Bahagi 3
Akala ni Carlo na pera at sorry lang ang katapat ng ginawa niya, pero sa harap ni Mama ay umamin siya ng totoo at doon ako tuluyang nagising
Hindi agad umalis si Carlo pagkatapos kong ipakita ang screenshot. Nanatili siya sa hallway, nakasandal sa pader, at paulit-ulit na sinasabi na pag-usapan namin nang kami lang dalawa. Sabi ni Angela, wala siyang karapatang magdemand ng kahit ano pagkatapos ng ginawa niya. Isinara ni Angela ang pinto nang dahan-dahan, pero hindi niya ito ni-lock agad, para marinig namin kung aalis na ba talaga si Carlo.
Nakaupo ako sa sofa at pinapakinggan ang mga yapak niya sa labas. Mabigat ang mga hakbang niya, parang hindi niya alam kung aalis ba siya o mananatili. Pagkatapos ng ilang minuto, tumahimik na ang hallway. Hindi ko alam kung gumaan ba ang pakiramdam ko o mas bumigat pa. Ang alam ko lang, nanginginig ang mga kamay ko, pero hindi ako umiyak.
Lumapit si Angela at umupo sa tabi ko. Hindi siya agad nagsalita. Hinawakan lang niya ang kamay ko at hinayaan niya akong huminga. Pagkatapos, sinabi niya, “Liza, okay ka lang ba?” Tumango ako, kahit hindi ako sigurado kung totoo ba ang pagtango ko. Sabi ko, “Pagod lang ako. Pagod na pagod na ako.” At doon ko naramdaman na totoo pala iyon. Hindi lang katawan ko ang pagod, pati puso ko ay pagod na rin.
Kinagabihan, hindi ako makatulog. Nakatingin ako sa kisame ng guest room ni Angela, at paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang boses ni Carlo sa cellphone. Ang sabi niya, maghintay lang ako. Ang sabi niya, magsosorry siya pagbalik niya. Pero habang sinasabi niya iyon, may tawanan ng ibang tao sa background. At sa tuwing naaalala ko ang upuan sa tabi ng driver, sumisikip ang dibdib ko.
Bandang alas onse ng gabi, nag-vibrate ulit ang cellphone ko. Si Carlo ulit. Hindi ko binuksan. Pagkatapos ng ilang minuto, tumawag naman si Mama. Tinitigan ko ang pangalan niya sa screen nang matagal. Alam kong may sasabihin siya na hindi ko pa handang marinig. Pero sinagot ko pa rin, kasi si Mama ko siya.
“Liza, anong nangyayari sa inyo ni Carlo?” Iyon agad ang tanong ni Mama. Hindi galit ang boses niya, pero halatang nag-aalala siya. Sabi niya, tumawag daw si Carlo sa kanya at sinabi nitong umalis ako sa condo at kinancel ko ang wedding reception. Sabi niya, limang araw pa lang daw kaming kasal, at bakit daw ako nagmamadali.
Huminga ako nang malalim bago ako sumagot. “Mama, iniwan niya ako para mag-road trip kasama ang ibang babae.” Tahimik si Mama sa kabilang linya. Pagkatapos, sinabi niya, “Ano? Sigurado ka ba?” Ikinuwento ko sa kanya ang lahat, mula sa tawag ni Carlo, hanggang sa babaeng nakaupo sa tabi niya, hanggang sa pag-cancel ko sa hotel. Hindi ako nagdagdag, hindi ako nagbawas. Gusto kong marinig ni Mama ang totoo, hindi ang bersyon ni Carlo.
Nang matapos ako, matagal na hindi nagsalita si Mama. Pagkatapos, sinabi niya, “Anak, totoo bang sinabi niyang maghintay ka lang at magsosorry siya pagbalik niya?” Sabi ko, “Opo, Mama. Parang ang dali lang sa kanya.” Narinig ko ang buntong-hininga ni Mama. Sabi niya, “Hindi ko inaasahan iyan kay Carlo. Akala ko iba siya.”
Doon ako naluha, pero tahimik lang. Hindi ako humagulgol. Parang may mainit na tubig na dumaloy sa pisngi ko, at pinunasan ko ito agad. Sabi ni Mama, “Bukas, pupuntahan kita kay Angela. Mag-usap tayo nang maayos. Hindi kita huhusgahan.” Pagkatapos ng tawag, mas gumaan ng kaunti ang pakiramdam ko. Hindi dahil naayos na ang lahat, kundi dahil sa unang pagkakataon, hindi ko na kailangang magpaliwanag nang mag-isa.
Kinabukasan ng umaga, maaga pa lang ay may kumatok na sa pinto. Si Carlo. May dala siyang paper bag na may pagkain at isang maliit na bouquet. Nakita ni Angela ang dala niya at hindi niya mapigilang magtaas ng kilay. “Bulaklak?” sabi ni Angela. “Akala mo ba bulaklak ang makakaayos nito?” Hindi sumagot si Carlo. Tumingin lang siya sa akin at sinabi, “Liza, nagdala ako ng almusal mo. Paborito mo ito, di ba?”
Hindi ko kinuha ang pagkain. Umupo ako sa sofa at sinabi ko, “Carlo, kung mag-uusap tayo, dito lang, kasama si Angela.” Nagulat si Carlo. Sabi niya, “Bakit kailangan pa ng ibang tao? Mag-asawa tayo, kaya natin itong ayusin nang tayong dalawa lang.” Umiling ako. Sabi ko, “Kasi sa tuwing tayong dalawa lang, ako ang laging nagpapatawad, at ikaw ang laging nangangako.”
Umupo si Carlo sa tapat ko. Hawak niya pa rin ang paper bag, at halatang hindi niya alam kung saan ito ilalagay. Sa wakas, inilagay niya ito sa mesa. Tumingin siya sa akin at nagsimulang magpaliwanag. Sabi niya, matagal na raw niyang pinangako ang trip na iyon, bago pa man kami magpakasal. Sabi niya, nahihiya siyang umatras, kasi siya ang nag-oo sa organizer. Sabi niya, akala niya maiintindihan ko, kasi mabait daw ako.
Tinanong ko siya, “Kailan mo siya pinangakuan?” Natigilan si Carlo. Tumingin siya sa sahig, at saka sumagot nang mahina. “Bago pa tayo kumuha ng marriage certificate.” Doon ako napahinto. Ibig sabihin, bago pa man kami maging mag-asawa sa papel, alam na niya na aalis siya. Alam na niya na may trip siya kasama ang ibang babae. Pero hindi niya sinabi sa akin. Hinintay niya pang makuha namin ang certificate, at saka siya umalis.
“ Bakit hindi mo sinabi sa akin noon pa?” tanong ko. Sabi ni Carlo, “Kasi alam kong magagalit ka. Alam kong hindi ka papayag. At ayokong mag-away tayo bago ang kasal.” Napatawa ako nang mapait. “Kaya mas pinili mong magsinungaling sa akin? Mas pinili mong itago?” Hindi siya nakasagot agad. Sabi niya, “Hindi ko naman itinago, hindi ko lang nasabi.”
At doon lumabas ang mas malinaw na katotohanan. Inamin ni Carlo na sinabi niya sa grupo na okay lang sa akin ang pag-alis niya. Sinabi niya sa organizer na understanding daw ang misis niya, at cool daw ako sa ganitong mga trip. Sabi niya, gusto niya lang daw na hindi siya magmukhang masama sa harap ng grupo. Gusto niyang isipin ng mga tao na sinusuportahan siya ng misis niya. Pero ang totoo, hindi niya man lang ako tinanong kung okay ba talaga sa akin.
“Carlo, bakit siya ang ayaw mong biguin, at ako ang binigo mo?” tanong ko. Tumingin siya sa akin at sinabi, “Hindi ko naisip na ganito kalala ang magiging reaksyon mo.” At doon ko naramdaman ang pinaka malaking kirot. Para sa kanya, reaksyon ko lang ang problema. Hindi ang ginawa niya. Hindi ang pag-iwan niya. Ang tingin niya, nag-overreact ako.
Sinubukan pa niyang paliitin ang lahat. Sabi niya, “Wala namang nangyari sa amin. Magkatabi lang kami sa sasakyan, nag-usap lang kami tungkol sa ruta.” Sabi niya, huwag daw akong mag-isip ng kung ano-ano. Sabi niya, paranoid daw ako, at masyado akong nagseselos. Sabi niya, mas malaking pagkakamali daw ang pag-cancel ko ng wedding reception, kasi pera ang nawala.
Tumingin ako sa kanya at naramdaman kong mas malinaw na ako ngayon, kahit masakit. Sabi ko, “Carlo, hindi ako nagseselos sa upuan. Nasasaktan ako kasi ako ang misis mo, pero ako ang huli mong inisip.” Hindi siya sumagot. Sabi niya, “Nag-sorry na ako, di ba? Ano pa ang gusto mo?” At doon ko naalala ang lahat ng dati kong pagpapatawad.
Naalala ko ang mga dating pagkakataon na pinili niya ang mga kaibigan niya kaysa sa akin. Naalala ko ang mga araw na late siyang umuuwi at ako ang naghihintay. Naalala ko ang mga pangako na “sa susunod, babawi ako.” At sa bawat pagkakataon, ako ang nag-ayos. Ako ang nagsabi na okay lang. Ako ang nagpatawad. Kaya pala akala niya, ganito rin ang mangyayari ngayon. Akala niya, maghihintay lang ako ulit.
Sinabi ko sa kanya, “Carlo, hindi ko na kaya na ako lagi ang mag-aayos.” Tumingin siya sa akin at sinabi, “Kaya ka ba nag-ipon ng ebidensya? Kaya mo ba kinunan ng screenshot ang refund?” Galit ang boses niya nang sabihin niya iyon. Sabi niya, hindi daw ako nagtiwala sa kanya. Sabi niya, plinano ko raw ang pag-alis. Sabi niya, ako raw ang sumira sa kasal namin.
Sumagot si Angela bago pa ako makasagot. “Carlo, ikaw ang sumira. Si Liza, nag-iingat lang siya sa sarili niya.” Tumingin si Carlo kay Angela at sinabi, “Wala kang pakialam dito, kaibigan ka lang.” Tumayo si Angela at sinabi, “Kaibigan ako, kaya may pakialam ako. Kung hindi mo kayang alagaan ang kaibigan ko, ako ang mag-aalaga sa kanya.”
Pagkatapos ng pag-uusap na iyon, umalis si Carlo nang hindi nagpapaalam. Naiwan kami ni Angela sa sala, tahimik. Nakaupo ako at pinagmamasdan ang paper bag na iniwan niya sa mesa. Hindi ko ito binuksan. Hindi ko kailangan ng pagkain mula sa kanya. Ang kailangan ko ay malinaw na desisyon.
Noong hapong iyon, nagdesisyon ako ng isang maliit pero mahalagang bagay. Pupunta ako sa City Hall nang mag-isa para magtanong tungkol sa proseso ng annulment. Hindi para mag-file agad, kundi para malaman ko kung ano ang mga hakbang. Gusto kong malaman kung ano ang karapatan ko. Gusto kong malaman kung ano ang kailangan kong ihanda. Ayokong magdesisyon nang hindi ko alam ang totoo.
Pagdating ko sa City Hall, pumila ako at naghintay. Nang ako na ang tinawag, mahinahon kong tinanong ang staff kung ano ang proseso. Sinabi niya na kailangan naming pareho na humarap, at kailangan ng mga dokumento tulad ng marriage certificate. Sinabi niya na hindi ito madali at hindi ito mabilis, pero may proseso. Tumango ako at nagpasalamat. Paglabas ko ng City Hall, mabigat pa rin ang dibdib ko, pero mas malinaw na ang isip ko. Hindi na ako nangangapa sa dilim.
Pag-uwi ko kay Angela, tinawagan ko si Mama. Ikinuwento ko sa kanya ang sinabi ni Carlo, na bago pa man kami ikasal, nangako na siya sa organizer. Ikinuwento ko rin na sinabi niya sa grupo na okay lang sa akin, kahit hindi naman totoo. Tahimik si Mama, at pagkatapos ay sinabi niya, “Anak, kung hindi ka na masaya, hindi kita pipilitin na manatili. Ang gusto ko lang, sigurado ka sa desisyon mo.”
Nang gabing iyon, nag-message ulit si Carlo. Sabi niya, babayaran daw niya ang ₱32,000 na nawala. Sabi niya, magpa-rebook daw kami ng wedding reception at ayusin namin ang lahat. Sabi niya, bibili siya ng mas malaking bouquet at mas masarap na pagkain. Binasa ko ang message niya nang paulit-ulit. At doon ko naisip na hindi niya pa rin naiintindihan.
Sumagot ako ng isang linya lang. “Hindi pera ang nawala sa akin.” Pagkatapos kong ipadala iyon, inilagay ko ang cellphone ko sa mesa at hindi ko na ito tiningnan. Alam ko na hindi pa tapos ang kuwento. Alam ko na kailangan pa naming magkita sa condo namin sa Quezon City para pag-usapan ang mga gamit ko, ang mga papeles, at ang susunod na hakbang. Pero sa unang pagkakataon, hindi ako natatakot sa pag-uusap na iyon. Alam ko na kung ano ang gusto kong protektahan. At alam ko na hindi na ako ang babaeng maghihintay lang.
Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖
Bahagi 4
Sa condo namin sa Quezon City ko siya hinarap kasama si Mama at Angela, at doon niya rin inamin na ako ang pinili niyang saktan
Pagdating namin sa condo namin sa Quezon City, tahimik ang hallway. Hawak ni Mama ang kamay ko, at nasa likod ko si Angela dala ang bag ko na may mga dokumento. Hindi ako nagmamadali. Bawat hakbang ko ay mabigat, pero buo ang loob ko. Alam kong ito na ang huling pag-uusap na kailangan kong gawin nang harapan. Hindi para makipag-away, kundi para tapusin ang lahat nang maayos.
Pagbukas ko ng pinto gamit ang susi na iniwan ko noon, naamoy ko agad ang nilutong pagkain. Malinis ang sala. Maayos ang mga unan sa sofa. Nakapatong sa mesa ang dalawang baso at isang plato ng prutas. Halatang pinaghandaan ni Carlo ang pagdating ko. Nakaupo siya sa sofa, nakasuot ng maayos na polo, at pilit na nakangiti. Pero nakita ko agad ang kaba sa mga mata niya.
“Liza, dumating ka,” sabi ni Carlo at tumayo siya. Sinubukan niya akong yakapin. Humakbang ako paatras. Hindi ako galit, pero hindi ko na kaya na yakapin siya na parang walang nangyari. Sabi ko, “Carlo, maupo tayo. Mag-usap tayo nang maayos, kasama si Mama at si Angela.” Tumingin si Carlo kay Mama at kay Angela at halatang hindi niya inaasahan na kasama ko sila. Sabi niya, “Bakit kailangan pa sila? Tayo lang dapat ang mag-usap.”
Sumagot si Mama nang mahinahon pero matigas. “Carlo, anak, nandito ako kasi anak ko si Liza. Gusto kong marinig mismo mula sa iyo kung ano ang nangyari.” Umupo si Carlo at pinagsiklop niya ang mga kamay niya. Tumingin siya sa akin at sinabi, “Liza, bumalik ka na. Ayusin natin ito. Kalimutan na natin ang trip, kalimutan na natin ang hotel. Magsimula ulit tayo.”
Tumingin ako sa kanya at sumagot ako nang diretso. “Carlo, hindi na. Hindi na tayo puwedeng magsimula ulit na parang walang nangyari.” Sabi niya, “Bakit? Nag-sorry na ako, di ba? Nagdala ako ng pagkain, naglinis ako ng bahay, naghanda ako. Ano pa ang kulang?” Napabuntong-hininga ako. Sabi ko, “Carlo, ang kulang ay ang pag-intindi mo. Hindi mo pa rin naiintindihan kung bakit ako nasaktan.”
Doon nagsimulang uminit ang usapan. Tumaas ang boses ni Carlo. “Dati naman nagpapatawad ka! Dati, kahit late ako, okay lang sa iyo. Dati, kahit nakakalimutan ko ang mga plano natin, sinasabi mong okay lang. Bakit ngayon hindi na?” Tinitigan ko siya at sinabi ko ang totoo na matagal ko nang gustong sabihin. “Dati, akala ko magbabago ka. Dati, akala ko kapag nagpatawad ako, maiintindihan mo na. Pero ngayon, nakita ko na ang pagpapatawad ko ang ginagamit mo para ulitin ang ginawa mo.”
Sinubukan ni Carlo na ibaling ang usapan kay Angela. “Ikaw, Angela, ikaw ang bumubuyo kay Liza, ano?” Sabi niya, “Simula nang tumira siya sa iyo, nag-iba na siya.” Tumayo si Angela at hindi siya nagpatinag. “Carlo, hindi ako ang nagbago kay Liza. Ikaw ang nagbago sa kanya, sa ginawa mo.” Sabi ni Angela, “Kung talagang mahal mo siya, hindi mo siya iiwan para sa ibang tao pagkatapos ng limang araw.” Hindi nakasagot si Carlo. Tumingin lang siya sa sahig.
Nagsalita si Mama. “Carlo, nabasa ko ang mga message mo kay Liza. Nabasa ko ang sinabi mong maghintay lang siya.” Hinawakan ni Mama ang kamay ko. “Anak ko siya. Alam ko kung paano siya maghintay. Naghintay siya sa iyo noon, at naghintay siya ngayon. Pero hindi mo siya puwedeng pilitin na maghintay habang ikaw ay nagsasaya kasama ang iba.” Nang marinig ni Carlo ang boses ni Mama, mas lalo siyang yumuko. Sabi niya, “Mama, hindi ko po sinasadya na saktan siya.”
“Pero sinaktan mo ako,” sabi ko. “At pinili mo akong saktan.” Doon na umamin si Carlo nang mas malinaw kaysa dati. Sabi niya, “Liza, aaminin ko. Natakot akong magmukhang masama sa harap ng grupo. Natakot akong sabihin nila na takot ako sa misis ko. Kaya sinabi ko sa kanila na okay lang sa iyo. Sinabi ko sa organizer na cool ka at understanding ka. Gusto kong isipin nila na sinusuportahan mo ako.” Huminga siya nang malalim at nagpatuloy. “Pero ang totoo, hindi kita tinanong. Hindi ko inisip kung ano ang mararamdaman mo. Ang inisip ko lang ay ang sarili ko.”
Nang marinig ko iyon, hindi ako natuwa. Nasaktan pa rin ako, pero sa wakas, narinig ko ang totoo. Hindi na niya sinabi na nag-overreact ako. Hindi na niya sinabi na paranoid ako. Inamin niya na ako ang pinili niyang saktan para hindi siya mapahiya sa ibang tao. At doon ko naramdaman na hindi ko na kailangang magduda sa sarili ko. Tama ang naramdaman ko. Tama ang desisyon kong umalis.
Kinuha ko ang bag ko at inilabas ang folder na may pangalang Ebidensya. Inilagay ko sa mesa ang marriage certificate namin, ang screenshot ng ₱48,000 na refund mula sa hotel, at ang sulat na iniwan ko noon. Hindi ko ito ginawa para takutin siya. Ginawa ko ito para ipakita na seryoso ako. Sabi ko, “Carlo, ito ang mga natira. Ang marriage certificate na limang araw pa lang. Ang refund na ₱48,000. At ang sulat na sinabi kong ayoko na.” Tumingin si Carlo sa mga papeles at hindi siya makatingin sa akin nang diretso.
Sinabi ko sa kanya nang malinaw kung ano ang poprotektahan ko. “Carlo, ang ₱48,000 na refund ay mananatili sa sarili kong bank account. Hindi ito para sa bagong wedding reception. Hindi ito para sa trip mo. Ito ang pera na ako ang nagbayad mula sa sarili kong ipon, at ako ang magdedesisyon kung paano ito gagamitin.” Tumango si Carlo, kahit halatang nahihirapan siya. Sabi niya, “Liza, babayaran ko ang ₱32,000 na nawala. Ako ang magbabayad, pangako.” Sabi ko, “Hindi lang iyon ang bayaran mo. Ang kailangan ko ay pumirma ka na magkasama tayong pupunta sa City Hall para simulan ang proseso ng annulment. Hindi ako magpapaloko ulit sa pangako lang.”
Tumingin si Carlo sa akin at sa wakas, hindi na siya nagdahilan. Sabi niya, “Sasama ako. Pupunta ako sa City Hall kasama mo.” Narinig ni Mama ang sinabi niya at tumango. Sabi ni Mama, “Carlo, sana tuparin mo iyan. Hindi para sa akin, kundi para kay Liza.” Tumango si Carlo at sinabi, “Opo, Mama. Naiintindihan ko na ngayon. Hindi ko na puwedeng ayusin ito sa sorry lang.”
Pagkatapos, kinuha ko ang mga personal na gamit ko na naiwan sa condo. Ang mga dokumento ko, ang mga damit ko, at ang mga bagay na sa akin talaga. Hindi ako kumuha ng kahit ano na hindi sa akin. Hindi ako naghanap ng gulo. Gusto ko lang umalis nang may dignidad. Habang nag-iimpake ako, tahimik lang si Carlo na nakatingin. Sabi niya, “Liza, kung aalis ka, ano ang sasabihin ko sa grupo?” Tumingin ako sa kanya at sinabi ko, “Sabihin mo ang totoo. Sabihin mo na kinancel natin ang kasal dahil iniwan mo ang misis mo.” Hindi siya nakasagot. At doon niya naramdaman ang bigat ng ginawa niya.
Bago kami umalis, humarap si Carlo kay Mama at kay Angela. Sabi niya, “Pasensya na po. Alam ko na ako ang may kasalanan.” Hindi siya humingi ng tawad na parang gusto niyang patawarin siya agad. Sa unang pagkakataon, parang totoo ang paghingi niya ng tawad. Sabi ni Mama, “Carlo, sana matuto ka. Sana sa susunod, hindi mo na uulitin ito sa ibang tao.” Tumango si Carlo at hindi na siya nagsalita pa. Paglabas namin ng condo, hindi ako lumingon. Hindi dahil galit ako, kundi dahil alam kong tapos na ang kabanatang iyon.
Sumakay kami sa sasakyan ni Angela at dumiretso kami sa isang maliit na kainan malapit sa Quezon City. Umorder si Mama ng sabaw at kanin para sa akin. Sabi niya, “Kumain ka, anak. Kailangan mong lumakas.” Kumain ako at sa unang pagkakataon pagkatapos ng maraming araw, naramdaman kong gutom ako. Hindi ako kumain dahil kailangan ko lang, kumain ako dahil gusto ko nang alagaan ang sarili ko. Tumawa si Angela at sinabi, “Sa wakas, nakakain ka na rin nang maayos.” Ngumiti ako at sinabi, “Oo, at masarap pa.”
Kinabukasan, pumunta kami ni Carlo sa City Hall tulad ng napag-usapan namin. Hindi kami nag-away. Hindi kami sumigaw. Ipinakita namin ang marriage certificate at nagtanong kami tungkol sa mga susunod na hakbang. Pinirmahan namin ang mga papel na kailangan para simulan ang proseso. Habang pinipirmahan ko ang pangalan ko, nanginginig ang kamay ko, pero hindi ako nagdalawang isip. Alam ko na hindi ito ang katapusan ng buhay ko. Ito ang simula ng paggalang ko sa sarili ko.
Pagkatapos ng City Hall, naglakad kami palabas nang magkahiwalay. Hindi na kami nag-usap tungkol sa nakaraan. Sabi ni Carlo, “Liza, mag-ingat ka.” Sabi ko, “Ikaw rin, Carlo. Sana matuto ka talaga.” At doon kami naghiwalay nang maayos. Walang sigawan, walang paninisi. May lungkot pa rin, pero may linaw na.
Sa mga sumunod na linggo, bumalik ako sa trabaho ko at mas pinili kong tumutok sa sarili ko. Nag-ayos ako ng mga gamit ko sa apartment ni Angela, at dahan-dahan akong nag-ipon para sa sarili kong lugar. Tinawagan ko si Mama araw-araw, at minsan ay nagluluto kami nang magkasama. Natutunan kong matulog nang maaga, kumain nang maayos, at hindi na maghintay sa message ng ibang tao para maging masaya. Natutunan kong ang pagmamahal sa sarili ay hindi pagiging makasarili. Ito ay pagprotekta sa puso na minsan nang nasaktan.
Minsan, naiisip ko pa rin ang pulang marriage certificate at ang picture naming dalawa na nakangiti. Hindi ko na ito tinitingnan nang may galit. Tinitingnan ko ito bilang paalala na minsan, nagmahal ako nang totoo, at pinili kong umalis nang totoo rin. Hindi ako nagsisisi na nagmahal ako. Nagsisisi lang ako na hinayaan kong ako lagi ang maghintay. Pero ngayon, hindi na ako naghihintay sa sorry ng iba para maging buo.
Ngayon, kapag tumitingin ako sa bintana ng apartment ni Angela sa Makati at nakikita ko ang ilaw ng lungsod, hindi na ako nalulungkot. Naiisip ko ang kinabukasan na ako ang pipili. Isang kinabukasan na may tahimik na umaga, may mainit na kape, may trabaho na gusto ko, at may mga taong tunay na nagmamahal sa akin. Alam kong hindi pa tapos ang lahat ng proseso, pero alam kong hindi na ako babalik sa paghihintay na walang katiyakan.
At sa unang pagkakataon pagkatapos ng limang araw na iyon, natulog ako nang mahimbing, alam kong bukas ay akin na ulit.
Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨
