Bago pa ako makapagsalita ulit, sumingit agad si Katrina.
PART 2:
Nakatayo si Katrina sa harap ng 2 pulis na parang siya ang biktima sa eksenang iyon.
“Ma’am, umatras po muna kayo ng 2 hakbang,” utos ng pulis na may apelyidong Santos. “Kakausapin namin nang hiwalay ang bawat panig.”
Inalis ko ang safety chain at binuksan nang tuluyan ang pinto ng unit namin.
Agad na nakita ng 2 pulis ang namamagang pisngi ko at ang pumutok kong labi.
“Sinungaling siya!” sigaw ni Katrina habang nakaturo sa akin. “Sinaktan niya ang sarili niya para siraan kami ni Rafael dahil galit siya sa pagkakaibigan namin!”
Hindi ako sumigaw at hindi ako nakipagtalo sa kaniya.
Inilabas ko ang cellphone ko at ipinakita kay Officer Santos ang time-stamped photos at ang 1-minute video na kinuha ko 15 minuto ang nakalipas.
“May CCTV camera rin po sa hallway sa loob ng unit,” sabi ko nang malinaw. “Naka-record doon ang boses niya sa speaker at ang ingay mula sa kuwarto.”
Natigilan si Katrina at biglang nawala ang ngiti sa mukha niya.
Hindi niya alam na nagpakabit si Rafael ng 2 indoor security cameras 6 na buwan na ang nakalipas matapos magkaroon ng nakawan sa kabilang floor.
“39 weeks na po kayong buntis?” tanong ng ikalawang pulis na si Officer Reyes.
“Opo, 39 weeks and 2 days,” sagot ko.
“Tatawag na kami ng ambulansiya para madala kayo sa ospital,” sabi ni Officer Reyes.
“Parating na po sila,” sagot ko. “Pero hindi para sa akin ang cardiac monitor na hiniling ko.”
Napakunot ang noo ni Katrina at tumawa nang mahina.
“Ambulansiya dahil lang sa 1 maliit na sugat sa labi? Napaka-OA mo naman, Clarissa.”
Hindi ko na siya sinagot dahil biglang may malakas na kalabog mula sa loob ng master bedroom.
Parang may mabigat na katawan na bumagsak sa sahig.
Tumakbo kaming lahat papasok sa kuwarto.
Nakahandusay si Rafael sa gilid ng kama, naninigas ang mga kamay, at hirap na hirap huminga.
“Rafael!” sigaw ni Katrina habang lumuluhod sa tabi nito.
Nanatili ako sa ligtas na distansiya habang hawak ang tiyan ko.
“Anong gamot ang ibinigay mo sa kaniya?” tanong ko kay Katrina.
“Wala akong binibigay sa kaniya!” tanggi niya.
“Nasa basurahan sa tabi ng banyo ang syringe na may tatak ng clinic mo,” sabi ko.
Biglang tumunog ang elevator sa labas at dumating ang 3 paramedics na may dalang stretcher at emergency bag.
Agad nilang ikinabit ang cardiac electrodes sa dibdib ni Rafael.
Lumabas sa screen ng monitor ang magulong linya at tumunog ang alarm nito.
“Delikado ang heart rhythm niya, tumatakbo sa 190 beats per minute,” sabi ng lead paramedic. “Kailangan nating maghanda para sa resuscitation.”
Namutla si Katrina at napaatras nang 3 hakbang.
Lumapit si Officer Santos sa basurahan, nagsuot ng 2 nitrile gloves, at kinuha ang ginamit na syringe gamit ang forceps bago ito inilagay sa 1 clear evidence bag.
Sa eksaktong sandaling iyon, nag-vibrate nang malakas ang cellphone ni Katrina na hawak niya sa kanang kamay.
Naka-on ang lock screen notifications niya kaya kitang-kita namin ang mensaheng lumabas.
“KATRINA, ITAGO MO NA ANG LAHAT NG 50 VIALS. NAG-INSPECTION NA ANG FDA SA WAREHOUSE NATIN.”
Mabilis na pinindot ni Katrina ang power button para patayin ang screen.
Huli na ang lahat dahil nabasa na iyon ni Officer Santos at nakuhanan na rin ng body camera nito.
“Ma’am Katrina De Leon, huwag po kayong aalis sa unit na ito,” seryosong sabi ni Officer Santos. “Kailangan namin kayong isama sa presinto para magpaliwanag tungkol sa hindi rehistradong gamot na ito.”
Biglang kumirot nang matindi ang ibabang bahagi ng tiyan ko.
Napahawak ako sa pader at naramdaman ko ang mainit na tubig na dumaloy sa mga binti ko.
Tumingin ang 1 paramedic sa sahig at agad na lumapit sa akin.
“Ma’am, pumutok na ang panubigan ninyo,” sabi niya. “Kailangan na nating bumaba ngayon din.”
Sa harap namin, biglang bumaba ang heart rate ni Rafael sa monitor at tumunog ang mahabang beep.
“Simulan na ang chest compressions!” sigaw ng 1 paramedic habang inihahanda ang 2nd team para isakay ako sa isa pang wheelchair.
Dalawang medical team ang kumilos nang sabay sa loob ng 1 maliit na kuwarto.
Inilabas ako sa unit habang nakatingin nang masama si Katrina na may posas na sa 2 kamay.
“Kapag may nangyaring masama kay Rafael, sisiguraduhin kong hindi ka makakabalik dito!” bulong niya bago siya isinakay sa patrol car.
Hindi ako sumagot at huminga lang nang malalim para sa anak ko.
Pagdating sa St. Luke’s Medical Center sa Quezon City, agad akong dinala sa delivery room.
Nandoon na ang kapatid kong si Camille at ang 2 abogado mula sa legal department ng kompanya namin.
Pagkalipas ng 4 na oras na pagle-labor, ligtas kong naipanganak ang malusog naming baby boy na may timbang na 7.4 pounds.
Pinangalanan ko siyang Gabriel.
Habang nagpapahinga ako sa private room kinaumagahan, dumating sina Officer Santos at Officer Reyes upang kunin ang opisyal kong salaysay.
“Ma’am Clarissa, nakaligtas po si Mr. Rafael Mendoza matapos ang 12 minuto sa emergency room,” balita ni Officer Santos. “Nasa ICU siya ngayon at may nakabantay na 2 pulis sa labas ng kuwarto niya.”
“Kumusta ang imbestigasyon sa mga gamot?” tanong ko.
“Nakuha namin ang 6 na vial sa naka-lock ninyong cabinet,” sagot ni Officer Reyes. “Positibo sa mataas na dose ng hindi rehistradong stimulant ang laman nito na puwedeng magdulot ng cardiac arrest.”
Ibinigay ko sa kanila ang kopya ng CCTV footage mula sa hallway camera at ang 4 na litrato ng mukha ko.
Ipinakita ko rin ang kopya ng retainer contract na may pirma ni Rafael para sa clinic ni Katrina.
Sa ika-3 araw ko sa ospital, nagising na si Rafael sa ICU at agad na humiling na makausap ako.
Hindi ako pumunta.
Sa halip, ipinadala ko ang 2 abogado ko upang ibigay sa kaniya ang mga dokumento para sa kasong isinampa ko sa ilalim ng Republic Act 9262.
Nang makalabas si Rafael sa ospital makalipas ang 7 araw, dumiretso siya sa police station upang magpiyansa ng 80,000 pesos.
Kinabukasan, nagpunta siya sa bahay ng mga magulang ko sa Marikina kung saan kami nakatira ni Gabriel.
Nakatayo siya sa labas ng gate na may dalang 1 basket ng prutas at mukhang payat na payat.
Lumabas ako sa porch kasama ang 2 security guards na kinuha ng kapatid ko.
“Clarissa, patawarin mo ako,” mahina niyang sabi habang nakahawak sa rehas ng gate. “Niloko lang ako ni Katrina. Sinabi niyang ninakaw mo ang mga gamit niya at sinisiraan mo siya.”
“At naniwala ka nang hindi man lang ako tinatanong,” sagot ko nang kalmado.
“Hindi ko alam na mapanganib ang vial na ibinigay niya sa akin,” paliwanag ni Rafael. “Sabi niya pampatanggal lang iyon ng pagod.”
“Rafael, 6 na beses mo akong sinaktan habang dala ko ang anak natin,” sabi ko. “Hindi dahil sa gamot ang ginawa mo, kundi dahil mas pinili mong paniwalaan siya kaysa sa asawa mo.”
“Gusto kong makita si Gabriel,” pakiusap niya. “Anak ko rin siya.”
“Dadaan sa korte ang lahat ng karapatan mo,” sagot ko. “Naisampa na rin ng compliance team namin ang reklamo sa FDA at sa Integrated Bar of the Philippines laban sa lisensiya mo.”
Nanlaki ang mga mata ni Rafael nang marinig iyon.
Bilang legal consultant na pumirma sa mga papeles ng ilegal na clinic ni Katrina, nahaharap siya sa pagkatanggal ng lisensiya bilang abogado.
“Clarissa, mawawalan ako ng trabaho,” sabi niya. “Paano ako magsusustento sa bata?”
“May sarili akong ipon at trabaho, Rafael,” sagot ko. “Hindi ko kailangan ang pera galing sa ilegal na negosyo.”
Bago pa siya makasagot, dumating ang 1 patrol car mula sa Quezon City Police District.
May dala silang bagong warrant of arrest para kay Rafael kaugnay ng kasong isinampa ng FDA para sa pagbebenta at pamamahagi ng hindi rehistradong gamot.
Inilabas na ni Katrina ang lahat ng chat messages nila sa presinto para idiin si Rafael bilang legal partner niya sa negosyo.
Habang pinoposasan si Rafael sa harap ng gate, tumingin siya sa akin nang may pagsisisi.
Wala akong naramdamang galit o awa.
Makalipas ang 6 na buwan, nahatulan si Katrina ng 8 taong pagkakakulong dahil sa paglabag sa FDA Act at pagbebenta ng mapanganib na produkto.
Natanggalan naman ng lisensiya si Rafael bilang abogado at nahatulang guilty sa kasong paglabag sa RA 9262.
Inaprubahan din ng korte ang full custody ko kay Gabriel at ang permanent protection order laban kay Rafael.
Ngayon, nakatira na kami ni Gabriel sa 1 tahimik na bahay malapit sa opisina ko sa Ortigas.
Sa tuwing tinitingnan ko ang anak ko na mahimbing na natutulog, naaalala ko ang gabing iyon.
Hindi luhang walang saysay ang nagligtas sa amin, kundi ang pagiging handa, malinaw na pag-iisip, at katapangang piliin ang sarili ko bago pa mahuli ang lahat.
