Hindi alam ng biyenan ko na sa akin nakapangalan ang lahat ng ari-arian sa bahay na ito, pero dinala niya ang buntis kong hipag para palayasin ako.

Bahagi 3
Nang sa wakas ay sumagot si Carlo sa tawag ko, nalaman kong hindi niya alam ang kasunduang pilit ipinapirma sa akin ng biyenan ko at hipag ko

Tatlong beses tumunog ang cellphone bago sumagot si Carlo. Nanginginig ang kamay ko pero pinilit kong maging kalmado.

“Hello, Grace?” sabi niya. “Bakit ka tumawag? Nasa opisina pa ako.”

Tiningnan ko si Mama Rosa at si Ate Marites. Nakikinig sila. Nakataas ang kilay ni Mama Rosa. Nakapamewang pa rin si Ate Marites.

“Carlo, nandito si Mama at si Ate Marites sa bahay,” sabi ko. Pinilit kong maging diretso ang boses ko. “May dala silang kasunduan. Gusto nilang maghiwalay tayo. Gusto nilang umalis ako na walang dala. Sabi ni Mama, ikaw daw ang may gusto nito.”

Tahimik sa kabilang linya. Narinig ko ang paghinga ni Carlo. Parang hindi siya makapaniwala.

“Ano?” sabi niya. “Grace, hindi ko alam iyan. Hindi ako gumawa ng kasunduan. Hindi ako nagsabi na umalis ka.”

Parang may mabigat na bato na nahulog sa dibdib ko. Hindi dahil sa ginhawa. Kundi dahil sa sakit. Kung hindi niya alam, ibig sabihin ay sila mismo ang gumawa nito.

“Carlo, sigurado ka?” tanong ko. Gusto kong marinig ulit. Gusto kong siguruhin na hindi ako nagkakamali ng dinig.

“Oo, sigurado ako,” sabi niya. Mas naging matigas ang boses niya. “Mama ang nagpupumilit sa akin nitong mga nakaraang linggo. Sabi niya, kailangan daw ng malaking bahay ni Marites para sa baby. Sabi ko, pag-usapan natin nang maayos. Hindi ko sinabi na palayasin ka.”

Naramdaman ko ang pag-init ng mga mata ko. Pero hindi ako umiyak. Sa loob ng tatlong taon, marami na akong beses na umiyak nang patago. Ayaw ko nang umiyak sa harap nila.

Biglang sumigaw si Mama Rosa. “Ibigay mo sa akin ang cellphone!” sabi niya. Tumayo siya at lumapit sa akin. “Huwag kang maniwala sa kanya, Carlo! Sinungaling ang asawa mo!”

Hindi ko ibinigay ang cellphone. Hinawakan ko ito nang mas mahigpit. Lumayo ako ng isang hakbang.

“Ma, naririnig kita,” sabi ni Carlo sa kabilang linya. “Nasa loudspeaker ka ba, Grace?”

“Hindi,” sabi ko. “Pero naririnig ka ni Mama. Nandito siya sa tabi ko.”

“Ayusin natin ito,” sabi ni Carlo. “Mama, bakit mo ginawa iyan nang hindi mo sinasabi sa akin?”

Sumagot si Mama Rosa nang malakas. “Dahil ikaw, mahina ka!” sabi niya. “Lagi kang kampi sa asawa mo. Ako ang nanay mo. Ako ang nakakaalam kung ano ang tama para sa pamilya natin.”

Napaupo si Ate Marites sa sofa. Hinawakan niya ang tiyan niya at nagsimulang umiyak. “Carlo, nangako ka,” sabi niya. “Sabi mo, tutulungan mo kami. Wala kaming malaking bahay. Ang baby ko, saan siya lalaki?”

Tiningnan ko si Ate Marites. Ang pulang dress niya ay kumunot na. Ang makeup niya ay medyo kumalat na. Pero hindi ako naawa sa paraan na gusto niya. Naawa ako dahil ginamit niya ang pagbubuntis niya para manakot.

“Carlo, hindi ka nangako na ipamimigay mo ang bahay namin,” sabi ko. Gusto kong maging malinaw. “Sabihin mo sa kanila. Sabihin mo na hindi mo ako pinalalayas.”

“Grace, hindi kita pinalalayas,” sabi ni Carlo. “Mama, Ate Marites, umuwi na kayo. Pag-uusapan natin ito nang maayos kapag nakauwi ako. Huwag ninyong pilitin si Grace na pumirma.”

Pero hindi umalis si Mama Rosa. Umupo siya ulit sa sofa. Mas malakas pa ang pag-upo niya ngayon. “Hindi ako aalis,” sabi niya. “Hanggang hindi pumipirma si Grace, hindi ako aalis dito.”

Naramdaman ko ang panginginig ng tuhod ko. Umupo ako sa isang upuan sa tapat nila. Kailangan kong umupo para hindi ako matumba.

Naalala ko ang tatlong taon na nakaraan. Naalala ko ang unang beses na pumunta si Mama Rosa dito. Noon pa lang, sinabi na niya na masyadong maganda ang bahay para sa akin. Sinabi niya na dapat si Carlo ang masusunod. Sinabi niya na ang manugang ay dapat sumunod lang.

Naalala ko rin ang mga beses na tumahimik ako kahit mali na. Kapag sinabi niyang hindi masarap ang luto ko, tumahimik ako. Kapag sinabi niyang magastos ako, tumahimik ako. Kapag sinabi niyang dapat ako ang gumawa ng lahat ng gawaing bahay, ginawa ko.

Akala ko, kung magtitiis ako, magiging maayos ang lahat. Akala ko, kung magiging mabait ako, mamahalin nila ako na parang tunay na pamilya. Pero mali pala ako.

Ngayon, malinaw na sa akin. Hindi nila ako tinitingnan bilang pamilya. Tinitingnan nila ako bilang sagabal sa gusto nila.

Tiningnan ko ang kasunduan sa mesa. Nakasulat doon na ang bahay, ang kotse, at ang ipon ay mapupunta kay Carlo. Pero alam ko ang totoo.

Ang bahay na ito sa Quezon City, binili ko bago pa kami ikasal ni Carlo. Ako ang nag-ipon. Ako ang nagbayad. Ang halaga nito ay ₱7.5 million. Ang titulo ng lupa ay nakapangalan sa akin lang. Hindi ito nakapangalan kay Carlo. Hindi ito nakapangalan kay Mama Rosa.

Ang kotse namin, ₱1.2 million ang halaga. Nasa pangalan ko rin. Ako ang nagbayad ng down payment. Ako ang naghulog buwan-buwan.

Ang ipon namin sa bank account, ₱2.5 million. Nasa pangalan ko rin iyon. Pinaghirapan ko iyon. Hindi iyon galing kay Mama Rosa. Hindi iyon galing kay Ate Marites.

Kaya pala akala ni Mama Rosa ay madali akong paalisin. Akala niya, dahil asawa ako, at dahil lalaki si Carlo, lahat ay kay Carlo. Akala niya, dahil nanay siya ni Carlo, may karapatan siyang magdesisyon para sa bahay ko.

Hindi niya alam ang totoo. At si Carlo, hindi niya rin itinama. Hinayaan niya na isipin ni Mama na sa kanya ang bahay. Hinayaan niya na isipin ni Mama na siya ang may-ari. Dahil nahihiya si Carlo na sabihin na ako ang bumili.

Doon ako nasaktan nang husto. Hindi lang dahil sa ginawa ni Mama Rosa at ni Ate Marites. Kundi dahil hinayaan ni Carlo na lumaki ang maling akala na iyon.

“Carlo,” sabi ko. “Bakit hindi mo sinabi kay Mama na sa akin nakapangalan ang bahay?”

Tahimik si Carlo. Narinig ko ang pagbuntong-hininga niya. “Grace, pasensya ka na,” sabi niya. “Ayaw ko lang ng gulo. Akala ko, hindi naman aabot sa ganito.”

“Pero umabot na,” sabi ko. “Nandito sila ngayon. Gusto nila akong paalisin sa sarili kong bahay.”

Sumabat si Ate Marites. “Huwag kang magyabang, Grace,” sabi niya. “Kahit sa’yo nakapangalan iyan, asawa ka ni Carlo. Ibig sabihin, sa pamilya iyan. Hindi lang sa’yo.”

Tiningnan ko siya nang diretso. “Ate, kung sa pamilya ito, bakit ako lang ang pinapaalis ninyo?” tanong ko. “Bakit ako lang ang walang dala?”

Hindi siya nakasagot agad. Nag-iwas siya ng tingin at muling hinimas ang tiyan niya.

Sumigaw ulit si Mama Rosa. “Dahil ikaw ang dayo dito!” sabi niya. “Kami ang pamilya ni Carlo. Ikaw, nakikisama ka lang.”

Masakit pakinggan. Pero sa halip na umiyak, mas naging malinaw ang isip ko. Sa unang pagkakataon, hindi ako naguluhan. Hindi ako nagtanong kung ako ba ang may kasalanan. Alam kong hindi ako ang may kasalanan.

Tumayo ako at pumunta sa kuwarto. Kinuha ko ang isang brown envelope sa drawer ko. Nandoon ang titulo ng lupa at ang mga papel ng bank account. Hindi ko ito ipinakita agad. Inilagay ko lang ito sa bag ko.

Gusto kong siguraduhin na hawak ko ang mga papeles ko. Gusto kong siguraduhin na hindi nila ito mahahawakan kapag umalis ako saglit. Iyon ang maliit pero mahalagang desisyon na ginawa ko nang hapong iyon. Hindi ako magpapadala sa takot. Hahawakan ko ang sa akin.

Sumunod si Mama Rosa sa akin hanggang sa pinto ng kuwarto. “Ano ang kinukuha mo?” sabi niya. “Baka tinatago mo ang pera ni Carlo.”

Huminto ako at humarap sa kanya. “Mama, ito ang mga papeles ko,” sabi ko. “Hindi ko ito ibibigay sa’yo. Hindi mo ito pwedeng galawin.”

Nanlaki ang mata niya. Siguro ngayon lang niya ako nakitang ganito katigas.

Bumalik ako sa sala. Naririnig ko pa rin si Carlo sa cellphone. “Grace, pauwi na ako,” sabi niya. “Galing ako sa Makati. Mga apatnapung minuto. Hintayin mo ako. Huwag kang pipirma.”

“Sige,” sabi ko. “Hihintayin kita. Dito lang ako. Hindi ako aalis.”

“At Mama,” sabi ni Carlo. “Huwag mong pipilitin si Grace. Pagdating ko, mag-usap tayo nang maayos.”

Hindi sumagot si Mama Rosa. Umupo siya ulit at nag-cross ng arms. Si Ate Marites ay umupo rin at nagkunwaring nagpapahinga.

Kinuha ko ang dalawang baso ng tubig sa mesa at dinala ko sa kusina. Hinugasan ko ang mga ito kahit malinis pa. Kailangan kong gumalaw para hindi ako manginig.

Pagbalik ko, nakaupo pa rin sila. Ang putik sa sahig ay nandoon pa rin. Ang kasunduan ay nasa mesa pa rin. Ang hapon ay unti-unti nang lumalamig.

Tiningnan ko ang bahay ko. Ang sofa, ang mesa, ang mga kurtina. Lahat ng ito ay pinili ko. Lahat ng ito ay pinaghirapan ko. Hindi ko ito bibitawan dahil lang sa isang pirasong papel na sila ang gumawa.

“Hintayin natin si Carlo,” sabi ko nang mahinahon. “Walang pipirma hangga’t hindi siya nandito. At walang aalis sa bahay na ito nang sapilitan.”

Tiningnan ako ni Mama Rosa nang masama. “Matapang ka na ngayon,” sabi niya.

“Hindi ako matapang,” sabi ko. “Nagsasabi lang ako ng totoo.”

Umupo ako sa tapat nila at hinawakan ko ang bag ko na may lamang titulo. Hinintay ko ang tunog ng doorbell. Alam kong hindi pa tapos ang laban. Pero alam ko rin na hindi na ako ang dating Grace na laging yumuyuko.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Humarap ako sa biyenan ko at hipag ko kasama si Carlo at sa wakas ay sinabi kong sa akin ang bahay na ito at hindi ako aalis

Apatnapung minuto ang pakiramdam ko ay parang apat na oras. Nakaupo ako sa tapat nina Mama Rosa at Ate Marites. Walang nagsasalita. Naririnig ko lang ang tunog ng electric fan at ang paghinga ni Ate Marites.

Si Mama Rosa ay nakasimangot. Pabalik-balik ang tingin niya sa akin at sa kasunduan sa mesa. Si Ate Marites ay panay ang hawak sa tiyan niya. Paminsan-minsan ay tumitingin siya sa cellphone niya. Hindi ko alam kung sino ang tinitingnan niya.

Ako naman, hawak ko ang bag ko. Nandoon sa loob ang brown envelope. Nandoon ang titulo ng lupa ng bahay namin sa Quezon City. Nandoon ang papel ng kotse at ang papel ng bank account. Hindi ko bibitawan ang bag ko.

Naisip ko ang maraming bagay habang naghihintay. Naisip ko kung ano ang sasabihin ni Carlo pagdating niya. Kakampi ba siya sa akin? O kakampi ba siya kay Mama niya? Natakot ako sa sagot. Pero mas natakot ako kung hindi ko haharapin ang totoo.

Biglang tumunog ang doorbell. Tumayo agad si Mama Rosa. “Carlo!” sabi niya. Para siyang nanalo na.

Binuksan ko ang pinto. Nandoon si Carlo. Pawisan siya. Ang polo niya ay medyo gusot. Halatang nagmamadali siya galing sa Makati. Tiningnan niya ako agad. Ang mga mata niya ay puno ng pag-aalala.

“Grace,” sabi niya. Hinawakan niya ang kamay ko. “Ayos ka lang ba?”

Tumango ako. “Ayos lang ako,” sabi ko. “Halika. Mag-usap tayo sa sala.”

Pumasok si Carlo. Nakita niya ang putik sa sahig. Nakita niya ang kasunduan sa mesa. Nakita niya si Mama Rosa at si Ate Marites na nakaupo sa sofa ko.

“Ma, ano ito?” tanong ni Carlo. Kinuha niya ang kasunduan at binasa ito nang mabilis. Habang binabasa niya, lalong kumunot ang noo niya. “Sino ang gumawa nito? Bakit nakalagay dito na maghihiwalay kami ni Grace?”

Sumagot si Mama Rosa nang walang pag-aalinlangan. “Ako,” sabi niya. “Ako ang nagpagawa. Para sa ikabubuti mo. Para sa pamilya.”

“Ma, hindi mo pwedeng gawin iyan nang hindi mo sinasabi sa akin,” sabi ni Carlo. Nanginginig ang boses niya. Hindi sa takot. Kundi sa galit na pinipigilan niya.

“Bakit hindi?” sabi ni Mama Rosa. “Nanay mo ako. Alam ko kung ano ang kailangan ni Marites. Buntis siya. Kailangan niya ng malaking bahay. Ikaw naman, masyado kang mabait sa asawa mo. Hindi mo kayang magdesisyon.”

Sumabat si Ate Marites. “Carlo, hindi ba sabi mo tutulungan mo kami?” sabi niya. Umiiyak na siya ngayon. “Sabi mo, pag-iisipan mo. Ang baby ko, kawawa naman kung maliit lang ang bahay namin.”

Tiningnan ni Carlo si Ate Marites. “Ate, sabi ko pag-iisipan natin kung paano kayo matutulungan,” sabi niya. “Hindi ko sinabi na ibibigay ko ang bahay ni Grace. Hindi ko sinabi na palalayasin ko ang asawa ko.”

Natahimik ang sala. Parang lahat kami ay huminto sa paghinga.

Tumingin sa akin si Carlo. “Grace, sabihin mo sa kanila,” sabi niya. “Sabihin mo ang totoo tungkol sa bahay.”

Huminga ako nang malalim. Ito na ang sandali na hinihintay ko sa loob ng tatlong taon. Hindi ako sumigaw. Hindi ako nagmura. Nagsalita ako nang mahinahon pero malinaw.

“Mama, Ate,” sabi ko. “Ang bahay na ito, sa akin nakapangalan. Bago pa kami ikasal ni Carlo, binili ko na ito. Ako ang nag-ipon. Ako ang nagbayad. ₱7.5 million ang halaga nito. Ang titulo ng lupa ay nasa pangalan ko lang.”

Kinuha ko ang titulo mula sa bag ko at inilagay ko ito sa mesa. Maingat kong binuksan ang envelope. Ipinakita ko ang pangalan ko sa papel.

Nanlaki ang mga mata ni Mama Rosa. Kinuha niya ang titulo at tiningnan ito nang malapitan. “Imposible,” sabi niya. “Bakit sa’yo lang? Asawa ka ni Carlo. Dapat sa inyong dalawa.”

“Ma, bago pa kami ikasal, may bahay na si Grace,” sabi ni Carlo. “Hindi ko binili ito. Wala akong ambag dito. Siya ang naghirap para dito.”

“Pero sabi mo, sa inyo ito,” sabi ni Mama Rosa. Tumingin siya kay Carlo na parang niloko siya.

“Sabi ko, amin ito, dahil mag-asawa kami,” sabi ni Carlo. “Ibig kong sabihin, dito kami nakatira. Hindi ko sinabi na sa akin nakapangalan. Hindi ko sinabi na pwede mong ipamigay.”

Ipinakita ko rin ang papel ng kotse. “Ang kotse, ₱1.2 million, sa akin din nakapangalan,” sabi ko. “Ako ang nagbayad ng down payment. Ako ang naghulog.”

At ang huli, ipinakita ko ang papel ng bank account. “Ang ipon, ₱2.5 million, nasa pangalan ko rin,” sabi ko. “Pinaghirapan ko iyon. Hindi iyon pera na pwede ninyong kunin sa pamamagitan ng isang kasunduan na kayo lang ang gumawa.”

Napaupo si Mama Rosa. Parang nawala ang lakas niya. Ang kamay niya na kanina ay nanginginig sa galit, ngayon ay nanginginig sa hiya.

“Ano?” sabi niya nang mahina. “Hindi ko alam. Akala ko, lahat ay kay Carlo. Akala ko, dahil lalaki siya, siya ang may-ari.”

Doon lumabas ang butas ng ginawa nila. Akala nila, dahil asawa ako at dahil babae ako, wala akong karapatan. Akala nila, dahil nanay siya, kaya niyang magdesisyon para sa lahat. Akala nila, sapat na ang isang pirasong papel na may salitang “kusang-loob” para gawing totoo ang kasinungalingan.

Tumayo si Ate Marites. “Pero Mama, sabi mo, madali lang ito,” sabi niya. “Sabi mo, pipirma si Grace dahil takot siya. Sabi mo, kay Carlo ang bahay.”

Tiningnan siya ni Mama Rosa. “Tumahimik ka!” sabi niya. Pero huli na. Narinig na namin.

Kaya pala ang lakas ng loob ni Ate Marites. Dahil sinabi ni Mama Rosa na sigurado na ang lahat. Dahil sinabi ni Mama Rosa na ako ay matatakot at pipirma.

Lumingon si Ate Marites sa akin. “Grace, pasensya ka na,” sabi niya. Umiiyak siya nang totoo ngayon. “Naniwala ako kay Mama. Akala ko, tutulungan mo kami. Hindi ko alam na sa’yo pala ang bahay. Hindi ko alam na ganito ang mangyayari.”

Hindi ako sumagot agad. Nasaktan pa rin ako. Pero mas malinaw na ang isip ko kaysa kanina.

“Carlo,” sabi ko. Lumingon ako sa mister ko. “Tatlong taon akong nagtiis. Tatlong taon akong tumahimik kahit mali. Hindi ko na kaya na ulitin pa iyon.”

Hinawakan ni Carlo ang kamay ko. “Grace, pasensya ka na,” sabi niya. “Kasalanan ko rin. Hinayaan kong isipin ni Mama na sa akin ang bahay. Natakot akong magkaroon ng gulo. Pero mas malaking gulo ang nangyari.”

Tumingin si Carlo kay Mama Rosa. “Ma, mahal kita,” sabi niya. “Pero asawa ko si Grace. Hindi mo pwedeng palayasin ang asawa ko sa sarili niyang bahay. Hindi mo pwedeng pilitin kami na maghiwalay.”

Tumayo si Mama Rosa. Ang mukha niya ay namumula. “Carlo, kinakampihan mo na ang asawa mo kaysa sa nanay mo?” sabi niya.

“Hindi ito tungkol sa kampi,” sabi ni Carlo. “Tungkol ito sa tama. Mali ang ginawa ninyo. Gumawa kayo ng kasunduan nang hindi namin alam. Pinilit ninyo si Grace. Iyon ang mali.”

Natahimik si Mama Rosa. Sa unang pagkakataon, hindi siya sumigaw. Tumingin siya sa sahig na may putik. Tumingin siya sa titulo sa mesa. Tumingin siya sa akin.

“Grace,” sabi niya nang mahina. Ang boses niya ay hindi na commanding. “Hindi ko alam. Akala ko talaga, kay Carlo ang lahat.”

“Hindi sapat ang akala, Mama,” sabi ko. “Kung nagtanong ka lang sana. Kung kinausap mo lang kami nang maayos, hindi aabot sa ganito.”

Kinuha ko ang kasunduan sa mesa at pinunit ko ito sa harap nila. Dalawang piraso. Apat na piraso. Hindi ako nanginginig. Sigurado ako sa ginagawa ko.

“Hindi ako pipirma,” sabi ko. “Hindi kami maghihiwalay ni Carlo dahil lang sa gusto ninyo. Hindi ako aalis sa bahay ko. Hindi ko ibibigay ang bahay, ang kotse, at ang ipon na pinaghirapan ko.”

Tiningnan ko si Ate Marites. “Ate, naiintindihan ko na kailangan mo ng tulong,” sabi ko. “Buntis ka. Gusto kong maging maayos ang baby mo. Pero hindi sa pamamagitan ng pagkuha sa bahay ko. Kung gusto ninyo ng tulong, pag-usapan natin nang maayos. Hindi sa pamamagitan ng pananakot.”

Umiyak si Ate Marites. “Pasensya ka na talaga, Grace,” sabi niya. “Nahiya ako sa ginawa ko. Hindi ko na uulitin.”

Tumayo si Mama Rosa at kinuha ang bag niya. “Aalis na kami,” sabi niya. Ang boses niya ay mahina. Hindi na siya ang Mama Rosa na pumasok kanina na mayabang at galit.

Bago siya lumabas, huminto siya sa pinto. “Carlo, Grace,” sabi niya. “Pasensya na. Mali ako.”

Hindi iyon mahabang sorry. Pero sapat na para malaman ko na naintindihan niya ang ginawa niya.

Umalis sila. Narinig ko ang mga hakbang nila sa hallway. Narinig ko ang pagsara ng elevator. Tahimik na ulit ang bahay.

Naiwan kami ni Carlo sa sala. Tiningnan namin ang putik sa sahig. Tiningnan namin ang mga piraso ng pinunit na kasunduan.

Kumuha si Carlo ng basahan at nagsimulang maglinis ng sahig. “Ako na,” sabi niya. “Ako ang maglilinis. Ako ang nagpabaya.”

Tumulong ako sa kanya. Tahimik kaming naglinis. Hindi kami nag-away. Hindi kami sumigaw. Pagkatapos naming maglinis, umupo kami sa sofa. Sa sofa na kanina ay inupuan ni Mama Rosa nang mayabang.

Hinawakan ni Carlo ang kamay ko nang mahigpit. “Grace, simula ngayon, hindi na ako matatakot magsabi ng totoo kay Mama,” sabi niya. “Sasabihin ko sa kanya na ang bahay na ito ay sa’yo. Sasabihin ko na may hangganan. Mahal ko si Mama, pero ikaw ang asawa ko. Ikaw ang kasama ko sa bahay na ito.”

Tumango ako. “Carlo, hindi ko hinihingi na awayin mo si Mama,” sabi ko. “Hinihingi ko lang na huwag mo akong hayaang mag-isa sa laban na ito. Hinihingi ko na maging malinaw tayo. Kung may gusto si Mama, sabihin natin nang magkasama. Hindi na ako papayag na ako lang ang magtitiis.”

“Pangako,” sabi ni Carlo. “Hindi na mauulit ito.”

Kinagabihan, nagtimpla ako ng tsaa. Iyong tsaa na gusto kong itimpla kaninang hapon. Umupo kami ni Carlo sa sala. Tahimik pero magaan ang pakiramdam.

Tiningnan ko ang bahay ko. Malinis na ulit ang sahig. Nasa mesa pa rin ang titulo. Pero ngayon, hindi na ito nakatago sa drawer. Nakatago ito sa bag ko pero alam ko na hawak ko ang totoo.

Naalala ko ang tatlong taon na pagtitiis. Naalala ko ang mga beses na gusto ko nang sumuko. Pero hindi ako sumuko. At ngayon, sa wakas, naramdaman kong hindi na ako kailangang matakot.

Hindi pa perpekto ang lahat. Alam kong kailangan pa naming ayusin ni Carlo ang relasyon namin kay Mama Rosa. Alam kong kailangan pa ng oras para maghilom ang sugat. Pero hindi na ako ang dating Grace na laging yumuyuko at laging natatakot na palayasin.

At sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, naramdaman kong sa wakas ay bahay ko na talaga ito, at hindi na ako kailangang matakot na palayasin pa.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨