AKALA NILA NASA COMA AKO MATAPOS ANG TRAHEDYA, PERO NANG BULUNGAN AKO NG FIANCÉE KO NA DAPAT AKONG MAWALA BAGO MAG-BIYERNES, MINULAT KO ANG AKING MGA MATA
Agad na lumakad si Teresa patungo sa pintuan at pinihit ang lock ng Room 802.
Bumalik siya sa gilid ng higaan, nanlalaki ang mga mata at hawak ang kanyang dibdib.
“Gising kayo, Sir Julian?” bulong niya sa tono ng labis na pagkabigla.
“Mula pa noong unang araw, Teresa,” sagot ko habang dahan-dahang iniuunat ang naninigas kong leeg.
Pinindot ko ang pribadong intercom na nakakabit sa ilalim ng kutson papunta sa personal na linya ni Dr. Ramos.
Sa loob ng 2 minuto, pumasok si Dr. Ramos gamit ang kanyang sariling master key.
“Julian, narinig mo na ba ang banta?” tanong ng doktor habang mabilis na tinitingnan ang aking vital signs.
“Narinig ko ang lahat,” mariin kong tugon. “Gusto ni Clarisse at Ronald na mawala ako bago sumapit ang Biyernes ng 10 ng umaga.”
“Anong balak natin?” tanong ni Dr. Ramos. “Maaari kitang ilipat sa ibang pasilidad ngayon din.”
“Hindi,” sagot ko. “Kung tatakbo ako ngayon, itutuloy nila ang palsipikadong emergency takeover sa Biyernes. Mawawala ang buong kumpanya na binuo ng aking pamilya sa loob ng 30 taon. Haharapin natin sila gamit ang sarili nilang bitag.”
Tumingin ako kay Teresa.
“Teresa, kailangan ko ang tulong mo.”
“Gagawin ko po ang lahat, Sir. Kayo lang ang nagbigay ng disenteng trabaho at nagpaaral sa anak ko,” mabilis niyang sagot nang walang pag-aalinlangan.
Inilatag ko ang plano para sa nalalabing 40 oras bago ang Biyernes.
May nakatagong USB flash drive sa loob ng aking penthouse sa ika-24 na palapag sa Taguig.
Nasa loob iyon ng lumang relo sa aking study table.
Naglalaman iyon ng kumpletong kopya ng orihinal kong huling habilin, mga bank statements na nagpapatunay ng mga iligal na paglilipat ng pondo ni Ronald nitong nakaraang 6 na buwan, at ang personal kong authorization sa pamamahala.
“Pumunta ka sa penthouse mamayang gabi, Teresa,” bilin ko. “Ipakita mo ang cleaning badge mo. Kunin mo ang flash drive sa ilalim ng lalagyan ng relo. Huwag mong kakausapin kahit sino.”
Tumango si Teresa.
Bumaling ako kay Dr. Ramos.
“Kailangan ko ng 2 secret security cameras dito sa loob ng silid. Ilagay ang isa sa loob ng smoke detector at ang isa sa ilalim ng flower stand na nakaharap sa aking kama. At tawagan mo si Fiscal Tan. Sabihin mong ihanda ang preliminary complaints para sa fraud, falsification, at conspiracy.”
Kinabukasan, araw ng Huwebes, ganap na 8 ng gabi.
Bumukas ang pinto ng aking silid matapos kumatok ang isang lalaking naka-uniporme ng laboratory technician.
Hindi siya taga-ospital.
Sa likod niya, pumasok si Ronald.
Nakapikit ako at pinalalim ang aking paghinga gaya ng itinuro ni Dr. Ramos.
“Siguraduhin mong hindi mapapansin sa toxic screen,” mariing utos ni Ronald sa lalaki habang nakaturo sa IV drip ko.
May inilabas ang lalaki na isang maliit na 10ml glass vial mula sa kanyang bulsa.
Sa sulok ng kisame, tahimik na kumikislap ang maliit na pulang ilaw ng nakatagong camera.
Bago pa man maikabit ng lalaki ang hiringgilya sa aking dextrose, bumukas ang pinto ng banyo sa loob ng suite.
Lumabas ang 2 security officers ng ospital kasama si Dr. Ramos na may dalang audio recorder.
“Huwag kayong kikilos,” malamig na sabi ng opisyal.
Nalaglag ang vial sa sahig at nabasag.
Napaurong si Ronald, namumutla ang buong mukha. “Anong ibig sabihin nito, Ramos? Sinusubukan ko lang alamin ang kalagayan ng pinsan ko!”
“Nasa video ang bawat kilos mo, Ronald,” sagot ni Dr. Ramos habang pinipigilan ng mga security guard ang huwad na technician.
Hindi nagising ang hinala ni Ronald na ako mismo ang nagplano ng lahat, dahil nanatili akong nakapikit at hindi gumagalaw sa kama.
Dinala ng mga guwardiya si Ronald at ang technician sa secure room sa ground floor para sa interogasyon kasama ang mga pulis.
Ngunit may 1 pa ring hindi nakakaalam ng totoo: si Clarisse.
Hindi alam ni Clarisse na nahuli na ang kanyang kasabwat.
Dumating ang Biyernes ng umaga.
Sa ika-18 palapag ng Valderama Tower sa Makati, nagtipon ang 12 miyembro ng board of directors sa malaking boardroom.
Nandoon si Atty. Mendoza, hawak ang 4 na set ng mga dokumento para sa paglipat ng pamamahala.
Nandoon din si Clarisse, nakasuot ng itim na dress, may hawak na mamahaling leather bag, at nakaupo sa tabi ng bakanteng upuan ng Chairman.
“Ginoong mga direktor,” panimula ni Atty. Mendoza ganap na 10 ng umaga. “Dahil sa kawalan ng malay ni Julian Valderama at sa kawalan ng pag-asang magising siya ayon sa mga naunang ulat, kailangan nating ibigay ang buong kapangyarihan kay Clarisse bilang itinalagang tagapamahala ng kanyang mga personal na ari-arian at mga shares.”
Tumayo si Clarisse at nagkunwaring nagpupunas ng gilid ng kanyang mga mata.
“Wala akong ibang hangad kundi ang maprotektahan ang kumpanyang minahal ni Julian,” malumanay niyang pahayag sa harap ng mga negosyante. “Hinihiling ko ang inyong pirma sa Resolution 104 para mailipat ang 500 milyong contingency fund at ang kontrol sa aming 15 commercial projects.”
Isa-isang inabot ng mga board member ang kanilang mga panulat.
“Maghintay kayo,” umalingawngaw ang isang tinig mula sa pinto.
Bumukas nang malakas ang 2 pinto ng boardroom.
Pumasok si Teresa, may dalang 1 laptop at 3 makakapal na folder.
Napakunot ang noo ni Clarisse at nagdilim ang kanyang mukha.
“Sino ang nagpapasok sa tagalinis na ‘yan dito? Tawagin ang gwardya!” bulyaw ni Clarisse, nawala ang kanyang maamong anyo.
“Sandali lang, Miss Clarisse,” pumasok si Fiscal Tan, kasama ang 2 unipormadong pulis. “Dala namin ang legal order para pigilan ang pirmahan.”
“Wala kayong karapatan!” sigaw ni Atty. Mendoza. “Comatose ang may-ari ng shares na ito!”
Sa sandaling iyon, dahan-dahang gumulong ang isang wheelchair papasok sa gitna ng silid.
Natahimik ang buong boardroom.
Tumigil ang paghinga ng mga direktor.
Nakatayo ang aking likod, maayos ang aking suot na dark blue suit, at diretso ang tingin ko sa mga mata ni Clarisse.
“Sino ang may sabing hindi na ako magigising, Clarisse?” tanong ko sa buong silid.
Napaatras si Clarisse hanggang sa tumama ang kanyang mga hita sa gilid ng mesa.
Nabitawan niya ang kanyang mamahaling bag at nanginig ang kanyang mga labi.
“J-Julian…? P-paano…?”
“Gusto mo akong mawala bago mag-Biyernes, hindi ba?” sabi ko nang may buong lamig sa aking boses. “Para mailipat ang 500 milyon kapag tumigil na akong huminga.”
“Hindi totoo ‘yan! Nagsisinungaling ka! Deliryo lang ‘yan dahil sa gamot!” sigaw ni Clarisse, pilit lumalapit sa mga miyembro ng board. “Wag kayong maniwala sa kanya! Wala siyang ebidensya!”
Ikinabit ni Teresa ang USB flash drive sa projector ng silid.
Lumabas sa malaking monitor ang malinaw na video recording mula sa Room 802 noong Huwebes ng gabi.
Kitang-kita sa screen ang mukha ni Ronald habang inuutusan ang pekeng technician na lagyan ng lason ang aking IV drip, at ang detalyadong pag-amin ng technician matapos siyang hulihin ng mga pulis.
Sumunod na lumabas ang audio recording noong Miyerkules ng hapon.
Malinaw na umalingawngaw ang boses ni Clarisse sa mga speakers ng boardroom:
“Mawala ka na sana bago mag-Biyernes, Julian. Mas mabilis naming makukuha ang 500 milyong pondo kapag tuluyan nang huminto ang paghinga mo.”
Napatayo ang 12 miyembro ng board of directors.
“Ito rin ang mga bank records mula sa 3 offshore accounts sa Singapore,” patuloy ko habang inilalapag ni Fiscal Tan ang mga papeles sa mesa. “Pinatutunayan dito na naglipat si Ronald at Clarisse ng kabuuang 45 milyong piso mula sa operating budget papunta sa kanilang pribadong kumpanya nitong nakaraang 6 na buwan. At inihanda nila ang sabwatan para putulin ang preno ng aking sasakyan sa C5.”
“Julian, pakinggan mo ako… natukso lang ako! Si Ronald ang may pakana ng lahat!” lumuhod si Clarisse sa sahig, umiiyak at inaabot ang aking pantalon. “Mahal kita, Julian! Patawarin mo ako, pakiusap!”
Tiningnan ko siya nang walang bakas ng awa.
“Hindi pag-ibig ang tawag sa paghihintay na huminto ang hininga ng taong nagtiwala sa iyo, Clarisse. Pera at kasakiman lang ang laman ng puso mo.”
Lumapit ang mga pulis at pinosasan si Clarisse sa harap ng lahat ng opisyal ng kumpanya.
Pinosasan din si Atty. Mendoza dahil sa pamemeke ng mga legal na dokumento at pakikipagsabwatan sa tangkang pagwasak sa pondo.
“Ilabas ninyo sila,” utos ko sa mga awtoridad.
Habang hinihila si Clarisse palabas ng ika-18 palapag, umiiyak siya at nagmamakaawa, ngunit walang sinuman sa mga empleyado o direktor ang nag-angat ng tingin para tulungan siya.
Nang sumara ang pinto ng boardroom, bumalik ang katahimikan.
Tumingin ako sa 12 miyembro ng board.
“Ipinapawalang-bisa ko ang lahat ng kasunduan na inihanda nitong nakaraang 5 araw. Mula sa araw na ito, magkakaroon ng kumpletong audit sa bawat departamento ng kumpanya.”
Tumango ang lahat ng direktor bilang pagsang-ayon at paggalang.
Bumaling ako kay Teresa, na nakatayo pa rin nang tahimik sa tabi ng pinto, hawak ang kanyang simpleng bag.
“Teresa,” tawag ko.
“Po, Sir Julian?”
“Simula sa susunod na buwan, hindi ka na maglilinis ng opisina o ng penthouse.”
Bahagyang yumuko si Teresa at nag-alala ang kanyang mukha. “Tatanggalin niyo po ako, Sir?”
“Hindi,” nakangiti kong sagot. “Ikaw ang mamamahala sa Valderama Family Educational Foundation na may 20 milyong taunang pondo para sa mga anak ng mga manggagawa. Ibibigay ko sa ‘yo ang opisina sa ika-10 palapag, kasama ang tamang pasahod at benepisyo para sa buong pamilya mo.”
Napaiyak si Teresa sa labis na pasasalamat at yumukod sa akin.
“Salamat po, Sir Julian… Maraming, maraming salamat po.”
“Ako ang dapat magpasalamat sa ‘yo, Teresa,” tugon ko. “Dahil sa gitna ng mga taong nabubuhay sa yaman ngunit puno ng pagkukunwari, ang katapatan ng isang tulad mo ang nagligtas sa aking buhay.”
Tumayo ako mula sa aking wheelchair nang dahan-dahan ngunit matatag.
Kahit may kirot pa sa aking mga tadyang, malinaw sa akin ang natutunan ko sa nakalipas na 5 araw:
Ang tunay na yaman ay hindi nasusukat sa dami ng kontrata o sa tamis ng mga salita ng mga taong nakapaligid sa iyo, kundi sa katapatan ng mga taong nananatiling totoo sa oras na wala ka nang maibigay.
