Hindi Ako Piniling Bridesmaid ng Matalik Kong Kaibigan Kahit Ako ang Gumastos ng Oras at Pagod sa Kasal Niya—Pero Nang Umalis Ako sa Bridal Shop, Isang Tahimik na Designer ang Nag-alok ng Trabahong Magpapabago sa Buhay Ko

Hindi Ako Piniling Bridesmaid ng Matalik Kong Kaibigan Kahit Ako ang Gumastos ng Oras at Pagod sa Kasal Niya—Pero Nang Umalis Ako sa Bridal Shop, Isang Tahimik na Designer ang Nag-alok ng Trabahong Magpapabago sa Buhay Ko

 

 

“Hindi ka kasali sa bridesmaids ko. Pero ikaw ang bahala sa registration table sa kasal, ha? Mas pinagkakatiwalaan kasi kita.”

 

Iyan ang sinabi ng matalik kong kaibigan matapos kong gugulin ang limang oras sa pagtulong sa kaniya na magsukat ng dalawampu’t isang damit.

 

Hindi man lang siya humingi ng paumanhin.

 

At ang pinakamasakit? Ang apat na babaeng pinili niya ay mismong mga taong minsang nanira sa kaniya.

 

Pero hindi niya alam na sa araw na iyon, habang nawawalan ako ng kaibigan, may isang estrangherong tahimik na nakamasid sa akin.

At ang ibibigay niya sa akin ay higit pa sa pagkakataong maging bridesmaid.

Ako si Mika Reyes, dalawampu’t pitong taong gulang, nagtatrabaho bilang administrative assistant sa isang kompanya sa Makati.

 

Pitong taon ko nang matalik na kaibigan si Trisha Mendoza.

 

Noong college kami, halos hindi kami mapaghiwalay. Kapag may problema siya, ako ang unang tinatawagan. Kapag masaya siya, ako ang unang nakakarinig ng kuwento.

 

Walong beses ko siyang sinamahan sa blind dates.

 

Mahigit dalawampung love letters ang tinulungan kong isulat para sa mga lalaking nagustuhan niya.

Noong minsang na-food poisoning siya, ako ang nagdala sa kaniya sa emergency room, kahit halos madaling-araw na.

 

At tuwing nag-aaway sila ng boyfriend niyang si Adrian, kahit alas-tres ng umaga, sumasakay ako ng Grab mula Makati papuntang Quezon City para lang samahan siyang umiyak.

 

Hindi ko kailanman inisip na may kapalit ang lahat ng iyon.

 

Kaibigan ko siya.

 

Iyon lang ang mahalaga.

 

Kaya nang sabihin niyang ikakasal na siya, halos maiyak ako sa tuwa.

 

“Mika, kailangan kita sa wedding preparations!” masigla niyang sabi.

“Siyempre naman! Kahit ano, tutulungan kita!”

 

Akala ko, kasama ako sa pinakamahalagang araw ng buhay niya.

 

Nagkamali pala ako.

Sabado noon nang samahan ko siyang pumili ng mga damit sa isang bridal boutique sa Quezon City.

 

Alas-nuwebe pa lang ng umaga, naroon na kami.

 

Nagpaalam pa ako sa supervisor ko na hindi ako makakapag-overtime, kahit may dagdag sanang ₱1,500 sa sahod ko.

 

Pero ayos lang.

 

Para kay Trisha naman.

 

Dalawampu’t isang damit ang sinukat niya.

 

Ako ang nagsara ng zipper.

Ako ang nag-ayos ng laylayan.

 

Ako ang lumuhod para ituwid ang mga tiklop ng gown.

 

Ako rin ang kumuha ng litrato at nagpadala kay Adrian para makapili siya.

 

“Mika, parang may mali sa baywang nito,” reklamo ni Trisha habang suot ang ikapitong damit.

 

“Taas nang kaunti ang waistline. Mga dalawang sentimetro. Kaya parang umiikli ang katawan mo,” paliwanag ko.

 

Sa ikalabintatlong damit, napansin kong masikip ang manggas.

 

Sa ikalabingwalo, sinabi kong hindi pantay ang bagsak ng laylayan.

 

“Grabe, Mika! Parang fashion designer ka!” natatawang sabi niya.

Ngumiti lang ako.

Hindi niya alam na bata pa lang ako, mahilig na akong tumingin sa mga damit, tela, at tahi.

Pero hindi ko iyon pinursige.

Kailangan kong magtrabaho agad pagkatapos ng kolehiyo.

Bandang alas-dos ng hapon, habang sinusukat niya ang isa pang damit, tumunog ang cellphone niya.

Lumabas siya ng fitting room na nakangiti.

“Finally! Complete na ang bridesmaids ko!”

Napatingin ako sa kaniya.

“Talaga?”

“Oo! Gumawa na ako ng group chat!”

Kinuha ko ang cellphone ko.

Walang notification.

Walang invitation.

Wala kahit isang mensahe.

“Trisha,” maingat kong tanong, “paano naman ako?”

Saglit siyang tumingin sa akin.

Pagkatapos, tumawa siya.

“Ay, Mika! Alam mo naman, apat lang ang groomsmen ni Adrian. Kaya apat lang din ang bridesmaids.”

“Ah.”

“Matagal na silang nag-yes. Sina Bea, Carla, Nina, at Sophie.”

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa ulo ko.

Kilala ko silang lahat.

Si Bea, college roommate ni Trisha, na may utang pang ₱15,000 sa kaniya.

Si Carla, pinsan niyang minsang nagkalat ng tsismis tungkol sa pagpapaayos daw niya ng ilong.

Si Nina, katrabahong nagsabing ginagamit lang ni Trisha ang ganda niya para ma-promote.

At si Sophie?

Kasalukuyang girlfriend ng ex-boyfriend ni Trisha.

Sila ang pinili.

Ako, hindi.

Pero mas masakit ang sumunod niyang sinabi.

“Actually, Mika, ikaw na lang ang bahala sa registration table sa wedding. Alam mo naman, ikaw ang pinaka-reliable.”

Napatingin ako sa kaniya.

“Registration table?”

“Oo! Ikaw ang magche-check ng guest list, mag-aasikaso ng envelopes, at mag-aayos ng seating assignments.”

Tumango siya na parang malaking karangalan ang iniaalok niya.

“Mas kampante ako kapag ikaw ang gumagawa.”

Napangiti ako.

Hindi dahil masaya ako.

Kundi dahil sa wakas, may naintindihan ako.

Sa pitong taong pagkakaibigan namin, ako pala ang taong laging maaasahan.

Pero hindi ang taong gusto niyang makasama sa litrato.

“Okay,” mahina kong sabi.

Kinuha ko ang bag ko.

“Saan ka pupunta?” tanong niya.

“Uuwi na ako.”

“Ha? Mika! May dalawa pa akong damit na susukatin!”

Hindi ako sumagot.

Naglakad ako palabas.

“Mika! Huwag kang mag-inarte! Kasal ko ito!”

Narinig ko iyon.

Pero hindi na ako lumingon.

Pagbukas ko ng glass door, may lalaking humarang sa harapan ko.

Mga tatlumpung taong gulang siya, nakasuot ng kulay-abong linen shirt na nakatupi hanggang siko.

Siya ang may-ari ng boutique.

Kanina pa siya tahimik na nagtatrabaho sa likod.

“Miss, sandali lang.”

Huminto ako.

May inilabas siyang business card.

Gabriel Villanueva – Bespoke Fashion Studio.

“Napansin ko ang mga sinabi mo tungkol sa mga damit kanina,” sabi niya.

Napakurap ako.

“Po?”

“Yung ikapitong dress, napansin mong mali ang waistline. Yung ikalabintatlo, nakita mong masikip ang sleeves. At yung ikalabingwalo, alam mong hindi tama ang haba ng laylayan kahit hindi mo pa sinusukat.”

Hindi ako makapagsalita.

“May hinahanap akong styling consultant,” dagdag niya. “Kung interesado ka, kontakin mo ako.”

Iniabot niya ang card.

Pagkatapos, bumalik siya sa loob.

Naiwan akong nakatayo sa ilalim ng matinding sikat ng araw.

Sa cellphone ko, may mensahe mula kay Trisha.

“Mika, bumalik ka nga! Hindi pa tayo tapos! Sino ang kukuha ng pictures ko?”

Hindi ako sumagot.

Kinagabihan, ilang beses kong tinitigan ang business card.

Hinanap ko sa internet ang pangalan ni Gabriel.

Tatlong taon na ang nakalipas, nanalo pala siya ng isang national award para sa independent fashion design.

Pagkatapos noon, halos wala nang balita tungkol sa kaniya.

Nagdalawang-isip ako.

Pero nagpadala pa rin ako ng mensahe.

“Good evening. Ako po si Mika, yung nasa boutique kanina.”

Agad siyang sumagot.

“Tomorrow, 3 PM. Dito sa studio.”

Kinabukasan, bumalik ako.

Walang customer.

Dinala niya ako sa isang silid na puno ng tela, sketches, at mga damit na hindi pa tapos.

Sa gitna ng mesa, may ivory satin evening gown.

“Tingnan mo ito,” sabi niya. “Ano ang napapansin mo?”

Lumapit ako.

“Medyo makitid ang shoulder line. Kapag sinuot, magmumukhang maikli ang leeg. Kung bilugan ang mukha ng magsusuot, mas babagay kung ibababa nang isang sentimetro ang pleats sa dibdib.”

Huminto ako bago nagpatuloy.

“At parang kulang ang lapad ng A-line skirt. Mahihirapan siyang maglakad.”

Tahimik siyang kumuha ng measuring tape.

Sinukat niya ang balikat.

Pagkatapos, tumingin siya sa akin.

“₱25,000 kada buwan. Saturdays and Sundays, four hours per day.”

Halos hindi ako makahinga.

“Para sa part-time job?”

Tumango siya.

“Bakit ako?”

“Dahil may mata ka para sa damit.”

“Pero wala akong degree sa fashion design.”

“Hindi kita kinukuhang designer. Styling consultant ang kailangan ko.”

Napatitig ako sa kaniya.

Sa unang pagkakataon, may taong nakakakita ng kakayahan ko nang hindi ko kailangang patunayan kung gaano ako kapaki-pakinabang sa kaniya bilang kaibigan.

Pero bago pa ako makasagot, inilabas niya ang isang folder mula sa drawer.

“May isa pa akong kailangang sabihin sa iyo.”

Binuksan niya iyon.

Sa loob ay isang larawan ng wedding gown na pamilyar na pamilyar sa akin.

Gown iyon ni Trisha.

At sa ilalim ng larawan, may nakasulat na pangalan.

TRISHA MENDOZA – PRIVATE BRIDAL COMMISSION.

Napatingin ako kay Gabriel.

“Bakit nandito ang wedding gown ng kaibigan ko?”

Hindi agad siya sumagot.

Sa halip, inilapag niya sa harapan ko ang isang dokumentong may pirma ni Trisha.

“Mika,” seryoso niyang sabi, “bago kita kunin, kailangan mong malaman kung ano ang sinabi niya tungkol sa iyo.”

At nang mabasa ko ang unang pangungusap sa dokumento, nanlamig ang buong katawan ko.

BAHAGI 2 – BUONG KUWENTO PARA SA WEBSITE

“Please make sure Mika Reyes is not included in the official bridal entourage.”

Iyon ang unang pangungusap sa dokumentong hawak ko.

Ilang segundo akong hindi nakagalaw.

Binasa ko ulit.

At ulit.

Parang hindi kayang tanggapin ng utak ko ang mga salitang nakikita ng mga mata ko.

“Si Trisha ang nagsulat nito?” tanong ko.

Tumango si Gabriel.

“Client instruction iyan. Bahagi ng notes na ipinadala niya para sa bridal fitting at final styling.”

Napaupo ako sa pinakamalapit na silya.

Hindi pala simpleng nakalimutan akong isama.

Hindi pala dahil apat lang ang bridesmaids.

Sinadya niya.

“May dahilan ba siyang sinabi?” halos pabulong kong tanong.

Nag-atubili si Gabriel.

“Hindi ko alam ang buong kuwento ninyo. Pero may isa pang note.”

Itinuro niya ang kasunod na pangungusap.

“She can help with preparations, but I prefer a different group for the official photos.”

Napapikit ako.

Official photos.

Biglang bumalik sa isip ko ang lahat.

Ang mga gabing pinuntahan ko siya kahit pagod na pagod ako.

Ang mga araw na nag-leave ako para samahan siyang mag-shopping.

Ang mga pagkakataong ako ang nagbayad ng pagkain dahil naiwan daw niya ang wallet niya.

At ang paulit-ulit niyang sinasabi:

“Mika, ikaw lang talaga ang maaasahan ko.”

Ngayon, malinaw na ang ibig sabihin.

Maaasahan akong magtrabaho.

Pero hindi sapat para tumayo sa tabi niya.

“Pasensiya na,” sabi ni Gabriel. “Hindi ko intensiyong saktan ka. Pero dahil magiging bahagi ka ng studio, dapat malinaw sa iyo ang posisyon natin sa client na ito.”

Huminga ako nang malalim.

“Hindi ninyo kailangang humingi ng tawad.”

Tumingin ako sa dokumento.

“Hindi naman kayo ang nagsulat niyan.”

Hindi ko agad tinanggap ang trabaho.

Tinanong ko muna kung may kontrata, kung ano ang eksaktong responsibilidad ko, at kung paano ang bayad.

Nagulat si Gabriel.

Pagkatapos, bahagya siyang ngumiti.

“Magandang tanong.”

Ipinaliwanag niyang kailangan niya ng taong makakatulong sa fittings, fabric selection, at personal styling.

Hindi ko kailangang gumawa ng patterns o magdisenyo ng buong koleksiyon.

Ang trabaho ko ay tingnan kung paano babagay ang isang damit sa katawan, galaw, at personalidad ng customer.

“Maraming tao ang marunong pumili ng magandang damit,” sabi niya. “Pero kakaunti ang marunong pumili ng damit na nagpapaganda sa taong magsusuot.”

Tahimik akong nakinig.

“Kanina, hindi mo sinabing pangit ang gown. Ipinaliwanag mo kung bakit hindi magiging komportable ang magsusuot. Iyon ang kailangan ko.”

Sa wakas, pumirma ako ng part-time employment agreement.

₱25,000 kada buwan.

Walong oras kada linggo.

May malinaw na job description at schedule.

Paglabas ko ng studio, hindi ko mapigilang ngumiti.

Hindi dahil malaki ang pera.

Kundi dahil may isang bagay akong matagal nang nakalimutan.

May kakayahan pala ako na hindi nakasalalay sa pagiging tagasalo ng problema ng ibang tao.

Sa unang dalawang linggo, halos lahat ay bago sa akin.

Tinuruan ako ni Gabriel kung paano makipag-usap sa customers nang hindi sila napapahiya.

Kapag hindi bagay ang isang neckline, hindi dapat sabihing pangit iyon.

Dapat ipaliwanag kung anong alternatibo ang mas babagay.

Kapag hindi komportable ang customer, hindi dapat piliting sundin ang uso.

“Ang damit ang dapat umangkop sa tao,” sabi niya isang hapon. “Hindi ang tao ang dapat magdusa para sa damit.”

Naging paborito kong bahagi ng trabaho ang fittings.

May isang customer na halos ayaw nang tumingin sa salamin dahil pakiramdam niya ay hindi bagay sa kaniya ang anumang evening gown.

Tinulungan ko siyang pumili ng mas malambot na tela at neckline na bumagay sa kaniyang balikat.

Nang makita niya ang sarili, napangiti siya.

“Ngayon lang ako naging ganito kakomportable sa gown,” sabi niya.

Hindi ko alam kung bakit, pero halos maiyak ako.

Doon ko naintindihan ang kaibahan ng pagtulong dahil gusto mo at pagtulong dahil natatakot kang iwan ka kapag tumanggi ka.

Sa studio, pinahahalagahan ang oras at opinyon ko.

Kay Trisha, parang obligasyon ko ang lahat.

Samantala, hindi tumigil ang mga mensahe ni Trisha.

Una, galit.

“Ang sensitive mo naman!”

Sumunod, paninisi.

“Dahil lang hindi ka bridesmaid, iiwan mo na ako?”

Pagkatapos, pangungumbinsi.

“Mika, kailangan talaga kita. Hindi ko kaya ang wedding preparations nang wala ka.”

Hindi ko sinagot ang mga iyon.

Hanggang isang gabi, tumawag siya nang sunod-sunod.

Sa ikalimang tawag, sinagot ko.

“Mika! Sa wakas!”

“Ano’ng kailangan mo, Trisha?”

“Bakit ang lamig mo naman? Best friends tayo!”

Tahimik ako.

“Anyway, kailangan kong makuha yung final guest list. Ikaw na rin sana ang mag-aayos ng seating arrangement. Tapos may problema sa souvenirs—”

“Trisha.”

“Ano?”

“Hindi ko na gagawin.”

Tumahimik ang kabilang linya.

“Ano’ng ibig mong sabihin?”

“Hindi na ako mag-aasikaso ng wedding preparations mo.”

“Dahil hindi ka bridesmaid?”

“Hindi lang dahil doon.”

“Grabe ka naman! Pitong taon tayong magkaibigan!”

Napatawa ako nang mahina.

“Alam ko. Pitong taon.”

“Kung ganoon, bakit mo ako ginaganito?”

“Dahil sa pitong taong iyon, parang hindi mo kailanman naisip kung ano ang nararamdaman ko.”

Bumigat ang paghinga niya.

“Hindi ko kasalanang apat lang ang bridesmaids!”

“Hindi ko naman hinihinging dagdagan mo sila.”

“Then what’s your problem?”

Napatingin ako sa business card na nakapatong sa mesa.

“Ang problema, Trisha, gusto mong nandiyan ako kapag may kailangan kang gawin. Pero kapag oras na para piliin kung sino ang gusto mong katabi, hindi mo ako maisama.”

Wala siyang sinabi.

“Hindi kita pipiliting piliin ako. Pero hindi mo rin ako puwedeng piliting magtrabaho para sa kasal mo.”

Pinatay ko ang tawag.

Nanginginig ang mga kamay ko.

Pero sa unang pagkakataon, hindi ako nakaramdam ng guilt matapos tumanggi.

Isang linggo bago ang kasal, dumating si Trisha sa studio.

Hindi niya alam na nagtatrabaho na ako roon.

Nasa likod ako, nag-aayos ng fabric samples, nang marinig ko ang boses niya.

“Gabriel! Kailangan nating pag-usapan ang gown ko!”

Lumabas ako dala ang folder.

Pagkakita niya sa akin, nanlaki ang mga mata niya.

“Mika?”

“Hello, Trisha.”

“Ano’ng ginagawa mo rito?”

“Dito ako nagtatrabaho tuwing weekend.”

Napatingin siya kay Gabriel.

“Seriously?”

Kalmadong sumagot si Gabriel.

“Si Mika ang styling consultant namin.”

“Styling consultant?”

Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa.

“Since when?”

“Tatlong linggo na,” sagot ko.

Napakunot ang noo niya.

“Bakit hindi mo sinabi sa akin?”

Hindi ako sumagot.

Bigla siyang natawa.

“Wait. Kaya ka pala busy? Akala ko nagtatampo ka lang.”

Lumapit siya sa akin.

“Perfect! Since nandito ka na, ikaw na ang mag-check ng gown ko. At least libre na ang advice mo sa akin.”

Napatigil ako.

Hindi man lang siya nagtanong kung kumusta ako.

Hindi niya ako binati sa bagong trabaho.

Ang una niyang naisip ay kung paano siya makikinabang.

“Trisha,” sabi ko, “customer ka ng studio. Tutulungan kita ayon sa trabaho ko.”

“Exactly!”

“Pero hindi ako ang personal assistant mo.”

Nawala ang ngiti niya.

“Ano ba, Mika? Bakit ang laki ng pagbabago mo?”

“Siguro dahil ngayon, alam ko na kung saan dapat magtapos ang pagtulong ko.”

Dinala ni Gabriel ang final wedding gown.

Maganda iyon.

Ivory silk, malinis ang tahi, at may mahabang train.

Pero may napansin agad ako.

“Medyo masikip ang waistline,” sabi ko. “Kung mahaba ang ceremony at reception, mahihirapan kang umupo.”

Napatingin si Trisha sa salamin.

“Okay naman.”

“Puwede nating luwagan nang kaunti.”

“Ayoko. Baka magmukha akong mataba.”

“Hindi iyon ang mangyayari. Mas magiging natural ang bagsak.”

Umirap siya.

“Alam mo, Mika, hindi porke nagtatrabaho ka na rito, expert ka na.”

Tahimik ang silid.

Inilapag ko ang measuring tape.

“Tama ka. Hindi ako expert. Pero responsibilidad kong sabihin kung may problema akong nakikita.”

Sumingit si Gabriel.

“Sumasang-ayon ako sa assessment ni Mika. Mas mabuting ayusin natin ngayon kaysa mahirapan ka sa wedding day.”

Napatingin si Trisha sa kaniya.

Hindi niya inaasahang may kakampi ako.

Sa huli, pumayag siyang baguhin ang waistline.

Habang sinusukat siya, bigla siyang nagsalita.

“Alam mo, Mika, hindi naman personal yung bridesmaid thing.”

Hindi ako kumibo.

“Kasi si Bea, matagal ko nang kaibigan. Si Carla, family. Si Nina, connected sa office. At si Sophie, well, may sarili kaming dahilan.”

Tumango ako.

“Okay.”

“Tsaka gusto ko kasing elegant tingnan ang entourage. You understand naman, di ba?”

Dahan-dahan kong ibinaba ang hawak kong tela.

“Elegant?”

“Alam mo na. Yung bagay sa pictures. Yung may dating.”

Napatingin ako sa kaniya sa salamin.

“Trisha, may gusto akong itanong.”

“Ano?”

“Kung hindi ako bagay sa pictures, bakit ako bagay magbantay ng registration table?”

Namula ang mukha niya.

“Hindi iyon ang ibig kong sabihin.”

“Pero iyon ang sinabi mo.”

“Mika, you’re making this complicated.”

“Hindi. Ngayon ko lang ginagawang malinaw.”

Makalipas ang ilang segundo, nagsalita si Gabriel.

“Trisha, kailangan nating tapusin ang fitting. Kung may personal kayong pag-uusapan, maaari ninyo iyong gawin pagkatapos.”

Tumango ako.

Bumalik ako sa trabaho.

Sinukat ko ang gown, isinulat ang adjustments, at ipinaliwanag ang mga kailangang baguhin.

Walang sigawan.

Walang eksena.

Pero alam kong may nagbago na sa pagitan namin.

Bago umalis, nilapitan ako ni Trisha.

“Pupunta ka pa rin naman sa wedding, di ba?”

Tumingin ako sa kaniya.

“Hindi ko pa alam.”

“Grabe. Gusto mo bang magmakaawa ako?”

Umiling ako.

“Hindi ko kailangan iyon.”

“Then ano ba talaga ang gusto mo?”

Huminga ako nang malalim.

“Gusto kong maintindihan mo na hindi ako empleyado ng pagkakaibigan natin.”

Hindi siya nakasagot.

Dumating ang araw ng kasal.

Hindi ako pumunta.

Hindi dahil gusto kong sirain ang araw niya.

Kundi dahil ayaw kong dumalo sa isang pagdiriwang habang alam kong sasaktan ko lang ang sarili ko sa pagpapanggap na walang nangyari.

Sa halip, pumasok ako sa studio.

May dalawang fitting appointments kami noon.

Bandang hapon, habang nag-aayos ako ng mga damit, nag-vibrate ang cellphone ko.

Mensahe mula kay Trisha.

“Mika, hindi ko alam kung bakit, pero ang lungkot na wala ka rito.”

Matagal kong tinitigan iyon.

Pagkatapos, may sumunod na mensahe.

“Si Bea, late dumating. Si Carla, puro selfie. Si Nina, halos hindi tumulong. Si Sophie, umalis agad pagkatapos ng pictures.”

Napabuntong-hininga ako.

Dati, siguradong tatawag ako.

Tatanungin ko kung ano ang problema.

Aayusin ko ang lahat.

Pero ngayon, ibinaba ko muna ang cellphone at tinapos ang trabaho ko.

Kinagabihan, saka ako sumagot.

“Congratulations sa kasal mo, Trisha. Sana naging masaya ang araw ninyo ni Adrian.”

Iyon lang.

Walang paninisi.

Walang sermon.

Wala ring pangakong babalik ako sa dati.

Pagkalipas ng dalawang araw, tumawag siya.

Iba na ang boses niya.

“Mika, puwede ba tayong mag-usap?”

Nagkita kami sa isang maliit na café.

Pagkaupo niya, agad niyang inilapag ang cellphone sa mesa.

May larawan ng kasal.

Apat na bridesmaids, magagandang gown, maayos na ngiti.

“Ang ganda ng pictures,” sabi ko.

Tumango siya.

“Pero may kulang.”

Hindi ako nagsalita.

“Mika, akala ko kasi… palagi ka namang nandiyan.”

Napatingin ako sa kaniya.

“Kaya hindi mo naisip na kailangan mo rin akong piliin?”

Napayuko siya.

“Oo.”

Matagal ang katahimikan.

“Alam kong pangit pakinggan,” dagdag niya. “Pero parang naging kampante ako. Akala ko kahit ano’ng gawin ko, maiintindihan mo.”

“Trisha, hindi ibig sabihin na mahalaga ka sa akin ay hindi na ako nasasaktan.”

Tumulo ang luha niya.

“Sorry.”

Hindi ko alam kung gaano katagal kong hinintay ang salitang iyon.

Pero nang marinig ko, hindi nawala agad ang sakit.

“May nakita akong note mo sa studio,” sabi ko.

Napatingala siya.

“Yung tungkol sa entourage.”

Namutla siya.

“Sinulat mo talaga na huwag akong isama?”

Mahina siyang tumango.

“Bakit?”

Pinunasan niya ang pisngi niya.

“Dahil gusto kong magmukhang perfect ang wedding. Iniisip ko kung sino ang bagay sa photos, kung sino ang may connections, kung sino ang dapat makita ng mga bisita.”

Napangiti ako nang malungkot.

“At ako?”

“Akala ko hindi mo na kailangan ng ganoong pagkilala. Kasi ikaw yung pinaka-close ko.”

“Trisha, mas masakit iyon.”

“Alam ko na.”

Umiling ako.

“Hindi mo puwedeng gamitin ang pagiging malapit natin bilang dahilan para hindi mo ako pahalagahan.”

Tahimik siyang umiyak.

Hindi ko siya niyakap agad.

Hindi dahil galit pa rin ako.

Kundi dahil kailangan kong matutunang hindi lahat ng luha ay responsibilidad kong punasan.

Lumipas ang tatlong buwan.

Nagpatuloy ako sa trabaho sa Makati tuwing weekdays at sa studio tuwing weekends.

Unti-unti, dumami ang customers na humihiling na ako ang tumulong sa kanilang fittings.

Isang hapon, ipinakita sa akin ni Gabriel ang bagong appointment schedule.

“May tatlong returning clients na specifically ikaw ang hinahanap,” sabi niya.

Napangiti ako.

“Talaga?”

“Talaga.”

Pagkatapos, inilapag niya ang isang sketchbook sa mesa.

“May gusto akong ipakita sa iyo.”

Sa loob ay mga disenyo para sa bagong collection ng studio.

“Gusto kong maging bahagi ka ng styling development nito.”

Nanlaki ang mga mata ko.

“Ako?”

“Oo. Hindi bilang designer. Bilang taong marunong makakita kung paano mabubuhay ang isang damit kapag sinuot na.”

Hinawakan ko ang sketchbook.

Naalala ko ang babaeng nakaupo sa labas ng bridal shop, umiiyak dahil hindi siya napiling bridesmaid.

Kung may makapagsasabi lang sana sa kaniya noon na may mas malaking mundong naghihintay sa labas ng pintuang iyon.

Hindi na bumalik sa dati ang pagkakaibigan namin ni Trisha.

Paminsan-minsan, nagkukumustahan kami.

May mga pagkakataong nagkakape kami.

Pero hindi na ako ang taong puwedeng tawagan anumang oras para ayusin ang lahat.

At hindi ko na rin inaasahang magiging sentro ako ng buhay niya.

Natuto kaming magkaroon ng distansiya.

Marahil iyon ang kailangan para hindi tuluyang masira ang natitirang respeto namin sa isa’t isa.

Isang gabi, habang pauwi ako mula sa studio, nakita ko sa cellphone ko ang lumang larawan naming dalawa noong college.

Magkayakap kami, parehong nakangiti.

Hindi ko binura.

Dahil totoo naman ang masasayang alaala.

Pero hindi ibig sabihin na dahil naging maganda ang nakaraan, kailangan kong tanggapin ang anumang sakit sa kasalukuyan.

Inilagay ko ang cellphone sa bag.

Sa labas ng bintana ng sasakyan, kumikislap ang mga ilaw ng lungsod.

Naalala ko ang unang sinabi ni Gabriel.

“May mata ka para sa damit.”

Napangiti ako.

Sa loob ng pitong taon, akala ko ang pinakamagandang maibibigay ko sa mundo ay ang pagiging mabuting kaibigan.

Ngayon, alam kong mas marami pa pala akong kayang gawin.

Hindi ko kailangang maging bridesmaid para mapatunayan ang halaga ko.

Hindi ko kailangang mapili sa isang litrato para malaman kong karapat-dapat akong makita.

At higit sa lahat, hindi ko kailangang ubusin ang sarili ko para lang manatili sa buhay ng isang tao.

Dahil kung minsan, ang pinakamasakit na hindi pagkakapili ay siya ring nagtutulak sa atin papunta sa lugar kung saan tunay na kinikilala ang ating halaga.

Noong araw na umalis ako sa bridal shop, akala ko nawalan ako ng pinakamatalik na kaibigan.

Pero ang totoo?

Doon ko unang natutunang piliin ang sarili ko.

WAKAS.