Bahagi 1
Weekend noon kaya nagpasya akong bumisita sa bahay ng nanay ko. Pagpasok ko pa lang sa dining room, bumungad na sa akin ang isang mesa na punong-puno ng masasarap na seafood. May hipon, alimango, isda, at iba pang pagkaing halatang pinaghandaan.
Mula pagkabata, ako na ang pinak mahilig sa seafood sa pamilya namin. Kaya nang makita ko ang mga iyon, hindi na ako nagdalawang-isip. Umupo ako at nagsimulang kumain.
Maya-maya, dumating si Mama.
Pagkakita niya sa akin, biglang nagbago ang mukha niya.
“Sino ang nagsabing puwede mong kainin ang mga iyan?”
Napahinto ako sa pagnguya. Hindi ko maintindihan kung bakit siya galit na galit.
“Ma, hindi ba ako lang naman ang mahilig sa seafood dito sa bahay? Akala ko alam mong uuwi ako ngayong weekend kaya ipinaghanda mo ako.”
Sandaling hindi nakapagsalita si Mama. Pagkatapos, kumunot ang noo niya.
“Nagpaplanong magbuntis ka, hindi ba? Bakit ka kakain ng napakaraming seafood?”
Itinuro niya ang mga pagkain sa mesa.
“At saka, hindi para sa iyo ang mga iyan! Nagpatulong lang ang kapitbahay natin na ipagluto ko ang anak nilang babae. Ngayong kinain mo na, ano ang sasabihin ko sa kanila?”
Agad akong nakaramdam ng hiya.
Kung talagang pag-aari ng ibang tao ang mga pagkain, mali nga ang ginawa ko. Hindi ako dapat basta umupo at kumain nang hindi nagtatanong.
“Sorry, Ma. Hindi ko alam. Babayaran ko na lang lahat ng nakain ko, pati ang kailangang palitan.”
Hindi na sumagot si Mama. Tahimik niyang inilagay sa mga lalagyan ang natitirang seafood at dinala iyon palabas.
Habang pinagmamasdan ko siyang umalis, may kakaibang bigat sa dibdib ko. Parang may hindi tama sa nangyari.
Pero hindi ko na iyon pinag-isipan.
Nalungkot ako kaya tinawagan ko ang asawa kong si Adrian.
Ikinuwento ko sa kanya ang nangyari. Akala ko kahit papaano ay aaliwin niya ako, lalo na at handa naman akong bayaran ang pagkakamali ko.
Pero pagkarinig niya sa kuwento, biglang lumamig ang boses niya.
“Hindi mo dapat kinain ang seafood na iyon.”
Natigilan ako.
Bago pa ako makasagot, narinig naman ng kuya kong si Carlo ang pinag-uusapan namin. Nasa bahay din pala siya.
“Ano ba, Andrea? Ganoon ka na ba katakaw? Hindi naman para sa iyo ang pagkain, bakit basta mo kinain?”
Naupo ako sa sofa habang sunod-sunod ang paninisi nilang dalawa.
Kaunting seafood lang ang nakain ko.
Humingi na ako ng tawad.
Handa rin akong magbayad.
Bakit parang napakalaking kasalanan ng ginawa ko?
Habang iniisip ko iyon, biglang may notification sa cellphone ko.
May bagong video ang isang babaeng content creator na ilang beses ko nang napapanood.
Madalas siyang mag-post tungkol sa napakaganda niyang buhay. Lagi niyang ipinagmamalaki na mahal na mahal siya ng asawa niya. Sinasabi rin niyang tinatrato siya ng kanyang ina at kuya na parang isang prinsesa.
Dahil wala naman akong ibang ginagawa, binuksan ko ang pinakabagong video niya.
Pero paglabas ng unang eksena, agad akong napatuwid ng upo.
Isang mesa na puno ng seafood ang nasa screen.
Pamilyar na pamilyar.
Parang nakita ko na iyon ilang minuto lang ang nakalilipas.
Binasa ko ang caption.
“Kinain ng kabit ng asawa ko ang seafood na inihanda ni Mama para sa akin. Sobrang sama ng loob ko!”
Nanlaki ang mga mata ko.
Pinanood ko ang video nang isang beses.
Pagkatapos ay inulit ko.
At inulit ko uli.
Sa pangatlong pagkakataon, pinalaki ko ang bahagi ng video kung saan may ilang kamay na hindi sinasadyang nasama sa kuha.
May kamay ng isang babaeng nasa katanghaliang-gulang.
May kamay din ng isang binatang lalaki.
At may isang relo na hinding-hindi ko maaaring mapagkamalan.
Kilala ko ang lahat ng iyon.
Ang unang kamay ay kay Mama.
Ang pangalawa ay kay Kuya Carlo.
At ang relo ay pag-aari ng asawa kong si Adrian.
Nanigas ang buong katawan ko.
Hindi ko alam kung ilang minuto akong nakatitig sa video.
Nanginginig ang mga daliri ko habang sinusubukang mag-type ng komento.
Sa huli, nagawa kong magtanong.
“Gaano na kayo katagal kasal ng asawa mo? May iba ka pa bang kapatid na babae?”
Hindi ako naghintay nang matagal.
Mabilis siyang sumagot.
“Ako lang ang nag-iisang anak na babae ni Mama. Mahal na mahal din ako ng kuya ko.”
Pagkatapos ay may kasunod pa siyang komento.
“Pero may isang babaeng pilit inaagaw ang atensyon ng mama at kuya ko. Ngayon, pati asawa ko gusto niyang agawin. Hindi ko hahayaang mangyari iyon!”
Napatitig ako sa mga salita niya.
Ang mama niya.
Ang kuya niya.
Ang asawa niya.
Kung sa kanya silang lahat, sino naman ako?
Hindi pa man ako nakababawi sa pagkabigla, muli siyang nagkomento.
“Para hindi kailanman magkaanak ang babaeng iyon sa asawa ko, naghanda ako ng mga vitamin at ipinauwi ko sa mister ko para ibigay sa kanya.”
Nanlamig ang mga kamay ko.
May kasunod pang komento.
“Hindi niya alam na hindi talaga ordinaryong vitamin ang mga iyon. May mga sangkap na maaaring makaapekto sa kakayahan niyang magbuntis.”
Parang biglang nawala ang hangin sa paligid ko.
“Three years na siyang nagpaplanong magbuntis pero wala pa rin siyang anak. Samantalang kami ng asawa ko, isang beses lang sumubok, nabuntis agad ako!”
Sa ilalim ng post, sunod-sunod ang papuri ng mga netizen.
“Ang galing mo, girl!”
“Bagay talaga kayo ng husband mo!”
“Deserve ng kabit ang nangyari sa kanya!”
May mga tumatawa pa.
Habang binabasa ko ang mga komento, tuloy-tuloy na ang pagpatak ng luha ko.
Tatlong taon na kaming nagsisikap ni Adrian na magkaroon ng anak.
Pero hindi ako nabubuntis.
Minsan, sinabi niyang baka may epekto sa katawan ko ang aksidente sa sasakyan na nangyari noong nakaraang taon.
Si Mama naman, palagi akong pinapayuhang huwag magmadali.
Sinabi rin ni Kuya Carlo na mahina talaga ang katawan ko kaya normal lang kung mahirapan akong magbuntis.
Pinaniwalaan ko silang lahat.
Tatlong taon kong sinisi ang sarili kong katawan.
Tatlong taon kong inisip na baka ako ang may problema.
Pero ngayon, may ibang posibilidad na nagbukas sa harapan ko.
Ang mga vitamin.
Ang mga tabletang araw-araw na personal na ibinibigay sa akin ni Adrian.
Hindi ko pa alam kung totoo ang ipinagyayabang ng babaeng iyon, pero kung totoo, maaaring sinadya nilang hadlangan ang pangarap kong magkaroon ng anak.
Nanginginig akong hinawakan ang cellphone.
Akma sana akong magkomento muli nang biglang tumunog ito.
Si Mama ang tumatawag.
Pagkasagot ko, agad siyang nagsalita.
“Andrea, sumama ang pakiramdam ng babaeng nakunan mo ng seafood kanina. Buntis siya at baka maapektuhan ang dinadala niya. Bumili ka agad ng kapalit at dalhin mo sa address na ipapadala ko.”
Hindi pa ako nakapagsasalita nang ibaba niya ang tawag.
Halos kasabay noon, may panibagong video ang babaeng content creator.
Doon ko rin nalaman ang pangalan niya.
Bianca.
Sa bago niyang post, nakasulat:
“Pinapunta na ni Mama rito ang kabit na kumain ng seafood ko. Gusto kong makita kung anong klaseng babae siya.”
Nagsimulang magkagulo ang mga tao sa comment section.
May nagsabing dapat niyang i-livestream ang pagdating ko.
May naghikayat namang ipahiya niya ako sa harap ng lahat.
Pero sumagot si Bianca na parang napakabait niyang tao.
“Huwag naman. Kahit masama ang ginawa niya, ayokong maging masama rin sa kanya.”
Sa loob lamang ng ilang minuto, naging huwarang asawa siya sa paningin ng libo-libong tao.
Samantalang ako, ang babaeng tunay na pinagtaksilan ng asawa, ay naging kabit sa kuwento niya.
Noong una, wala akong balak bumili ng seafood.
Gusto ko munang huminga at unawain ang lahat ng natuklasan ko.
Pero hindi pa nagtatagal, bumalik si Kuya Carlo.
Pagkakita niya sa akin, agad niyang hinawakan ang braso ko at pinatayo ako.
“Tara.”
Napakunot ang noo ko.
“Saan?”
“Bibili tayo ng seafood. Pagkatapos, pupunta ka kay Bianca para humingi ng tawad.”
Nang marinig ko ang pangalan niya mula mismo sa bibig ng kuya ko, mas lalo akong nanlamig.
Hinila niya ako palabas ng bahay.
Pagdating namin sa may pintuan, kumawala ako sa pagkakahawak niya.
“Kuya, sino ba talaga si Bianca? Bakit napakahalaga niya sa inyong lahat?”
Kumunot ang noo niya.
“Kaunting seafood lang ang nakain ko. Humingi na ako ng tawad at sinabi kong babayaran ko. Kailangan ba talagang pumunta pa ako sa bahay niya para personal na mag-sorry?”
Sandaling natigilan si Kuya Carlo.
Pero agad din siyang nagalit.
“Andrea, kailan ka pa naging ganito katigas ang ulo?”
Mariin niya akong tiningnan.
“Kinain mo ang pagkain niya at dahil doon, sumama ang pakiramdam niya. Hindi ba tama lang na humingi ka ng tawad?”
Itinuro niya ang mukha ko.
“Kapag may nangyaring masama kay Bianca o sa dinadala niya, hindi kita mapapatawad!”
Tinitigan ko ang kuya kong minsang nagsabing ako ang pinakamamahal niyang kapatid.
Parang hindi ko na siya kilala.
Hindi niya na ako pinayagang magsalita.
Diretso niya akong dinala sa seafood market.
Pinili niya ang pinakamamahaling mga pagkaing-dagat.
Kabilang doon ang isang malaking lapu-lapu.
Pagkakita ko sa isda, bigla kong naalala ang isang pangyayari.
Noong nakaraan, sinabi kong gusto kong kumain ng lapu-lapu at hiniling kong bilhan niya ako.
Pero agad niya akong tinanggihan.
“Ang mahal-mahal niyan, Andrea. Bakit ganyan kamahal ang gusto mong kainin?”
Ngayon, para kay Bianca, wala siyang pakialam sa presyo.
Pinili pa niya ang pinakamagagandang seafood at ako ang pinagbabayad.
Hindi ako nakipagtalo.
Gusto kong makita kung hanggang saan aabot ang panloloko nila.
Pagkatapos mamili, dinala niya ako sa isang mamahaling condominium sa BGC.
Pagbukas ng pinto ng unit, agad kong nakita si Mama.
Nakaupo siya sa tabi ni Bianca at napakaingat na inaalagaan ang babae.
Samantala, sa kusina, naroon si Adrian.
Nagluluto siya.
Maya-maya, lumabas siya dala ang isang plato ng pagkain.
Napakalambing ng boses niya.
“Tingnan mo, puro paborito mong pagkain ang niluto ko.”
Hindi ko halos makilala ang lalaking iyon.
Pagkatapos, nakita niya ako.
Sa loob ng isang segundo, may takot na dumaan sa kanyang mga mata.
Pero mabilis niya iyong itinago.
Kumunot ang noo niya.
“Bakit ngayon ka lang dumating?”
“Kung may ginawa kang mali, dapat kusa kang pumunta rito para humingi ng tawad.”
Lumingon din si Mama.
“Andrea, lumapit ka rito. Humingi ka ng tawad kay Bianca.”
Nanatili akong nakatayo.
Dahil hindi ako gumagalaw, malakas akong itinulak ni Kuya Carlo pasulong.
Biglang umatras si Bianca at nagtago sa likod ni Mama, na para bang takot na takot siya sa akin.
Agad nagbago ang mukha ni Adrian.
“Andrea! Huwag mong takutin si Bianca!”
Gusto kong matawa.
Mula nang pumasok ako sa bahay na iyon, wala pa akong sinasabi.
Halos bawat hakbang ko ay dahil sa pamimilit ni Kuya Carlo.
Pero dahil lamang umatras si Bianca, ako na agad ang nang-aapi sa kanya.
Tiningnan ko ang tatlong taong nakaharang sa harapan ni Bianca.
Pagkatapos, hindi ko napigilang tumawa.
“Ganoon na pala kahalaga ang anak ng kapitbahay ngayon?”
Biglang nagbago ang mukha nilang lahat.
Lalo na si Mama.
“Ano ang ibig mong sabihin?”
“Mabait lang kami kay Bianca dahil gusto naming bumawi sa pagkakamali mo!”
Agad sumingit si Kuya Carlo.
“Tama! Kung hindi mo kinain ang pagkain niya, hindi sana sumama ang pakiramdam niya!”
Muling nagsalita si Mama.
“Kung may mangyari sa batang dinadala ni Bianca, napakalaki ng kasalanan mo!”
Tatlong tao.
Tatlong boses.
Pero iisa ang mensahe.
Ako ang mali.
Ako ang may kasalanan.
Tiningnan ko si Mama.
“Kung buntis siya at masama ang pakiramdam niya, nasaan ang asawa niya?”
Bahagya akong ngumiti.
“Bakit hindi ang asawa niya ang nag-aalaga sa kanya? Bakit ikaw na kapitbahay lang ang napakataranta?”
Namutla si Mama.
Pagkatapos, humarap ako kay Adrian.
“At ikaw.”
“Hindi ba sinabi mong hindi ka marunong magluto?”
Itinuro ko ang mga pagkaing nakahain.
“Kung ganoon, ano ang lahat ng ito?”
Sa huli, tiningnan ko si Kuya Carlo.
“Kuya, sinabi mong ako ang pinakamamahal mong kapatid.”
“Ito ba ang ibig mong sabihin?”
Walang sumagot.
Sa gitna ng katahimikan, biglang nagsalita si Bianca.
“Ate… matagal mo na bang alam?”
Sa isang iglap, para bang nakahanap silang tatlo ng dahilan para sisihin ako.
Galit na tumingin si Adrian.
“Kaya pala! Sinadya mo, hindi ba?”
Sumunod si Kuya Carlo.
“Alam mong buntis si Bianca kaya sinadya mong kainin ang pagkain niya para ma-stress siya?”
Hindi ako makapaniwala sa naririnig ko.
Pero hindi pa tapos si Bianca.
“Nag-comment ka sa account ko at ang dami mong tanong. Ibig sabihin, alam mo na ang lahat, hindi ba?”
Kinuha niya ang cellphone niya.
Ipinakita niya ang mga komentong iniwan ko.
“Noong una pa lang, kakaiba na ang pakiramdam ko sa mga tanong mo. Ngayong nakita kita, naintindihan ko na.”
Biglang namula ang mga mata niya.
“May mga pagkakataon din dati na sumasama ang pakiramdam ko pagkatapos kong kainin ang mga pagkaing dinadala nina Mama at Kuya.”
Nagsimulang manginig ang boses niya.
“Akala ko nga noon, baka may gustong magpawala sa baby ko.”
Agad na nataranta sina Mama at Kuya Carlo.
Samantala, diretsong lumapit sa akin si Adrian.
Mahigpit niyang hinawakan ang pulso ko.
“Andrea, totoo ba? Talaga bang kaya mong gawin ang ganoong bagay?”
Tinitigan ko siya.
Ang asawa kong dapat ay unang magtatanggol sa akin.
Ngayon, galit na galit siyang nakatingin na para bang isa akong kriminal.
Bigla akong natawa.
“Kaya totoo nga. May kabit ka.”
Natigilan si Adrian.
“Ako…”
Pero hindi siya nakatapos.
Sumingit agad si Mama.
“Huwag kang magsalita nang ganyan!”
Galit niya akong tiningnan.
“Kung nagkaanak ka lang sana, hindi naman aabot sa ganito si Adrian!”
Sumang-ayon si Kuya Carlo.
“At saka, hindi naman nila sinadya ang nangyari. Nagkataon lang ang relasyon nila!”
Muling nagsalita si Mama.
“At huwag mong kalimutan, minsang iniligtas ni Bianca ang buhay ni Adrian. Kung hindi dahil sa kanya, baka mas malala ang nangyari sa asawa mo noon!”
Tahimik kong pinakinggan ang lahat.
Unti-unting lumubog ang puso ko.
Matagal kong inakala na likas na malamig ang ugali ni Adrian.
Hindi siya mahilig magsalita.
Hindi siya nagpapakita ng emosyon.
Kahit kapag may sakit ako, ang sinasabi lang niya ay uminom ako ng gamot.
Palagi kong pinapaniwala ang sarili ko na ganoon lang talaga siya.
Pero habang pinagmamasdan ko kung paano niya alagaan si Bianca, naintindihan ko ang katotohanan.
Hindi pala siya isang lalaking walang lambing.
Ayaw niya lang maging malambing sa akin.
Muli kong tiningnan sina Mama at Kuya Carlo.
Ang dalawang taong kadugo ko.
Ang mga taong dapat ay pinakamalapit sa akin.
Pero ang mga mata nila ngayon ay hindi parang nakatingin sa sariling pamilya.
Parang nakatingin sila sa isang kaaway.
Sa sandaling iyon, biglang napahawak si Bianca sa tiyan niya.
Unti-unti siyang napaluhod.
“Bianca!”
Sabay-sabay silang tatlong lumapit.
Si Adrian ang pinakamabilis.
Lumuhod siya at niyakap nang mahigpit si Bianca.
Luhaan itong tumingin sa kanya.
“Ang sakit… hindi maganda ang pakiramdam ko.”
Pagkatapos, nanginginig niyang sinabi:
“Ang baby… ang baby natin…”
Apat na salitang sapat para tuluyang mabasag ang lahat ng natitira kong pag-asa.
Ang baby natin.
Wala nang dapat pang ipaliwanag.
Agad binuhat ni Adrian si Bianca.
“Dadalhin kita sa ospital.”
Nagmamadali ring sumunod sina Mama at Kuya Carlo.
Nanatili akong nakatayo.
Wala ni isa sa kanila ang lumingon.
Bago tuluyang lumabas, may narinig pa akong babala.
“Kapag may nangyaring masama kay Bianca, hindi ka namin titigilan!”
Bumagsak ang pinto.
Biglang tumahimik ang buong condominium.
Tinitigan ko ang pintuang isinara nila.
Doon tuluyang pumatak ang mga luha ko.
Bigla kong naalala ang pagkakataong nagkasakit ako nang malubha.
Napakataas ng lagnat ko noon.
Halos hindi na ako makatayo.
Tinawagan ko si Mama.
Sinabi niyang nasa bakasyon siya at hindi makauwi.
Naiinis pa siyang nagsalita.
“Andrea, hindi naman ako doktor! Kung may sakit ka, pumunta ka sa ospital. Bakit ako ang tinatawagan mo?”
Kalaunan, nalaman kong hindi pala siya nagbabakasyon.
Kasama niya si Bianca noong araw na iyon.
Tinawagan ko rin si Kuya Carlo.
Pero sinabi lang niya:
“Ang OA mo naman. Kaunting sakit lang, parang katapusan na ng mundo.”
Si Adrian naman, naiinis akong tiningnan.
“Kasalanan mo rin iyan. Kung anu-ano kasi ang kinakain mo.”
Noong ako ang may sakit, wala ni isa sa kanila ang nag-alala.
Para sa kanila, problema ko iyon.
Mahina ako.
Masyado akong mareklamo.
At dapat kong tiisin ang sarili kong paghihirap.
Pero ngayong si Bianca ang bahagyang napahawak sa tiyan, para bang gumuho ang mundo nilang tatlo.
Pinunasan ko ang mga luha ko.
Tiningnan ko ang marangyang condominium na hindi ko naman tahanan.
Sa unang pagkakataon, naramdaman kong hindi ko na kailangang ipaglaban ang lugar ko sa buhay nila.
Asawa.
Ina.
Kuya.
Lahat ng taong inakala kong mananatili sa tabi ko habambuhay.
Matagal na pala silang pumili ng ibang tao.
Ako lang ang huling nakaalam.
Huminga ako nang malalim.
Unti-unti kong binitiwan ang mga kamay kong kanina pa mahigpit na nakakuyom.
Marahil matagal na kaming hindi naglalakad sa iisang direksyon.
Ngayon, ako na ang kailangang pumili ng sarili kong landas.
Bahagi 2
Hindi agad ako umalis sa condominium. Umupo muna ako sa sofa at binuksan ang cellphone ko. Nandoon pa rin ang mga video at komentong ipinost ni Bianca. Isa-isa kong iniligtas ang mga iyon, lalo na ang sinabi niya tungkol sa mga vitamin na ibinibigay sa akin ni Adrian.
Hindi ko alam kung totoo ang lahat ng ipinagyayabang niya. Pero hindi ko rin puwedeng ipagsawalang-bahala ang posibilidad na may ginawa sila sa katawan ko. Tatlong taon kong pinangarap na magkaroon ng anak. Hindi ko hahayaang sila rin ang magdikta kung kailan ko malalaman ang katotohanan.
Pag-uwi ko sa bahay namin ni Adrian, dumiretso ako sa kuwarto. Binuksan ko ang drawer kung saan nakalagay ang mga vitamin na araw-araw niyang ibinibigay sa akin. Nandoon pa ang ilang tableta at ang lalagyan nito. Maingat kong itinabi ang mga iyon at nagpasya akong huwag munang uminom ng panibagong dose hangga’t hindi nasusuri ng doktor.
Kinabukasan, nagtungo ako sa isang klinika sa Taguig. Ipinaliwanag ko sa doktor ang tatlong taon kong paghihirap na magbuntis at ang nakita kong mga komento online. Ipinakita ko rin ang mga tabletang iniinom ko. Sinabi niyang hindi maaaring matukoy ang epekto ng mga iyon sa pamamagitan lamang ng hitsura at kailangan ng maayos na pagsusuri.
Habang nakaupo ako sa klinika, sunod-sunod ang tawag ni Adrian. Hindi ko sinagot ang unang tatlo, pero sa ikaapat ay pinindot ko ang answer button. “Nasaan ka? Bakit hindi ka umuwi agad kagabi?” malamig niyang tanong. Sinagot ko siya, “Sa doktor ako nagpunta.”
Sandaling tumahimik si Adrian bago nagsalita. “Ano na namang problema mo? Kung tungkol ito kay Bianca, huwag mo nang palakihin.” Napapikit ako nang marinig ang pangalan niya. “Hindi si Bianca ang dahilan ng pagpunta ko rito, Adrian. Gusto kong malaman kung ano ang mga tabletang ipinaiinom mo sa akin.”
Biglang nagbago ang tono niya. “Ano ang ibig mong sabihin? Vitamin lang ang mga iyon!” Tinanong ko kung saan niya binili at kung bakit siya mismo ang laging naghahanda ng iinumin ko. Hindi siya nagbigay ng malinaw na sagot. Sa halip, sinabi niyang wala akong tiwala sa kanya at ibinaba ang tawag.
Pagkatapos ng konsultasyon, kinausap ko ang doktor tungkol sa mga susunod na hakbang para sa kalusugan ko. Sinabi niyang may mga pagsusuring makatutulong upang malaman ang posibleng dahilan ng hirap kong magbuntis, ngunit hindi lahat ng nakaraang epekto ng isang sangkap ay madaling mapatutunayan. Tinanggap ko iyon. Ang mahalaga sa akin ngayon ay malaman kung ano ang ligtas at kung paano ko mapangangalagaan ang sarili ko.
Kinagabihan, dumating si Adrian sa bahay na galit na galit. “Tumawag si Mama mo. Sinabi niyang pinapahiya mo raw kami dahil sa hinala mo!” Hindi ako sumigaw at hindi rin ako umiyak. Inilapag ko sa mesa ang lalagyan ng mga tabletang ibinigay niya sa akin, tumingin nang diretso sa kanyang mga mata, at sinabi, “Kung wala kang itinatago, sabihin mo kung saan mo nakuha ang mga ito.”
Bahagi 3
Tinitigan ni Adrian ang lalagyan sa mesa. Sa halip na sagutin ang tanong ko, itinulak niya iyon palayo. “Hindi ko kailangang ipaliwanag ang bawat bagay na ginagawa ko para sa iyo,” sabi niya. “Kung gusto mong maghinala, bahala ka.”
“Para sa akin?” mahina kong tanong. “Tatlong taon akong umiiyak dahil hindi ako magkaanak. Habang pinapaniwala mo akong may problema sa katawan ko, may dinadala nang anak mo ang ibang babae.” Hindi siya nakatingin sa akin. Sa katahimikan niya, lalo kong naramdaman kung gaano katagal akong niloko.
Maya-maya, tumunog ang cellphone niya. Nakita ko ang pangalan ni Bianca sa screen bago niya ito dinampot. Agad lumambot ang boses niya nang sagutin ang tawag. “Kumusta ka na? Kailangan mo ba akong puntahan?” Hindi ko na kailangang makarinig pa ng ibang paliwanag upang malaman kung sino ang una niyang pinipili.
Pagkababa niya ng tawag, sinabi niyang aalis siya. Pinigilan ko siya sa pamamagitan ng isang tanong. “Adrian, gusto mo pa bang ipagpatuloy ang kasal natin?” Napatingin siya sa akin na para bang kakaiba ang tanong ko. “Huwag kang magdrama. Kailangan lang nating tanggapin ang sitwasyon.”
Napatawa ako nang walang saya. “Anong sitwasyon? Na may anak ka sa ibang babae at kailangan kong manahimik?” Nagkibit-balikat siya. “Kung hindi ka sana naging masyadong sensitibo, hindi tayo magkakaganito.” Doon ko tuluyang naunawaan na wala siyang balak akuin ang sakit na idinulot niya.
Kinabukasan, muling tumawag si Mama. Sinabi niyang dapat kong tigilan ang pagdududa kay Adrian at unahin ang kalagayan ni Bianca. “Buntis ang babae, Andrea. Hindi ba kaya mong maging maunawain?” tanong niya. Sinagot ko siya, “Ma, anak mo rin ako. Kahit minsan, naisip mo bang tanungin kung kumusta ako?”
Walang sagot si Mama sa loob ng ilang segundo. Pagkatapos, sinabi niyang kailangan kong maging matatag dahil pamilya pa rin kami. “Pamilya?” ulit ko. “Noong may lagnat ako, pinabayaan ninyo ako. Pero noong sumama ang pakiramdam ni Bianca, sabay-sabay ninyo siyang dinala sa ospital.”
Hindi na ako naghintay sa susunod niyang dahilan. Magalang kong tinapos ang tawag at ibinaba ang cellphone. Pagkatapos, inilabas ko ang mahahalagang personal kong dokumento at inayos ang mga gamit ko. Nakipag-ugnayan din ako sa isang abogada upang malaman ang mga legal na opsyon ko tungkol sa kasal at sa mga tabletang ibinigay sa akin.
Nang gabing iyon, umuwi si Adrian at nakita ang maleta ko sa tabi ng pinto. “Saan ka pupunta?” tanong niya, halatang nagulat. “Sa lugar na hindi ko kailangang makipag-agawan para respetuhin,” sagot ko. Pagkatapos ay iniabot ko sa kanya ang isang maikling nakasulat na abiso na makikipaghiwalay muna ako at ipauubaya sa abogado ang susunod naming pag-uusap tungkol sa kasal.
Bahagi 4
Hindi agad tinanggap ni Adrian ang sinabi ko. Kinuha niya ang abiso at paulit-ulit na binasa. “Dahil lang kay Bianca, iiwan mo ang asawa mo?” tanong niya. Tumingin ako sa kanya at sumagot, “Hindi dahil kay Bianca. Aalis ako dahil sa ginawa mo sa akin.”
Sinubukan niyang hawakan ang braso ko, pero umatras ako. “Hindi mo kailangang lumayo. Maaayos pa natin ito,” sabi niya. Tinanong ko kung handa ba siyang aminin ang relasyon nila at sagutin ang lahat ng tanong tungkol sa mga tabletang ibinigay niya. Bigla siyang tumahimik.
“Kung talagang gusto mong ayusin ito, magsimula ka sa katotohanan,” sabi ko. Hindi siya sumagot at naupo na lamang sa sofa. Sa unang pagkakataon, hindi ko na hinintay ang paliwanag niyang maaaring hindi kailanman dumating. Kinuha ko ang maleta ko at lumabas ng bahay.
Sa mga sumunod na araw, tinulungan ako ng abogada na ayusin ang mga hakbang para maprotektahan ang mga karapatan ko. Ibinigay ko ang mga kopya ng online posts ni Bianca at ang impormasyong hawak ko tungkol sa mga tabletang ipinaiinom ni Adrian. Nilinaw ng abogada na kailangang patunayan ang anumang paratang bago ito magkaroon ng legal na kahihinatnan. Sumang-ayon ako dahil katotohanan ang hinahanap ko, hindi paghihiganti.
Nagpatuloy rin ako sa mga konsultasyon sa doktor. Hindi pa agad matukoy kung ano ang sanhi ng tatlong taon kong hirap sa pagbubuntis. Gayunman, malinaw na dapat kong iwasan ang anumang gamot o supplement na hindi nasusuri nang maayos. Sa tulong ng doktor, nagsimula akong gumawa ng mas ligtas na plano para sa kalusugan ko.
Makalipas ang ilang linggo, humingi ng pagkakataong makausap ako ni Adrian. Pumayag ako, ngunit sa opisina lamang ng abogada at sa presensya niya. Doon niya inamin na matagal na niyang itinatago ang relasyon nila ni Bianca at alam niyang buntis ito. “Natakot akong mawala ka,” sabi niya, pero hindi nawala ang bigat ng mga ginawa niyang pagsisinungaling.
Tinanong ko siya tungkol sa mga vitamin. Inamin niyang si Bianca ang nagbigay ng ilan sa mga tabletang ipinaiinom niya sa akin, ngunit iginiit niyang hindi niya alam kung may ibang sangkap ang mga iyon. Hindi ko basta tinanggap ang paliwanag niya, lalo na matapos ang mga ipinost ni Bianca. Sinabi kong hahayaan kong suriin ang mga impormasyong mayroon kami at susundin ko ang payo ng doktor at abogada.
Nang malaman nina Mama at Kuya Carlo na seryoso akong lumayo, pareho silang tumawag. Sinabi ni Mama na masyado raw akong nagpadala sa emosyon. Pero ngayon, hindi na ako natakot magsabi ng nararamdaman ko. “Ma, hindi mo kailangang kamuhian si Bianca para mahalin ako. Pero hindi mo rin puwedeng saktan ang sarili mong anak para lamang maprotektahan siya.”
Tahimik si Mama sa kabilang linya. Si Kuya Carlo naman ay humingi ng tawad dahil sa ginawa niyang pananakot at pamimilit. Hindi ko agad sinabi na pinapatawad ko siya. Ipinaliwanag kong kailangan kong makita ang pagbabago sa kanilang mga kilos bago ko muling pagkatiwalaan ang alinman sa kanila.
Sa mga sumunod na buwan, nagpatuloy ang legal na pag-aayos ng paghihiwalay namin ni Adrian. Hindi ko na hinayaang kontrolin niya ang mga desisyon ko tungkol sa kalusugan at kinabukasan ko. Kinailangan niyang harapin ang mga tanong at dokumentong kaugnay ng aming kasal, habang hindi na sapat ang mga dati niyang dahilan upang manatili ako. Si Bianca naman ay hindi na nakakuha ng sagot mula sa akin sa kabila ng mga pahaging niya online.
Isang umaga, habang umiinom ako ng kape sa maliit kong inuupahang apartment, may mensahe si Mama na nagtatanong kung maaari niya akong dalawin. Sinagot kong maaari, basta handa siyang makinig at igalang ang mga hangganang itinakda ko. Pagkatapos ay inilapag ko ang cellphone at binuksan ang bintana. Sa wakas, hindi na ang pagkawala ng pagmamahal nila ang iniisip ko, kundi ang tahimik at mas magandang buhay na unti-unti kong binubuo para sa sarili ko.
Maraming salamat sa pagsama at pagbabasa ng kuwento hanggang sa dulo 🙏 Ibahagi sa comments ang inyong opinyon, reaksyon, o mungkahi. Malaking tulong ito para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi ma-miss ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨
