindi siya hinuhusgahan. Habang nagsasalita siya, unti-unti akong nilalamig. Hindi pala ako ang pahinga niya. Si Angela na.

Umiyak si Angela. Sinabi niya na hindi niya sinasadya. Sinabi niya na kaibigan lang daw niya ako at kaibigan lang daw niya si Carlo. Pero nang tanungin ko siya kung bakit hindi niya tinanggihan ang pagiging emergency contact, hindi siya nakasagot. Nang tanungin ko siya kung bakit kailangan pa niyang magpa-picture na parang pamilya sila ni Carlo at ni Patatas, yumuko lang siya. Nang tanungin ko siya kung bakit kailangan niyang tawagan si Carlo nang paulit-ulit pagkatapos kong makipaghiwalay, sinabi niyang nag-aalala lang daw siya.

Doon ko nakita ang tunay na ayos. Hindi ito tungkol sa isang password lang. Hindi ito tungkol sa isang truth or dare lang. Ito ay tungkol sa araw-araw na pagpili. Araw-araw, pinipili ni Carlo si Angela. Araw-araw, hinahayaan ni Angela na piliin siya. At ako, araw-araw, ako ang nag-aayos ng kasal na sila pala ang sumisira.

Sinabi ni Carlo na mahal pa rin daw niya ako. Sinabi niya na limang taon kami at hindi niya kayang itapon iyon. Tinanong ko siya, kung mahal mo ako, bakit hindi mo ako kayang unahin kahit isang beses. Bakit noong sinabi kong masama ang pakiramdam ko, ang sagot mo ay manonood kayo ng sine. Bakit noong sinabi kong naghihintay ako sa ulan, ang sagot mo ay nakakasira ako ng mood. Hindi siya nakasagot. Tumingin lang siya sa sahig.

Sinabi ni Angela na kasalanan niya ang lahat. Sinabi niya na lalayo na raw siya. Pero kahit habang sinasabi niya iyon, nakahawak pa rin siya sa braso ni Carlo. Hindi niya binitawan. Doon ko naintindihan na ang salitang lalayo siya ay hindi totoo. Kung gusto niyang lumayo, matagal na niya iyong ginawa. Hindi niya ginawa dahil ayaw niya.

Naramdaman ko ang sakit na parang may mabigat na bato sa dibdib ko. Pero sa unang pagkakataon, hindi ako naguluhan. Malinaw sa akin na hindi ako ang nagkamali dahil nagselos ako. Hindi ako ang nagkamali dahil nasaktan ako. Nagkamali ako dahil pinilit kong maniwala na okay lang ang lahat kahit hindi na.

Tumayo ako. Sinabi ko kay Carlo na kailangan naming ayusin ang pera. Hindi ako nagsisigaw. Sinabi ko na ang joint savings namin para sa kasal ay ₱450,000. Ako ang naglagay ng ₱280,000. Siya ang naglagay ng ₱170,000. Ang venue deposit na ₱150,000 ay galing doon. Ang gown na ₱85,000 ay galing sa sarili kong pera at naisauli ko na, ₱60,000 ang bumalik sa akin. Ang suit na ₱32,000 ay ipapa-cancel ko na at ₱5,000 lang ang mawawala sa reserba. Gusto kong maging malinaw ang lahat, para walang utang at walang gulo pagkatapos.

Nagulat si Carlo. Akala niya siguro ay magmamakaawa ako o magagalit ako. Hindi niya inakala na pag-uusapan ko ang pera nang kalmado. Sinabi niya na hindi niya kinuha ang pera. Sinabi ko na alam ko. Pero kailangan pa rin nating ayusin. Kailangan kong makuha pabalik ang bahagi ko at kailangan niyang pumirma para makuha natin ang ₱75,000 na refund mula sa venue. Hindi ito tungkol sa pagiging mukhang pera. Ito ay tungkol sa pagprotekta sa sarili ko.

Tumingin si Angela kay Carlo at sinabi niya na tutulungan daw niya si Carlo sa pera kung kulang. Doon ako natawa nang mapait. Hindi ko kailangan ng tulong niya. Ang kailangan ko ay si Carlo mismo ang humarap. Hindi si Angela ang magbayad para sa kanya. Hindi si Angela ang magdesisyon para sa kanya. Kung hindi niya kayang ayusin ang sarili niyang gulo, paano pa niya ako mapoprotektahan.

Sinabi ni Carlo na mag-uusap daw kami ulit kinabukasan. Sinabi niya na kailangan niya ng oras mag-isip. Sinabi ko na sige. Pero sinabi ko rin na hindi na ako maghihintay sa kanya sa ulan. Hindi na ako maghihintay sa pinto. Hindi na ako maghihintay sa reply. Ang desisyon ko ay hindi na nakadepende sa kanya.

Nang umalis sila, hindi ako agad umiyak. Tinawagan ko si Mama. Sinabi ko sa kanya ang lahat. Sinabi ko na hindi lang ito tungkol sa password. Sinabi ko na si Angela na ang emergency contact, si Angela na ang kasama sa sine, si Angela na ang kasama sa litrato na parang pamilya. Tahimik na nakinig si Mama. Pagkatapos, sinabi niya, anak, tama ang ginawa mo. Hindi ka nag-iisa. Nandoon kami ni Papa.

Pagkatapos ng tawag, naupo ako sa tabi ng bintana. Tiningnan ko ang Quezon City na unti-unting umiilaw. Naalala ko ang limang taon namin ni Carlo. Naalala ko ang mga araw na masaya kami. Pero naalala ko rin ang mga araw na ako lang ang nag-aayos ng lahat. Ang mga araw na ako lang ang nagpaplano ng kasal. Ang mga araw na ako lang ang lumalaban para sa aming dalawa.

Kinuha ko ang isang notebook. Sinulat ko ang mga kailangan kong gawin. Una, kunin ang pirma ni Carlo para sa venue refund. Pangalawa, kunin pabalik ang bahagi ko sa joint savings. Pangatlo, kunin ang mga gamit ko sa condo niya at ibalik ang susi niya. Pang-apat, ayusin ang sarili ko. Hindi ito malaking desisyon na magpapabago sa buong mundo. Pero ito ang una kong desisyon na para sa akin lang, hindi para kay Carlo, hindi para kay Angela.

Nang gabing iyon, nag-message si Carlo. Ang sabi niya, Liza, mag-usap tayo ulit, ayoko na ng ganito. Hindi ako nag-reply agad. Hindi dahil galit ako. Kundi dahil sa unang pagkakataon, gusto kong matulog nang hindi umiiyak. Gusto kong magising nang hindi naghihintay ng tawag niya. At kahit masakit pa rin, naramdaman ko na kaya ko pala.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Sa huling paghaharap namin sa Makati, sa wakas ay umamin si Carlo at si Angela, at doon ko rin tuluyang pinili ang sarili ko.

Nagkita kami sa isang tahimik na cafe sa Makati, tatlong araw pagkatapos ng pag-uusap namin sa condo. Pinili ko ang lugar na iyon dahil malapit sa venue at malapit sa bridal shop. Gusto kong matapos ang lahat sa isang araw. Kasama ko si Mama. Hindi siya nagsalita nang marami, pero hawak niya ang kamay ko sa ilalim ng mesa. Iyon lang ay sapat na.

Dumating si Carlo na mag-isa. Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming linggo, wala si Angela sa tabi niya. Akala ko ay magiging magaan ang pakiramdam ko. Pero mas lalo akong kinabahan. Dahil alam ko na ang pagdating niya nang mag-isa ay hindi nangangahulugan na tapos na. Nangangahulugan lang ito na may sasabihin siya na hindi niya kayang sabihin sa harap ni Angela.

Naupo siya sa tapat namin. Tumingin siya sa akin at sinabi niya na hindi siya nakatulog nang maayos. Sinabi niya na iniisip niya ang sinabi ko tungkol sa pera at tungkol sa kasal. Sinabi niya na alam niyang nagkamali siya. Humihingi siya ng tawad. Pero habang nagsasalita siya, hindi ako umiyak. Tiningnan ko lang siya. Gusto kong marinig kung ano pa ang sasabihin niya kapag hindi siya pinuputol ni Angela.

Sinabi ko sa kanya na gusto kong ayusin natin ang venue. Kailangan ko ang pirma niya para makuha ang ₱75,000 na refund mula sa ₱150,000 na deposit. Sinabi ko rin na kailangan kong makuha pabalik ang ₱280,000 na bahagi ko sa joint savings na ₱450,000. Siya ay may ₱170,000 doon. Malinaw ang hatian. Walang lamangan. Sinabi niya na oo, aayusin niya. Sinabi niya na hindi niya gagalawin ang pera ko. Doon ako medyo gumaan. Kahit papaano, may natitira pa siyang respeto.

Pero hindi doon natapos ang usapan. Tinanong ko siya nang diretso. Carlo, sabihin mo sa akin ang totoo. Hindi na ako ang emergency contact mo. Si Angela na. Hindi na ako ang kasama mo sa sine. Si Angela na. Hindi na ako ang kasama mo sa litrato na parang pamilya kayo ni Patatas. Si Angela na. Ano ba talaga kami ni Angela sa buhay mo.

Natahimik siya nang matagal. Tumingin siya sa labas ng bintana. Pagkatapos, nagsalita siya nang mahina. Sinabi niya na sa simula, kaibigan lang talaga si Angela. Pero habang tumatagal, si Angela ang lagi niyang nakakausap. Si Angela ang laging nandoon kapag pagod siya. Si Angela ang hindi siya pinipilit magdesisyon tungkol sa kasal. Sinabi niya na hindi niya sinasadya, pero unti-unti, si Angela na ang naging pahinga niya. At ako, naging pressure na lang.

Masakit pakinggan. Pero kailangan kong marinig. Dahil sa wakas, hindi na niya sinabing nakalimutan lang niya. Hindi na niya sinabing truth or dare lang. Inamin niya na pinili niya si Angela araw-araw. Inamin niya na hindi niya ako inuna. Inamin niya na noong nasa ospital ako at naghihintay sa ulan, mas pinili niyang samahan si Angela at si Patatas.

Biglang dumating si Angela. Hindi ko alam kung tinawagan siya ni Carlo o kung sumunod lang siya. May dala siyang paper bag. Pagkaupo niya, agad siyang humawak sa braso ni Carlo. Sinabi niya na hindi niya kayang hayaan na mag-usap kami nang wala siya. Sinabi niya na may karapatan din daw siyang magpaliwanag. Doon ko nakita na kahit sa huling paghaharap, hindi pa rin siya marunong lumayo.

Tiningnan ko si Angela. Sinabi ko sa kanya, Angela, best friend kita. Pero sabihin mo sa akin, bakit kailangan mong maging emergency contact ng boyfriend ko. Bakit kailangan mong maging couple ringtone niya. Bakit kailangan mong maging couple phone strap niya. Bakit kailangan mong tawagan siya nang paulit-ulit pagkatapos naming maghiwalay. Kung kaibigan ka lang, bakit kailangan mong angkinin ang lahat ng lugar ko.

Umiyak si Angela. Sinabi niya na hindi niya sinasadya. Sinabi niya na malungkot daw siya at si Carlo lang ang nakakaintindi sa kanya. Sinabi niya na ako raw ang laging busy sa kasal at hindi ko na raw siya napapansin. Sinabi niya na si Carlo lang ang nagbibigay sa kanya ng oras. Habang nagsasalita siya, lalong naging malinaw sa akin ang lahat. Hindi niya ako nakita bilang kaibigan na kailangang protektahan. Nakita niya ako bilang hadlang.

Pagkatapos, biglang nagbago ang boses ni Angela. Sinabi niya na kung ako raw ang nasa lugar niya, maiintindihan ko raw siya. Sinabi niya na matagal na raw niyang gusto si Carlo, pero hindi niya sinabi dahil kaibigan niya ako. Sinabi niya na akala niya, kung hindi ako magiging maingat, mawawala si Carlo sa akin. At nangyari nga raw. Doon natahimik ang buong mesa. Kahit si Mama ay napatingin sa kanya.

Tumingin si Carlo kay Angela na parang ngayon lang niya narinig iyon. Sinabi niya, Angela, totoo ba iyan. Hindi sumagot si Angela. Umiyak lang siya. Sinabi ni Carlo na hindi niya alam. Sinabi niya na akala niya ay kaibigan lang sila. Pero ngayon, naintindihan niya na kaya pala lagi siyang tumatakbo kay Angela, dahil hinayaan niya ang sarili niya na mahulog doon. Inamin niya na may kasalanan siya. Inamin niya na hindi niya ako pinrotektahan.

Sinabi ko kay Carlo, hindi mo ako pinrotektahan. Noong sinabi kong masama ang pakiramdam ko, pinili mong manood ng sine. Noong sinabi kong naghihintay ako sa ulan, sinabi mong nakakasira ako ng mood. Noong sinabi kong maghiwalay na tayo, ang una mong inalala ay si Angela. Limang taon, Carlo. Limang taon akong lumaban para sa atin. Pero ikaw, kahit isang beses, hindi mo ako pinili.

Sinubukan ni Carlo na hawakan ang kamay ko. Sinabi niya na kaya pa raw naming ayusin. Sinabi niya na lalayo na raw siya kay Angela. Sinabi niya na papalitan na raw niya ang emergency contact, ang password, ang ringtone, ang lahat. Sinabi niya na magsisimula ulit kami. Tiningnan ko ang kamay niya at dahan-dahan kong binawi ang kamay ko. Sinabi ko, Carlo, hindi ito tungkol sa password. Hindi ito tungkol sa ringtone. Ito ay tungkol sa kung paano mo ako itinuring nang wala si Angela sa tabi mo. Kahit ngayon, kailangan mo pa rin siyang kasama para humarap sa akin.

Sinabi ni Angela na huwag ko raw siyang sisisihin. Sinabi niya na si Carlo lang daw ang nag-iisang taong hindi siya iniwan. Sinabi ko sa kanya, Angela, hindi kita iniwan. Ikaw ang umalis sa pagkakaibigan natin noong pinili mong maging mas mahalaga kaysa sa akin sa buhay ng boyfriend ko. Ikaw ang nagdesisyon na maging emergency contact, maging couple ringtone, maging pamilya sa litrato. Hindi ako ang gumawa niyan. Ikaw.

Doon, nagsalita si Mama. Mahinahon pero matatag ang boses niya. Sinabi niya, Angela, anak, mahal ka namin bilang kaibigan ni Liza. Pero ang ginawa mo ay hindi pagkakaibigan. Ang pagkakaibigan ay hindi nang-aagaw ng lugar ng iba. Ang pagkakaibigan ay hindi nagpapanggap na walang nangyayari habang nasasaktan ang kaibigan mo. Sana ay matutunan mo iyon. Pagkatapos, tumingin si Mama kay Carlo at sinabi niya, Carlo, mabait kang bata, pero hindi sapat ang mabait kung hindi ka marunong manindigan. Ang anak ko ay hindi kailangang makipag-agawan sa atensyon mo.

Tumahimik si Carlo. Tumahimik si Angela. Sa unang pagkakataon, walang nagtanggol kay Carlo. Walang nagpaliwanag para kay Angela. Nandoon lang ang katotohanan, nakalatag sa mesa tulad ng mga resibo ng kasal namin.

Inilabas ko ang mga papel. Ang papel para sa venue refund na ₱75,000. Ang papel para sa hatian ng joint savings. Ang listahan ng mga gamit ko na nasa condo ni Carlo. Sinabi ko na pipirmahan namin ngayon ang venue. Ibabalik niya sa akin ang ₱280,000 ko sa loob ng isang linggo. Ibabalik ko ang susi ng condo niya at kukunin ko ang mga gamit ko sa Sabado, nang hindi siya nandoon, para walang gulo. Gusto kong maging malinis ang pagtatapos.

Pumirma si Carlo. Nanginginig ang kamay niya. Sinabi niya na naiintindihan niya. Sinabi niya na ibabalik niya ang pera. Sinabi niya na hindi niya hahawakan ang bahagi ko. Doon ako nakahinga nang maluwag. Hindi dahil sa pera. Kundi dahil sa wakas, may isang bagay na tinapos niya nang hindi kailangan si Angela.

Bago kami umalis, sinabi ni Angela na sana raw ay mapatawad ko siya balang araw. Sinabi ko na hindi ko alam kung kailan. Pero sinabi ko na hindi na kami pwedeng bumalik sa dati. Hindi na ako magpapanggap na okay lang na ang best friend ko ang emergency contact ng boyfriend ko. Hindi na ako magpapanggap na okay lang na ako ang nag-iisa sa paghahanda ng kasal. Ang pagkakaibigan namin ay tapos na, hindi dahil galit ako, kundi dahil pagod na ako.

Paglabas namin ng cafe, umulan nang mahina. Pero hindi na ako natakot sa ulan. Hinawakan ni Mama ang braso ko at sabay kaming naglakad papunta sa kotse. Paglingon ko, nakita ko si Carlo na nakatayo pa rin sa labas ng cafe, kasama si Angela. Hindi na sila mukhang masaya. Hindi na sila mukhang pamilya. Mukha silang dalawang taong kailangang harapin ang gulong sila mismo ang gumawa. At hindi na ako kasama doon.

Kinabukasan, tinawagan ako ng venue. Kinumpirma nila na natanggap na nila ang pirma namin at ipoproseso na ang ₱75,000 na refund. Kinabukasan din, nag-message si Carlo na na-transfer na niya ang unang bahagi ng ₱280,000 ko. Hindi ako nag-reply nang mahaba. Sinabi ko lang, natanggap ko, salamat. Sapat na iyon. Ayoko nang makipagtalo pa tungkol sa pera. Gusto ko lang na matapos ito nang maayos.

Noong Sabado, kinuha ko ang mga gamit ko sa condo ni Carlo. Sumama si Papa. Tahimik lang kami. Kinuha ko ang mga damit ko, ang mga libro ko, ang charger ko, at ang maliit na kahon na may mga litrato naming dalawa. Iniwan ko ang susi sa mesa, tulad ng napag-usapan. Bago ako umalis, tiningnan ko ang huling sulyap ang condo na dati ay pangarap kong maging bahay namin. Hindi na masakit tulad ng dati. Parang nagpaalam ako sa isang lugar na hindi na para sa akin.

Pagkatapos noon, nagsimula akong ayusin ang sarili ko. Bumalik ako sa opisina sa Makati at mas nag-focus ako sa trabaho ko. Sumama ako kay Mama sa palengke sa Quezon City tuwing Linggo. Nag-ayos ako ng kwarto ko. Nagbasa ako ng mga libro na matagal ko nang gustong basahin. Natulog ako nang maaga. Kumain ako nang maayos. Unti-unti, bumalik ang bigat ng katawan ko. Unti-unti, bumalik ang ngiti ko.

Isang gabi, habang naglalakad ako sa BGC, nakita ko ang lugar kung saan kami dati nagde-date ni Carlo. Hindi ako umiyak. Naalala ko ang araw na nawala ang cellphone niya. Naalala ko ang araw na nalaman kong hindi ako ang emergency contact. Naalala ko ang ulan sa ospital. Pero ngayon, hindi na mabigat ang alaala. Parang isang kwento na lang na natapos na. Isang kwento na nagturo sa akin na hindi sapat ang limang taon kung hindi ka pinipili araw-araw.

Minsan, nagme-message pa rin si Angela. Hindi ko binubuksan. Minsan, nagme-message si Carlo at nagtatanong kung kumusta ako. Sinasagot ko lang nang maikli. Hindi dahil galit pa ako. Kundi dahil alam ko na ang pakikipag-usap nang paulit-ulit ay hindi makakatulong. Ang kailangan ko ay espasyo. Ang kailangan nila ay harapin ang sarili nilang desisyon.

Isang buwan pagkatapos, nagpunta kami ni Mama sa Cebu para magpahinga. Doon, sa tabi ng dagat, unang beses akong tumawa nang malakas nang walang bigat sa dibdib. Sinabi ni Mama na mas maganda na raw ang mukha ko ngayon. Sinabi ko na mas magaan na rin ang pakiramdam ko. Hindi ko kailangan ng bagong boyfriend para maging buo. Hindi ko kailangan ng kasal para patunayan na mahalaga ako. Kailangan ko lang ng sarili ko at ng pamilya ko.

Pagbalik namin sa Quezon City, may bagong proyekto ako sa opisina. Binigyan ako ng mas malaking responsibilidad. Hindi ko inakala na kaya ko pala. Dati, ang buong oras ko ay napupunta sa paghahanda ng kasal. Ngayon, napupunta na ito sa sarili ko. At sa unang pagkakataon, naramdaman kong may kinabukasan ako na ako ang nagdedesisyon.

At sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon, pag gising ko kinabukasan, hindi na mabigat ang dibdib ko — magaan na, at akin na ulit ang buhay ko.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨