Akala ko tapos na ang kahihiyan, pero nang dumating si Carlo at nagsalita ang totoo, doon ko nalaman kung gaano ako niloko ng lahat.
Bahagi 3
Akala ko tapos na ang kahihiyan, pero nang dumating si Carlo at nagsalita ang totoo, doon ko nalaman kung gaano ako niloko ng lahat.
Kinuha ni Prof. Santos ang certified copy mula sa kamay ni Mang Ramon at binasa niya ito nang dahan-dahan.
Tumingin siya sa pangalan ko, sa pangalan ni Carlo, sa petsa, at sa pirma.
Nanginginig ang kamay niya nang ibalik niya sa akin ang papel.
“Sofia, totoo ito,” sabi niya sa mahinang boses. “Bakit hindi mo agad sinabi sa akin?”
Hindi ako sumagot agad. Ang hapdi sa pisngi ko ay parang mas masakit pa kaysa sa sugat na nakikita nila. Hindi ako umiyak kanina kahit binuhusan ako ng champagne at hinampas ng bote. Pero nang marinig ko ang boses ni Prof. Santos na parang nagsisisi, doon ko naramdaman na gusto ko nang umiyak.
Lumapit ang isang nurse na matagal ko nang kasama sa operating room at inalalayan ako paupo. Kumuha siya ng malinis na gasa at marahang pinunasan ang dugo sa mukha ko. Hindi siya nagsalita, pero ramdam ko na nahihiya siya sa ginawa ng iba kanina. Ang mga kamay niya ay maingat, hindi tulad ng mga kamay na nagtulak sa akin kanina.
Si Carlo naman ay nakatayo pa rin sa tabi ni Liza, pero hindi na siya kasing tapang kanina. Pawis na pawis siya at panay ang tingin sa pinto na parang gusto niyang tumakbo. Nang tumingin siya sa akin, sinubukan niyang ngumiti, iyong ngiti na dati ay akala ko ay pagmamahal.
“Sofia, mag-usap tayo,” sabi niya. “Naghiwalay na tayo, hindi ba? Matagal na tayong hindi nagsasama, kaya akala ko malaya na ako.”
Doon ako natawa ulit, pero hindi na dahil sa galit. Natawa ako kasi sa wakas ay malinaw na sa akin kung anong klaseng lalaki ang pinakasalan ko.
“Carlo, kailan tayo naghiwalay?” tanong ko. “Kailan tayo nagpa-annul? Kailan ka nagsabi sa akin na ayaw mo na?”
Hindi siya nakasagot. Tumingin siya kay Liza na parang humihingi ng tulong, pero si Liza ay mas galit pa kaysa sa akin.
“Anong naghiwalay?” sigaw ni Liza. “Carlo, sinabi mo sa akin single ka! Sinabi mo sa akin na ang ospital ay sa iyo! Sinabi mo sa akin na ako ang magiging Mrs. Mendoza!”
Nanginginig ang boses ni Liza at nagsimula siyang umiyak, pero ngayon ay hindi na ito ang iyak na ginamit niya kanina para magpaawa. Ito ay iyak ng isang babaeng naramdaman na niloko rin siya. Hinawakan niya ang braso ni Carlo at inalog niya ito.
“Sinabi mo na ako ang mahal mo! Sinabi mo na si Sofia ay matandang doktor lang na nagseselos! Bakit may marriage certificate kayo?”
Tumingin si Carlo sa sahig. Hindi siya makatingin sa akin at hindi rin siya makatingin kay Liza. Doon ko nakita na sanay na sanay siyang magsinungaling sa dalawang babae nang sabay.
“Baby, hindi ganyan,” sabi niya kay Liza. “Ikaw ang mahal ko ngayon. Si Sofia, dati na iyon. Matagal na kaming tapos.”
“Tama na,” sabi ko. “Huwag mong gawing dati ang isang kasal na hanggang ngayon ay buhay pa sa papel at sa totoo.”
Tahimik ang buong ballroom. Ang mga kasamahan namin na kanina ay tumatawa at nang-aasar, ngayon ay hindi na makatingin sa akin. Ang iba ay yumuko. Ang iba ay dahan-dahang lumayo kay Liza na parang natatakot na madamay sila. May isang doktor na kanina ay sumigaw na paalisin ako, ngayon ay hawak niya ang cellphone niya at parang gusto niyang burahin ang lahat ng sinabi niya.
Lumapit si Prof. Santos sa akin at humawak sa balikat ko. “Sofia, patawarin mo ako,” sabi niya. “Nagmadali akong maniwala kanina. Bilang guro mo, dapat pinakinggan muna kita.”
Tumingin ako sa kanya. Ang taong itinuring kong pangalawang ama, ngayon ay mukhang pagod at nahihiya. Hindi ko siya sinisi nang matagal. Alam ko na kahit siya ay nilinlang din ng eksena na ginawa ni Liza. Pero hindi ko rin kinalimutan na kanina, nang kailangan ko siya, hindi niya ako pinagtanggol agad.
“Prof, hindi ko po kayo sinisisi,” sabi ko. “Pero sana po, sa susunod, tanungin ninyo muna ako bago kayo maniwala sa iba.”
Tumango siya at hindi na siya umalis sa tabi ko. Para siyang naging pader sa pagitan ko at ng mga taong gustong saktan ako ulit.
Huminga ako nang malalim at tumingin ako sa lahat. Alam ko na kailangan kong sabihin ang totoo, hindi para magyabang, kundi para matapos na ang kasinungalingan.
“Ang ospital na ito ay hindi kay Carlo,” sabi ko nang malinaw. “Regalo ito sa akin ni Papa noong grumaduate ako sa medisina. Gusto ni Papa na magkaroon ako ng lugar kung saan pwede akong manggamot nang hindi ginugulo ng pera at ng politika.”
“Si Carlo ay hindi investor,” dagdag ko. “Ang pangalan niya ay inilagay lang sa harap dahil asawa ko siya noon. Ang pera, ang ospital, ang lahat ng ipinagyayabang niya, galing sa pamilya ko.”
Narinig ko ang bulungan ng mga tao. Ang iba ay nagulat. Ang iba ay parang ngayon lang naintindihan kung bakit biglang naging mayaman si Carlo. Naalala ko na dati, kapag may meeting sa ospital, si Carlo ang laging nagsasalita na parang siya ang may-ari. Ako naman ay tahimik lang sa gilid, kasi mas gusto kong mag-operasyon kaysa makipag-usap sa mga tao. Hindi ko alam na ang katahimikan ko ay ginamit niya para angkinin ang lahat.
Lumingon ako kay Mang Ramon. “Mang Ramon, sabihin mo sa kanila kung ano ang nangyari sa mga account niya.”
Tumango si Mang Ramon at inilabas niya ang isang papel mula sa isa pang envelope. “Kaninang madaling araw, ayon sa utos ni Dra. Sofia, ni-freeze na namin ang lahat ng account na nakapangalan kay Carlo Mendoza,” sabi niya. “I-cut na rin ang lahat ng supplementary cards. Wala na siyang magagamit na pera mula sa pamilya Reyes.”
Si Carlo ay agad na kinuha ang cellphone niya at sinubukang mag-transfer. Pinindot niya nang pinindot ang screen, pero lalo lang siyang namutla. Sinubukan niyang tawagan ang bangko, pero walang sumasagot na gaya ng gusto niya. Ang mga kamay niya ay nanginginig.
“Hindi mo pwedeng gawin ito sa akin, Sofia!” sigaw niya. “Asawa mo ako! May karapatan ako!”
“May karapatan ka bilang asawa,” sabi ko. “Pero wala kang karapatan na gamitin ang pera ko para magpakasal sa ibang babae.”
Doon ay sumabog si Liza. “Carlo, totoo ba na wala kang pera? Na ang lahat ng pinakita mo sa akin, ang condo sa Makati, ang mga card, ang mga regalo, lahat iyon ay kay Sofia?”
Hindi sumagot si Carlo. Ang katahimikan niya ay mas malakas pa kaysa sa anumang pag-amin.
“Sumagot ka!” sigaw ni Liza. “Sinabi mo na magiging maganda ang buhay ko kapag pinakasalan kita! Sinabi mo na ako ang magiging reyna ng ospital!”
Doon ay naramdaman ko ang awa, pero hindi para kay Carlo, kundi para sa sarili ko at kahit papaano para kay Liza. Pareho kaming niloko ng iisang lalaki sa magkaibang paraan. Ako ay niloko sa pamamagitan ng pagiging tahimik at pagiging abala sa trabaho. Siya ay niloko sa pamamagitan ng mga pangako at ng imahe ng mayamang lalaki.
“Sofia, hindi ko sinasadya,” sabi ni Carlo at lumapit siya sa akin. “Nalito lang ako. Akala ko hindi mo na ako mahal kasi lagi kang nasa ospital. Si Liza, lagi siyang nandiyan, lagi siyang nakikinig.”
Tumingin ako sa kanya at naalala ko ang sampung oras na operasyon. Naalala ko ang bahay na magulo. Naalala ko ang mga message niya kaninang umaga na nagsasabing mamasahe niya ako at may surprise siya. Akala ko noon ay pagmamahal iyon. Ngayon ay naiintindihan ko na, ang surprise niya ay ang kasal niya sa ibang babae.
“Carlo, nasa ospital ako kasi nagliligtas ako ng buhay,” sabi ko. “Ikaw, nasa hotel ka kasi naghahanda ka ng kasal mo sa kabit mo. Huwag mong gawing kasalanan ko ang kataksilan mo.”
Natahimik si Carlo. Sa unang pagkakataon, wala siyang maisagot na matamis na salita.
Si Liza naman ay biglang napahawak sa tiyan niya, pero hindi na ito tulad kanina na mayabang. Nanginginig siya at tumingin siya sa sahig.
“Liza,” sabi ni Prof. Santos, “totoo ba ang sinabi mo kanina na buntis ka ng tatlong buwan?”
Hindi agad sumagot si Liza. Tumulo ang luha niya at sa wakas ay umamin siya sa boses na halos hindi marinig.
“Hindi ko po alam kung paano ko sasabihin,” sabi niya. “Sinabi ko lang iyon kasi natatakot ako na iwan ako ni Carlo. Lagi niyang sinasabi na malapit na, malapit na, pero laging nadedelay ang kasal. Gusto ko lang na matuloy na kami. Gusto ko lang na maging sigurado ako.”
Nagulat si Carlo. “Ano? Liza, niloko mo rin ako?”
“Niloko mo ako una!” sigaw ni Liza. “Sinabi mo single ka! Sinabi mo mayaman ka! Sinabi mo ako ang pipiliin mo!”
Doon ay parang may bumagsak sa loob ko, pero hindi ito ang pagbagsak na gaya kanina. Ito ay pagbagsak ng huling pag-asa na baka nagkamali lang si Carlo at baka pwede pa kaming mag-ayos. Ngayon ay malinaw na, hindi lang ako ang niloko niya, at hindi lang si Liza ang niloko niya. Niloko niya ang lahat, pati ang sarili niya, para lang maging mukhang malaking tao siya.
Naramdaman ko ang sakit, pero kasabay nito ay naramdaman ko ang linaw. Hindi na ako ang babaeng naghihintay sa bahay habang ang asawa niya ay naghahanda ng kasal sa iba. Hindi na ako ang babaeng tahimik lang kahit inaangkin na ang lahat ng sa akin. Ang puso ko ay masakit, pero ang isip ko ay gising na gising.
Lumapit si Mang Ramon at bumulong. “Dra. Sofia, gusto mo na bang umuwi? Naka-ready na ang sasakyan.”
Tumingin ako kay Carlo, kay Liza, at sa lahat ng tao sa ballroom. Alam ko na hindi pa tapos ang kwento, pero alam ko na kailangan kong gumawa ng isang desisyon na magpoprotekta sa akin.
“Hindi ako babalik sa condo sa Makati,” sabi ko kay Mang Ramon nang malakas para marinig ng lahat. “Ngayong gabi, sa bahay ni Papa ako sa Quezon City uuwi. Bukas, ako mismo ang mag-aasikaso ng ospital. At Mang Ramon, siguraduhin mo na naka-lock ang condo, na-secure ang titulo ng lupa at ang mga bank account, at walang makakapasok doon na hindi ko pinapayagan.”
“Opo, Dra. Sofia,” sabi ni Mang Ramon.
Tumingin si Carlo sa akin na parang hindi siya makapaniwala. “Sofia, huwag mo akong iwan. Pag-usapan natin ito. Mahal kita.”
“Carlo, kung mahal mo ako, hindi ka magpapakasal sa iba,” sabi ko. “Bukas, sa ospital tayo mag-usap, sa harap ni Prof. Santos. Doon mo sabihin ang lahat ng totoo.”
Hindi na ako naghintay ng sagot niya. Kinuha ko ang bag ko at lumakad ako palabas ng ballroom kasama si Mang Ramon at si Prof. Santos. Sa likod ko, narinig ko si Liza na umiiyak at si Carlo na tinatawag ang pangalan ko. Pero hindi ako lumingon.
Sa sasakyan, tahimik lang ako. Tumingin ako sa mga ilaw ng BGC na dumadaan sa bintana. Si Mang Ramon ay hindi nagsalita, hinayaan niya lang akong huminga. Doon ko lang naramdaman na pagod na pagod na ako, hindi lang dahil sa operasyon, kundi dahil sa sampung taon na pagtitiis at pagtitiwala sa maling tao.
Pagdating namin sa bahay ni Papa sa Quezon City, bumukas ang pinto at nandoon si Papa. Hindi siya nagsalita agad. Niyakap niya lang ako nang mahigpit, parang bata pa rin ako. Doon ako umiyak, hindi na bilang doktor, hindi na bilang misis, kundi bilang anak na pagod na pagod na.
“Anak, matagal ko nang nakikita,” sabi ni Papa habang hinahaplos ang buhok ko. “Hinayaan lang kita kasi akala ko kaya mo. Pero ngayon, nandito lang si Papa. Hindi ka nag-iisa.”
Tumango ako at huminga nang malalim. Sa unang pagkakataon sa araw na iyon, naramdaman ko na ligtas ako.
Kinabukasan, nagising ako nang maaga. Hindi ako nagmadali. Nag-ayos ako, nilagyan ng takip ang sugat sa mukha ko, at tumingin ako sa salamin. Ang babaeng nakita ko ay may sugat, may pagod, pero may tapang na hindi ko nakita noon.
Kinuha ko ang certified copy ng marriage certificate at inilagay ko ito sa drawer. Hindi ko ito kailangan para patunayan kung sino ako. Kailangan ko ito para protektahan ang sarili ko.
Nag-text si Carlo nang sunod-sunod. Hindi ko binasa ang lahat. Isang message lang ang binasa ko. “Sofia, pupunta ako sa ospital bukas, ayusin natin ito.”
Hindi ako sumagot. Alam ko na bukas ay kailangan kong humarap ulit, at sa pagkakataong iyon ay hindi ako haharap bilang babaeng niloko, kundi bilang babaeng handa nang bawiin ang lahat ng sa kanya.
Salamat sa pagbabasa hanggang dito
Bahagi 4
Humarap ako sa asawa ko at sa kabit niya sa harap ng lahat, at sa wakas ay binawi ko ang lahat ng kinuha nila sa akin.
Kinabukasan, maaga akong pumasok sa Reyes Medical Center sa Makati. Hindi ako pumasok sa operating room agad. Pumasok ako sa conference room kung saan naghihintay na si Prof. Santos at si Mang Ramon. Malinis ang mesa, may tubig, may mga papel, at may upuan para sa lahat. Gusto ko na sa lugar na ito, walang sigawan na tulad sa kasal, walang champagne na ibubuhos, walang bote na ihahampas. Gusto ko na dito ay totoo lang ang pag-uusapan.
Dumating si Carlo na nakasuot pa rin ng suit, pero hindi na ito mukhang mamahalin. Gusot na ang damit niya, namamaga ang mga mata niya, at parang hindi siya nakatulog. Pagpasok niya, sinubukan niya agad na lumapit sa akin at hawakan ang kamay ko.
“ Sofia, salamat at pumayag kang makipag-usap,” sabi niya. “Alam ko na nagkamali ako. Pero mahal kita, ikaw ang asawa ko.”
Hindi ako umatras, pero hindi ko rin hinawakan ang kamay niya. Tumayo ako nang tuwid at tumingin ako sa kanya.
“Carlo, umupo ka,” sabi ko. “Mag-usap tayo nang maayos. Hindi dito para mag-iyakan, kundi para linawin ang lahat.”
Umupo siya, pero panay pa rin ang tingin niya sa akin na parang nagmamakaawa. Ilang minuto lang ang lumipas, dumating si Liza. Hindi na siya nakasuot ng wedding gown. Nakasuot siya ng simpleng damit, walang makeup, at halata na hindi rin siya nakatulog. Pagpasok niya, hindi siya tumingin kay Carlo agad. Tumingin siya sa akin, at sa unang pagkakataon, nakita ko sa mga mata niya ang hiya.
“Dra. Sofia, pumunta ako kasi gusto kong marinig ang totoo,” sabi ni Liza. “Hindi ako pumunta para makipag-away ulit.”
Tumango ako. “Mabuti. Kasi ako rin, gusto kong marinig ang totoo mula kay Carlo.”
Tumingin si Prof. Santos kay Carlo. “Carlo, ikaw ang magsalita. Ano ang totoo sa inyong dalawa?”
Huminga si Carlo nang malalim. “ Sofia, si Liza ay nagkamali ako. Nalito ako. Lagi kang wala sa bahay, lagi kang nasa ospital. Si Liza ay lagi siyang nandiyan, lagi siyang nakikinig sa akin. Akala ko iyon ang pagmamahal.”
“Carlo, huwag mong gawing dahilan ang trabaho ko,” sabi ko. “Nasa ospital ako kasi nagliligtas ako ng buhay. Ikaw, nasa ospital ka rin, pero anong ginawa mo? Ginamit mo ang ospital ko para magpanggap na mayaman ka.”
“Sinabi mo sa akin na single ka!” sigaw ni Liza. “Sinabi mo na ikaw ang investor! Sinabi mo na ang ospital ay sa iyo at kapag pinakasalan kita, magiging Mrs. Mendoza ako at magiging maganda ang buhay ko!”
“At sinabi mo sa akin na mahal mo ako at may surprise ka para sa akin,” sabi ko. “Ang surprise mo pala ay kasal mo sa ibang babae sa hotel sa BGC.”
Natahimik si Carlo. Ang mga kamay niya ay nanginginig sa ibabaw ng mesa. Sa wakas ay nagsalita siya sa boses na halos hindi marinig.
“Gusto ko lang maramdaman na ako naman ang importante,” sabi niya. “Sa ospital, ikaw ang Dra. Sofia, ikaw ang anak ng may-ari. Ako, asawa mo lang. Kapag kasama ko si Liza, pakiramdam ko ako ang bida. Pakiramdam ko ako ang mayaman, ako ang CEO, ako ang nagbibigay.”
“Carlo, hindi mo pera ang ibinigay mo,” sabi ko. “Ang condo sa Makati, sa akin iyon. Ang mga card na ginamit mo, supplementary cards ko iyon. Ang titulo ng lupa, ang bank account, ang ospital, lahat iyon ay galing sa pamilya ko. Ang pangalan mo lang ang inilagay ko sa harap kasi asawa kita at nagtiwala ako sa iyo.”
Tumingin si Liza kay Carlo na parang ngayon lang niya nakita ang totoong tao. “Kaya pala kapag nagpapa-check ako ng card mo, laging may tumatawag sa iyo. Kaya pala kapag nagtatanong ako tungkol sa pera, lagi mong sinasabi na si Sofia ang humahawak. Akala ko empleyado mo lang siya.”
“Si Sofia ay hindi ko empleyado,” sabi ni Carlo nang mahina. “Siya ang may-ari.”
Doon ay parang may nabasag sa loob ni Liza, pero hindi na ito galit, kundi pagsisisi. Umiyak siya at tumingin sa akin.
“Dra. Sofia, patawarin mo ako,” sabi niya. “Naniwala ako sa kanya kasi gusto kong umangat. Gusto kong maging mayaman. Gusto kong maging Mrs. Mendoza. Hindi ko inisip na may tunay na misis na masasaktan. Hindi ko inisip na may pamilya na sisirain ako.”
Hindi ako sumagot agad. Naalala ko ang bote na hinampas niya sa ulo ko. Naalala ko ang champagne na ibinuhos niya sa mukha ko. Naalala ko ang pagtulak nila sa akin sa sahig. Masakit pa rin ang sugat sa pisngi ko. Pero nakita ko rin na siya ay niloko rin, at na siya ay bata pa at nagmadali.
“Liza, hindi ko sinasabi na wala kang kasalanan,” sabi ko. “May kasalanan ka. Sinaktan mo ako, hinampas mo ako, pinahiya mo ako sa harap ng lahat. Pero hindi ako ang magpaparusa sa iyo sa pamamagitan ng paghihiganti. Ang ospital ay may proseso. Hindi ka na pwedeng magpatuloy bilang intern dito pagkatapos ng ginawa mo.”
Tumango si Liza at mas lalo siyang umiyak. “Naiintindihan ko po. Magre-resign na po ako. Uuwi muna ako sa probinsya. Gusto kong mag-isip at ayusin ang sarili ko. Hindi ko na po gugustuhin na maging kabit kahit kailan.”
Tumingin ako kay Prof. Santos. Tumango siya. “Liza, ang pag-resign mo ay tama. Hindi ito para sirain ka, kundi para matuto ka. Sana ay gamitin mo ang panahon na ito para maging mas maayos na tao at mas maayos na doktor balang araw, kung pipiliin mo pa rin ang medisina.”
Tumingin si Liza sa akin ulit. “Dra. Sofia, salamat po na hindi ninyo ako sinaktan pabalik. Sana po gumaling na ang sugat ninyo.”
Hindi ako ngumiti nang peke. Tumango lang ako. “Mag-ingat ka, Liza. Sana ay hindi mo na ulitin ito sa ibang babae.”
Pagkatapos umalis ni Liza, kami na lang ni Carlo, si Prof. Santos, at si Mang Ramon ang natira. Doon nagsimula ang pinakamahirap na bahagi.
“Carlo, ngayon ikaw naman,” sabi ko. “Ano ang plano mo? Gusto mo pa bang ayusin ito sa pamamagitan ng pagsisinungaling?”
Umiling si Carlo. “Sofia, gusto kong ayusin. Gusto kong bumalik sa iyo. Hindi ko na uulitin. Bigyan mo ako ng isa pang pagkakataon.”
“Carlo, hindi ito tungkol sa pagkakataon,” sabi ko. “Ito ay tungkol sa tiwala. Ang tiwala ay hindi parang card na pwede mong i-swipe ulit kapag na-decline na. Sinubukan mong magpakasal sa iba habang kasal ka pa sa akin. Sinubukan mong angkinin ang ospital ko. Sinubukan mong gamitin ang pangalan ko para magpanggap.”
“Pero asawa mo ako!” sigaw niya. “Hindi mo ako pwedeng basta iwan!”
“Carlo, asawa kita sa papel,” sabi ko nang kalmado. “Pero ang pagiging asawa ay hindi lisensya para manloko at magnakaw. Kaya ngayon, ako mismo ang magpoprotekta sa sarili ko, sa pamilya ko, at sa ari-arian ko.”
Lumingon ako kay Mang Ramon. “Mang Ramon, pakisabi kay Carlo kung ano ang nakaayos na.”
Binuksan ni Mang Ramon ang folder at binasa niya nang malinaw. “Ang lahat ng bank account na nakapangalan kay Carlo Mendoza ay naka-freeze na. Ang lahat ng supplementary cards ay naka-cut na. Ang pangalan niya ay tinanggal na sa mga dokumento ng ospital bilang investor. Ang condo sa Makati ay nakapangalan kay Dra. Sofia, kaya kailangan niyang umalis doon ngayong linggo. Ang titulo ng lupa at ang mga papeles ng ospital ay naka-secure na sa bahay ni Papa sa Quezon City.”
Namutla si Carlo. “Sofia, saan ako titira? Paano ako mabubuhay?”
“Carlo, tulad ng dati bago mo ako nakilala,” sabi ko. “Nabuhay ka noon nang wala ang pamilya ko. Kaya mo ulit. Hindi kita iiwan na walang-wala, pero hindi mo na rin pwedeng gamitin ang pangalan ko para magpanggap na mayaman ka.”
“At magfa-file ako ng annulment,” sabi ko. “Hindi dahil galit ako, kundi dahil kailangan kong tapusin nang maayos ang isang kasal na sinira mo na. Hindi ako magpapakasal ulit agad, hindi ako maghahanap ng iba. Gusto ko lang na maging malaya ako at maging ako ulit.”
Tumingin si Carlo sa akin na parang ngayon lang niya naintindihan na seryoso ako. Lumuhod siya at hinawakan ang kamay ko.
“Sofia, patawarin mo ako. Hindi ko alam na ganito kalaki ang mawawala sa akin.”
Kinuha ko ang kamay ko nang dahan-dahan. “Carlo, hindi mo naintindihan. Ang nawala sa iyo ay hindi pera. Ang nawala sa iyo ay ako. At hindi mo na ako mababawi sa pamamagitan ng pagluhod.”
Tumayo siya at sa unang pagkakataon, hindi na siya nagmakaawa. Tumango siya at umiyak nang tahimik. “Naiintindihan ko. Kasalanan ko ito. Hindi ko na pipilitin pa.”
Tumingin si Prof. Santos sa akin at tumango na parang proud siya. “Sofia, ang tapang mo. Bilang guro mo, ipinagmamalaki kita. Hindi ka gumanti nang marahas, pero hindi ka rin nagpaapi.”
“Salamat po, Prof,” sabi ko. “Gusto ko lang na maging doktor ulit. Gusto ko na ang ospital ay maging malinis ulit, tulad ng pangarap ni Papa para sa akin.”
Pagkatapos ng pag-uusap, bumalik ako sa operating room. May pasyente na naghihintay, isang matandang babae na kailangan ng agarang operasyon. Nang pumasok ako, ang mga nurse ay tumingin sa akin na parang nag-aalala. Ngumiti ako at sinabi ko, “Handa na ako.”
Sa loob ng sampung oras, nakalimutan ko ang kasal, ang bote, ang champagne, at ang lahat ng sigawan. Ang narinig ko lang ay ang tibok ng puso ng pasyente at ang boses ng team ko. Nang matapos ang operasyon at sinabi ng anesthesiologist na stable na ang pasyente, naramdaman ko ang isang klaseng kapayapaan na matagal ko nang hindi naramdaman.
Pagkatapos ng operasyon, pumunta ako sa bahay ni Papa sa Quezon City. Nagluto si Papa ng sinigang, ang paborito ko mula bata pa ako. Umupo kami sa mesa at kumain nang tahimik, pero hindi na ito tahimik na mabigat. Ito ay tahimik na payapa.
“Anak, kamusta ka?” tanong ni Papa.
“Pagod po, Papa,” sabi ko. “Pero magaan na ang pakiramdam ko. Sa unang pagkakataon, pakiramdam ko ako ulit ang may-ari ng buhay ko.”
Ngumiti si Papa at hinawakan ang kamay ko. “Anak, ang ospital ay sa iyo. Ang buhay mo ay sa iyo. Hindi mo kailangan ng lalaki para maging buo. At kung may dumating man balang araw na karapat-dapat, sana ay mahalin ka niya bilang ikaw, hindi bilang anak ng may-ari.”
Tumango ako at tumingin sa labas ng bintana. Ang mga ilaw ng Quezon City ay kumikislap. Ang sugat sa pisngi ko ay maghihilom din. Ang puso ko ay maghihilom din. Hindi agad, pero maghihilom.
Kinabukasan, bumalik ako sa ospital bilang Dra. Sofia Reyes, hindi bilang misis ni Carlo, hindi bilang babaeng niloko, kundi bilang doktor na may pangarap. Binati ako ng mga nurse nang magalang. Ang iba ay humingi ng tawad sa akin. Tinanggap ko ang mga tawad nila, pero hindi ko na kailangan na ibalik ang lahat sa dati. Ang kailangan ko ay magpatuloy.
Sa hapon, naglakad ako sa hallway ng ospital at nakita ko ang mga batang intern na nag-aaral. Naalala ko ang sarili ko noong nagsisimula pa lang ako. Gusto kong sabihin sa kanila na ang pagiging doktor ay hindi tungkol sa pera o sa pangalan, kundi tungkol sa pagliligtas ng buhay at sa pagiging tapat.
Si Mang Ramon ay lumapit at nag-abot ng isang maliit na kahon. “Dra. Sofia, ito po ang mga susi ng condo at ang mga bagong dokumento. Naka-secure na po lahat.”
“Salamat, Mang Ramon,” sabi ko. “Ngayon, simulan natin ulit. Gusto kong ayusin ang ospital, gusto kong tumulong sa mas maraming pasyente, at gusto kong mamuhay nang tahimik pero masaya.”
Pagsapit ng gabi, umuwi ako sa bahay ni Papa at umupo ako sa balkonahe. Ang hangin ay malamig. Ang mga ilaw ng Maynila ay malayo pero maganda. Huminga ako nang malalim at sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, ngumiti ako hindi dahil sa iba, kundi dahil sa wakas ay ako na ulit ang may-ari ng sarili kong buhay at alam kong magiging mas maganda pa ang bukas para sa akin.
Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw
