“Ang Tamis ng Labi Mo… Puwede Ba Nating Ulitin ang Halik?” Akala Ko, Nawalan Lang ng Alaala ang Lalaking Dumurog sa Puso Ko—Pero Nang Bumalik Ako sa Ospital, Isang Lihim ang Naghihintay na Sisira sa Lahat ng Pinaniwalaan Ko
“Ang tamis ng labi mo. Puwede ba nating i-lock ang pinto at maghalikan ulit?”
Iyan ang sinabi ng lalaking minsang dumurog sa puso ko, habang nakahiga siya sa hospital bed at nakangiting parang inosenteng bata.
Nakalimutan niya ang lahat ng kasalanan niya sa akin.
Nakalimutan niyang ginawa niya akong kapalit ng babaeng tunay niyang minahal.
Pero ang pinakamasakit?
Ako ang babaeng pinipilit niyang manatili sa tabi niya ngayon—at ako rin ang babaeng halos masira ang buhay dahil sa kanya.
“Ano’ng sinabi mo?” mariing tanong ko.
Ngumiti si Adrian Villareal, ang lalaking dati kong minahal nang higit pa sa sarili ko.
“Ang sabi ko, puwede ba nating ulitin? Kahit isang beses lang.”
Napapikit ako sa matinding pagkainis.
Grabe talaga ang lalaking ito!
Kahit nawalan ng alaala, hindi pa rin nawala ang pagiging tuso niya.
Noong hindi pa siya naaksidente, malamig siyang makitungo sa akin. Halos hindi niya ako tingnan kapag magkasama kami.
Pero ngayong hindi na niya maalala ang nakaraan, bigla siyang naging malambing.
At ang mas nakakainis, mukha siyang seryoso!
“Managinip ka na lang!” singhal ko.
Tumalikod ako at naglakad papunta sa pinto.
“Sandali! Saan ka pupunta?”
“Sa CR!”
“Samahan kita!”
Napahinto ako.
Dahan-dahan akong lumingon.
“Adrian, hindi ako bata. Kaya kong pumunta sa CR nang mag-isa. Manatili ka riyan!”
Agad siyang tumahimik.
Parang batang napagalitan, maingat siyang humiga at hinila ang kumot hanggang dibdib.
“Sige. Hihintayin na lang kita.”
Hindi ko alam kung matatawa ako o maiinis.
Dati, kahit umiyak ako sa harapan niya, hindi siya natinag.
Ngayon, isang pagsimangot ko lang, sumusunod na siya.
Pero hindi ibig sabihin niyon ay nakalimutan ko na ang lahat.
Pagkalabas ko ng kuwarto, saka ko pinulot ang cellphone na nahulog ko kanina.
Pagbukas ko, nanlamig ang mga daliri ko.
Pitong missed calls.
Lahat galing kay Marco Reyes.
May mensahe rin siya.
“Mika, nasaan ka? Bakit hindi mo sinasagot ang tawag ko? Pupuntahan na ba kita sa condo? Nag-aalala na kami ni Basti.”
Dalawang minuto pa lang mula nang matanggap ko iyon.
Napatingin ako sa pinto ng hospital room.
Hindi puwedeng malaman ni Marco na narito ako.
Lalong hindi puwedeng malaman ni Basti.
Si Sebastian, o Basti, ang munting anak kong limang taong gulang.
Siya ang dahilan kung bakit pinilit kong bumangon matapos ang lahat ng nangyari sa amin ni Adrian.
At siya rin ang dahilan kung bakit ayaw ko nang balikan ang nakaraan.
Mabilis kong tinawagan si Marco.
Sa isang bahay sa Quezon City, nakahiga si Marco sa tabi ni Basti nang tumunog ang cellphone niya.
“Mama!” sigaw ng bata nang makita ang pangalan ko sa screen.
Agad sinagot ni Marco ang tawag.
“Mika! Saan ka ba? Kanina pa kami tumatawag.”
“Sorry. Bumaba lang ako sa convenience store. Naiwan ko ang cellphone sa condo.”
Nagsinungaling ako.
“Ayos ka lang ba?”
“Oo naman. Bakit?”
“Hinahanap ka lang ni Basti.”
“Puwede bang ibigay mo sa kanya ang phone?”
Ilang segundo lang, narinig ko na ang boses ng anak ko.
“Mama!”
Napangiti ako.
“Hello, baby. Bakit gising ka pa?”
“Miss na miss na kita.”
Parang may kumurot sa dibdib ko.
“Miss na miss din kita, anak.”
“Kailan mo ako susunduin?”
“Kapag natapos lang ang trabaho ni Mama, okay? Maging mabait ka muna kay Tito Marco.”
“Opo. Pero Mama…”
“Ano iyon?”
“Hindi ka na ba ulit mawawala nang matagal?”
Napapikit ako.
May mga tanong talagang kayang durugin ang puso ng isang ina.
“Hindi, anak. Pangako.”
“Love you, Mama.”
“Love you more, baby.”
Pagkababa ko ng tawag, matagal akong nakatayo sa hallway.
Alam kong may gusto pang sabihin si Marco.
Pero hindi ko siya binigyan ng pagkakataon.
Mula nang magkita kaming muli sa Australia, malinaw na ang sinabi ko sa kanya.
Kaibigan lang kami.
Magkatrabaho.
Parang magkapatid.
Wala nang iba.
Tinulungan niya akong bumangon noong pinakamadilim na panahon ng buhay ko. Siya rin ang tumulong sa pag-aalaga kay Basti.
Pero hindi ko kayang suklian ng pag-ibig ang kabutihan niya.
Dahil ang puso ko, matagal nang napagod.
At ang lalaking dahilan niyon ay si Adrian.
Noong una kaming nagkakilala, naniwala akong siya na ang lalaking makakasama ko habang buhay.
Mali pala ako.
Dahil sa puso niya, may ibang babaeng nakaukit.
Si Bianca Salazar.
Ang babaeng minahal niya bago ako dumating.
At ako?
Ako ang babaeng kahawig niya.
Ang pansamantalang kapalit.
Ang taong pinili niyang manatili sa tabi niya habang wala ang babaeng tunay niyang hinihintay.
Hindi ko kinamuhian si Bianca.
Wala siyang kasalanan sa panlolokong ginawa sa akin.
Si Adrian ang nagbigay ng pag-asa.
Si Adrian ang nagpalapit sa akin.
At siya rin ang walang-awang dumurog sa lahat.
Kaya nang magdesisyon akong umalis, hindi na ako lumingon.
Akala ko, doon na matatapos ang kuwento namin.
Hanggang sa maaksidente siya.
At sa hindi inaasahang pagkakataon, ako ang hinanap niya pagkagising.
Hindi niya maalala si Bianca.
Hindi niya maalala ang mga nangyari sa amin.
Pero naaalala niya ang pangalan ko.
At dahil sa pangungulit ng pamilya Villareal, napilitan akong bumalik upang tumulong habang nagpapagaling siya.
Pansamantala lang.
Iyan ang paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko.
Pagbalik ko sa kuwarto, nakita kong gising pa rin si Adrian.
Agad siyang napaupo.
“Mika!”
Napakunot ang noo ko.
“Bakit hindi ka pa natutulog?”
“Hinihintay kita.”
“Sinabi ko bang hintayin mo ako?”
“Hindi.”
“E bakit?”
Bumaba ang tingin niya.
“Natakot akong baka hindi ka na bumalik.”
Hindi ako nakasagot.
Ilang segundo kaming nagtitigan.
Pagkatapos, hinila ko ang upuan at inilagay iyon halos dalawang metro mula sa kama niya.
“Dito ako uupo.”
Tumango siya.
“Okay lang.”
“At dito rin ako matutulog.”
“Okay lang din.”
“Walang halikan. Walang yakapan. At huwag kang lalapit nang walang permiso.”
Mabilis siyang tumango.
“Oo. Basta huwag mo lang akong iwan nang hindi nagpapaalam.”
May kakaibang kirot na dumaan sa dibdib ko.
Pero pinigilan ko iyon.
Hindi na ako ang dating Mika.
Hindi na ako ang babaeng isang ngiti lang ni Adrian ay handang kalimutan ang sariling dignidad.
Maya-maya, humiga na siya.
“Good night, Mika.”
Hindi ako sumagot.
Ilang minuto lang, mahimbing na siyang natulog.
Tinitigan ko ang mukha niya.
Napakapayapa.
Parang walang kasalanang nagawa.
Parang hindi niya kailanman sinaktan ang babaeng nakaupo sa tabi niya.
Mahina akong bumuntong-hininga.
“Kailangan mo lang maalala ang lahat, Adrian. Pagkatapos, aalis na ako.”
Iyon ang plano ko.
Tulungan siyang makabawi ng alaala.
Tapusin ang obligasyong ipinilit sa akin ng pamilya niya.
At bumalik sa buhay na binuo ko kasama ang anak ko.
Pero bago ko simulan ang pag-aalaga sa kanya, may isang bagay akong kailangang gawin.
Kailangan kong makausap nang pribado ang doktor niya.
Dahil may isang tanong akong matagal nang gustong itanong.
Kung talagang nawalan ng alaala si Adrian… bakit sa lahat ng taong puwede niyang makalimutan, ako lang ang tila hindi niya kayang pakawalan?
Kinabukasan, maaga akong nagtungo sa opisina ng doktor.
Ngunit bago pa ako makapagsalita, may inilapag siyang dokumento sa harapan ko.
“Mika,” seryoso niyang sabi, “may kailangan kang malaman tungkol sa kondisyon ni Mr. Villareal.”
Binuksan niya ang folder.
At nang makita ko ang unang pahina…
Napatayo ako sa kinauupuan ko.
Dahil ang nakasulat doon ay maaaring magpabago sa lahat ng pinaniniwalaan ko tungkol kay Adrian.
BAHAGI 2 — FULL STORY PARA SA WEBSITE
“Dok, ano po ang ibig sabihin nito?”
Nanginginig ang mga kamay ko habang hawak ang dokumento.
Sa unang pahina, malinaw na nakasulat ang resulta ng pagsusuri kay Adrian.
May pinsala siyang natamo sa ulo matapos ang aksidente.
May mga palatandaan ng pagkawala ng ilang alaala.
Ngunit may isang bagay na hindi ko inaasahan.
Hindi lubusang nawala ang memorya niya.
“Puwede po bang ipaliwanag ninyo?” tanong ko.
Maingat na umupo ang doktor.
“Ang kondisyon ni Mr. Villareal ay maaaring may kaugnayan sa retrograde amnesia. Ibig sabihin, may ilang bahagi ng nakaraan na nahihirapan siyang maalala.”
“Pero kilala niya ako.”
“Oo.”
“Hindi niya maalala ang ibang tao, pero ako, kilala niya. Paano nangyari iyon?”
“Hindi palaging pare-pareho ang epekto ng amnesia. May mga alaala na nananatili, at may mga alaalang pansamantalang hindi ma-access. Posibleng mas malakas ang emosyonal na kaugnayan ng ilang alaala.”
Napatingin ako sa dokumento.
“Kung ganoon, hindi ibig sabihin na nagpapanggap siya?”
“Wala kaming sapat na batayan para sabihing nagpapanggap siya. Pero hindi rin namin masasabi kung kailan babalik ang lahat ng alaala niya.”
Tahimik akong napaupo.
Iyon pala ang sagot.
Hindi siya lubusang nakalimot.
Pero hindi rin niya kontrolado kung ano ang naaalala niya.
“May isa pa akong gustong malaman,” sabi ko.
Tumango ang doktor.
“Kapag bumalik ang memorya niya, babalik din ba ang dating pagkatao niya?”
Saglit na natahimik ang doktor.
“Ang memorya at personalidad ay magkaugnay, pero hindi sila iisang bagay. Maaaring magbago ang kilos ng isang tao pagkatapos ng pinsala, ngunit hindi natin dapat ipagpalagay na permanente ang pagbabagong iyon.”
Parang may mabigat na batong bumagsak sa dibdib ko.
Ibig sabihin, maaaring pansamantala lang ang Adrian na nakikita ko ngayon.
Ang lalaking malambing.
Ang lalaking natatakot kapag umaalis ako.
Ang lalaking sumusunod sa bawat sinabi ko.
At kapag bumalik ang lahat…
Maaari ring bumalik ang Adrian na minsang nagsabing hindi niya ako kayang mahalin gaya ng pagmamahal niya kay Bianca.
“Salamat, Dok.”
Tumayo ako.
Pero bago ako makalabas, tinawag niya akong muli.
“Ms. Mika.”
Lumingon ako.
“May isa akong maipapayo. Huwag ninyong piliting ibalik ang alaala niya sa pamamagitan ng matinding emosyonal na pressure. Mas mabuting dahan-dahan, kasama ng regular na pagsusuri.”
Tumango ako.
“Maiintindihan ko po.”
Pagbalik ko sa kuwarto, nakita kong nakaupo si Adrian sa kama.
May hawak siyang maliit na papel.
Nang makita niya ako, mabilis niya itong itinago.
“Ano ‘yan?”
“Wala.”
“Adrian.”
Napangiti siya nang alanganin.
“Promise, hindi masama.”
Lumapit ako.
“Ipakita mo.”
Dahan-dahan niyang inilabas ang papel.
Isa iyong simpleng listahan.
May mga salitang nakasulat sa hindi pantay na sulat-kamay.
Huwag istorbohin si Mika kapag tulog.
Huwag basta hawakan ang kamay niya.
Huwag humingi ng halik.
Magpaalam bago lumapit.
At sa pinakahuling linya:
Huwag siyang paiyakin.
Hindi ko alam kung bakit biglang uminit ang mga mata ko.
“Bakit mo isinulat ito?”
Kinamot niya ang batok.
“Kasi lagi kitang naiinis.”
“Alam mo naman pala.”
“Oo. Kaya gusto kong matandaan kung ano ang ayaw mo.”
Tumingin siya sa akin.
“Hindi ko alam kung anong nagawa ko noon. Pero parang galit na galit ka sa akin.”
Hindi ako sumagot.
“Masama ba akong tao dati, Mika?”
Nanigas ako.
Napakasimple ng tanong niya.
Pero napakahirap sagutin.
Masama ba siyang tao?
Hindi ko alam.
Alam ko lang, naging malupit siya sa akin.
At kung minsan, sapat na iyon para tuluyang masira ang isang relasyon.
“May mga bagay kang ginawa na sobrang nakasakit sa akin,” sagot ko.
Bumaba ang tingin niya.
“Sorry.”
Napailing ako.
“Huwag kang basta humingi ng tawad kung hindi mo alam ang dahilan.”
“Pero nasaktan kita.”
“Hindi sapat ang sorry para mawala ang sakit.”
Tumango siya.
Hindi na siya nangulit.
At sa unang pagkakataon mula nang bumalik ako, nakaramdam ako ng kaunting katahimikan.
Lumipas ang tatlong araw.
Unti-unting bumuti ang kondisyon ni Adrian.
Nakakalakad na siya nang may gabay.
Nakakakain nang maayos.
At mas madalas na siyang nagtatanong tungkol sa buhay niya.
Pero may isang tanong siyang paulit-ulit na ibinabalik.
“Mika, mag-asawa ba tayo?”
Sa unang pagkakataon, muntik kong mabitawan ang basong hawak ko.
“Bakit mo naitanong?”
“Kasi parang mahal na mahal kita.”
Napatitig ako sa kanya.
“Hindi lahat ng nararamdaman mo ngayon ay katulad ng naramdaman mo noon.”
“Pero mahal ba kita noon?”
Hindi ako makasagot.
Dahil hindi ko alam kung minahal niya ba talaga ako.
O minahal lang niya ang mukha kong nagpapaalala sa kanya kay Bianca.
“May isang babaeng minahal mo,” maingat kong sinabi.
Agad siyang tumingin sa akin.
“Sino?”
“Si Bianca.”
Tahimik siya.
“Girlfriend ko?”
“Dating minahal mo.”
“Nasaan siya?”
“Hindi ko alam.”
Matagal siyang nag-isip.
Pagkatapos, umiling siya.
“Hindi ko siya maalala.”
“Hindi mo kailangang pilitin.”
“Pero ikaw, naaalala kita.”
Napakapit ako sa gilid ng mesa.
“Mika…”
“Ano?”
“Kapag bumalik ang memorya ko, mawawala ka ba?”
Hindi ko siya matingnan.
Dahil iyon mismo ang plano ko.
Kinagabihan, tumawag si Marco.
Nasa bahay siya kasama si Basti.
“Mika, may oras ka bang makausap ako?”
Lumabas ako sa hallway.
“Bakit? May problema ba?”
“Wala naman. Pero kanina, tinanong ako ni Basti kung may papa ba talaga siya.”
Parang huminto ang mundo ko.
“Ano’ng sinabi mo?”
“Sinabi kong ikaw ang dapat niyang tanungin tungkol doon.”
Napapikit ako.
“Marco…”
“Alam kong ayaw mong pag-usapan ang nakaraan. Pero lumalaki na ang bata. Darating ang araw na magtatanong siya.”
“Alam ko.”
“Hindi kita pinipilit. Gusto ko lang na handa ka.”
Napaupo ako sa bakanteng upuan sa hallway.
Sa loob ng limang taon, ginawa ko ang lahat para maging sapat na magulang kay Basti.
Hindi madali.
May mga gabing nagtatrabaho ako hanggang madaling-araw.
May mga araw na halos wala akong pahinga.
Pero sa tuwing nakikita kong nakangiti ang anak ko, alam kong sulit ang lahat.
At ngayon, narito na naman si Adrian.
Ang lalaking pilit kong iniwan sa nakaraan.
“Marco,” mahina kong sabi, “hindi ko alam kung ano ang gagawin ko.”
“Hindi mo kailangang magdesisyon ngayong gabi.”
“Paano kung bumalik ang lahat?”
“Kung bumalik ang alaala niya, hindi ibig sabihin na kailangan mong bumalik sa kanya.”
Napatingin ako sa sahig.
“May karapatan kang pumili ng buhay na gusto mo, Mika.”
Iyon ang mga salitang kailangan kong marinig.
Hindi mula sa lalaking nagdulot ng sakit.
Kundi mula sa kaibigang tumulong sa akin nang wala akong maasahan.
“Salamat, Marco.”
“Basta alagaan mo ang sarili mo. Hinihintay ka namin ni Basti.”
Kinabukasan, dumating ang unang malaking pagbabago.
Habang nakaupo si Adrian sa kama, bigla niyang hinawakan ang ulo niya.
“Adrian?”
Napapikit siya.
“Mika…”
Lumapit ako.
“Masakit ba ang ulo mo?”
“May naalala ako.”
Nanlamig ang katawan ko.
“Ano?”
“May babae.”
Hindi ako gumalaw.
“Nakasuot siya ng puti. Umiiyak siya.”
“Si Bianca ba?”
Umiling siya.
“Hindi ko alam.”
Hinawakan niya ang noo niya.
“May sinasabi siya sa akin. Pero hindi ko marinig.”
Agad kong tinawag ang nurse.
Sinuri siya ng doktor at pinayuhang magpahinga.
Hindi ko na siya tinanong pa.
Pero nang gabing iyon, habang inaayos ko ang mga gamit niya, bigla siyang nagsalita.
“Mika.”
“Hmm?”
“May sinabi ba akong hindi kita mahal?”
Natigilan ako.
Dahan-dahan akong lumingon.
“Bakit?”
“Hindi ko alam. Parang may naririnig akong boses.”
Napahawak ako sa gilid ng kama.
“Ano’ng sinasabi?”
Tumingin siya sa akin.
“Na may iba akong mahal.”
Hindi ko namalayang tumulo na pala ang luha ko.
Agad kong pinunasan iyon.
“Matulog ka na.”
“Mika…”
“Please.”
Hindi na siya nagsalita.
Pero alam kong nagsisimula nang bumalik ang nakaraan.
At habang mas lumilinaw ang mga alaala niya, mas lumalapit ang araw ng pag-alis ko.
Makalipas ang dalawang araw, nagising akong may naririnig na mahinang iyak.
Madaling-araw pa lamang.
Pagmulat ko, nakita kong nakaupo si Adrian sa gilid ng kama.
Nakayuko siya.
Nanginginig ang mga balikat.
“Adrian?”
Hindi siya sumagot.
Lumapit ako.
“Anong nangyari?”
Dahan-dahan siyang tumingala.
Namumula ang mga mata niya.
“Mika…”
Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.
“Naalala ko na.”
Hindi ako makahinga.
“Ang alin?”
“Lahat.”
Parang biglang nawala ang lahat ng tunog sa paligid.
Tinitigan ko siya.
Wala na ang inosenteng ngiti.
Wala na ang batang tingin.
Ang lalaking nasa harapan ko ngayon ay ang Adrian na matagal kong kinatatakutan.
“Naalala ko si Bianca,” mahina niyang sabi.
Napapikit ako.
“Naalala ko kung paano kita nakilala.”
Huminga siya nang malalim.
“At kung paano kita sinaktan.”
Tumalikod ako.
Kailangan kong umalis.
Pero bago ako makarating sa pinto, narinig ko siyang nagsalita.
“Ginawa kitang kapalit niya.”
Napahinto ako.
“Alam ko.”
“Hinayaan kitang maniwala na may pag-asa tayo.”
“Alam ko rin.”
“Pero ang hindi ko alam noon…”
Tumigil siya.
Dahan-dahan akong lumingon.
“Ano?”
Tumulo ang luha niya.
“Kung gaano kalaki ang mawawala sa akin kapag tuluyan kang umalis.”
Napatawa ako nang mapait.
“Adrian, huwag mo nang gawing romantiko ang ginawa mo.”
Umiling siya.
“Hindi ko sinusubukan.”
“Sinaktan mo ako. Pinili mo ang ibang babae. At noong wala ka nang kailangan sa akin, para akong walang halaga.”
“Alam ko.”
“Hindi! Hindi mo alam kung paano ako bumangon!”
Napasigaw ako.
Sa wakas, lumabas ang lahat ng matagal kong kinimkim.
“Hindi mo alam kung ilang gabing umiyak ako! Kung ilang beses kong tinanong ang sarili ko kung ano ang kulang sa akin!”
Tahimik siyang nakinig.
“Ginawa ko ang lahat para mahalin mo ako. Pero kahit anong gawin ko, hindi ako naging sapat.”
“Mika…”
“At ngayon, dahil naaksidente ka, gusto mong bumalik ako? Gusto mong kalimutan ko na lang ang lahat?”
Umiling siya.
“Wala akong karapatang hingin iyon.”
Napahinto ako.
Iyon ang unang pagkakataong narinig kong umamin siya nang walang dahilan o palusot.
“Hindi kita pipigilan,” dagdag niya.
Napatitig ako.
“Kung gusto mong umalis, hindi na kita hahabulin.”
Dahan-dahan niyang ibinaba ang tingin.
“Ang tanging kaya kong gawin ay tanggapin na ako ang dahilan kung bakit hindi mo na kayang manatili.”
Matagal akong nakatayo.
Hindi ko alam kung ano ang mas masakit.
Ang makita siyang walang pakialam noon.
O ang makita siyang nagsisisi ngayon, kung kailan huli na ang lahat.
Kinahapunan, dumating ang pamilya ni Adrian.
Ipinaliwanag ng doktor na bumalik na ang malaking bahagi ng alaala niya, bagaman kailangan pa rin ng follow-up at pahinga.
Agad akong kinausap ng isang nakatatandang kamag-anak niya.
“Mika, ngayong maayos na siya, baka puwede ka nang manatili sa bahay namin para tulungan siyang magpagaling.”
Napatingin ako kay Adrian.
Tahimik lang siya.
Huminga ako nang malalim.
“Pasensya na po. Hindi na.”
Nagulat ang kausap ko.
“Pero kailangan ka niya.”
“Hindi na po ako ang taong dapat niyang asahan.”
“Hindi mo ba siya naaawa?”
Bago pa ako makasagot, nagsalita si Adrian.
“Tama na.”
Napalingon ang lahat.
“Huwag ninyo siyang pilitin.”
“Adrian—”
“Ako ang may kasalanan kung bakit siya umalis noon. At hindi ninyo siya puwedeng gawing responsable sa pagpapagaling ko.”
Tahimik ang buong kuwarto.
Tumingin siya sa akin.
“Salamat sa pag-aalaga mo, Mika.”
Hindi ko alam kung bakit biglang nangilid ang luha ko.
“Magpagaling ka,” sagot ko.
Pagkatapos, kinuha ko ang bag ko.
Sa unang pagkakataon, nakalabas ako sa kuwartong iyon nang walang humahabol sa akin.
Walang humihiling ng isa pang halik.
Walang nangakong magbabago para lamang manatili ako.
At kakaiba man, mas magaan ang pakiramdam ko.
Pagkalipas ng isang linggo, bumalik ako sa Quezon City.
Pagbukas ko ng pinto, isang maliit na katawan ang agad na yumakap sa mga binti ko.
“Mama!”
“Basti!”
Lumuhod ako at niyakap nang mahigpit ang anak ko.
“Miss na miss kita!”
“Miss na miss din kita, baby.”
Lumabas si Marco mula sa kusina.
“Welcome home.”
Ngumiti ako.
“Salamat sa pag-aalaga sa kanya.”
“Walang anuman.”
Habang naghahapunan kami, biglang nagtanong si Basti.
“Mama, tapos na ba ang trabaho mo?”
Tumango ako.
“Oo, anak.”
“Hindi ka na aalis ulit?”
Hinaplos ko ang buhok niya.
“May mga pagkakataong kailangan pa ring umalis ni Mama para magtrabaho. Pero lagi akong babalik sa iyo.”
Ngumiti siya.
“Promise?”
“Promise.”
Masayang ipinagpatuloy ng anak ko ang pagkain.
At habang pinagmamasdan ko siya, napagtanto kong matagal ko nang hinahanap ang ganitong katahimikan.
Hindi ko kailangan ng marangyang bahay.
Hindi ko kailangan ng lalaking mayaman.
Hindi ko kailangan ng pag-ibig na kailangan ko pang ipaglaban araw-araw.
Kailangan ko lamang ng tahanang hindi ko kailangang matakot.
Isang buwan ang lumipas.
Nakatanggap ako ng mensahe mula kay Adrian.
“Mika, maayos na ang kondisyon ko. Nagpapasalamat ako sa lahat ng ginawa mo. Hindi ko inaasahang patatawarin mo ako, at hindi ko hihilinging bumalik ka. Sana maging masaya ka.”
Matagal kong tinitigan ang mensahe.
Pagkatapos, sumagot ako.
“Masaya akong maayos ka na. Sana matutunan mong pahalagahan ang mga taong nagmamahal sa iyo bago pa sila tuluyang mawala.”
Iyon na ang huling mensahe ko.
Hindi dahil galit pa rin ako.
Kundi dahil sa wakas, handa na akong tapusin ang kabanatang iyon.
Kinagabihan, habang pinapatulog ko si Basti, bigla niya akong niyakap.
“Mama?”
“O, anak?”
“Masaya ka ba?”
Napangiti ako.
“Bakit mo naitanong?”
“Kasi dati, minsan umiiyak ka kapag akala mo tulog na ako.”
Nanikip ang dibdib ko.
Hindi ko alam na napapansin pala niya iyon.
“Pero ngayon,” dagdag niya, “lagi ka nang nakangiti.”
Hinalikan ko ang noo niya.
“Oo, anak. Masaya na si Mama.”
“Good!”
Humagikgik siya at pumikit.
Makalipas ang ilang minuto, mahimbing na siyang natulog.
Nanatili akong nakaupo sa tabi niya.
Sa labas, tahimik ang gabi.
Walang tawag mula sa ospital.
Walang pamilyang nangungulit.
Walang lalaking humihiling na manatili ako kahit kapalit noon ang sarili kong kapayapaan.
Naalala ko ang unang sinabi ni Adrian noong nawalan siya ng alaala.
“Ang tamis ng labi mo. Puwede ba nating ulitin ang halik?”
Noon, akala ko ang pinakamahirap na bagay ay ang tumanggi sa lalaking minsan kong minahal.
Pero mali pala ako.
Ang pinakamahirap ay ang tanggapin na kahit mahal mo pa ang isang tao, hindi ibig sabihin na kailangan mo siyang balikan.
May mga sugat na naghihilom.
May mga taong natututong magsisi.
At may mga pag-ibig na hindi na kailangang bigyan ng pangalawang pagkakataon.
Dahil kung minsan, ang pinakamagandang wakas ay hindi ang muling pagkikita ng dalawang taong minsang nagmahalan.
Kundi ang sandaling natutunan ng isang babae na piliin ang sarili niya.
Hinaplos ko ang buhok ni Basti at marahang bumulong.
“Salamat, anak.”
Dahil sa lahat ng nawala sa buhay ko, may isang bagay na hindi kailanman nawala.
Ang dahilan para magpatuloy.
At sa pagkakataong ito, hindi na ako babalik sa nakaraan.
Dahil ang babaeng minsang nagmakaawa para mahalin ay natuto nang mabuhay nang hindi naghihintay na piliin siya ng iba.
WAKAS.
