Binura ako ng boyfriend ko sa harap ng lahat ng investor, pero siya mismo ang hindi makakagalaw kung hindi ako pipirma.

Bahagi 3
Akala ko tapos na ang laban nang tumanggi ako, pero doon ko lang nalaman na matagal na pala nilang pinagplanuhan na burahin ako.

Pagbalik namin sa meeting room, ibang-iba na ang hangin. Hindi na nagmamadali ang lahat. Tahimik na nag-aayos ng mga papel ang mga investor. Nakatingin sa akin ang ilan, pero hindi na tulad kanina na parang nagtataka sila kung sino ako.

Tumayo si Rafael at nagsalita nang maayos. Sinabi niyang hindi sila pwedeng magdesisyon ngayon. Sinabi niyang kailangan nila ng tatlong araw para linawin ang lahat. Sinabi niyang hindi sila maglalabas ng pera hangga’t hindi malinaw kung sino talaga ang bumuo ng Mendoza Tech.

Ngumiti si Carlo na parang walang nangyari. Sinabi niyang naiintindihan niya. Sinabi niyang normal lang ang ganitong tanungan sa fundraising. Pero nakita ko ang panginginig ng kamay niya habang inaayos niya ang coat niya.

Isa-isa nang lumabas ang mga investor. Ang iba ay tahimik lang. Ang iba ay bumulong sa isa’t isa habang naglalakad papunta sa elevator. Naiwan ako sa mesa, hawak pa rin ang confirmation paper na hindi ko pinirmahan.

Lumapit si Grace sa akin. Sinubukan niyang hawakan ang braso ko. Sinabi niyang pag-usapan namin ito nang mahinahon. Hindi ako sumagot. Kinuha ko ang bag ko at naglakad palabas nang hindi lumilingon.

Sa elevator, ako lang mag-isa. Doon ko lang naramdaman na nanginginig pala ang mga tuhod ko. Sumandal ako sa dingding ng elevator. Huminga ako nang malalim. Hindi ko alam kung galit ba ang nararamdaman ko o ginhawa.

Pagdating ko sa condo ko sa Makati, tahimik ang lahat. Inilapag ko ang bag ko sa mesa. Nakatitig ako sa maliit na litrato ng nanay ko sa gilid ng TV. Siya ang nag-iwan sa akin ng bahay na ibinenta ko. Siya ang nagsabi sa akin noon na huwag kong ibibigay ang lahat nang walang kasiguraduhan.

Naalala ko ang araw na pinirmahan ko ang bentahan ng bahay. Umiyak ako sa taxi pauwi. Pero mas nanaig ang pag-asa ko kay Carlo. Akala ko, kapag nagtulungan kami, magiging maayos ang lahat. Akala ko, sapat na ang pangako at yakap.

Noong gabing iyon, hindi ako makatulog. Paulit-ulit kong naririnig ang boses ni Carlo sa meeting room. Paulit-ulit kong naririnig ang salitang “tumulong lang ng kaunti.” Para bang ang walong taon ko ay naging isang linya lang sa PowerPoint na pwede nilang burahin.

Kinabukasan, sunod-sunod ang message ni Carlo sa cellphone ko. Sinabi niyang huwag kong sirain ang walong taon namin. Sinabi niyang maraming empleyado ang mawawalan ng trabaho kung hindi matuloy ang pondo. Sinabi niyang ako pa rin ang mahal niya, at huwag kong gawing negosyo ang pagmamahal namin.

Hindi ako agad sumagot. Binasa ko lang ang bawat message. Dati, kapag ganito siya magsalita, lumalambot agad ako. Dati, sapat na ang isang sorry para kalimutan ko ang lahat. Pero ngayon, iba na. Masakit pa rin, pero mas malinaw na ang nakikita ko.

Tanghali noon nang mag-message si Grace. Sinabi niyang gusto niya akong makausap nang kami lang. Sinabi niyang may hindi siya alam. Nagkita kami sa isang maliit na cafe sa Makati, malapit lang sa opisina. Hindi siya naka-white suit noon. Naka-simple lang siya, at halatang puyat din.

Umupo siya sa harap ko at hindi agad nagsalita. Hinawakan niya ang tasa ng kape niya. Pagkatapos, tumingin siya sa akin at nagtanong kung totoo ba ang sinabi ko tungkol sa bahay. Sinabi kong oo. Sinabi kong ₱1,200,000 iyon. Sinabi kong ₱600,000 pa lang ang nabalik sa akin.

Natigilan siya. Sinabi niyang hindi niya iyon alam. Sinabi niyang ang akala niya, girlfriend lang ako na sumusuporta kay Carlo. Sinabi niyang ang sabi ni Carlo sa team, ako raw mismo ang gustong lumayo para mag-focus sa personal na buhay. Doon ko nalaman na matagal na palang may ibang kwento sa loob ng opisina.

Masakit iyon. Hindi lang pala ako binura sa slide. Binura rin ako sa kwento ng kompanya. Habang ako ang nag-aasikaso ng renewal ng Amihan, habang ako ang sumasalo kapag kulang ang pampasahod, ang alam ng iba ay kusang-loob akong umatras. Parang ako pa ang pumili na mawala.

Tinanong ko si Grace kung bakit handa na agad ang compensation agreement bago pa magsimula ang meeting. Natigilan siya ulit. Sinabi niyang inutusan siya ni Carlo na ihanda iyon. Sinabi niyang sinabihan siya na ito ang pinakamalinis na paraan para sa mga investor. Sinabi niyang akala niya, napag-usapan na namin ito ni Carlo.

Doon ko mas naintindihan ang lahat. Hindi ito biglaang desisyon. Hindi ito pagkakamali sa slide. Pinagplanuhan ito. Gusto nilang malinis ang kwento para sa IPO. Gusto nilang ako ang maging tahimik na parte na pwedeng bayaran at kalimutan.

Sinabi ni Grace na nagsisisi siya na hindi siya nagtanong. Sinabi niyang akala niya ay tumutulong siya sa kompanya. Sinabi niyang ngayon lang niya napagtanto na baka ginamit din siya para gawing maganda ang isang hindi magandang desisyon. Hindi ko siya agad pinatawad. Pero nakita ko na hindi lang ako ang nilinlang.

Kinagabihan, tumawag si Rafael. Mahinahon ang boses niya. Sinabi niyang gusto niya akong makausap nang personal. Nagkita kami sa isang tahimik na lugar sa BGC. Hindi siya nagtanong tungkol sa relasyon namin ni Carlo. Ang tinanong niya ay tungkol sa trabaho.

Tinanong niya kung ako ba talaga ang humawak ng Proyektong Amihan. Sinabi kong oo. Sinabi kong ako ang nakipag-usap sa kanila mula simula. Sinabi kong ako ang nag-asikaso ng renewal. Sinabi kong ako ang tinatawagan nila kapag may problema sa kontrata.

Tinanong niya kung totoo ba na ang unang tatlong utang ng kompanya ay kailangan ng pirma ko. Sinabi kong oo. Sinabi kong ako ang humarap noon dahil ako ang may hawak ng mga detalye. Sinabi kong hindi iyon pwedeng ayusin ni Carlo nang mag-isa dahil hindi siya ang kausap ng mga tao noon.

Sinabi ni Rafael na kaya pala hindi sila mapakali. Sinabi niyang ang kompanya ay kumikita dahil sa Amihan. Sinabi niyang animnapung porsyento ng kita ay galing doon. Sinabi niyang kung mawawala ako, mawawala rin ang tiwala ng Amihan. At kung mawawala ang Amihan, ano pa ang bibilhin ng mga investor?

Pag-uwi ko, binuksan ko ang bank account ko. Nakita ko ang mga lumang transfer. Nakita ko ang ₱1,200,000 na galing sa bahay. Nakita ko ang ₱600,000 na bumalik nang paunti-unti. Nakita ko rin ang ₱376,000 na ipinadala ko noong Nobyembre para sa sahod ng tech team.

Hindi iyon mga numero lang. Bawat isa, may gabi ng puyat. Bawat isa, may takot na baka hindi kami makasahod. Bawat isa, may desisyon ako na unahin ang kompanya kaysa sa sarili ko. At ngayon, ang lahat ng iyon ay tinawag lang na “tulong ng kaibigan.”

Umiyak ako nang tahimik. Hindi dahil mahina ako. Umiyak ako dahil sa wakas, nakita ko nang buo ang ginawa sa akin. Hindi ako umiyak dahil iniwan ako ni Carlo. Umiyak ako dahil iniwan ko ang sarili ko nang matagal para lang manatili sa tabi niya.

Pero habang umiiyak ako, mas lumilinaw ang isip ko. Hindi ako personal na kaibigan lang. Hindi ako taga-tulong lang. Ako ang kasama niya nang walang-wala pa ang Mendoza Tech. Ako ang naglagay ng pera nang walang kasiguraduhan. Ako ang humarap sa Amihan nang walang titulo. At ang lahat ng iyon, totoo, kahit burahin nila sa slide.

Kinabukasan, gumawa ako ng isang maliit pero mahalagang desisyon. Hindi ako pipirma sa kasinungalingan. Hindi ako tatanggap ng ₱800,000 para lang kalimutan ang walong taon ko. At hindi ako mananahimik habang iba ang ikinukwento nila tungkol sa akin.

Sumulat ako ng isang maikling sulat. Maayos ang mga salita ko. Hindi ako sumigaw. Hindi ako nanisi nang walang basehan. Sinulat ko lang ang totoo. Sinulat kong ako ang co-founder sa gawa. Sinulat kong hindi ako personal na kaibigan lang. Sinulat kong gusto kong itama ang mga papeles bago ang kahit anong pondo.

Ipinadala ko ang sulat sa email nina Carlo at Grace, at binigyan ko ng kopya si Rafael. Pagkatapos kong pindutin ang send, nanginginig pa rin ang kamay ko. Pero magaan ang dibdib ko. Sa unang pagkakataon sa loob ng walong taon, hindi ako humingi ng pahintulot para sabihin ang totoo.

Hindi nagtagal, tumawag si Carlo. Galit ang boses niya. Sinabi niyang pinahiya ko siya. Sinabi niyang bakit ko isinali si Rafael. Sinabi niyang sinira ko ang tiwala niya. Hinayaan ko siyang magsalita. Hindi ako sumabat. Hindi ako umiyak.

Nang tumahimik siya, sinabi ko nang kalmado na hindi ko siya pinahiya. Sinabi kong ang totoo lang ang sinulat ko. Sinabi kong kung totoo siyang walang itinatago, hindi siya dapat matakot sa pagtatama ng mga papeles. Pagkatapos noon, ibinaba ko ang tawag.

Tiningnan ko ang confirmation paper na nasa mesa ko pa rin. Hindi pa rin iyon pirmado. Pero hindi na ako natatakot dito. Alam ko na ang halaga ko. Alam ko na ang hindi ko na tatanggapin. At alam kong sa susunod na meeting, hindi na ako uupo sa dulo na parang walang pangalan.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Sa huling harapang iyon, hindi na ako umiyak kay Carlo, pinili kong ipaglaban ang pangalan ko at doon nagsimula ang kalayaan ko.

Dumating ang araw ng huling meeting sa Makati. Maaga akong dumating. Hindi ako umupo sa dulo. Umupo ako sa pwesto kung saan ako makikita. Inayos ko ang mga papel ko sa mesa. Ang confirmation paper, ang kopya ng compensation agreement, at ang sulat na ipinadala ko. Lahat sila ay malinis at maayos.

Isa-isang dumating ang mga investor. Tahimik sila. Ang iba ay tumango sa akin. Ang iba ay umupo agad. Ramdam ko na hindi na ako estranghero sa kwartong iyon. Ramdam ko na sa wakas, nakikita na nila ako bilang bahagi ng kwento, hindi bilang dagdag lang.

Pumasok si Carlo. Naka-dark suit siya. Hindi siya tumingin sa akin agad. Umupo siya sa gitna. Inayos niya ang laptop niya. Pero nakita ko na hindi siya kasing kumpiyansa tulad noon. Mas mabagal ang galaw niya. Mas tahimik siya.

Sumunod si Grace. May dala siyang bagong folder. Hindi siya naka-white suit ngayon. Naka-beige siya. Tumingin siya sa akin at bahagyang tumango. Hindi iyon ngiti ng kakampi. Pero hindi na rin iyon ang malamig na tingin noong unang meeting. Parang tao na rin siyang nag-iisip.

Tumayo si Rafael at nagsimula. Sinabi niyang ito ang huling pag-uusap bago sila magdesisyon. Sinabi niyang hindi sila maglalabas ng kahit isang piso hangga’t hindi malinaw ang totoo. Sinabi niyang ang pera ay madaling hanapin, pero ang tiwala ay hindi.

Sinubukan ni Carlo na ipakita ulit ang dating slide. Nandoon pa rin ang larawan niya sa gitna. Nandoon pa rin ang bakanteng pwesto ng co-founder. Nang makita ko iyon, hindi na ako nasaktan tulad noon. Mas lalo lang akong naging matatag. Alam ko na kung ano ang susunod kong gagawin.

Pinigilan siya ni Rafael. Sinabi niyang hindi na muna slide ang pag-usapan. Sinabi niyang si Liza muna ang magsalita. Sinabi niyang pakinggan nila ako nang buo. Lumingon sa akin ang lahat ng tao sa mesa.

Tumayo ako. Hindi mabilis ang tibok ng puso ko tulad ng inaasahan ko. Kalmado ako. Binasa ko ang sulat ko nang malinaw. Sinabi kong ako si Liza Reyes. Sinabi kong walong taon akong kasama sa pagbuo ng Mendoza Tech. Sinabi kong hindi ako personal na kaibigan lang.

Sinabi ko ang tungkol sa bahay ng nanay ko. Sinabi kong ibinenta ko iyon at nakuha ko ang ₱1,200,000. Sinabi kong iyon ang unang kapital ng kompanya. Sinabi kong ₱600,000 pa lang ang nabalik sa akin. Sinabi kong ang natitirang ₱600,000 ay hindi ko pa nakukuha hanggang ngayon.

Sinabi ko rin ang tungkol sa ₱376,000. Sinabi kong iyon ang ipinadala ko mula sa personal account ko noong Nobyembre. Sinabi kong iyon ang ipinasahod sa tech team. Sinabi kong kung hindi ko iyon ginawa, hindi makakagalaw ang kompanya noong buwang iyon.

Sinabi ko ang tungkol sa Proyektong Amihan. Sinabi kong animnapung porsyento ng kita noong nakaraang taon ay galing doon. Sinabi kong ako ang humawak ng renewal. Sinabi kong ako ang kausap nila. Sinabi kong ang unang tatlong utang ng kompanya ay dumaan sa akin dahil ako ang may hawak ng mga detalye.

Pinutol ako ni Carlo. Sinabi niyang pautang lang daw iyon. Sinabi niyang boluntaryo daw ang lahat. Sinabi niyang huwag kong gawing negosyo ang personal na relasyon namin. Sinabi niyang sinusubukan ko lang siyang ipitin dahil sa pera.

Hindi ako natinag. Sinabi kong kung pautang iyon, nasaan ang kasulatan. Sinabi kong kung boluntaryo lang iyon, bakit kailangan kong pumirma ng kasunduan na nagsasabing hindi ako founder. Sinabi kong ang isang tunay na kaibigan ay hindi kailangang pumirma para lang kalimutan.

Nagsalita si Grace. Nanginginig ang boses niya. Sinabi niyang kailangan niyang sabihin ang totoo. Sinabi niyang si Carlo ang nag-utos na tanggalin ang pangalan ko sa slide. Sinabi niyang si Carlo rin ang nagpagawa ng compensation agreement bago pa magsimula ang fundraising. Sinabi niyang sinabi ni Carlo na ito ang pinakamalinis na paraan para sa mga investor.

Nagulat si Carlo. Tiningnan niya si Grace na parang hindi siya makapaniwala. Sinabi niyang bakit siya nagsasalita. Sinabi niyang pinagtataksilan siya. Doon lumabas ang tunay na butas sa kwento niya. Hindi ito pagkakamali. Hindi ito hindi pagkakaunawaan. Ito ay desisyon niya na ako ang burahin.

Bumulong ang mga investor sa isa’t isa. May nag-ayos ng upuan. May nagbaba ng ballpen. Tumingin si Rafael kay Carlo at nagsalita nang diretso. Sinabi niyang kung walang pirma ni Liza sa totoong papel, walang pondo. Sinabi niyang hindi sila mag-iinvest sa kompanyang nagsisinungaling tungkol sa sarili nitong founder.

Sinubukan pa rin ni Carlo na takutin ako. Sinabi niyang kung hindi ako pipirma, mawawala ang lahat. Sinabi niyang mawawalan ng trabaho ang mga tao. Sinabi niyang ako ang sisisihin. Pero hindi na gumana ang takot na iyon sa akin. Matagal na akong natakot. Matagal na akong nanahimik dahil sa takot na iyon.

Sinabi ko sa kanya nang kalmado na pipirma ako. Sinabi kong pipirma ako sa totoong papel. Sinabi kong hindi ako pipirma sa kasinungalingan. Sinabi kong kung gusto niya ng pondo, itama niya ang mga papeles. Sinabi kong hindi ako humihingi ng sobra, humihingi lang ako ng totoo.

Humingi si Rafael ng bagong papeles. Sinabi niyang kailangan ng malinaw na confirmation na ako ang co-founder. Sinabi niyang kailangan ng malinaw na schedule para sa natitirang ₱600,000 mula sa bahay at sa ₱376,000 na pampasahod. Sinabi niyang kailangan ding ibalik ang pangalan ko sa opisyal na records at sa PowerPoint. Kung hindi, aalis sila.

Napaharap si Carlo sa isang pagpipilian na hindi niya matatakasan. Kung ipipilit niya ang kasinungalingan, mawawala ang pondo. Kung aaminin niya ang totoo, kailangan niyang ayusin ang lahat ng sinira niya. Nakita ko ang pagod sa mukha niya. Nakita ko na sa unang pagkakataon, hindi niya kayang ayusin ito sa isang ngiti lang.

Sa wakas, nagsalita siya nang mas mahina. Sinabi niyang natakot siya. Sinabi niyang akala niya ay mas magugustuhan ng mga investor ang malinis na kwento. Sinabi niyang akala niya ay mas madaling ipaliwanag ang kompanya kung siya lang ang nasa harap. Sinabi niyang hindi niya naisip na ang pagbubura sa akin ay pagbubura rin sa tiwala ng lahat.

Hindi ako agad natuwa sa sorry niya. Sinabi kong ang sorry ay hindi sapat. Sinabi kong kailangan ko ng papel na totoo. Sinabi kong kailangan ko ng pangalan ko na nakasulat nang tama. Sinabi kong kailangan ko ng pera na ibalik sa tamang paraan. Hindi ako humihingi ng paghihiganti. Humihingi ako ng proteksyon.

Humingi rin ng tawad si Grace. Sinabi niyang mali siya na sumunod agad. Sinabi niyang dapat siyang nagtanong. Sinabi niyang hindi niya naisip na ang isang papel na pinapirma niya ay pwedeng sumira ng walong taon ng isang tao. Hindi ko siya agad niyakap. Pero tinanggap ko ang pag-amin niya.

Dinala ang bagong papeles. Maingat kong binasa ang bawat linya. Nakasulat doon na ako si Liza Reyes, co-founder ng Mendoza Tech. Nakasulat doon ang tungkol sa ₱1,200,000 na kapital. Nakasulat doon na ₱600,000 pa lang ang nabayaran. Nakasulat doon ang plano ng pagbabayad para sa natitirang ₱600,000 at sa ₱376,000.

Binasa ko rin ang bahagi tungkol sa Proyektong Amihan. Nakasulat doon na ako ang humawak ng renewal at ako ang patuloy na kausap ng Amihan sa opisyal na kapasidad. Hindi na ako taga-tulong lang. Hindi na ako anino lang. Malinaw na ang papel ko. Malinaw na ang pangalan ko.

Pumirma ako. Hindi nanginginig ang kamay ko. Pumirma ako dahil totoo na ang nakasulat. Pumirma ako dahil hindi na ako pumirma para kalimutan ang sarili ko. Pumirma ako para protektahan ang sarili ko, ang alaala ng nanay ko, at ang bahay na ibinenta ko para sa pangarap na ito.

Pagkatapos kong pumirma, sinabi ni Rafael na saka lang nila ire-release ang pondo. Sinabi niyang kailangan munang maayos ang lahat ng records. Sinabi niyang hindi sila magmamadali. Sinabi niyang ang mahalaga ay tama ang simula. Tumango ang ibang investor. Doon ko naramdaman na hindi lang pera ang nakuha ko. Nakuha ko rin ang respeto.

Humarap ako kay Carlo. Sinabi kong tapos na ang pagiging magkasintahan namin sa negosyo. Sinabi kong hindi na ako magtatrabaho bilang girlfriend na laging nagpaparaya. Sinabi kong kung magpapatuloy ako bilang co-founder, ito ay sa ilalim ng malinaw na kontrata. Sinabi kong ang personal ay personal, at ang negosyo ay negosyo.

Tumango si Carlo. Pumirma siya sa schedule ng pagbabayad. Sinabi niyang tutuparin niya iyon. Sinabi niyang naiintindihan niya na hindi na pwedeng bumalik sa dati. Hindi ko na hinintay na sabihin niya na mahal niya ako. Hindi ko na kailangan iyon para maramdaman na may halaga ako.

Paglabas ko ng meeting room sa Makati, magaan ang pakiramdam ko. Tumingin ako sa labas. Maraming tao, maraming sasakyan, maraming ilaw. Pero hindi na ako nalulunod. Alam ko na kung saan ako pupunta. Alam ko na kung ano ang hindi ko na tatanggapin.

Tinawagan ako ni Rafael sa labas. Sinabi niyang hinahangaan niya ang tapang ko. Sinabi niyang bihira ang taong kayang tumayo sa harap ng lahat at sabihin ang totoo nang hindi sumisigaw. Ngumiti ako. Sinabi kong hindi iyon tapang. Sinabi kong iyon ay pagod na sa pagiging tahimik.

Noong gabing iyon, umuwi ako sa condo ko. Inayos ko ang mga papel ko sa isang malinis na folder. Inilagay ko doon ang totoong confirmation, ang schedule ng pagbabayad, at ang kopya ng sulat ko. Hindi na iyon mga papel ng takot. Iyon na ang mga papel ng proteksyon ko.

Naalala ko ang nanay ko. Naalala ko ang bahay na iniwan niya. Hindi ko na maibabalik ang bahay na iyon. Pero naibalik ko ang dignidad na kasama noon. At sa unang pagkakataon, naramdaman kong hindi ako nagsayang ng walong taon. Natuto ako. Tumibay ako. At natutunan kong mahalin ang sarili ko nang hindi nagmamakaawa.

Kinabukasan, nagpunta ako sa opisina nang maaga. Hindi na ako umupo sa dulo. Umupo ako sa pwesto ko. Binuksan ko ang laptop ko at sinimulan ang araw bilang co-founder na may pangalan at may kontrata. Hindi na ako natatakot na burahin. Hindi na ako natatakot na kalimutan.

Sa wakas, hindi na ako ang babaeng nagbenta ng bahay para lang mahalin, ako na ang babaeng marunong magmahal sa sarili at magtayo ulit ng sarili niyang tahanan.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨