Dalawang araw pa lang kasal ang hipag ko, ginawa na ng biyenan ko na walk-in closet ang kwarto ko kaya sa hapunan ay pinalayas ko silang lahat.

Bahagi 3
Akala ko kakampi ko ang mister ko pero nang ipakita ko ang titulo ng bahay ay doon lang lumabas ang totoo nilang plano sa akin

Kinabukasan, maaga akong nagising. Bumaba ako at naabutan ko silang kumakain na. Parang walang nangyari kagabi. Parang hindi ako sumigaw. Parang hindi ako nagpalayas. Nagkukwentuhan pa sila tungkol sa almusal at sa panahon.

Umupo ako sa dulo ng mesa. Hindi ako kumain agad. Tiningnan ko sila. Ang biyenan ko, naglalagay ng kanin sa plato ni Grace. Si Kuya Carlo, nagtatawanan pa. Si Miguel, nakayuko at umiinom ng kape. Walang nagtatanong kung kumusta ako. Walang nagsasabi ng pasensya.

Pagkatapos kumain, narinig ko ang biyenan ko na sinabi kay Grace na umakyat na at ayusin na ang walk-in closet. Sabi niya, sayang ang araw kung hindi maaayos. Sabi niya, tulungan niya si Grace mag-ayos ng mga damit. Para bang ako ang bisita at sila ang may-ari.

Umakyat ako ng mabilis. Gusto kong makita mismo kung ano ang ginawa nila. Pagbukas ko ng pinto, nanikip ang dibdib ko. Wala na ang kurtina na ako ang pumili. Pinalitan na ng pink na kurtina na hindi ko gusto. Wala na ang wedding photo namin sa dingding. Nasa sahig na ito, nakasandal sa paa ng kama.

Walang laman ang vanity ko. Wala na ang skincare ko. Wala na ang jewelry box ko. Nasa isang plastic bag ang mga gamit ko sa sulok. Yung mga damit ko, nakatupi sa isang malaking trash bag. Yung mga damit ni Grace, nakasabit na sa dati kong cabinet. Amoy bago pa ang kwarto. Amoy pabango ni Grace, hindi na amoy sa akin.

Bumaba ako at hinarap ko ang biyenan ko sa kusina. Sabi ko, bakit niya ginalaw ang mga gamit ko nang hindi nagpapaalam. Sabi ko, bakit niya tinanggal ang wedding photo namin. Sabi ko, hindi ba niya naisip na bahay ko rin ito at kwarto ko yun. Nanginginig ang kamay ko habang nagsasalita ako.

Tiningnan niya ako at parang ako pa ang mali. Sabi niya, isang kwarto lang daw yun. Sabi niya, bakit daw ako nag-iinarte. Sabi niya, mas kailangan daw ni Grace ang malaking kwarto kasi bago siyang kasal. Sabi niya, ako daw ang dapat umintindi dahil ako ang matagal na dito.

Pumasok si Grace sa kusina at nagpanggap na nagulat. Sabi niya, hindi raw niya hiniling ang kwarto. Sabi niya, si Mama raw ang nag-ayos. Sabi niya, nahihiya raw siya. Pero habang nagsasalita siya, bigla siyang nadulas. Sabi niya, nasukat na raw niya para sa bagong wardrobe na ₱45,000. Sabi niya, maganda raw kung doon ilalagay para mas maluwag.

Doon ko naintindihan. Hindi ito biglaan. Plinano ito. Sinukat na niya. Nag-order na siya sa isip niya. Habang ako, nagluluto at nag-aasikaso ng kasal nila, sila pala ay nagpaplano na ng bagong kwarto. Habang ako ay tuwang-tuwa na may bago kaming kapamilya, sila pala ay nagbibilang na ng espasyo ko.

Sumingit si Kuya Carlo at sinabi niyang huwag ko raw awayin si Grace. Sabi niya, bagong kasal lang daw sila at pagod pa. Sabi niya, ako raw ang OA. Sabi niya, kung gusto ko raw, sa maliit na kwarto na lang daw ako matulog. Sabi niya, pareho lang daw yun, tulugan lang naman.

Sumingit din si Miguel at sinabi niyang pagbigyan ko na lang daw. Sabi niya, bagong kasal daw sila. Sabi niya, huwag ko na raw palakihin. Sabi niya, pamilya lang daw ito. Noong narinig ko yun, mas masakit pa kaysa sa pagtanggal nila ng mga gamit ko. Kasi yung mister ko, yung inaasahan kong kakampi ko, siya pa ang nagsasabi sa akin na mag-adjust.

Tiningnan ko si Miguel at tinanong ko siya ng dahan-dahan. Sabi ko, naaalala mo ba kung kanino nakapangalan ang bahay na ito. Sabi ko, naaalala mo ba kung paano natin ito nabili. Sabi ko, naaalala mo ba kung ano ang napag-usapan natin bago tayo ikasal. Biglang tumahimik siya. Hindi siya makatingin sa akin.

Doon ko sinabi ang totoo. Sabi ko, ang titulo ng bahay ay nasa pangalan ko. Sabi ko, ako ang nagbayad ng down payment na ₱600,000 mula sa ipon ko bago kami ikasal. Sabi ko, ako ang nagbabayad ng amortization na ₱32,000 kada buwan sa loob ng tatlong taon. Sabi ko, ang sahod ni Miguel ay napupunta sa pagkain, kuryente, tubig, at mga gastusin sa bahay.

Sabi ko, hindi ko ito binibilang para manumbat. Sabi ko, sinasabi ko ito kasi pakiramdam ko, nakalimutan na nila na bahay ko ito. Sabi ko, tatlong taon akong nagbayad at nag-ayos, pero ngayon, ako pa ang walang kwarto. Sabi ko, hindi ako humihingi ng papuri. Gusto ko lang ng respeto.

Nagalit ang biyenan ko. Sabi niya, bakit ko raw binibilang ang pera. Sabi niya, pamilya daw kami, hindi negosyo. Sabi niya, nakakahiya raw na asawa ako pero pera ang binibilang ko. Sabi niya, anak niya rin daw si Miguel at may karapatan din siya sa bahay na ito. Sabi niya, matanda na sila at sila ang dapat masunod.

Yung biyenan kong lalaki, nagsalita ng mahina. Sabi niya, tama na raw. Sabi niya, nakakahiya na raw. Pero hindi niya ako pinagtanggol. Hindi niya sinabi na mali ang ginawa nila. Nakayuko lang siya. Para siyang pagod na pagod na sa gulo pero ayaw niyang pumili ng kampi.

Sabi ni Kuya Carlo, kung pera lang daw ang usapan, magbabayad daw sila ng renta. Sabi niya, hindi naman daw sila palamunin. Pero si Grace, biglang sumingit. Sabi niya, mahal daw ang kasal nila. Sabi niya, wala pa silang ipon. Sabi niya, sa BGC daw ay mahal ang renta at mas maganda kung dito na lang sila tumira ng libre.

Naalala ko ang tatlong taon ko. Naalala ko ang pagluluto ko ng almusal bago pumasok sa school. Naalala ko ang paglilinis ko ng bahay pagkatapos magturo. Naalala ko ang pag-aayos ko ng kwarto para maging maayos ang bahay. Naalala ko ang pagtahimik ko tuwing may sinasabi ang biyenan ko na masakit. Akala ko, pagmamahal yun. Akala ko, ganun talaga ang pakikisama.

Pumasok ako sa banyo at umiyak ako mag-isa. Tiningnan ko ang sarili ko sa salamin. Namamaga ang mata ko. Namumula ang ilong ko. Pero habang tinitingnan ko ang sarili ko, bigla akong natauhan. Hindi pala ako mahina. Pagod lang ako. Pagod na akong maging mabait para lang hindi ako awayin.

Pinunasan ko ang luha ko at lumabas ako. Hindi na ako umiyak. Mas malinaw na ang isip ko. Hindi ako galit na galit. Masakit pa rin, pero gising na ako. Alam ko na, hindi na ako pwedeng tumahimik lang at umasa na sila ang magbabago.

Bumalik ako sa kwarto at ibinalik ko ang wedding photo namin sa dingding. Maingat ko itong pinunasan. Ibinalik ko ang jewelry box ko sa drawer. Ibinalik ko ang skincare ko sa vanity. Hindi ko pa maibabalik ang lahat, pero kahit yun lang, naramdaman kong akin ulit ang kwarto ko.

Tiningnan ko si Miguel at sinabi ko na hindi ako aalis. Sabi ko, dito ako titira kasi bahay ko ito. Sabi ko, hindi ako ang lalayas. Sabi ko, hindi na ako papayag na gawing closet o bodega ang kwarto ko. Sabi ko, kung gusto nila ng maayos na usapan, pag-usapan natin ng mahinahon.

Yun ang maliit pero mahalagang desisyon ko. Sabi ko, papalitan ko ang lock ng master bedroom at ako lang ang may hawak ng susi. Sabi ko, matutulog muna ako sa maliit na guest room sa baba habang hindi pa naaayos ang lahat. Sabi ko, hindi ito pag-alis. Ito ay pagprotekta sa sarili ko at sa mga gamit ko.

Binigyan ko sila hanggang Linggo para ibalik ang kwarto sa dati. Sabi ko, hindi ko sila pinapaalis agad-agad. Sabi ko, gusto ko lang na ibalik nila ang mga gamit ko at huwag nilang galawin ulit. Sabi ko, kung hindi nila gagawin, ako na mismo ang mag-aayos at hindi na sila pwedeng pumasok.

Noong gabing yun, natulog si Miguel sa sofa. Hindi kami nag-usap. Ang biyenan ko, galit pa rin at hindi ako kinausap. Si Grace, nasa kwarto ko pa rin at nag-aayos ng mga damit niya. Parang ako pa rin ang mali. Parang ako pa rin ang kontrabida.

Sa mga sumunod na araw, parang walang nagbago. Si Grace, patuloy pa rin sa paggamit ng kwarto. Ang biyenan ko, nagluluto pero hindi ako kinakausap. Si Kuya Carlo, umiiwas sa akin. Si Miguel, tahimik lang. Ako, pumapasok sa school at nagtuturo na parang walang nangyayari, pero ang bigat ng dibdib ko.

Pag-uwi ko, nakita ko ang kurtina ko na nasa trash bag pa rin. Nakita ko ang mga gamit ko na hindi pa rin naibabalik. Nakita ko si Grace na nagse-cellphone sa kama ko dati. Gusto kong sumigaw ulit. Pero huminga ako ng malalim. Hindi na ako yung Liza na iiyak lang at tatahimik.

Isang gabi, kinausap ko si Miguel sa sala. Tinanong ko siya, sino ba talaga ang asawa niya. Tinanong ko siya, ako ba o ang Mama niya. Tinanong ko siya, bakit tuwing may gulo, ako lagi ang pinapatahimik. Hindi siya sumagot agad. Nakatitig lang siya sa sahig.

Sabi niya, nahihirapan daw siya. Sabi niya, nasa gitna daw siya. Sabi niya, mahal niya ako at mahal niya rin ang Mama niya. Sabi niya, ayaw niyang mamili. Naiintindihan ko siya, pero sinabi ko sa kanya na hindi ako humihingi ng pagpipilian. Humihingi ako ng kakampi. Humihingi ako ng mister na tatayo sa tabi ko kapag mali na ang nangyayari.

Noong gabing yun, ni-lock ko ang master bedroom. Hawak ko ang susi. Natulog ako sa guest room sa baba. Malamig doon. Maliit ang kama. Pero sa unang pagkakataon, hindi ako natakot. Hindi na ako nanginginig. Alam kong may gagawin ako. Alam kong hindi na ako papayag na mawalan ng lugar sa sarili kong bahay.

Hindi pa tapos ang lahat. Malapit na ang Linggo. Hindi ko alam kung ano ang mangyayari. Hindi ko alam kung makikinig sila. Pero alam ko na, kahit anong mangyari, hindi na ako yung babae na tatahimik lang para lang walang gulo.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Sa harap nilang lahat ay tumayo ang mister ko at sinabi niyang sa akin ang bahay kaya doon sila natauhan at kami ay muling nakahinga

Dumating ang Linggo. Maaga akong nagising. Naghanda ako ng kape at umupo ako sa sala. Sabi ko sa sarili ko, ngayon na ang araw ng pag-uusap. Hindi ako pwedeng umatras. Hindi ako pwedeng matakot ulit. Kailangan kong sabihin ang totoo ng mahinahon pero buo.

Isa-isa silang bumaba. Una ang biyenan kong lalaki. Tahimik lang siya at umupo sa tapat ko. Sunod ang biyenan ko, nakasimangot at hindi tumitingin sa akin. Sunod si Kuya Carlo at Grace, magkahawak ang kamay. Huli si Miguel, naupo sa tabi ko pero hindi pa rin ako hinahawakan.

Sinimulan ng biyenan ko ang usapan. Sabi niya, palalayasin ko raw ba ang matatanda. Sabi niya, saan daw sila pupunta. Sabi niya, sa Marikina daw ay maliit ang dati nilang bahay at matagal nang hindi naaayos. Sabi niya, hindi daw makatarungan na palayasin ko sila pagkatapos nila akong patirahin.

Sumagot ako ng mahinahon. Sabi ko, hindi ko sila gustong palayasin. Sabi ko, ang gusto ko lang ay respeto. Sabi ko, ang mga magulang ay pwede manatili kung rerespetuhin nila ang bahay ko. Sabi ko, ang hindi ko matatanggap ay yung ginawang closet ang kwarto ko nang hindi nagpapaalam.

Umiyak si Grace at sinabi niyang aalis na lang daw siya. Sabi niya, siya na lang daw ang mag-aadjust. Sabi niya, ayaw niya ng gulo. Pero habang umiiyak siya, hinawakan siya ni Kuya Carlo at sinabi niyang kung aalis si Grace, sasama siya. Sabi niya, kung palalayasin kami, isasama niya ang mga magulang niya.

Tiningnan ko sila at sinabi ko ang totoo. Sabi ko, si Kuya Carlo at Grace ay bagong kasal. Sabi ko, pareho silang may trabaho. Sabi ko, si Grace ay nagtatrabaho sa BGC at si Kuya Carlo ay may maayos na trabaho. Sabi ko, kaya nilang magrenta ng maliit na condo sa Quezon City na ₱22,000 kada buwan. Sabi ko, hindi sila walang wala.

Sumagot si Kuya Carlo at sinabi niyang mahal daw ang kasal nila. Sabi niya, naubos daw ang ipon nila. Sabi niya, hindi pa sila handa. Sabi niya, bakit daw ako nagmamadali. Sabi niya, pamilya naman daw kami at dapat magtulungan.

Sumagot ako at sinabi kong ako rin ay nagsimula sa wala. Sabi ko, nag-ipon ako ng limang taon bago ako nakabayad ng ₱600,000 na down payment. Sabi ko, nagbayad ako ng ₱32,000 kada buwan kahit pagod ako sa pagtuturo. Sabi ko, hindi ako humingi ng libre. Sabi ko, nagtulungan kami ni Miguel, pero hindi ibig sabihin na libre na ang lahat.

Biglang tumayo si Miguel. Doon ako nagulat. Sabi niya, tama na. Sabi niya, makinig daw silang lahat. Sabi niya, matagal na daw siyang tumahimik at ngayon siya magsasalita. Hinawakan niya ang kamay ko. Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming araw, naramdaman kong kakampi ko siya.

Sabi ni Miguel, mali siya. Sabi niya, hinayaan niyang ang Mama niya ang magdesisyon. Sabi niya, nakita niya ang mga gamit ko sa trash bag at hindi siya nagsalita. Sabi niya, nakita niya ang wedding photo namin sa sahig at hindi niya ito binalik. Sabi niya, duwag siya at ngayon lang niya na-realize kung gaano ako nasaktan.

Sabi ni Miguel, bahay ni Liza ito. Sabi niya, ang titulo ay nasa pangalan ko. Sabi niya, ako ang nagbayad ng down payment at amortization. Sabi niya, ang sahod niya ay napupunta sa pagkain at bills, pero ang bahay ay sa akin. Sabi niya, hindi niya pwedeng hayaan na tratuhin ako na parang bisita sa sarili kong bahay.

Doon lumabas ang totoo. Sabi ng biyenan ko, akala niya hindi ako lalaban. Sabi niya, akala niya tatahimik lang ako tulad ng dati. Sabi niya, mas magaling daw makisama si Grace at mas gusto niya ito kasi hindi ito sumasagot. Sabi niya, ako daw ay masyadong tahimik kaya akala niya okay lang na kunin ang kwarto ko.

Sabi ni Grace, siya ang nagsabi sa biyenan ko na gusto niya ng mas malaking closet. Sabi niya, gusto niya ng walk-in closet na tulad ng nakikita niya sa condo ng mga kaibigan niya. Sabi niya, akala niya mag-aadjust ako kasi mabait ako. Sabi niya, hindi niya naisip na ganoon kalaki ang magiging epekto sa akin.

Nagulantang si Kuya Carlo sa sinabi ni Grace. Tinanong niya si Grace kung bakit hindi niya ito sinabi sa kanya. Sabi niya, akala niya si Mama ang may gusto. Sabi niya, akala niya biktima rin si Grace. Sabi niya, hindi niya alam na si Grace pala ang nag-umpisa ng plano.

Sumagot si Grace at sinabi niyang gusto niya lang ng magandang kwarto. Sabi niya, hindi niya sinasadya na saktan ako. Sabi niya, akala niya maiintindihan ko kasi hipag niya ako. Pero habang nagsasalita siya, umiiyak siya. Hindi na siya makatingin sa akin ng diretso. Doon ko nakita na alam niyang mali siya.

Nagsalita ang biyenan kong lalaki. Sabi niya, pasensya na. Sabi niya, matagal na niyang nakikita ang lahat pero tumahimik lang siya. Sabi niya, nakita niya kung paano ako nagluto at naglinis ng tatlong taon. Sabi niya, nakita niya kung paano ako nagtimpi. Sabi niya, mali siya na hindi siya nagsalita.

Sabi ng biyenan ko, natakot daw siya na mawalan ng anak. Sabi niya, si Kuya Carlo ang panganay at gusto niyang manatili ito sa bahay. Sabi niya, kaya niya binigay ang kwarto kay Grace, para hindi umalis si Carlo. Sabi niya, hindi niya naisip na ang pagprotekta niya kay Carlo ay pananakit na sa akin.

Sinabi ko sa kanila na naiintindihan ko ang takot niya. Sabi ko, nanay din siya at gusto niya lang na malapit ang anak niya. Sabi ko, pero ang respeto ay hindi nawawala kahit natatakot tayo. Sabi ko, hindi ako kalaban. Sabi ko, gusto ko lang na kilalanin nila na may lugar din ako sa bahay na ito.

Doon napagdesisyunan na si Kuya Carlo at Grace ang aalis. Sabi ni Kuya Carlo, maghahanap sila ng condo sa Quezon City na ₱22,000 kada buwan. Sabi niya, kaya nila ito kung magtitipid sila. Sabi niya, hindi na sila titira ng libre. Sabi niya, kailangan nilang matutong tumayo sa sarili nila bilang bagong kasal.

Sabi ko, ang mga magulang ay pwedeng manatili. Sabi ko, hindi ko sila palalayasin sa Marikina man o dito. Sabi ko, pero may mga patakaran na tayo. Sabi ko, walang papasok sa master bedroom nang hindi kumakatok. Sabi ko, walang gagalaw ng mga gamit ko nang hindi nagpapaalam. Sabi ko, hati tayo sa gawaing bahay at sa pagluluto.

Tumango ang biyenan kong lalaki at sinabi niyang tama yun. Sabi ng biyenan ko, sa una ay ayaw pa niya, pero sa huli ay tumango rin siya. Sabi niya, pasensya ka na, Liza. Sabi niya, hindi niya naisip na ganoon pala kasakit ang ginawa niya. Sabi niya, susubukan niyang rumespeto.

Pagkatapos ng usapan, kami ni Miguel ang nag-ayos ng kwarto. Pinalitan namin ang lock at ako ang may hawak ng susi. Ibinalik namin ang wedding photo namin sa dingding. Pinunasan namin ito ng maingat. Ibinalik namin ang kurtina na ako ang pumili. Tinanggal namin ang pink na kurtina ni Grace at itinabi namin ito ng maayos.

Ibinalik ko ang jewelry box ko sa vanity. Ibinalik ko ang skincare ko sa dati nitong pwesto. Ibinalik ni Miguel ang mga damit ko sa cabinet. Habang nag-aayos kami, hindi kami nagmamadali. Nagkukwentuhan kami. Tumatawa kami ng mahina. Para kaming bagong kasal ulit na nag-aayos ng unang bahay namin.

Noong gabing yun, kumain kami ng sabay-sabay. Tahimik pero payapa. Hindi na ako kinakabahan. Hindi na ako nagmamadali na matapos ang kain. Ang biyenan ko, naglagay ng kanin sa plato ko. Hindi siya nagsalita ng marami, pero naramdaman ko na sinusubukan niya.

Sa mga sumunod na araw, nag-impake sina Kuya Carlo at Grace. Binalik ni Grace ang order niya na wardrobe na ₱45,000. Sabi niya, hindi na nila kailangan. Sabi niya, sa maliit na condo ay hindi kasya ang malaking wardrobe. Sabi niya, doon niya na-realize na hindi pala kailangang malaki ang closet para maging masaya.

Noong araw ng pag-alis nila, niyakap ni Kuya Carlo ang Mama niya. Sabi niya, dadalaw sila tuwing Linggo. Sabi ni Grace, humingi siya ng tawad sa akin. Sabi niya, pasensya na raw sa lahat ng gulo. Sabi niya, natuto siya na hindi pala pwedeng kunin ang hindi sa kanya kahit pamilya pa.

Pinatawad ko sila pero sinabi ko na mananatili ang mga patakaran. Sabi ko, welcome sila dito. Sabi ko, pwede silang dumalaw at kumain. Sabi ko, pero hindi na ulit pwedeng galawin ang kwarto ko nang walang paalam. Tumango sila at ngumiti ng mahina.

Nagsimulang tumulong ang biyenan ko sa kusina. Tinatanong niya ako kung paano ko gusto ang luto. Tinatanong niya ako kung anong gusto kong ulam. Hindi na niya ako inuutusan. Nagkukusa na siya. Ang biyenan kong lalaki, inaayos niya ang sirang upuan at kinakausap ako ng mahinahon.

Si Miguel, nagsimulang umuwi ng mas maaga. Tinutulungan niya ako sa paglilinis. Tinatanong niya ako kung kumusta ang school. Tinatanong niya ako kung pagod ba ako. Hindi na siya yung tahimik lang sa gilid. Kasama ko na siya. Kakampi ko na siya.

Nag-ayos kami ulit ni Miguel ng kwarto. Pumili kami ng bagong bedsheet. Naglagay kami ng maliit na halaman sa bintana. Ibinalik namin ang dating ayos pero mas maaliwalas ngayon. Mas magaan. Mas amin.

Natuto akong hindi na kailangang magtiis para lang mahalin. Natuto akong magsalita nang hindi sumisigaw. Natuto akong magpatawad pero maglagay ng hangganan. Natuto si Miguel na tumayo sa tabi ko. Natuto ang biyenan ko na ang respeto ay hindi hinihingi, kundi ibinibigay.

At sa unang gabi na muli kaming natulog sa sarili naming kwarto, naramdaman kong sa wakas ay nasa bahay na ulit ako at hindi na ako kailangang magtiis para lang mahalin.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨