Dinala ng asawa ko sa ER ang babaeng mahal niya — buntis, suot ang bestidang dapat sana ay sa akin. At buntis din ako.

Bahagi 3
Sinabi ni Carlo sa akin ang totoo tungkol sa gabing iyon kay Thessa, at doon ko nalaman na hindi ako ang pinili niyang ipaglaban noon pa man

Pagdating ko sa bahay ni Mama sa Quezon City, halos tanghali na. Mainit ang araw, pero nilalamig pa rin ako sa loob ng jacket ko. Bitbit ko lang ang maliit na bag, ang resulta ng pregnancy test, at ang divorce papers na pinirmahan ko na.

Binuksan ni Mama ang pinto at agad niya akong tinitigan. Hindi siya nagtanong agad, hinawakan lang niya ang kamay ko. Malamig ang kamay ko, at alam kong halata sa mukha ko na umiyak ako nang matagal. Sabi niya, pumasok daw ako, magpahinga muna ako.

Nasa maliit na kwarto si Papa, nakahiga at medyo hirap huminga. Lumapit ako at hinawakan ang pulso niya, binilang ang tibok. Mahina pero steady pa. Sabi ni Mama, kagabi daw ay hindi siya makatulog, panay ang ubo. Sabi ko, bukas ay sasamahan ko siya sa ospital para magpa-checkup.

Hindi ako nagkuwento agad tungkol kay Carlo. Hindi dahil nagtatago ako, kundi dahil pagod na pagod na ako magpaliwanag. Gusto ko munang maging anak lang, hindi asawa, hindi doktor, hindi babaeng iniwan. Gusto ko munang umupo sa kusina ni Mama at uminom ng mainit na sabaw.

Noong hapon, nagpahinga ako sa lumang kwarto ko. Amoy sampaguita pa rin ang kumot, kahit matagal na akong hindi natutulog doon. Nakatingin ako sa kisame at iniisip ang lahat ng nangyari sa ER. Paulit-ulit bumabalik sa isip ko ang puting bestida, ang dugo sa laylayan, at ang boses ni Thessa na nagsasabing kay Carlo ang baby niya.

Hindi ko pa rin matanggap na sa mismong duty ko pa nangyari. Ako ang doktor na tumanggap sa kanila. Ako ang nag-asikaso ng admission. Ako ang nagsabi na kailangan i-monitor. Habang ginagawa ko ang trabaho ko, durog na durog na ako sa loob. Pero hindi ako pwedeng umiyak doon, dahil may ibang pasyente na naghihintay.

Bandang alas singko, tumunog ang doorbell. Si Carlo iyon. Naka-jacket pa rin siya kagabi, hindi pa yata siya umuuwi sa condo. May dala siyang plastic ng pagkain, parang hindi niya alam kung paano magsisimula. Tumingin siya kay Mama at nahiya, pero pinapasok pa rin siya ni Mama.

Umupo kami sa sala, habang si Mama ay nasa kusina, tahimik na nakikinig. Hindi ako tumingin sa kanya agad. Hinawakan ko ang baso ng tubig at pinakinggan ang paghinga ko. Sabi ni Carlo, kailangan daw naming mag-usap, hindi daw siya makatulog kagabi.

Sabi ko, magsalita siya. Sabi ko, ngayon ko lang siya pakikinggan nang buo, pero pagkatapos nito, ako naman ang magdedesisyon. Tumango siya at huminga nang malalim, parang bata na nahuling nagsinungaling at sa wakas ay aamin na.

Sinabi niya na hindi totoo na napagkamalan niya si Thessa na ako noong gabing iyon. Alam niyang si Thessa iyon. Pumunta siya sa condo ni Thessa sa BGC dahil tumawag si Thessa, sabi nito nahihilo raw siya at mag-isa. Nagdala raw siya ng pagkain, tapos nagkwentuhan sila tungkol sa dati, tungkol sa sampung taon nilang nakaraan.

Sabi niya, uminom sila ng kaunting alak. Hindi siya lasing na lasing, alam niya ang ginagawa niya. Nalungkot daw siya dahil lagi akong nasa duty, lagi akong pagod, at pakiramdam niya ay mag-isa siya sa bahay. Hindi daw iyon excuse, pero iyon daw ang totoo niyang naramdaman noong gabing iyon.

Mas masakit pala ang totoo kaysa sa kasinungalingan. Kung lasing siya at nagkamali, pwede ko pang sabihin na aksidente lang. Pero kung pinili niya, kung alam niya, kung pumunta siya nang kusa, ibig sabihin ay may mga araw na pinili niya si Thessa kahit kasal na kami. Ibig sabihin, hindi lang isang gabi ang nawala sa akin.

Sinabi pa niya na isang linggo na bago ang ER, sinabi na ni Thessa sa kanya na buntis ito. Pitong linggo na noon, pero hindi niya sinabi sa akin. Natakot daw siya, hindi niya alam kung paano sasabihin. Kaya noong dinala niya si Thessa sa ER, hindi na siya nagulat sa pagbubuntis, nagulat lang siya na ako ang duty.

Naramdaman kong nanlamig ang buong katawan ko. Isang linggo. Isang linggo niya akong tinitingnan habang kumakain kami, habang nagtatrabaho ako, habang naghihintay ako ng tamang oras para sabihin sa kanya na buntis din ako. Isang linggo siyang may tinatago, at ako, wala akong alam.

Tinanong ko siya tungkol sa bestida. Sabi ko, bakit niya sinabi sa akin na nagkamali siya ng size at hindi na maibabalik. Tumahimik siya nang matagal bago sumagot. Sabi niya, binili niya talaga iyon para kay Thessa, para sa pagbabalik nito galing Paris. Hindi niya alam kung paano itatago, kaya sinabi niyang para sa akin.

Doon ako napatawa, pero hindi masaya ang tawa ko. Tatlong buwan kong inisip na nagkamali lang siya ng size. Tatlong buwan kong inisip na baka may pag-asa pa. Yun pala, mula pa sa simula, may ibang babaeng pinaglalaanan ng regalo.

Tinanong ko siya, bakit hindi niya ako iniwan noon pa kung si Thessa pa rin ang mahal niya. Sabi niya, mahal daw niya ako, pero iba daw ang pagmamahal niya kay Thessa, matagal na daw, parang bahagi na ng kabataan niya. Sabi niya, akala niya kaya niyang kalimutan si Thessa pagkatapos naming ikasal, pero hindi pala.

Sabi ko, hindi ako ang naging pagpipilian, ako ang naging pahinga. Ako ang naging asawa na naghihintay sa bahay habang siya ay naguguluhan. Ako ang naging doktor na nag-aasikaso sa kanila sa ER. Hindi ako galit na sumisigaw, pagod na ako sumigaw.

Habang nag-uusap kami, nag-ring ang cellphone ni Carlo. Si Thessa. Tumingin siya sa akin, parang humihingi ng permiso na sagutin. Sabi ko, sagutin mo, dahil iyan naman ang gusto mong gawin. Sinagot niya at agad narinig ko ang iyak ni Thessa mula sa kabilang linya.

Sabi ni Thessa, masakit daw ang tiyan niya, natatakot daw siya, nasaan daw si Carlo. Sabi ni Carlo, papunta na raw siya, huwag daw itong mag-alala. Pagkababa niya ng tawag, tumayo siya at sinabi niyang kailangan niyang bumalik sa ospital sa Makati. Sabi niya, babalik daw siya kinabukasan para mag-usap kami ulit.

Sabi ko, sige, umalis ka na. Sabi ko, iyan ang pinili mo, at hindi ko na pipigilan. Hindi ako nagmakaawa, hindi ako humabol. Pinanood ko siyang lumabas ng pinto, sumakay ng taxi, at nawala sa kanto ng barangay namin. Parang may natanggal sa dibdib ko, pero may naiwan ding malinaw na sagot.

Pagkaalis niya, lumabas si Mama mula sa kusina at umupo sa tabi ko. Hindi siya nagtanong ng marami, hinawakan lang niya ang balikat ko. Sabi niya, narinig niya ang lahat, at hindi niya ako huhusgahan. Sabi niya, kung pagod na ako, pwede akong magpahinga dito kahit gaano katagal.

Noong gabing iyon, hindi ako makatulog. Iniisip ko ang sinabi ni Carlo. Hindi na siya nagsinungaling tungkol sa gabing iyon, pero ang katotohanan ay mas mabigat. Mas mabigat dahil hindi na ako pwedeng umasa na nagkamali lang siya. Kailangan ko nang tanggapin na may mga desisyon siyang ginawa nang paulit-ulit, at sa bawat desisyon, hindi ako ang pinili niya.

Kinabukasan, tumawag si Miguel. Mahinahon ang boses niya, hindi niya ako minadali. Tinanong niya kung kamusta ako, kung nakakain na ba ako, kung nakatulog ba ako. Sabi ko, hindi pa rin ako okay, pero hindi na ako galit na galit tulad kahapon. Sabi niya, kung gusto ko raw, pwede akong magpa-checkup, hindi para sa procedure, kundi para malaman kung okay ang baby ko.

Nagdalawang-isip ako. Natatakot ako na baka kapag nakita ko ang baby ko, mas lalo akong mahirapan magdesisyon. Pero natatakot din ako na baka may nangyayari na sa kanya at hindi ko alam. Sa huli, pumayag ako. Sabi ko, pupunta ako sa private hospital sa Makati, pero checkup lang, walang procedure.

Pagdating ko doon, maingat akong sinalubong ni Miguel. Hindi siya nagtanong tungkol kay Carlo, hindi niya ako pinilit magkwento. Sinabi niya lang na magpahinga ako, at gagawin niya ang checkup nang dahan-dahan. Humiga ako sa examination bed at tumingin sa kisame, habang pinapahid niya ang malamig na gel sa tiyan ko.

Nang lumabas ang imahe sa ultrasound, tahimik kaming dalawa. May maliit na tuldok na kumikislap, mabilis ang tibok. Walong linggo, buhay, at malakas ang heartbeat. Sabi ni Miguel, maayos ang baby, nasa tamang lugar, at kailangan ko lang magpahinga at kumain nang maayos. Sabi niya, hindi niya ako pipilitin, pero bilang doktor, kailangan kong malaman na healthy ang baby ko.

Doon ako umiyak. Hindi tulad ng iyak ko sa kwarto noong gabing iyon, tahimik at mabigat. Iyak na may halong ginhawa at takot. Ginhawa dahil buhay siya. Takot dahil hindi ko alam kung kaya ko siyang palakihin nang mag-isa. Hinawakan ko ang tiyan ko at bumulong ako, sorry, kasi kahapon gusto ko siyang bitawan.

Pagkatapos ng checkup, umupo kami ni Miguel sa hallway. Sabi ko, salamat, kasi hindi niya ako hinusgahan. Sabi niya, naiintindihan niya na mahirap ang pinagdadaanan ko, at kahit anong desisyon ko, irerespeto niya. Sabi niya, ang mahalaga ay hindi ako magdesisyon habang galit at pagod. Sabi niya, ang baby ko ay hindi kasalanan, at hindi niya kasalanan ang ginawa ng tatay niya.

Umuwi ako sa Quezon City na may dalang ultrasound picture. Hindi ko pa alam kung paano sasabihin kay Mama, pero alam kong kailangan niyang malaman. Pagpasok ko sa bahay, nakaupo si Mama sa sala at si Papa ay natutulog sa kwarto. Nilapag ko ang picture sa mesa at sinabi ko, buntis ako, walong linggo, anak ni Carlo.

Tahimik si Mama nang ilang segundo, tapos niyakap niya ako nang mahigpit. Sabi niya, hindi niya ako sisisihin, at hindi niya ako pipilitin na manatili kay Carlo. Sabi niya, ang baby ay biyaya, at kahit maghiwalay kami ni Carlo, hindi mawawala ang pagiging lola niya. Sabi niya, tutulungan niya ako, kahit mahirap, kahit pagod.

Nang magising si Papa, sinabi rin namin sa kanya. Mahina ang boses niya pero malinaw ang sinabi niya. Sabi niya, anak, huwag kang magdesisyon dahil sa galit. Sabi niya, kung gusto mong panatilihin ang baby, panatilihin mo, at tutulungan ka namin. Sabi niya, mas mahalaga ang buhay ng apo niya kaysa sa pride ng kahit sino.

Noong gabing iyon, matagal akong nakaupo sa bintana ng lumang kwarto ko. Hawak ko ang ultrasound picture at tinitingnan ang maliit na tuldok. Naisip ko ang tatlong taon kong paghihintay kay Carlo. Naisip ko ang gabi sa ER, ang bestida, ang pag-amin niya. Naisip ko rin ang tibok ng puso ng baby ko na narinig ko kanina.

Doon ko naramdaman na nagbago na ako. Hindi na ako yung Liza na naghihintay lang at umaasa na balang araw ay pipiliin ako. Hindi na ako yung Liza na handang bitawan ang baby niya para lang makatakas sa sakit. Masakit pa rin, oo, pero mas malinaw na ang isip ko ngayon. Hindi ko na kailangan ng pagmamahal na may kapalit na paghihintay.

Kinabukasan, nagpunta ako sa isang maliit na coffee shop malapit sa ospital sa Makati para makipagkita kay Carlo. Sabi ko, kailangan naming mag-usap nang maayos, hindi sa bahay ni Mama, hindi sa ospital. Dumating siya nang maaga, halatang hindi pa rin nakakatulog. Inilapag ko sa mesa ang kopya ng divorce papers at ang ultrasound picture.

Sabi ko, magdesisyon na ako. Sabi ko, pananatilihin ko ang baby ko. Hindi ko siya ipapalaglag, hindi dahil kay Carlo, hindi dahil kay Thessa, kundi dahil anak ko siya at mahal ko siya. Sabi ko, maghihiwalay pa rin kami, dahil hindi ko na kayang manatili sa kasal na ako lang ang nagmamahal nang buo.

Sabi ni Carlo, hindi daw siya pumapayag. Sabi niya, bibigyan daw niya ako ng isa pang pagkakataon, puputulin na daw niya si Thessa nang tuluyan. Sabi niya, aasikasuhin daw niya ang baby ni Thessa, pero ako raw ang pipiliin niya. Tumingin ako sa kanya at sinabi ko, narinig ko na iyan kagabi sa condo, at ngayon sinasabi mo pa rin.

Sabi ko, hindi ako naniniwala sa salita, naniniwala ako sa gawa. Sabi ko, kagabi, noong tumawag si Thessa, umalis ka agad. Sabi ko, kung ako ang pinili mo, bakit ka umalis. Hindi siya nakasagot. Yumuko siya at sinabi niyang kailangan daw ni Thessa ng tulong, mahina daw ito, at baka hindi na ito muling magbuntis kung magpapalaglag.

Sabi ko, iyan mismo ang punto ko. Sabi ko, alam ko na hindi mo siya kayang bitawan, at hindi kita pipilitin. Sabi ko, kaya mas mabuting maghiwalay na tayo nang maayos, kaysa pilitin kita na maging ibang tao. Sabi ko, hindi ko hinihingi na iwan mo si Thessa, hinihingi ko na palayain mo ako.

Sabi ko, may isang maliit pero mahalagang desisyon ako. Sabi ko, hindi na ako babalik sa condo sa Makati para tumira kasama siya. Mananatili ako sa bahay ni Mama sa Quezon City habang nag-aayos ako ng bagong matitirhan. Sabi ko, babalik ako sa trabaho sa ER, pero hihingi ako ng mas magaan na duty para sa baby ko. Sabi ko, pipirmahan niya ang divorce papers sa loob ng isang linggo, at pag-uusapan namin ang suporta para sa baby nang hiwalay sa kasal.

Tumingin si Carlo sa akin, namumula ang mga mata. Sabi niya, hindi daw niya kayang mawala ako at ang baby. Sabi niya, natatakot daw siya na mag-isa ako. Sabi ko, mas natatakot ako na manatili sa kasal na mag-isa pa rin ako. Sabi ko, kaya ko, dahil may Mama at Papa ako, at may sarili akong trabaho at buhay.

Pagkatapos ng usapan, umuwi ako sa Quezon City na mabigat pa rin ang pakiramdam, pero hindi na ako nalilito. Alam ko na kung ano ang gusto ko, at alam ko na kung ano ang hindi ko na tatanggapin. Hindi pa tapos ang lahat, hindi pa siya pumipirma, at nasa ospital pa rin si Thessa. Pero sa unang pagkakataon, ako na ang nagdesisyon para sa sarili ko at para sa anak ko.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Humarap kami ni Carlo at Thessa sa huling pagkakataon, at doon ko piniling protektahan ang anak ko at simulan ang bago kong buhay

Isang linggo ang lumipas mula nang mag-usap kami ni Carlo sa coffee shop. Isang linggo akong nasa bahay ni Mama sa Quezon City, natutulog sa lumang kwarto ko, nagluluto si Mama ng sabaw, at si Papa ay nagpapalakas. Hindi ako nagpunta sa condo sa Makati, hindi ko rin kinuha ang mga gamit ko doon. Gusto ko munang ayusin ang isip ko bago ako humarap ulit sa mga bagay na nagpapaalala sa akin ng tatlong taon kong paghihintay.

Bumalik ako sa trabaho sa ER, pero humingi ako ng mas magaan na duty. Hindi ko sinabi sa lahat na buntis ako, sinabi ko lang na kailangan ko ng mas maikling oras dahil sa kalusugan. Mabait ang head nurse namin, hindi siya nagtanong ng marami. Sa bawat duty, mas maingat ako, mas madalas akong umupo, at mas madalas kong hawakan ang tiyan ko kapag walang nakatingin.

Si Carlo ay tumatawag pa rin araw-araw. Minsan ay hindi ko sinasagot, minsan ay sinasagot ko pero maikli lang. Sabi niya, nasa ospital pa rin si Thessa, pero stable na raw ito at pwede nang lumabas sa susunod na linggo. Sabi niya, iniisip pa rin niya ang sinabi ko, at hindi niya alam kung paano pipirmahan ang divorce papers. Sabi ko, hindi ako nagmamadali, pero hindi rin ako maghihintay habang buhay.

Isang hapon, habang nasa bahay ako ni Mama, biglang dumating si Carlo kasama si Thessa. Hindi ko inaasahan na isasama niya ito. Nakasuot si Thessa ng maluwag na bestida, maputla pa rin, pero nakakalakad na. Hinawakan ni Carlo ang braso niya, parang takot na matumba ito. Tumayo si Mama sa pinto at tinitigan sila, hindi niya alam kung papapasukin ba niya sila o hindi.

Pinapasok ko sila, dahil ayokong mag-eskandalo sa labas ng bahay ni Mama. Umupo kami sa sala, at ramdam ko ang bigat ng hangin. Si Thessa ay nakatingin sa akin, hindi na mahina tulad sa ER, kundi parang may gusto siyang patunayan. Si Carlo ay nasa gitna, parang hindi alam kung saan siya titingin.

Nagsalita si Thessa. Sabi niya, kailangan daw naming mag-usap nang tatlo, para matapos na raw ang gulo. Sabi niya, mahal daw niya si Carlo, at matagal na silang magkakilala. Sabi niya, hindi niya sinasadya na saktan ako, pero hindi niya rin daw kayang mawala si Carlo ngayon na buntis siya. Sabi niya, si Carlo raw ang nagsabi sa kanya na aalagaan siya nito at ng baby nila.

Tumingin ako kay Carlo. Hindi siya tumingin sa akin, nakayuko siya. Tinanong ko siya, totoo ba ang sinabi ni Thessa. Sabi niya, oo, sinabi niya iyon noong natatakot si Thessa sa ospital. Sabi niya, hindi niya alam kung paano tatanggi noon, dahil umiiyak si Thessa at natatakot na mawala ang baby. Sabi niya, naawa siya.

Sabi ko, naaawa ka sa kanya, pero ako, hindi mo naisip. Sabi ko, noong nasa ER ako at ako ang nag-asikaso sa inyo, naisip mo ba kung ano ang nararamdaman ko. Sabi ko, noong sinabi mong papalaglagin mo ang baby ni Thessa para sa akin, naisip mo ba kung ano ang mararamdaman ni Thessa. Sabi ko, dalawa kaming niloko mo, hindi lang ako.

Sumagot si Thessa, sabi niya, hindi raw siya niloko ni Carlo, mahal daw siya nito. Sabi niya, ako raw ang hindi mahal ni Carlo, kaya dapat daw akong magparaya. Sabi niya, kung mahal daw ako ni Carlo, bakit daw hindi ako ang pinili nito noong gabing iyon sa BGC. Masakit pakinggan, pero hindi na ako nagulat. Narinig ko na ang totoo mula kay Carlo, at alam ko na ang sagot.

Sabi ko kay Thessa, hindi ako nakikipag-agawan. Sabi ko, hindi ko siya kaaway, at hindi ko rin siya sinisisi nang buo. Sabi ko, ang kaaway ko ay ang kasinungalingan at ang paghihintay. Sabi ko, kung mahal ka ni Carlo, dapat ay sa iyo siya magpakatotoo, hindi sa akin magsinungaling at sa iyo mangako ng hindi niya kayang tuparin.

Doon nagbago ang mukha ni Carlo. Sabi niya, tama na, huwag na raw naming pag-awayan siya. Sabi niya, aayusin daw niya ang lahat, at kailangan lang daw namin siyang bigyan ng oras. Sabi ko, tatlong taon na kitang binigyan ng oras. Sabi ko, isang linggo kang hindi pumirma, isang linggo kang nagtago sa likod ng awa. Sabi ko, hindi na oras ang kailangan mo, kailangan mo ng desisyon.

Tinanong ko si Carlo nang diretso, sa harap ni Thessa. Sabi ko, pipirmahan mo ba ang divorce papers ngayon, at aakuin mo ba ang responsibilidad mo kay Thessa at sa baby niya nang hindi ako ginagamit na panakip. O pipilitin mo pa rin akong manatili sa kasal habang inaalagaan mo si Thessa. Sabi ko, pumili ka ngayon, hindi bukas, hindi sa susunod na linggo.

Tahimik si Carlo nang matagal. Tumingin siya kay Thessa, tumingin siya sa akin, at tumingin siya sa tiyan ko. Sabi niya, natatakot daw siya na mawala ang baby namin. Sabi niya, gusto niyang maging tatay ng baby namin. Sabi ko, pwede siyang maging tatay, pero hindi ibig sabihin na kailangan naming manatiling mag-asawa. Sabi ko, ang pagiging tatay ay responsibilidad, hindi kulungan.

Sabi ni Thessa, bigla siyang umiyak. Sabi niya, hindi niya alam na buntis din ako. Sabi niya, akala niya ay ako lang ang humahadlang, hindi niya alam na may baby din ako. Sabi niya, kung alam daw niya, hindi siya pupunta dito para makipagtalo. Sabi niya, hindi niya gustong saktan ang isang buntis na tulad niya.

Doon lumabas ang totoo. Si Carlo pala ay hindi sinabi kay Thessa na buntis din ako. Sinabi niya lang kay Thessa na gusto ko nang makipaghiwalay, pero hindi niya sinabi kung bakit. Kaya akala ni Thessa ay selos lang ako, akala niya ay ako ang kontrabida. Nang malaman ni Thessa na buntis ako, natigilan siya at tumingin kay Carlo na parang ngayon lang niya ito nakilala.

Tinanong ni Thessa si Carlo, bakit hindi niya sinabi. Sabi ni Carlo, natatakot daw siya na magalit si Thessa. Sabi ni Thessa, mas nagalit daw siya ngayon dahil nagsinungaling si Carlo sa kanya. Sabi niya, kung kaya niyang magsinungaling sa akin, kaya rin niyang magsinungaling sa kanya. Sabi niya, paano siya magtitiwala sa taong nagsisinungaling sa dalawang babae nang sabay.

Doon ko nakita ang bitak sa mga pangako ni Carlo. Hindi siya masamang tao na walang puso, pero mahina siyang magdesisyon at mahilig magsinungaling para lang walang magalit sa kanya. Sa kakaiwas niya na makasakit, mas marami siyang nasaktan. Sa kakapangako niya sa aming dalawa, wala siyang natupad nang buo.

Sabi ko kay Carlo, ngayon alam mo na kung ano ang nagawa ng mga kasinungalingan mo. Sabi ko, hindi ako ang sumira sa inyo ni Thessa, ikaw ang sumira sa tiwala naming dalawa. Sabi ko, hindi ko hinihingi na piliin mo ako, hinihingi ko na maging totoo ka, kahit masakit.

Sabi ni Thessa, uuwi na raw siya sa condo niya sa BGC at magpapahinga. Sabi niya, hindi na siya aasa kay Carlo na aalagaan siya araw-araw, dahil kailangan niyang matutong tumayo para sa baby niya. Sabi niya, hindi niya ako hihingan ng tawad na parang palabas, pero naiintindihan na niya na hindi ako ang kalaban. Sabi niya, sana raw ay maging maayos ang baby ko.

Pagkaalis ni Thessa, naiwan kami ni Carlo sa sala. Tahimik si Mama sa kusina, pero alam kong nakikinig siya. Umupo si Carlo sa sofa at tinakpan ang mukha niya ng mga kamay. Sabi niya, sorry, paulit-ulit. Sabi niya, ngayon lang niya naintindihan kung gaano kalaki ang nasira niya. Sabi niya, hindi niya na kayang ayusin ang lahat, pero gusto niyang gawin ang tama kahit huli na.

Sabi ko, ang tama ay pumirma ka na. Sabi ko, ang tama ay huwag mo na akong pilitin na manatili sa condo na puno ng alaala ni Thessa. Sabi ko, ang tama ay tanggapin mo na tapos na ang kasal namin, pero hindi tapos ang responsibilidad mo bilang tatay ng baby ko. Sabi ko, hindi ko kukunin ang lahat ng ari-arian mo, pero hindi rin ako aalis na walang-wala habang buntis ako.

Dito ako naging matatag para sa sarili ko. Sabi ko, sa loob ng tatlong taon, ako ang nag-adjust, ako ang naghintay, ako ang nagparaya. Sabi ko, ngayon, kailangan kong protektahan ang sarili ko at ang baby ko. Sabi ko, mananatili ang ipon ko sa sarili kong bank account, at hindi ko ito ibibigay para lang matapos ang gulo. Sabi ko, lilipat ako sa maliit na apartment malapit sa bahay ni Mama sa Quezon City, para may kasama ako at malapit si Mama kapag nanganak ako.

Sabi ko, tungkol sa suporta, kailangan ni Carlo na magbigay ng ₱20,000 kada buwan para sa checkup, vitamins, at mga pangangailangan ng baby. Hindi ito para sa akin, para ito sa anak namin. Sabi ko, hindi ko siya pagbabawalan na makita ang baby, pero kailangan niyang magpaalam at rumespeto sa oras ko. Sabi ko, hindi niya pwedeng gamitin ang baby para pilitin akong bumalik sa kanya.

Tumingin si Carlo sa akin at tumango. Sabi niya, naiintindihan niya, at pipirma na siya. Kinuha niya ang divorce papers mula sa bag niya, na dala pala niya ngayon. Pinirmahan niya ito sa harap ko, sa harap ni Mama, nang walang pag-aalinlangan. Pagkatapos niyang pumirma, nanginginig ang kamay niya, pero hindi siya umalis agad.

Sabi niya, salamat daw, dahil kahit nasaktan ako, hindi ako naging masama sa kanya. Sabi niya, sana raw ay mapatawad ko siya balang araw, kahit hindi na kami mag-asawa. Sabi ko, hindi ko pa siya mapapatawad ngayon, pero hindi na rin ako galit tulad noon. Sabi ko, ang pagpapatawad ay hindi agad-agad, at hindi ko ito ibibigay para lang gumaan ang pakiramdam niya.

Pagkaalis ni Carlo, umupo ako sa tabi ni Mama at huminga nang malalim. Para akong nabunutan ng tinik na tatlong taon nang nakabaon. Hindi masaya sa paraang may fireworks, pero magaan. Parang sa wakas ay hindi na ako naghihintay. Parang sa wakas ay ako na ang nagdesisyon.

Sa mga sumunod na linggo, inasikaso ko ang paglipat ko sa maliit na apartment sa Quezon City. Maliit lang ito, isang kwarto, may maliit na kusina, at may bintana na may araw sa umaga. Si Mama ang tumulong sa akin mag-ayos, si Papa naman ay nakaupo lang at nagbibigay ng utos na parang siya ang boss. Tawa kami nang tawa, at sa unang pagkakataon sa loob ng matagal na panahon, gumaan ang pakiramdam ko.

Bumalik ako sa trabaho sa ER sa Makati, pero mas maingat na ako. Kapag pagod na ako, nagpapahinga ako. Kapag nagugutom ako, kumakain ako. Hindi na ako nagpapanggap na okay lang ako kahit hindi. Sinabi ko sa head nurse na buntis ako, at natuwa siya para sa akin. Sabi niya, mag-iingat daw ako, at tutulungan niya akong ayusin ang schedule ko.

Si Miguel ay tumatawag pa rin paminsan-minsan, pero bilang kaibigan lang. Tinatanong niya kung okay ang checkup ko, kung nakakain ba ako nang maayos. Hindi siya nagtangkang manligaw o magmadali. Sabi niya, masaya siya na pinili kong panatilihin ang baby ko, at nandito lang siya kung kailangan ko ng tulong bilang doktor at bilang kaibigan. Sapat na iyon para sa akin ngayon.

Si Thessa ay hindi na muling nagparamdam sa akin pagkatapos ng araw na iyon sa bahay ni Mama. Narinig ko kay Carlo na umuwi raw si Thessa sa pamilya niya at nagpapahinga doon. Hindi ko alam kung ano ang magiging desisyon niya para sa baby niya, pero hindi ko na iyon responsibilidad. Ang alam ko lang, sa huli, naging totoo rin siya sa sarili niya at hindi na umasa sa mga pangako ni Carlo.

Si Carlo ay nagbibigay ng suporta kada buwan, at minsan ay sumasama siya sa checkup kapag pinapayagan ko. Hindi kami nag-aaway, hindi rin kami nagkabalikan. Nag-uusap kami tulad ng dalawang magulang na may anak, maayos at may respeto. Hindi na siya nangangako ng kung ano-ano, ginagawa na lang niya ang kaya niya. Iyon ang pinakamalaking pagbabago sa kanya.

Isang umaga, habang nasa apartment ako, naramdaman ko ang unang sipa ng baby ko. Mahina lang, parang bubuyog na dumapo sa loob ng tiyan ko. Napahawak ako sa tiyan ko at napangiti. Tumawag ako kay Mama at sinabi ko, gumalaw siya. Sabi ni Mama, ayan na, nagpaparamdam na ang apo ko. Sabi ni Papa, mana daw sa akin na makulit.

Noong gabing iyon, umupo ako sa bintana ng apartment ko at tinitingnan ang mga ilaw ng Quezon City. Hawak ko ang ultrasound picture at ang maliit na damit na binili ni Mama para sa baby. Hindi na ako takot tulad noon. Hindi na ako naghihintay na may magligtas sa akin o pumili sa akin. Alam ko na na kaya kong mabuhay para sa sarili ko at para sa anak ko.

Naalala ko ang gabi sa ER, ang puting bestida, ang dugo, ang mga luha sa sahig ng kwarto. Naalala ko rin ang mga araw na akala ko ay hindi ko na kaya. Pero nandito ako, buhay, at may baby na lumalaki sa loob ko. Hindi na ako ang babaeng naghihintay sa condo sa Makati habang may ibang babaeng inaalagaan ang asawa niya.

Ngayon, kapag tinatanong ako ni Mama kung okay na ako, sinasabi ko na okay na ako, hindi dahil nawala ang sakit, kundi dahil natuto akong mahalin ang sarili ko. Hindi ko na kailangan ng kasal na ako lang ang lumalaban. Hindi ko na kailangan ng pagmamahal na kailangan pang ipagmakaawa. Kailangan ko lang ng tahimik na bahay, ng pamilya na sumusuporta sa akin, at ng baby na nagpapaalala sa akin na may magandang bukas.

At sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, hindi na ako naghintay — nabubuhay na ako para sa akin at para sa anak ko.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨