Isang araw bago ang engagement namin, narinig kong kinasal na si Carlo sa ibang babae, at ako, ginawa lang niyang reserba.

Bahagi 3
Nang buksan ko ang mga lumang chat namin, doon ko nalaman na matagal na pala akong niloloko ni Carlo at hindi lang ako ang biktima.

Paglabas ko ng condo sa Makati, dumiretso ako sa bahay ng mga magulang ko sa Quezon City. Gabi na at tahimik na ang kalye. Bitbit ko ang maleta na mabigat pero parang wala na akong maramdaman sa mga braso ko. Pagbukas ni Mama ng pinto, hindi siya nagtanong agad. Tiningnan niya lang ang mukha ko at ang maleta ko. Hinawakan niya ang kamay ko at pinapasok ako sa loob.

Umupo ako sa lumang sofa namin. Amoy ng bahay ni Mama ang bumalot sa akin. Amoy ng sabaw at ng lumang kahoy. Hindi ako umiyak agad. Parang ubos na ang luha ko sa condo. Si Mama ang naglagay ng mainit na tubig sa harap ko. Si Papa ang tahimik na kumuha ng kumot at nilagay sa balikat ko. Doon ko lang naramdaman na ligtas ako.

Kinabukasan, araw ng dapat ay engagement namin. Nagising ako na masakit ang ulo at mabigat ang mata. Tiningnan ko ang cellphone ko. Maraming missed calls galing kay Carlo. Maraming mensahe na puno ng galit at pagkatapos ay puno ng pakiusap. Hindi ko binuksan ang kahit isa. Pinatay ko ang tunog at nilagay ang cellphone sa mesa.

Lumabas si Mama sa kusina at nagtanong kung kumain na ako. Umiling ako. Umupo siya sa harap ko at hinawakan ang kamay ko. Sabi niya, anak, sabihin mo sa akin ang totoo. Doon ko sinabi sa kanya ang lahat. Sinabi ko na nagpakasal si Carlo kay Angela. Sinabi ko na tinawag niya akong gold digger dahil sa ₱88,000. Sinabi ko na binigyan niya si Angela ng ₱188,000 na kusa.

Hindi sumigaw si Mama. Tahimik lang siyang umiyak. Sabi niya, hindi nila ako ibinenta. Sabi niya, ang ₱88,000 na hiningi nila ay para sa engagement party at para sa panimula namin. Sabi niya, plano nilang ibalik iyon sa amin bilang regalo kapag kinasal na kami. Sabi niya, hindi iyon bayad sa akin. Sabi niya, gusto lang nilang makita na seryoso si Carlo.

Doon ako nasaktan lalo. Hindi pala pera ang isyu. Ginamit lang ni Carlo ang pamilya ko para magkaroon siya ng dahilan. Ginamit niya ang ₱88,000 para palabasin na mukha kaming pera. Pero ang totoo, siya ang nagbigay ng mas malaking halaga sa ibang babae nang walang hinihingi. Hindi ko alam kung dapat akong magalit o matawa sa kapal ng mukha niya.

Pagkatapos kumain, pumunta ako sa dati kong kwarto. Binuksan ko ang laptop ko at binuksan ang email na pinadalhan ko ng mga screenshot kagabi. Isa-isa kong binuksan ang mga litrato at chat. Nakita ko ang mga transfer ko kay Carlo. May ₱5,000 para sa association dues ng condo. May ₱8,000 para sa groceries. May ₱12,000 para sa pag-aayos ng aircon at ng washing machine. Hindi iyon malalaking halaga kung isa-isahin. Pero nang pinagsama-sama ko, malinaw na hindi ako basta kumain at gumamit lang.

Nakita ko rin ang mga chat namin. Noong unang taon, puno ng “mahal kita” at “ikaw lang”. Noong ikalawang taon, nagsimula siyang magsabi na busy siya. Noong ikatlong taon, lagi niyang sinasabi na sa susunod na buwan na lang ang engagement. Noong ikaapat na taon, sinabi niya na kailangan pa naming mag-ipon. Noong ikalimang taon, halos hindi na siya nagre-reply kapag pinag-uusapan namin ang kasal. Laging may dahilan. Laging may overtime. Laging may meeting.

Naalala ko ang mga gabi na naghihintay ako sa condo. Nagluto ako at lumamig ang pagkain. Nag-text ako at hindi siya nag-reply hanggang madaling araw. Akala ko pagod lang siya sa trabaho. Ngayon, kapag binabalikan ko ang mga mensahe, malinaw na may iba na siyang inuuna. Ang mga overtime niya ay hindi lahat totoo. Ang mga meeting niya ay madalas na pagkikita nila ni Angela. Hindi ko iyon imbento. Nasa mga litrato ko at sa mga oras ng mga chat niya mismo.

Habang binabasa ko ang mga lumang chat, tumawag si Papa. Umupo siya sa tabi ko at tinanong kung ano ang nakita ko. Ipinakita ko sa kanya ang listahan ng mga binayaran ko. Hindi siya nagulat. Sabi niya, alam niya na ako ang nag-aasikaso ng bahay. Sabi niya, nakita niya kung paano ko inayos ang condo na iyon mula sa walang laman hanggang sa naging tahanan. Sabi niya, hindi ako dapat ikahiya ang pagmamahal ko. Sabi niya, si Carlo ang dapat mahiya.

Hapon na nang may kumatok sa gate namin. Si Carlo iyon. May dala siyang bulaklak at isang paper bag. Nakangiti siya na parang walang nangyari. Sabi niya, gusto niya akong makausap. Sabi niya, gusto niyang ayusin ang engagement bukas. Si Mama ang humarap sa kanya. Sabi ni Mama, hindi ka na welcome dito kung ganyan ka magsalita. Pero pinapasok pa rin siya ni Papa para marinig kung ano ang sasabihin niya.

Umupo si Carlo sa sala namin. Sabi niya, nagkamali siya pero kaya pa niyang ayusin. Sabi niya, si Angela ay hindi niya talaga mahal. Sabi niya, nagpakasal lang sila dahil kay Basti. Sabi niya, ako pa rin ang gusto niyang pakasalan. Sabi niya, kung papayag ako, itutuloy pa rin natin ang engagement at siya ang bahala kay Angela.

Tiningnan ko siya. Hindi ako sumigaw. Tinanong ko siya kung naririnig niya ang sarili niya. Tinanong ko siya kung paano niya nasasabi na mahal niya ako habang may asawa na siya. Tinanong ko siya kung paano niya ako haharapin sa mga magulang ko na tinawag niyang gold digger. Tinanong ko siya kung sa tingin niya ba ay papel lang ang kasal niya kay Angela.

Nagbago ang mukha ni Carlo. Nawala ang ngiti niya. Sabi niya, ako ang nagpahirap sa kanya. Sabi niya, kung hindi humingi ang pamilya ko ng ₱88,000, hindi sana siya napilitan. Sabi niya, ako ang sumira ng condo niya. Sabi niya, dapat akong magbayad sa mga binasag ko. Sabi niya, kung hindi ako babalik, sasabihin niya sa lahat na ako ang nang-iwan at ako ang mukhang pera.

Doon ako natauhan lalo. Hindi na siya humihingi ng tawad. Nagbabanta na siya. Kapag hindi niya ako makuha sa pakiusap, susubukan niya akong takutin. Ganyan pala siya kapag hindi nasusunod ang gusto niya. Hindi siya lalaki na marunong tumanggap ng pagkakamali. Gusto niya ako ang mag-ayos ng gulo na siya ang gumawa.

Tumayo si Papa. Sabi niya, lumabas ka na. Sabi niya, hindi mo pwedeng takutin ang anak ko sa bahay ko. Sabi niya, kung may gusto kang sabihin, sabihin mo nang maayos. Sabi ni Mama, huwag ka nang bumalik dito kung ganyan ang ugali mo. Tahimik na tumayo si Carlo at umalis. Pero bago siya lumabas, tiningnan niya ako at sinabi niyang magsisisi ako.

Pagkaalis ni Carlo, nakatanggap ako ng mensahe mula sa isang katrabaho niya sa Makati. Sabi ng katrabaho, nagkwento si Angela sa opisina. Sabi ni Angela, akala niya single si Carlo. Sabi ni Angela, sinabi ni Carlo na matagal na kaming naghiwalay. Sabi ni Angela, hindi niya alam na may engagement kami bukas. Sabi ni Angela, akala niya siya ang unang babae na seryoso si Carlo pagkatapos ng mahabang panahon.

Hindi ko alam kung paano ako magre-react. Sa isang banda, galit ako kay Angela dahil siya ang pinakasalan ni Carlo. Sa kabilang banda, naawa ako sa kanya. Niloko rin pala siya. Hindi lang ako ang niloko ni Carlo. Niloko niya kami pareho. Pinaniwala niya si Angela na siya ay single. Pinaniwala niya ako na ako pa rin ang pakakasalan niya. Pareho kaming ginawang reserba at pareho kaming pinaniwala sa magkaibang kwento.

Kinagabihan, hindi ako makatulog. Nakaupo ako sa kama at tinitingnan ang mga litrato sa cellphone ko. Ang litrato ni Carlo na humahalik kay Angela sa harap ng kindergarten. Ang litrato nila na magkasama si Basti. Ang screenshot ng mensahe niya na overtime daw siya. Lahat iyon ay totoo. Hindi ko na kailangan ng ibang patunay. Sapat na ang mga iyon para malaman ko na hindi ako nag-iisip lang.

Kinausap ko si Mama bago ako matulog. Sabi ko, pagod na ako pero mas malinaw na ako ngayon. Sabi ko, hindi ako babalik kay Carlo. Sabi ko, hindi ko siya hahayaang gawin akong pangalawang babae. Sabi ni Mama, tama iyan anak. Sabi niya, mas mabuti nang masaktan ngayon kaysa masaktan habang buhay. Sabi niya, nandito lang kami ni Papa mo.

Kinabukasan, gumawa ako ng isang maliit pero mahalagang desisyon. Hindi ako magpapadala sa galit. Hindi ako magpapadala sa takot. Inayos ko ang lahat ng screenshot at litrato sa isang folder. Ipinadala ko ang kopya sa email ni Mama para may ligtas na kopya kami. Pinalitan ko ang password ng bank account ko at ng email ko. Tinanggal ko ang pangalan ni Carlo sa mga naka-save na contact na may kinalaman sa pera. Sinulat ko sa isang papel ang lahat ng gamit na naiwan ko sa condo at ang lahat ng binayaran ko.

Pagkatapos, tumawag ako sa maliit na restaurant sa Quezon City na pinag-bookan sana ng engagement. Sabi ko, i-cancel na ang reservation. Sabi ng staff, sayang naman daw. Sabi ko, mas sayang kung itutuloy ko ang isang kasal na hindi totoo. Nang ibaba ko ang telepono, parang may nabunot na tinik sa dibdib ko. Hindi pa tapos ang kwento. Pero sa unang pagkakataon, ako ang nagdesisyon para sa sarili ko.

Nag-text ako kay Carlo mula sa bagong number ni Mama. Maikli lang ang sinabi ko. Sabi ko, magkita tayo sa coffee shop sa Makati sa Sabado. Sabi ko, isama mo si Angela. Sabi ko, pag-usapan natin ang pagtatapos ng lahat at ang mga gamit ko. Hindi ako humingi ng tawad. Hindi ako nagmakaawa. Gusto ko lang na magkaharap kami nang maayos at matapos na ito nang malinaw. Pagkatapos kong ipadala ang mensahe, nilagay ko ang cellphone ko sa mesa at huminga nang malalim. Alam kong hindi pa tapos ang sakit. Pero alam ko rin na hindi na ako ang babae na maghihintay lang sa condo.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Hinarap ko si Carlo at Angela sa huling pagkakataon, at sa harap nilang dalawa, sa wakas ay binitawan ko na ang limang taon na kasinungalingan.

Sabado ng hapon, maaga akong dumating sa coffee shop sa Makati. Iyon ang coffee shop sa tapat ng kindergarten kung saan ko sila nakita. Pinili ko ang mesa sa sulok, malapit sa bintana. Kasama ko si Mama, nakaupo siya sa kabilang mesa at umiinom ng kape. Hindi siya nakikialam. Nandoon lang siya para alam kong hindi ako mag-isa. Hawak ko ang cellphone ko at ang maliit na notebook kung saan nakasulat ang listahan ng mga gamit ko at mga binayaran ko.

Dumating si Carlo na mag-isa. Nakasuot siya ng polo na dati ay ako ang namalantsa para sa kanya. Umupo siya sa harap ko at ngumiti. Sabi niya, buti at pumayag akong makipagkita. Sabi niya, alam niya na mahal ko pa rin siya. Sabi niya, kaya niyang ayusin ang lahat kung babalik ako. Hindi ako sumagot agad. Tiningnan ko lang siya. Parang ibang tao na siya. Hindi na siya ang Carlo na minahal ko ng limang taon. Iba na ang mga mata niya. Puno na ng yabang at takot.

Tinanong ko siya kung nasaan si Angela. Sabi niya, bakit kailangan pa si Angela. Sabi niya, tayong dalawa lang ang mag-usap. Sabi ko, hindi. Sabi ko, sinabi ko sa mensahe na isama niya si Angela. Sabi ko, hindi ako makikipag-usap kung kami lang dalawa. Sabi ko, pagod na ako sa mga kwento na iba kapag kami lang at iba kapag may ibang tao.

Tumawag si Carlo kay Angela. Pagkalipas ng ilang minuto, dumating si Angela kasama si Basti. Hawak ni Angela ang kamay ni Basti at mukha siyang pagod. Umupo siya sa tabi ni Carlo pero hindi siya tumitingin sa akin. Si Basti ang tahimik na umupo at naglalaro ng maliit na laruan. Tiningnan ko si Basti at naalala ko na bata lang siya. Wala siyang kasalanan sa gulo ng mga matatanda. Kaya nagsalita ako nang mahinahon. Ayokong matakot ang bata.

Sinabi ko kay Angela na salamat at pumunta siya. Sinabi ko na hindi ako nandito para makipag-away sa kanya. Sinabi ko na nandito ako para tapusin ang kwento nang malinaw. Tumingin si Angela sa akin at tumango. Sabi niya, gusto rin niyang malaman ang totoo. Sabi niya, magulo na ang isip niya simula nang malaman niya na may engagement kami ni Carlo. Sabi niya, hindi siya makatulog nang maayos.

Binuksan ko ang cellphone ko. Ipinakita ko ang litrato na kinuha ko sa harap ng kindergarten. Si Carlo na humahalik kay Angela. Si Carlo na may hawak na kamay ni Basti. Pagkatapos, ipinakita ko ang screenshot ng mensahe ni Carlo sa akin noong araw na iyon. “Overtime ako ngayong gabi, hindi ako uuwi para kumain.” Tiningnan ni Angela ang dalawang litrato at ang oras ng mensahe. Parehong oras. Parehong araw. Hindi siya nagsalita agad. Nanginginig ang kamay niya.

Tinanong ni Angela si Carlo kung totoo iyon. Tinanong niya kung bakit sinabi ni Carlo na single siya. Tinanong niya kung bakit sinabi ni Carlo na matagal na kaming naghiwalay. Tinanong niya kung bakit hindi niya sinabi na may engagement kami kinabukasan. Hindi sumagot si Carlo agad. Tumingin siya sa akin at sinabi niyang ginagawa ko lang itong eksena. Sabi niya, hindi ko dapat idamay si Angela. Sabi niya, ako ang naghahanap ng gulo.

Doon ako nagsalita nang diretso. Sabi ko, hindi ako ang naghanap ng gulo. Sabi ko, siya ang gumawa ng gulo nang magpakasal siya kay Angela habang may engagement kami. Sabi ko, ako ang niloko niya ng limang taon. Sabi ko, si Angela rin ang niloko niya. Sabi ko, hindi kami magkalaban. Sabi ko, pareho kaming niloko ng iisang lalaki.

Nagalit si Carlo. Tumaas ang boses niya. Sabi niya, hindi ko siya pwedeng ipahiya sa harap ni Angela. Sabi niya, ako ang gold digger. Sabi niya, ang pamilya ko ang humingi ng ₱88,000. Sabi niya, si Angela ang mas maunawain at mas mature. Sabi niya, binigyan niya si Angela ng ₱188,000 dahil karapat-dapat si Angela. Sabi niya, hindi iyon dote kundi garantiya.

Tiningnan ko siya at binuksan ang notebook ko. Binasa ko ang listahan ko nang malinaw. Sabi ko, hindi ako humihingi ng ₱188,000. Sabi ko, hindi ako humihingi ng condo. Sabi ko, gusto ko lang bawiin ang mga gamit ko at ang perang nilabas ko para sa bahay na iyon. Sabi ko, ako ang nagbayad ng association dues, ng groceries, ng pag-aayos ng mga gamit. Sabi ko, ako ang bumili ng mga gamit na binasag ko dahil sa akin ang mga iyon. Sabi ko, hindi ako pinakain lang. Sabi ko, ako rin ang nag-alaga ng bahay na iyon.

Tahimik si Angela. Tiningnan niya si Carlo at tinanong niya kung totoo na ako ang nagbayad ng mga iyon. Tinanong niya kung bakit sinabi ni Carlo na ako ay umaasa lang sa kanya. Tinanong niya kung bakit sinabi ni Carlo na ako ay gold digger. Hindi nakasagot si Carlo. Tumayo siya at sinabi niyang hindi niya kailangan makinig sa akin. Sabi niya, sa kanya ang condo. Sabi niya, wala akong mapapatunayan. Sabi niya, kung ipagkakalat ko ito, sasabihin niya na ako ang nang-iwan at ako ang sumira ng pamilya nila.

Doon nagsalita si Angela. Malumanay pero matatag ang boses niya. Sabi niya, Carlo, tama na. Sabi niya, hindi niya alam na may engagement kami. Sabi niya, akala niya single si Carlo at matagal na kaming tapos. Sabi niya, hindi niya gustong maging pangalawang babae. Sabi niya, hindi niya gustong maging dahilan ng sakit ng ibang babae. Sabi niya, kung totoo na niloko siya ni Carlo, hindi niya kayang manatili sa kasal na nagsimula sa kasinungalingan.

Umiyak si Angela. Sabi niya, sorry sa akin. Sabi niya, hindi niya sinasadya na saktan ako. Sabi niya, hindi niya alam ang totoo. Sabi ko, hindi siya ang kalaban ko. Sabi ko, naiintindihan ko na niloko rin siya. Sabi ko, sana ay maging maayos sila ni Basti. Sabi ko, si Basti ang dapat na unahin namin, hindi ang pride ni Carlo.

Lalong nagalit si Carlo. Sabi niya, pareho kaming walang utang na loob. Sabi niya, siya ang nagbigay ng pera. Sabi niya, siya ang nagbigay ng bahay. Sabi niya, kung iiwan siya ni Angela, kukunin niya ang ₱188,000. Sabi niya, kung iiwan ko siya, wala akong makukuha. Sabi ni Angela, ibabalik niya ang ₱188,000. Sabi niya, hindi niya kailangan ang pera na galing sa kasinungalingan. Sabi niya, mas gusto niya ng tahimik na buhay kasama si Basti kaysa sa buhay na puno ng takot at kasinungalingan.

Doon ko nilabas ang susi ng condo. Nilagay ko iyon sa mesa sa harap ni Carlo. Sabi ko, tapos na tayo. Sabi ko, ito ang susi mo. Sabi ko, hindi ko kailangan ang condo mo. Sabi ko, ang kailangan ko ay ang mga gamit ko na naiwan at ang respeto na hindi mo ibinigay sa akin. Sabi ko, kung ayaw mong ibalik ang mga binayaran ko, tatanggapin ko iyon. Sabi ko, mas mahalaga sa akin ang kalayaan ko kaysa sa pera. Sabi ko, hindi mo na ako matatakot.

Tumayo si Carlo at sinubukan niyang hawakan ang kamay ko. Umatras ako. Sabi ko, huwag mo akong hawakan. Sabi ko, tapos na. Tiningnan niya si Mama na nakatingin na sa amin. Tahimik na tumayo si Mama at lumapit sa mesa namin. Sabi ni Mama, Carlo, tama na. Sabi ni Mama, umuwi ka na at ayusin mo ang buhay mo. Sabi ni Mama, ang anak ko ay hindi mo na pwedeng saktan. Hindi sumagot si Carlo. Kinuha niya ang susi at umalis na galit na galit.

Naiwan kami ni Angela sa coffee shop. Tahimik kami ng ilang segundo. Sabi ni Angela, hindi niya alam kung ano ang gagawin niya. Sabi niya, kailangan niyang umalis sa condo na tinitirhan nila ni Carlo. Sabi niya, kailangan niyang ayusin ang kasal nila. Sabi ko, hindi ko alam ang lahat ng sagot. Sabi ko, pero alam ko na mas mabuti nang masaktan ngayon kaysa manatili sa kasinungalingan. Sabi ni Angela, salamat daw sa pagiging totoo ko. Sabi niya, kung hindi ako nagsalita, baka habang buhay siyang niloko. Sabi ko, sana ay maging maayos sila ni Basti.

Pag-uwi namin sa Quezon City, niyakap ako ni Papa. Sabi niya, proud siya sa akin. Sabi niya, hindi ako sumigaw pero nanindigan ako. Sabi ni Mama, magpahinga na ako. Kinabukasan, pumunta ako sa condo sa Makati kasama si Mama para kunin ang mga natitirang gamit ko. Wala si Carlo doon. Kinuha ko ang mga dokumento ko, ang mga damit ko, at ang mga litrato na sa akin. Iniwan ko ang mga gamit na binili niya. Hindi ko kailangan ng alaala ng kasinungalingan. Paglabas ko ng condo, ibinalik ko ang pangalawang susi sa guard at sinabi kong hindi na ako titira doon.

Sa mga sumunod na linggo, inayos ko ang bank account ko. Pinalitan ko ang lahat ng password ko. Tinanggal ko ang pangalan ni Carlo sa mga dating naka-save na bayarin. Nag-ipon ako para sa sarili kong maliit na studio sa Quezon City, malapit sa mga magulang ko. Hindi malaki ang studio. Maliit lang ang kusina at maliit lang ang kwarto. Pero sa akin iyon. Ako ang pumili ng kurtina. Ako ang pumili ng kumot. Ako ang nagdesisyon kung ano ang ilalagay sa mesa. Sa unang pagkakataon, hindi ako natakot na may magsasabi na umaasa lang ako.

Nagtrabaho ako nang tahimik. Kumakain kami ni Mama at Papa tuwing Linggo. Naglalakad ako sa umaga sa Quezon City. Natututo akong matulog nang mahimbing. Hindi na ako nagigising sa madaling araw para maghintay ng mensahe. Hindi na ako tumitingin sa cellphone ko tuwing may tumutunog. Natututo akong mahalin ang tahimik na buhay. Natututo akong mahalin ang sarili ko na hindi kailangan ng permiso ng iba.

Isang hapon, nakatanggap ako ng mensahe mula kay Angela. Sabi niya, umalis na sila ni Basti sa condo ni Carlo. Sabi niya, ibinalik niya ang ₱188,000. Sabi niya, nagsisimula na siyang muli sa maliit na bahay ng mama niya. Sabi niya, salamat sa pagiging totoo ko. Sinabi ko sa kanya na sana ay maging masaya sila ni Basti. Sinabi ko na sana ay makahanap siya ng taong hindi siya lolokohin. Hindi kami naging magkaibigan. Pero hindi na kami magkaaway. Pareho kaming natuto mula sa iisang sakit.

Ngayon, kapag tinitingnan ko ang lumang notebook ko, hindi na ako nasasaktan tulad ng dati. Nakikita ko ang listahan ng mga binayaran ko at naaalala ko na hindi ako mahina. Nakikita ko ang mga litrato at naaalala ko na pinili kong maging totoo. Nakikita ko ang susi na ibinalik ko at naaalala ko na pinili kong maging malaya. Hindi madali ang limang taon. Pero hindi sayang ang limang taon. Dahil sa limang taon na iyon, natutunan kong hindi ko kailangan ng lalaki na magsasabi sa akin na alagaan niya ako para lang gawin akong reserba.

At sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon, natulog ako nang mahimbing, alam kong bukas, akin na ulit ang buhay ko.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨