Bahagi 3
Nang sa wakas ay aminin niya kung bakit limang taon niyang itinago ang larawan ni Grace, doon ko naunawaan na hindi alimango ang tunay na nawala sa akin.
Nagising ako nang maaga. Hindi ako nakatulog nang maayos. Paulit-ulit akong nagising sa tunog ng aircon. Paulit-ulit kong naalala ang mukha ni Miguel sa hapag. Paulit-ulit kong naalala ang boses ni Mama. Tumayo ako at tumingin sa salamin. Namamaga ang mga mata ko. Pero buo ang tingin ko. Hindi na ako ang babaeng umiiyak lang sa sulok.
Naligo ako nang dahan-dahan. Hinayaan kong dumaloy ang mainit na tubig. Hindi nito natanggal ang sakit. Pero nilinaw nito ang isip ko. Hindi ako babalik sa bahay para makipag-away. Babalik ako para kumuha ng mga gamit ko at para magtanong nang maayos. Gusto kong marinig ang totoo. Hindi ang madaling sagot. Hindi ang “nag-iisip ka lang ng sobra.”
Nagmaneho ako pabalik sa Marikina. Tahimik ang daan. Tahimik din ang loob ng kotse ko. Pagdating ko sa bahay, nakita ko pa rin ang kotse ni Miguel. Nandoon pa rin siya. Hindi siya pumasok sa opisina. Bahagi ng puso ko ay nagtaka kung nag-alala ba siya. Bahagi ng puso ko ay nagsabi na baka natakot lang siya sa sinabi ko tungkol sa abogado.
Binuksan ko ang pinto gamit ang susi ko. Amoy sabaw pa rin ang loob. Amoy alimango pa rin. Nandoon pa rin ang basurahan na pinaglagyan ko ng alimango kagabi. Walang naglinis. Walang nag-ayos. Para bang tumigil ang oras sa bahay na iyon pagkatapos kong umalis.
Nakaupo si Miguel sa sofa. Hindi siya nakapagbihis. Gusot ang damit niya. Namumula ang mga mata niya. Pagkakita niya sa akin, bigla siyang tumayo. Lumapit siya at sinabi, “Angela, sa wakas umuwi ka. Pasensya na. Pagod lang ako kagabi. Huwag mo nang palakihin.”
Hindi ako sumagot agad. Umupo ako sa kabilang sofa. Inilagay ko ang bag ko sa tabi ko. Tiningnan ko siya nang diretso. Sinabi ko, “Miguel, hindi ako umuwi para makinig ng pagod lang. Umuwi ako para magtanong. At ngayon, gusto kong makinig ka muna.”
Tumahimik siya. Umupo siya. Pinagdikit niya ang mga kamay niya. Kita ko na hindi siya sanay na ako ang nagsasalita nang ganito. Sanay siya na ako ang tatahimik. Sanay siya na ako ang magpapalampas. Ngayon, iba na ang tingin ko. Hindi na ako humihingi ng permiso para masaktan.
Nilabas ko ang cellphone ko. Hindi para magpakita ng bago. Ipinakita ko lang ang luma naming usapan. Binasa ko nang malakas ang mga message niya. “Huwag ka nang magulo.” “Nag-iisip ka lang ng sobra.” “Oo na, oo na.” Pagkatapos, tiningnan ko siya at nagtanong, “Isang buwan, Miguel. Ito lang ang sinasabi mo sa akin. Kapag nasasaktan ako, ito. Kapag nagtatanong ako, ito. Sa tingin mo ba, ganyan ang pakikipag-usap ng mag-asawa?”
Hindi siya nakatingin sa akin. Tumingin siya sa sahig. Sinabi niya, “Hindi ko sinasadya. Nahihiya ako kay Grace. Bisita siya. Gusto ko lang na maging komportable siya. Hindi ko naisip na masasaktan ka nang ganoon.”
Umiling ako. “Bisita? Miguel, sabihin mo sa akin ang totoo. Ikaw ba ang nag-imbita sa kanya? O talagang napadaan lang siya? Dahil ang bahay natin ay nasa Marikina. Ang opisina mo ay nasa Makati. Si Grace ay nakatira sa Quezon City. Walang daan na magtatagpo ang tatlong lugar na iyon nang hindi sinasadya.”
Doon siya natigilan. Matagal siyang hindi nagsalita. Sa wakas, sinabi niya nang mahina, “Ako ang nagsabi na dumaan siya. Sinabi ko na malapit lang. Pero hindi totoo iyon. Gusto ko lang siyang makita. Gusto ko lang na makasama siya sa hapunan. Hindi ko alam kung bakit ko ginawa iyon.”
Parang may bumagsak sa dibdib ko. Hindi ako nagulat. Matagal ko nang alam na may hindi totoo. Pero iba pa rin kapag narinig mo mismo mula sa bibig niya. Hindi na ito hinala. Aminado na siya. Hindi na niya maitatago sa salitang napadaan.
Lumabas si Mama mula sa kuwarto. Nakita niya ako. Tumaas ang boses niya. “Bumalik ka na pala. Akala ko ay hindi ka na uuwi. Angela, huwag mong gawing malaking isyu ang maliit na bagay. Si Grace ay mabait. Ikaw ang laging galit.”
Tiningnan ko si Mama. Hindi ako sumigaw. Mahinahon kong sinabi, “Mama, ako ang bumili ng alimango. Ako ang nagluto ng sabaw. Ako ang naghain. Tapos ako ang tinawag ninyong makitid dahil nasaktan ako. Kung kayo ang nasa puwesto ko, hindi ba kayo masasaktan?”
Natigilan si Mama. Bumuka ang bibig niya pero walang lumabas. Sa unang pagkakataon, hindi siya agad nakasagot. Umupo siya sa tabi ni Miguel. Pinagdikit niya ang mga kamay niya. Kita ko ang inis sa mukha niya. Pero kita ko rin ang kaunting hiya.
Sinabi ni Mama, “Inimbita ko rin si Grace. Sinabi ko na tumuloy siya. Mabait siya. Marunong siyang makisama. Ikaw kasi, laging pagod, laging seryoso. Akala ko, mas masaya kung may kasama kami.” Doon ko naunawaan. Hindi lang si Miguel ang nagdesisyon. Pati si Mama ay may bahagi. Hindi ako ang kalaban. Pero ako ang laging ginagawang mali.
Sinabi ko, “Mama, hindi ko kayo kalaban. Asawa ako ni Miguel. Manugang ninyo ako. Hindi ako bisita sa sarili kong bahay. Kung gusto ninyong mag-imbita, sabihin ninyo sa akin. Huwag ninyong gawin na ako ang huling nakakaalam sa sarili kong hapag.”
Tumahimik ang bahay. Naririnig ko ang tunog ng orasan. Naririnig ko ang paghinga ni Miguel. Sa sandaling iyon, may kumatok sa pinto. Si Grace iyon. Nakatayo siya sa labas na may dalang maliit na lalagyan. Hindi siya nakangiti. Halatang hindi siya nakatulog. Sinabi niya, “Ate Angela, puwede ba akong pumasok? Gusto kong mag-sorry.”
Pinapasok ko siya. Hindi ako nagalit. Hindi ako sumigaw. Gusto kong marinig kung ano ang sasabihin niya kapag walang hapag, walang alimango, walang ibang tao na magtatanggol sa kanya. Umupo siya sa malayo. Hindi siya tumingin sa akin agad.
Sinabi ni Grace, “Ate, pasensya na. Alam kong mali na tumuloy ako. Naramdaman ko kagabi na hindi ako dapat nandoon. Pero hindi ako umalis. Hinayaan kong balatan ako ni Miguel. Hinayaan kong pagsilbihan niya ako. Hindi ko ginawa ang tama.”
Tiningnan ko siya. Nagtanong ako nang diretso, “Grace, alam mo ba ang tungkol sa lock screen? Alam mo ba na limang taon nang nandoon ang larawan mo sa cellphone ni Miguel?”
Namula ang mukha ni Grace. Tumingin siya kay Miguel. Pagkatapos ay tumingin siya sa akin. Sinabi niya nang mahina, “Oo, Ate. Nakita ko iyon minsan. Nahiya ako. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko. Hindi ko siya pinigilan. Hindi ko sinabi na burahin niya. Hinayaan ko lang. At iyon ang mali ko.”
Doon, parang may pinto na bumukas sa isip ko. Hindi lang si Miguel ang may kasalanan sa pagtatago. Si Grace ay alam din. Si Mama ay alam din na may espesyal na atensiyon. Ako lang ang sinasabihan na nag-iisip lang ng sobra. Ako lang ang sinasabihan na huwag magulo.
Tumingin ako kay Miguel. “Miguel, bakit mo itinago ng limang taon? Limang taon, Miguel. Hindi iyan nakalimutan. Hindi iyan aksidente. Bakit?”
Huminga siya nang malalim. Nanginginig ang mga kamay niya. Sinabi niya, “Si Grace ang hinangaan ko bago kita makilala. Hindi kami nagkatuluyan. Akala ko, tapos na iyon. Pero hindi ko binura ang larawan. Akala ko, alaala lang. Akala ko, walang makakaalam. Akala ko, hindi ka masasaktan kung hindi mo malalaman.”
Naiyak ako. Hindi ako nagpigil. Pero hindi ako nagwala. Hinayaan kong tumulo ang luha ko habang nakatingin ako sa kanya. Sinabi ko, “Pero nalaman ko, Miguel. Limang taon kong nakita iyon. Limang taon kong piniling maniwala na tapos na. Limang taon kong piniling manahimik para hindi tayo mag-away. At kagabi, sa harap ng nanay mo at ni Grace, pinili mong balatan siya at hindi ako.”
Sinabi ni Miguel, “Alam kong mali ako. Nasiyahan ako sa atensiyon. Nasiyahan ako na may humahanga pa rin sa akin. Hindi ko naisip na habang ginagawa ko iyon, ikaw ang nawawalan. Ikaw ang asawa ko. Ikaw ang kasama ko sa bahay. Pero ikaw ang hindi ko nakita.”
Tumingin ako sa keychain na kuneho na iniwan ko sa ibabaw ng lagayan ng sapatos. Nandoon pa rin ito. Kinuha ko ito. Hinawakan ko ito nang mahigpit. Naalala ko ang unang taon namin. Naalala ko ang perya. Naalala ko kung paano niya ako tiningnan noon na para bang ako lang ang nakikita niya. Masakit na maalala iyon. Pero kailangan kong maalala para malaman kung ano ang nawala.
Sinabi ko, “Hindi ako galit sa alimango. Galit ako dahil limang taon akong naging pangalawa sa sarili kong bahay. Galit ako dahil tuwing nasasaktan ako, sinasabi mong nag-iisip lang ako ng sobra. Galit ako dahil kailangan ko pang itapon ang pagkain para lang mapansin ninyo na nasasaktan ako.”
Umiyak si Grace. Sinabi niya, “Ate, hindi ko gustong sirain ang pamilya ninyo. Hindi ko gustong maging kabit. Hindi ako ganoon. Natakot lang akong magsabi ng hindi kay Miguel dahil katrabaho ko siya. Natakot akong mawalan ng trabaho. Pero mali pa rin ako. Dapat umalis ako.”
Sinabi ni Mama, “Angela, hindi ko alam na ganoon kalalim. Akala ko, nagseselos ka lang. Akala ko, maliit na bagay. Hindi ko alam na limang taon mo nang dinadala iyon.” Hindi siya humingi ng tawad. Pero iba na ang boses niya. Hindi na ito galit. May kaunting pag-aalala na.
Hindi ko pa siya pinatawad. Hindi ko pa pinatawad si Miguel. Hindi ko pa pinatawad si Grace. Pero mas malinaw na ako ngayon. Hindi na ako nagtatanong kung ako ba ang problema. Alam ko na ngayon. Ang problema ay ang pananahimik. Ang problema ay ang pagtatago. Ang problema ay ang pagtrato sa akin na parang hindi ako mahalaga.
Kumuha ako ng maliit na bag. Naglagay ako ng ilang damit. Kinuha ko ang keychain na kuneho at inilagay ko ito sa bulsa ko. Hindi ko ito kinuha dahil gusto kong balikan ang nakaraan. Kinuha ko ito dahil gusto kong tandaan na minsan, minahal ako nang totoo. At kung hindi na niya kayang mahalin ako nang ganoon ulit, kailangan kong mahalin ang sarili ko.
Sinabi ko kay Miguel, “Hindi ako magdedesisyon ngayon tungkol sa kasal natin. Pero hindi ako babalik sa dati. Hindi ako babalik sa hapag na ako ang hindi nakikita. Maghihiwalay muna tayo ng ilang araw. Hindi para takutin ka. Para makapag-isip ako nang malinaw. At para makapag-isip ka rin.”
Sinabi ni Miguel, “Angela, huwag mo akong iwan. Aayusin ko ito. Burahin ko ang larawan. Hindi ko na siya iimbitahin. Makinig ka sa akin.” Sinabi ko, “Miguel, limang taon akong nakinig. Ngayon, ikaw naman ang makinig. Hindi mo ito maaayos sa isang sorry. Kailangan mong patunayan sa gawa, hindi sa salita.”
Lumabas ako ng bahay. Hindi ako tumakbo. Naglakad ako nang diretso. Hawak ko ang susi ng kotse ko. Hawak ko ang keychain na kuneho. Pag-upo ko sa kotse, hindi ako agad umiyak. Huminga ako nang malalim. Sa unang pagkakataon, naramdaman kong ako ang may hawak ng sarili kong desisyon.
Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖
Bahagi 4
Sa harap mismo ng biyenan ko ay sinabi kong hindi na ako ang babaeng tatahimik lang, at doon nagsimula ang tunay na pagtatapos ng lahat.
Bumalik ako sa bahay sa Marikina pagkatapos ng tatlong araw. Tatlong araw akong nag-isip. Tatlong araw akong natulog nang mag-isa. Tatlong araw na walang nagsabi sa akin na nag-iisip lang ako ng sobra. Sa tatlong araw na iyon, hindi ako naghanap ng away. Naghanap ako ng linaw. At nang bumalik ako, alam ko na kung ano ang gusto kong sabihin.
Pagpasok ko, malinis na ang bahay. Walang amoy alimango. Walang basurahan na puno. Nakaayos ang mga upuan. Si Miguel ay nakaupo sa hapag. Si Mama ay nakaupo rin. Si Grace ay nakaupo sa malayo, sa may pintuan. Hindi siya nakikisalo. Nandoon siya dahil ako ang nagpatawag sa kanya. Gusto kong marinig ng lahat ang totoo nang sabay-sabay. Ayaw ko nang may usapang patago.
Umupo ako sa dati kong puwesto, sa kaliwa ni Miguel. Inilagay ko ang bag ko sa tabi ko. Inilagay ko ang keychain na kuneho sa harap ko. Tiningnan ko silang tatlo. Sinabi ko, “Bago tayo mag-usap, gusto kong malinaw. Hindi ako nandito para mag-away. Nandito ako para tapusin ang limang taon na pananahimik.”
Tumango si Miguel. Namumula ang mga mata niya. Sinabi niya, “Angela, makikinig ako. Hindi ako magsasalita hangga’t hindi ka tapos. Pangako.” Si Mama ay hindi sumagot. Pinagdikit niya ang mga kamay niya. Si Grace ay tumingin sa akin at tumango rin.
Sinimulan ko sa alimango. “Miguel, tatlong alimango ang binalatan mo. Lahat napunta kay Grace. Ako ang asawa mo. Ako ang bumili. Ako ang nagluto. Pero sa hapag na iyon, para akong hindi tao. Para akong upuan lang na walang laman.” Hindi ako sumigaw. Pero nanginginig ang boses ko. Dahil totoo ang sakit.
Sinabi ko, “At hindi lang iyon ang gabi na iyon. Limang taon, Miguel. Limang taon na ang larawan ni Grace ay nasa lock screen mo. Limang taon na sinasabi mo sa akin na nag-iisip lang ako ng sobra. Limang taon na ako ang nag-aayos, ako ang nagluluto, ako ang naghihintay, habang ikaw ay abala sa pagpapakita kay Grace kung gaano ka kaalaga.”
Tumingin si Miguel sa akin. “Angela, tama ka. Lahat ng sinabi mo, tama. Hindi ako magsisinungaling ngayon. Ako ang nag-imbita kay Grace. Ako ang nagsabi na napadaan lang siya. Alam kong hindi totoo iyon. Alam kong ang bahay natin ay nasa Marikina, ang opisina ko ay nasa Makati, at si Grace ay nasa Quezon City. Walang napadaan doon. Ako ang gumawa ng daan para magkita kami.”
Doon, narinig kong napasinghap si Mama. Tumingin siya kay Miguel. “Miguel, ikaw ang nagsinungaling? Akala ko, napadaan lang talaga siya. Akala ko, si Angela ang gumagawa ng isyu.” Sinabi ni Miguel, “Mama, ako ang nagsinungaling. Si Angela ang nagsabi ng totoo. At ako ang dapat managot.”
Tiningnan ko si Mama. “Mama, tinawag ninyo akong makitid. Tinawag ninyo akong walang galang. Pero ako ang manugang na nagluluto para sa bahay na ito. Ako ang asawa na naghihintay. Kung may bisita, ako dapat ang unang nakakaalam. Hindi ako ang huling nakakaalam sa sarili kong bahay.”
Namula ang mukha ni Mama. Yumuko siya. Sinabi niya nang mahina, “Angela, nagkamali ako. Inimbita ko rin si Grace. Akala ko, mabait siya. Akala ko, mas magaan ang bahay kapag nandito siya. Hindi ko naisip na ikaw ang nasasaktan. Hindi ko naisip na ikaw ang napapahiya. Pasensya na. Hindi ko na uulitin na itrato ka na parang hindi ka parte ng pamilyang ito.”
Hindi ko inaasahan na hihingi siya ng tawad. Matagal kong hinintay ang mga salitang iyon. Hindi ito perpekto. Hindi nito binura ang limang taon. Pero totoo ito. At sa unang pagkakataon, hindi niya ako tinawag na makitid. Tinawag niya ako sa pangalan ko.
Humarap ako kay Grace. “Grace, magsalita ka rin. Hindi para siraan ka. Para marinig ni Mama ang totoo. Alam mo ba na may asawa si Miguel? Alam mo ba na ako ang nagluto ng kinain mo?” Tumango si Grace. Umiyak siya. “Oo, Ate. Alam ko. Alam kong may asawa siya. Alam kong ikaw ang nagluto. Pero tumuloy pa rin ako. Hinayaan kong pagsilbihan ako. Hinayaan kong balatan niya ako. Hindi ako tumanggi. At iyon ang pinakamalaking mali ko.”
Sinabi ni Grace, “Ate, hindi ako magiging dahilan para masira ang kasal ninyo. Simula ngayon, hindi na ako tatanggap ng espesyal na trato. Hindi na ako pupunta dito nang hindi mo alam. Sa opisina, trabaho lang. Hindi na ako magpapadala ng personal na message. Hindi na ako hihingi ng pabor. Kung kailangan kong makipag-usap kay Miguel, sa opisina at tungkol sa trabaho lang.”
Tumingin ako kay Miguel. “Miguel, ano ang gagawin mo? Hindi sapat ang sorry. Hindi sapat ang pagod lang. Ano ang patunay mo na hindi na mauulit?” Kinuha ni Miguel ang cellphone niya. Binuksan niya ito sa harap namin. Ipinakita niya ang lock screen. Nandoon pa rin ang larawan ni Grace. Sa harap ni Mama at ni Grace, pinindot niya ito. Binura niya. Ipinakita niya sa akin ang bagong lock screen. Walang larawan. Malinis. Sinabi niya, “Angela, limang taon kong itinago iyan. Ngayon, binubura ko sa harap mo. Hindi dahil nahuli mo ako. Dahil ikaw ang asawa ko at ikaw ang dapat kong respetuhin.”
Hindi ako agad natuwa. Tiningnan ko siya nang matagal. Sinabi ko, “Miguel, ang pagbura ay simula lang. Hindi iyan ang katapusan. Ang katapusan ay kung paano mo ako tratuhin araw-araw. Kung sa susunod na hapunan, ako pa rin ang hindi nakikita, wala nang saysay ang pagbura mo.”
Tumango si Miguel. “Naiintindihan ko. Simula ngayon, kung may imbitasyon, ikaw ang unang tatanungin ko. Kung may bisita, ikaw ang magdedesisyon. Hindi na ako magsisinungaling tungkol sa daan. Hindi na ako magsasabi na nag-iisip ka lang ng sobra. Kapag nasaktan ka, makikinig ako. Kapag nagtanong ka, sasagot ako nang totoo.”
Sinabi ko ang mga kondisyon ko. Hindi ako sumigaw. Malinaw ang bawat salita. “Una, hindi na mauulit na ako ang huling nakakaalam. Pangalawa, hindi mo na ako tatawaging magulo kapag nasasaktan ako. Pangatlo, ang bahay na ito ay bahay ko rin. Ang kotse ko ay kotse ko. Ang susi ko ay susi ko. Hindi mo ako pagbabantaan na huwag umuwi. Hindi mo ako palalayasin sa sarili kong buhay.”
Sinabi ni Miguel, “Oo, Angela. Lahat iyan, oo. Ang bahay na ito ay bahay mo. Ang kotse ay sa iyo. Ang desisyon ay sa iyo. Hindi ko na kukunin ang boses mo.” Si Mama ay tumango rin. “Angela, hindi na kita tatawaging makitid. Ikaw ang manugang ko. Ikaw ang asawa ng anak ko. Dapat kitang igalang.”
Tumingin ako sa keychain na kuneho. Kinuha ko ito. Sinabi ko, “Miguel, naalala mo ba ito? Napanalunan mo ito para sa akin sa perya noong unang taon natin. Noon, ako lang ang nakikita mo. Gusto kong maramdaman ulit iyon. Hindi sa perya. Sa bahay. Sa hapag. Sa araw-araw. Kung hindi mo kayang gawin iyon, hindi ako mananatili dahil lang sa takot na mag-isa.”
Kinuha ni Miguel ang keychain. Hinawakan niya ito nang mahigpit. Sinabi niya, “Naalala ko. Naalala ko kung gaano ako kasaya nang nakuha ko iyan para sa iyo. Naalala ko kung paano ka ngumiti. Angela, gusto kong makita ulit ang ngiting iyon. Hindi dahil sa keychain. Dahil sa akin, dahil sa atin. Bibigyan mo ba ako ng pagkakataon na patunayan iyon?”
Hindi ako sumagot agad. Tiningnan ko si Mama. Tiningnan ko si Grace. Tiningnan ko ang bahay. Naalala ko ang limang taon na tahimik ako. Naalala ko ang tatlong alimango. Naalala ko ang basurahan. Naalala ko ang parking sa basement. Naalala ko ang tatlong araw na nag-isip ako nang mag-isa. Sa wakas, sinabi ko, “Bibigyan kita ng pagkakataon. Pero hindi dahil mahina ako. Dahil pinili ko. At ang pagkakataong ito ay may hangganan. Kapag inulit mo, hindi na ako magtatanong. Aalis ako at hindi na ako babalik para magpaliwanag.”
Umalis si Grace. Bago siya lumabas, humarap siya sa akin. “Ate, salamat sa pakikinig. Pasensya na ulit. Hindi na ako magiging bahagi ng gulo ninyo.” Pagkasara ng pinto, tahimik ang bahay. Hindi ito ang tahimik na nakakatakot kagabi. Ito ay tahimik na may pag-asa.
Umupo kami ni Miguel sa hapag. Si Mama ang naghain ng sabaw. Sa pagkakataong ito, ako ang unang binigyan niya. Sinabi niya, “Angela, kumain ka. Ikaw ang nagluto nito noon. Ngayon, kami naman ang magsisilbi sa iyo.” Napangiti ako nang kaunti. Hindi ito perpektong ngiti. Pero totoo.
Kumuha si Miguel ng alimango. Binalatan niya ito nang dahan-dahan. Inilagay niya ito sa mangkok ko. Tiningnan niya ako. “Dahan-dahan lang, baka matusok ka.” Sa pagkakataong ito, sa akin niya sinabi. Sa pagkakataong ito, ako ang tiningnan niya. Hindi ako agad kumain. Tiningnan ko ang alimango sa mangkok ko. Naalala ko ang walang laman na mangkok ko noon. Ngayon, may laman na. Hindi dahil sa alimango. Dahil sa wakas, may nakakita na sa akin.
Pagkatapos kumain, lumabas ako sa balkonahe. Tahimik ang Marikina. Malamig ang hangin. Hawak ko ang keychain na kuneho. Lumapit si Miguel. Hindi siya nagsalita agad. Tumayo lang siya sa tabi ko. Sa wakas, sinabi niya, “Angela, salamat at bumalik ka. Hindi ko sasayangin ang pagkakataong ito.” Sinabi ko, “Miguel, hindi ako bumalik para maging dati. Bumalik ako para maging bago. Kung gusto mong manatili ako, manatili ka rin sa totoo.”
Kinagabihan, inilagay ko ang susi ng kotse sa ibabaw ng lagayan ng sapatos. Sa pagkakataong ito, hindi ko tinanggal ang keychain. Hinayaan kong nakasabit ito. Hindi na ito simbolo ng nakaraan lang. Simbolo na ito ng desisyon ko. Na ako ang may hawak ng susi ng sarili kong buhay. Na ako ang pipili kung kailan ako aalis at kung kailan ako mananatili.
At sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon, naramdaman kong may puwesto na ulit ako sa sarili kong hapag, at sa sarili kong buhay.
Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨
