Anim na Taon Akong Inakusahan ng Dating Nobyo Ko ng Pagtataksil, Hanggang sa Muli Kaming Nagkita sa Ospital

Bahagi 1

“Na-add mo na ba sa WeChat ang may-ari ng tindahan kanina?” tanong ng matalik kong kaibigan habang magkasama kaming bumibili ng sikat na inihaw na sausage sa isang night market sa Quezon City.

“Oo, pati iyong mga may-ari ng ibang puwesto, na-add ko na rin,” sagot ko habang kumakagat sa sausage. “Para mamaya, maikumpara natin ang presyo at kalidad bago pumili ng pinakamagandang supplier.”

Hindi namin alam na aksidente kong natawagan ang nobyo ko, si Gabriel Monteverde, at naririnig niya ang buong usapan.

Biglang tumahimik ang kabilang linya.

Makalipas ang ilang segundo, narinig ko ang malamig niyang tinig.

“Ilang lalaki ang in-add mo sa WeChat ngayong gabi?”

Hindi ko napansin ang kakaibang tono niya. Abala pa rin ako sa pagkukuwenta ng mga pagkaing o-orderin namin para sa salu-salo ng aming departamento sa unibersidad.

“Marami,” kaswal kong sagot. “Hindi naman puwedeng sa iisang tao lang tayo magtanong, di ba? Siyempre, kailangan nating makipag-usap sa iba para malaman kung sino ang pinakamaganda.”

Wala nang sumunod na sagot.

Bigla niyang ibinaba ang tawag.

Mula nang gabing iyon, hindi ko na siya makontak.

At sa loob ng anim na taon, hindi na kami muling nagkita.

Hanggang sa isang araw, nagtagpo kaming muli sa isang maternity and children’s hospital sa Quezon City.

Maingat niyang inaalalayan ang isang magandang babaeng buntis. Samantalang ako naman ang OB-GYN na nakatalagang magsagawa ng ultrasound nito.

Sa sandaling pumasok sila sa silid, para akong binuhusan ng malamig na tubig.

Mas matalim na ngayon ang mga mata ni Gabriel kaysa noong huli ko siyang makita. Mas matikas ang tindig niya at mas seryoso ang mukha.

Ngunit nang yumuko siya upang kausapin ang babaeng nasa tabi niya, biglang lumambot ang kaniyang ekspresyon.

“Dahan-dahan, may maliit na baitang diyan,” maingat niyang paalala.

Pamilyar na pamilyar sa akin ang tinig na iyon.

Iyon ang boses na anim na taon kong naririnig sa panaginip, bago ako magising na basang-basa ng luha ang unan.

Naupo akong hindi makagalaw sa harap ng ultrasound machine. Bahagyang nanginginig ang kamay kong nakahawak sa mouse.

Ngumiti ang babae nang makalapit sila sa akin.

“Hello, Doc. Pasensiya na po. Gusto talagang samahan ako ng fiancé ko sa loob. Hindi naman po ba siya makakaistorbo?”

“Walang problema,” sagot ko habang pilit na pinapakalma ang sarili. “Puwedeng pumasok ang kasama ng pasyente.”

Mabuti na lamang at nakasuot ako ng surgical mask. Nakatulong iyon upang maitago ang nanginginig kong mga labi.

Doon lamang tuluyang tumingin sa akin si Gabriel.

Una niyang sinulyapan ang aking mukha, pagkatapos ay ang identification card na nakasabit sa dibdib ko.

Biglang nawala ang lambing sa kaniyang mukha.

“Camille Santos.”

Binanggit niya ang pangalan ko na para bang isa akong suspek na matagal na niyang hinahanap.

Bahagyang hinila ng babae ang manggas niya.

“Gabriel, magkakilala ba kayo?”

Hindi niya agad sinagot ang tanong.

Sa halip, tumingin siya nang diretso sa akin.

“Sikat kasi si Dr. Santos. Mahirap siyang makalimutan.”

Saglit siyang tumigil bago ngumiti nang mapanukso.

“Akala ko nga, sa dami ng karanasan niya sa mga lalaki, mas pipiliin niyang magtrabaho sa men’s health clinic.”

Parang may matalim na bagay na tumusok sa dibdib ko.

Alam kong sinasadya niya ang bawat salitang iyon.

Ngunit hindi ako maaaring makipagtalo sa harap ng isang pasyente.

“Mam, humiga po muna kayo rito at ilantad nang kaunti ang inyong tiyan,” mahinahon kong sabi.

Wala nang sinabi si Gabriel.

Maingat niyang tinulungan ang kaniyang fiancée na mahiga sa examination bed.

Nang idampi ko ang ultrasound probe sa tiyan ng babae, unti-unting lumitaw sa monitor ang larawan ng sanggol.

“Maganda ang development ng baby,” paliwanag ko. “Malakas din ang tibok ng puso niya.”

Pinilit kong ituon ang buong atensiyon ko sa mga sukat at bilang sa monitor.

Ngunit sa bawat paghinga ko, para bang may mabigat na batong nakadagan sa dibdib ko.

“Salamat po, Doc!”

Masayang lumingon ang babae kay Gabriel.

“Gabriel, tingnan mo! Gumagalaw ang baby natin!”

Yumuko siya upang mas makita ang monitor.

Napakaganda ng ngiti niya.

Ganoon din ang ngiting ibinibigay niya sa akin noon kapag pinag-uusapan namin ang magiging pamilya namin.

Minsan niyang sinabi na gusto niyang magkaroon kami ng dalawang anak.

Isang lalaki at isang babae.

Ngayon, ibang babae na ang kasama niyang tumitingin sa batang minsan ay pinangarap naming magkaroon.

Pagkatapos ng pagsusuri, inabot ko ang tissue sa pasyente upang mapunasan niya ang gel sa kaniyang tiyan.

Ngunit nang iunat ko ang kanang kamay, bahagyang umangat ang manggas ng aking uniporme.

Sumilip mula sa gilid ng medical glove ang isang makapal at hindi pantay na peklat.

Peklat iyon mula sa matinding paso.

Napansin iyon ni Gabriel.

Bigla siyang napakunot-noo.

“Anong nangyari sa kamay mo?”

Mabilis kong binawi ang kamay at hinila pababa ang manggas.

“Napaso lang ako dati. Wala namang mahalaga roon.”

Hindi niya alam ang nangyari noong gabing bigla siyang nawala sa buhay ko.

Hindi niya alam na may isang kriminal na dati niyang inaresto ang nakatakas at nagtungo sa inuupahan kong apartment upang maghiganti.

Noong gabing iyon, paulit-ulit akong tinanong ng lalaki kung nasaan si Gabriel.

Dahil wala akong maibigay na sagot, gumamit siya ng mainit na bakal upang saktan ako.

Ang gabing iyon ang naging pinakamasamang bangungot ng buhay ko.

Hindi lamang mga peklat ang iniwan nito sa aking katawan.

May mga pinsalang hindi na kayang ayusin ng kahit anong operasyon.

At isa sa mga nawala sa akin ay ang pagkakataong maging ina.

“Okay na po ang ultrasound,” sabi ko sa babae. “Puwede na kayong lumabas at hintayin ang resulta.”

Tumango siya at ngumiti.

“Maraming salamat po talaga.”

Tinulungan siyang bumangon ni Gabriel. Maingat niyang pinunasan ang natitirang gel sa tiyan nito bago inayos ang damit ng babae.

Bago sila lumabas, muli siyang tumingin sa akin.

“Akala ko, sa sobrang malaya ng pamumuhay mo anim na taon na ang nakaraan, marunong kang alagaan ang sarili mo.”

Hindi ako sumagot.

“Sa susunod na buwan ang kasal namin,” dagdag niya. “Kung wala ka pa ring asawa, puwede kang dumalo. Malay mo, makahanap ka rin ng lalaking pakakasalan at magkaroon ka ng sariling anak.”

Naramdaman kong nanigas ang buong katawan ko.

Ngunit ngumiti lamang ako sa likod ng aking mask.

“Congratulations. Sana maging masaya kayo.”

Pagkatapos, inalalayan niya palabas ang kaniyang fiancée nang hindi na lumilingon.

Nang tuluyang magsara ang pinto, bumigay ang mga tuhod ko.

Napaupo ako sa upuan at mahigpit na hinawakan ang ibabang bahagi ng aking tiyan.

Muling sumiklab ang matagal ko nang dinadalang sakit.

Nanlamig ang buong katawan ko.

Hindi kailanman malalaman ni Gabriel na ang babaeng hinahamak niya ngayon ay wala nang pagkakataong maranasan ang pagiging ina.

Kinagabihan, nagsimulang umambon nang matapos ang aking duty.

Nagpalit ako ng damit, minasahe ang masakit kong sentido at kinuha ang susi ng kotse.

Pagdating ko sa basement parking, may isang matangkad na lalaking lumabas mula sa likod ng haligi.

Si Gabriel.

Nakasuot lamang siya ng manipis na polo. May hawak siyang sigarilyo na bahagyang nagliliwanag sa madilim na parking lot.

Nang makita niya ako, agad niyang pinatay ang sigarilyo sa ashtray.

“Naihatid mo na ba ang fiancée mo?” tanong ko.

Pinilit kong maging magalang.

“Medyo sensitibo ang kondisyon ng pagbubuntis niya. Mas mabuting samahan mo siya hangga’t maaari.”

Malamig niya akong tiningnan.

“Fiancée ko siya. Natural lang na aalagaan ko siya.”

Lumapit siya.

Dahil sa kaniyang tangkad, halos natakpan ng anino niya ang buong katawan ko.

Bahagya niyang itinaas ang isang kamay at ipinatong iyon sa pinto ng kotse sa tabi ko.

Hindi niya ako hinawakan, ngunit naharangan niya ang aking daraanan.

“Camille, anim na taon na ang lumipas. Wala ka pa ring pakialam sa nararamdaman ng ibang tao.”

Napadikit ang likod ko sa malamig na pinto ng kotse.

Muling sumakit ang peklat sa aking pulsuhan dahil sa malamig na panahon.

Bahagyang yumuko si Gabriel.

“Anim na taon na ang nakaraan, nasugatan ako habang nasa operasyon. Dalawang buwan akong walang malay sa ospital.”

Napatingin ako sa kaniya.

“Pagkagising ko, ikaw agad ang hinanap ko,” patuloy niya. “Pero sinabi ng landlady mo na kung sinu-sinong lalaki ang kasama mo at nauwi ka pa sa ospital.”

Parang tumigil ang paghinga ko.

“Sinabi natin noon na seryoso tayo sa relasyon natin. Na balang araw, magpapakasal tayo.”

Mas lalong tumigas ang kaniyang mukha.

“Pero para sa iyo, laro lang pala ang lahat. Kahit kaunting pagsisisi, wala ka bang naramdaman?”

Napapikit ako.

Bumalik sa alaala ko ang gabing hindi ko kailanman makalimutan.

Ang malamig na sahig ng apartment.

Ang nakakatakot na boses ng lalaking naghahanap kay Gabriel.

Ang mainit na bakal na idinidiin sa aking pulsuhan.

Ang paulit-ulit kong pagtawag sa cellphone ng nobyo ko habang nanginginig sa takot.

Ngunit hindi niya sinagot ang kahit isang tawag.

Hindi ko alam noon na nasa ospital pala siya at walang malay.

Samantalang ako, matapos mailigtas at maospital, kinailangan kong harapin ang isang katotohanang habambuhay kong dadalhin.

Hindi na ako maaaring magkaanak.

At ngayon, ang lalaking minsan kong minahal nang buong puso ay nakatayo sa harap ko, inaakusahan akong nagtaksil.

“Gabriel, tumabi ka,” mahinang sabi ko.

Tinitigan niya ako.

“Wala nang saysay ang nakaraan. Ikakasal ka na. Huwag mo nang guluhin ang dati mong nobya.”

“Wala nang saysay?”

Namula ang kaniyang mga mata.

“Sinira mo ang tiwala ko sa pag-ibig, Camille! Tapos sasabihin mo lang na wala nang saysay?”

Bigla siyang lumapit nang kaunti.

Ngayon, malinaw kong nakikita ang panginginig ng kaniyang panga.

“Isang beses na lang kitang tatanungin.”

Huminga siya nang malalim.

“Noon bang tayo pa… minahal mo ba talaga ako?”

Alam ko kung ano ang gusto niyang marinig.

Kung sasabihin kong hindi, matatapos na ang lahat.

Magiging malaya siyang pakasalan ang babaeng nagdadala ng kaniyang anak.

Hindi na niya kailangang lumingon sa nakaraan.

Kaya kahit pakiramdam ko ay may dahan-dahang pumipiga sa puso ko, tumingin ako nang diretso sa kaniyang mga mata.

“Hindi.”

Nanigas siya.

“Hindi kita minahal, Gabriel.”

Pinilit kong ituloy ang mga salitang halos ikamatay ko.

“Naging boyfriend lang kita dahil gusto kong sumubok ng bago. Pero nang maranasan ko na, napagtanto kong wala ka namang espesyal.”

Unti-unting naglaho ang huling bakas ng pag-asa sa kaniyang mga mata.

Binitiwan niya ang pinto ng kotse at umatras.

“Okay.”

Bahagya siyang tumawa, ngunit wala ni katiting na saya sa mukha niya.

“Camille, nakakadiri ka.”

Pagkatapos, tumalikod siya at naglakad palayo.

Hindi siya lumingon kahit minsan.

Nang tuluyan siyang mawala sa aking paningin, dahan-dahan akong napaupo sa malamig na semento.

Doon ko na lamang hinayaang tumulo ang aking mga luha.

Kinagat ko ang aking labi upang hindi ako humagulgol.

Kinabukasan, dumiretso ako sa opisina ng aming department head.

“Camille, sigurado ka ba sa desisyon mong ito?”

Hawak niya ang aking application para sa medical reassignment sa isang liblib na lugar sa hilagang Luzon.

“Napakalayo nito. Kulang ang mga pasilidad, at mahirap ang kondisyon ng pamumuhay. Kapag tinanggap mo ang assignment, maaaring matagalan bago ka makabalik.”

Tumango ako.

“Sigurado po ako, Doc.”

Inilapag ko ang ballpen sa kaniyang mesa.

“Pakiapprove na lang po.”

Isang buwan na lamang bago ang kasal ni Gabriel.

Sa araw na magsusuot siya ng kaniyang wedding suit upang pakasalan ang babaeng mahal niya, maaaring nasa mahabang biyahe na ako patungo sa isang lugar na malayo sa lahat ng alaala namin.

At nangako ako sa sarili ko na hindi na ako muling magpapakita sa kaniya.

Mula nang isumite ko ang application, unti-unting gumaan ang pakiramdam ko.

Isang gabi, naka-duty ako sa ospital.

Bandang alas-dos ng madaling-araw, biglang tumawag ang emergency department.

“Doc Camille, may buntis na dinala rito! May pagdurugo siya at posibleng makunan. Kailangan po namin kayo agad!”

Mabilis akong tumakbo patungo sa emergency room.

Ngunit nang makita ko ang babaeng nakahiga sa kama, biglang huminto ang aking mga hakbang.

Si Andrea Reyes.

Ang fiancée ni Gabriel.

Namumutla siya at basang-basa ng pawis.

“Doc, nagsimula raw ang pananakit at pagdurugo matapos siyang makaranas ng matinding emosyonal na stress,” paliwanag ng nurse.

Huminga ako nang malalim at agad na nagsuot ng sterile gloves.

“Ihanda ang mga kinakailangang gamot ayon sa order. Dalhin ninyo rito ang ultrasound machine.”

Wala akong panahon upang isipin kung sino siya sa buhay ni Gabriel.

Sa oras na iyon, isa lamang siyang pasyenteng nangangailangan ng tulong.

Halos isang oras naming inasikaso ang kaniyang kondisyon.

Sa wakas, naging stable ang kaniyang kalagayan.

Normal na rin ang tibok ng puso ng sanggol.

Nang makatulog si Andrea, saka lamang ako nakahinga nang maluwag.

Ngunit kasabay ng pagluwag ng aking dibdib, biglang sumiklab ang matinding kirot sa ibabang bahagi ng aking tiyan.

Pamilyar na pamilyar ang sakit na iyon.

Isa sa mga iniwang pinsala ng nangyari anim na taon na ang nakaraan.

Tuwing napapagod ako nang husto o nakakaranas ng matinding stress, para bang pinipilipit ang aking mga laman-loob.

Namumutla akong kumapit sa dingding habang dahan-dahang lumalabas ng emergency room.

At sa kabilang dulo ng hallway, bigla kong narinig ang sunod-sunod na nagmamadaling yabag.

 

Bahagi 2

“Nasaan ang fiancée ko?” sigaw ng isang lalaking paparating sa hallway. Pag-angat ko ng ulo, nakita ko si Gabriel na halos tumatakbo papunta sa emergency room. Namutla siya nang mapansin akong nakasandal sa dingding. “Camille? Ikaw ang doktor ni Andrea?”
“Oo. Stable na siya at maayos ang tibok ng puso ng baby,” sagot ko habang pinipilit tumayo nang tuwid. “Kailangan niya ng pahinga at patuloy na observation.” Hindi ko na natapos ang susunod kong sasabihin dahil muling kumirot ang tiyan ko. Napahawak ako sa dingding upang hindi matumba.
“Anong nangyayari sa iyo?” tanong niya. Lumapit siya ngunit agad akong umiwas sa nakaunat niyang kamay. “Pagod lang ako. Puntahan mo na si Andrea.” Tinawag ko ang nurse at ipinasa ang kinakailangang impormasyon tungkol sa kondisyon ng pasyente.
Hindi agad umalis si Gabriel. Napansin niyang nanginginig ang mga daliri ko at halos wala nang kulay ang aking mga labi. “Ganiyan ka ba talaga kapag pagod?” tanong niya. “Hindi mo kailangang alalahanin ang kalagayan ko,” sagot ko bago dahan-dahang naglakad papunta sa staff room.
Pagkasara ko ng pinto, napaupo ako at napahawak sa tiyan. Ipinikit ko ang mga mata habang naghihintay na humupa ang kirot. Hindi iyon ang unang pagkakataong nangyari ito, ngunit mas mahirap itong tiisin pagkatapos ng mahabang emergency procedure. Alam kong kailangan ko ring magpatingin at hindi puwedeng puro trabaho na lamang ang unahin ko.
Makalipas ang ilang sandali, bumukas ang pinto at sumilip ang nurse. “Doc, naghahanap po sa inyo ang fiancé ng pasyente.” Umiling ako at inabot ang tubig sa mesa. “Sabihin mong nasa observation ang pasyente at maaari siyang makipag-usap sa duty nurse kung may kailangan siya.” Tumango ang nurse, ngunit bago umalis ay nag-alok na samahan ako sa doktor kung hindi pa rin humuhupa ang sakit.
Kinabukasan, bumuti ang lagay ni Andrea. Nang dumaan ako upang tingnan siya, mag-isa siyang nakaupo sa kama. “Doc Camille, salamat sa ginawa ninyo kagabi,” mahina niyang sabi. “Natatakot akong may mangyari sa baby namin.” Tiniyak kong maayos ang kaniyang kasalukuyang kondisyon at ipinaliwanag na kailangan pa rin niyang sundin ang payo ng kaniyang doktor.
Pagkatapos ay napansin kong matagal niya akong pinagmamasdan. “Magkakilala pala kayo ni Gabriel noon,” maingat niyang sabi. Hindi ako nagsinungaling. “Oo, matagal na kaming magkakilala.” Bahagya siyang ngumiti. “Hindi ko alam kung ano ang nangyari sa inyo, pero sana hindi kayo mahirapan dahil sa akin.”
Natigilan ako sa sinabi niya. Wala siyang kasalanan sa nangyari anim na taon na ang nakaraan, at wala rin siyang dahilan upang pagdudahan ang propesyonal kong pag-aalaga. “Wala kang dapat ipag-alala,” sagot ko. “Ang mahalaga ngayon ay ang kalusugan mo at ng baby.” Noon ko napagtantong hindi ko kailangang gawing kalaban ang babaeng wala namang ginawang masama sa akin.
Paglabas ko ng kuwarto, nadatnan ko si Gabriel sa hallway. “Narinig kong nagpasalamat sa iyo si Andrea,” sabi niya. “Ginawa ko lang ang trabaho ko,” sagot ko. Nang tanungin niya kung bakit halos bumagsak ako kagabi, ipinakita ko ang nakasarang kamay ko at sinabi, “Matagal na akong may iniindang sakit.” Pagkatapos ay ibinalita kong nakapagsumite na ako ng application para lumipat ng assignment.
Nagbago ang ekspresyon niya. “Aalis ka?” Hindi ko na iniwasan ang kaniyang tingin. “Oo. Sa hilagang Luzon ako magtatrabaho kapag naaprubahan ang transfer ko.” Natigilan siya, ngunit hindi ako naghintay ng sagot at dumiretso ako sa aking opisina upang ayusin ang mga kailangang ipasa bago ako umalis.

 

Bahagi 3

Kinahapunan, muling nakita ko si Gabriel sa labas ng aking opisina. Hawak niya ang cellphone niya, ngunit hindi niya iyon tinitingnan. “Bakit kailangan mong lumayo?” tanong niya nang makalapit ako. “Dahil gusto kong magsimula sa ibang lugar,” sagot ko.
“Anim na taon kang nawala sa buhay ko, tapos aalis ka na naman nang walang paliwanag?” aniya. Napabuntong-hininga ako at binuksan ang pinto ng opisina. “Hindi mo na kailangang malaman ang lahat ng desisyon ko, Gabriel.” Ngunit bago ako makapasok, bigla niyang binanggit ang landlady ng dati kong apartment.
“Sinabi niyang dinala ka raw sa ospital noon,” sabi niya. “Akala ko dahil sa mga lalaking kasama mo.” Natigilan ako at dahan-dahang lumingon. “Iyon lang ba talaga ang sinabi niya?” Hindi siya sumagot kaagad, at sa unang pagkakataon ay nakita kong tila hindi na siya sigurado sa matagal niyang pinaniwalaan.
“Alam mo ba kung bakit ako napunta sa ospital?” tanong ko. Umiling siya. “Wala nang gustong makipag-usap sa akin tungkol sa iyo noon.” Napahawak ako sa pulsuhan, kung saan nakatago ang peklat sa ilalim ng manggas. “Kung ganoon, bakit ka nagpasiyang alam mo na ang buong katotohanan?”
Napatingin siya sa aking kamay. “May kinalaman ba ang paso mo sa nangyari noon?” Mahabang sandali akong hindi sumagot. Pagkatapos ay sinabi ko, “Ang peklat na iyon ay mula sa gabing bigla kang hindi na makontak.” Agad niyang inangat ang ulo at napatitig sa akin.
“May isang lalaking pumasok sa apartment ko,” patuloy ko. “Hinahanap ka niya, at galit siya dahil inaresto mo siya noon.” Unti-unting nawala ang kulay sa mukha ni Gabriel. “Anong lalaki?” tanong niya sa halos pabulong na boses, ngunit hindi ko na kayang ulitin ang lahat ng ginawa nito sa akin.
“Hindi na mahalaga ang pangalan niya sa usapan natin,” sagot ko. “Ang mahalaga, may nangyaring hindi mo alam, at hinusgahan mo ako nang hindi mo man lang tinanong.” Napahawak si Gabriel sa gilid ng pinto. “Camille, bakit hindi mo sinabi sa akin?” Naramdaman kong bumigat ang dibdib ko sa tanong na iyon.
“Dahil wala ka noong kailangan kita,” sagot ko. “At nang magkita tayong muli, wala kang ginawa kundi insultuhin ako.” Hindi siya nakasagot. Tumingin lamang siya sa peklat na bahagyang nakalitaw sa aking manggas, na para bang doon pa lamang nagsisimulang maunawaan ang bigat ng kaniyang mga sinabi.
Kinabukasan, pinapirmahan ko ang huling bahagi ng aking transfer application. Ipinaliwanag ng department head na kailangan ko pang tapusin ang turnover bago tuluyang umalis. Pumayag ako at inayos ang mga kasalukuyang kasong kailangang maipasa sa ibang doktor. Kasabay nito, nagtakda rin ako ng sariling medical consultation para sa matagal ko nang iniindang sakit.
Paglabas ko ng opisina, naghihintay muli si Gabriel. “Camille, gusto kong marinig ang buong nangyari,” sabi niya. Saglit akong tumigil at tiningnan siya. “Kung talagang gusto mong malaman, makinig ka nang hindi ako hinuhusgahan.” Pagkatapos ay isinara ko ang pinto ng opisina at sinabi, “May isa pa akong bagay na kailangang malaman mo bago ako tuluyang umalis.”

Bahagi 4

Tahimik na naupo si Gabriel sa tapat ko. Hindi niya ako minadali, at hindi rin siya nagtangkang hawakan ang aking kamay. “Noong gabing iyon, paulit-ulit kitang tinawagan,” panimula ko. “Hindi ko alam na nasugatan ka pala at wala kang malay sa ospital.” Dahan-dahan siyang yumuko habang nakikinig.
“Iyong lalaking hinahanap ka, sinaktan niya ako dahil hindi ko masabi kung nasaan ka,” patuloy ko. “Dinala ako sa ospital pagkatapos ng nangyari. Matagal akong nagpagamot, at may mga pinsalang hindi na naibalik sa dati.” Ipinakita ko ang bahagi ng peklat na matagal kong itinatago. Hindi makapagsalita si Gabriel.
“Ang pinakamahirap tanggapin ay ang sinabi ng mga doktor tungkol sa pinsala sa aking reproductive organs,” sabi ko. “Hindi na ako magkakaroon ng sariling anak.” Napahawak siya sa noo at napapikit. Naalala ko ang sinabi niya noong una kaming magkita sa ultrasound room, at alam kong naalala rin niya iyon.
“Sinabi kong sana makapag-asawa ka at magkaanak,” bulong niya. Tumango ako. “Oo. At hindi mo alam kung gaano kasakit marinig iyon mula sa iyo.” Napuno ng luha ang kaniyang mga mata, ngunit sa pagkakataong iyon, hindi ko inako ang tungkuling pagaanin ang kaniyang nararamdaman.
“Camille, patawarin mo ako,” sabi niya. “Nagkamali ako. Naniniwala akong pinagtaksilan mo ako dahil iyon ang inakala ko mula sa narinig ko noon.” Umiling ako. “Masakit ang nangyari sa ating dalawa, Gabriel, pero hindi sapat na dahilan iyon upang maliitin mo ako.” Hindi niya ipinagtanggol ang sarili niya.
“Mahal kita noon,” inamin ko. “Kaya ako nagsinungaling sa parking lot dahil ayokong guluhin ang buhay na binuo mo na.” Napaluha siya nang marinig iyon. “Hindi mo kailangang magsinungaling para protektahan ako,” sabi niya. “Tama ka,” sagot ko. “At simula ngayon, hindi ko na rin kailangang itago ang katotohanan para lamang maging komportable ang ibang tao.”
Nagtagal ang katahimikan bago siya muling nagsalita. “Ano ang puwede kong gawin para maitama ito?” Tumingin ako sa kaniya nang diretso. “Alagaan mo si Andrea at ang anak ninyo. Huwag mong hayaang maging dahilan ang nakaraan natin upang masaktan sila.” Nangako rin siyang hindi na niya ako hahamakin o huhusgahan, kahit hindi ko siya mapatawad kaagad.
Sa mga sumunod na araw, nakita kong tinupad niya ang una kong hiling. Palagi niyang sinasamahan si Andrea sa mga follow-up checkup, at hindi na niya ako kinukulit tungkol sa relasyon namin. Nang magkasalubong kami sa hallway, magalang niya akong binati at nagpasalamat sa pag-aalaga ko kay Andrea. Tinanggap ko ang pasasalamat, ngunit pinanatili ko ang distansiyang kailangan ko.
Dumating ang araw na naaprubahan ang aking reassignment. Tinapos ko ang turnover at sumailalim sa follow-up consultation para sa sarili kong kalusugan bago bumiyahe. Malinaw sa akin na hindi mawawala agad ang lahat ng sakit na dinanas ko, ngunit hindi na ako handang balewalain ang aking katawan. Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, ang sarili kong kinabukasan ang inuna ko.
Sa araw ng aking pag-alis, nagpadala si Gabriel ng maikling mensahe. “Camille, salamat sa katotohanan. Pasensiya na sa anim na taon ng maling paghusga. Sana matagpuan mo ang kapayapaang nararapat sa iyo.” Binasa ko iyon nang isang beses, pagkatapos ay inilagay ang cellphone sa aking bag nang walang sagot. Hindi ko na kailangang patunayan pa sa kaniya ang halaga ko.
Habang bumibiyahe ako patungo sa hilagang Luzon, unti-unting napalitan ng mga bundok at luntiang tanawin ang matataong lansangan ng lungsod. May bagong mga pasyente, bagong mga kasamahan, at bagong mga responsibilidad na naghihintay sa akin. Maaaring hindi na matupad ang dati kong pangarap na maging ina, ngunit marami pa rin akong buhay na maaaring alagaan, kabilang ang sarili ko. At sa unang pagkakataon matapos ang anim na mahahabang taon, ngumiti ako nang walang luha, handang simulan ang buhay na ako naman ang pipili.

Maraming salamat sa pagsama at pagbabasa ng kuwento hanggang sa dulo 🙏 Ibahagi sa comments ang inyong opinyon, reaksyon, o mungkahi. Malaking tulong ito para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi ma-miss ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨