Kinuha ko ang cellphone ko sa bag at tinawagan ang property manager ng pinakasikat na luxury condominium tower sa Makati.

PART 2:

Kinabukasan, bandang 9:30 AM, maayos akong nagbihis ng isang kulay puting business suit.

Hindi ako natulog sa kalsada gaya ng inaasahan ni Doña Lourdes.

Nag-check in ako sa isang 5-star hotel sa Makati at natulog nang mahimbing pagkatapos kong kausapin ang aking abogado.

Pagdating ng 10:00 AM, nasa opisina na ako ng property management ng The Aurelia Residences, ang 45-story luxury condominium tower sa gitna ng Makati.

Sinalubong ako ni Engineer Santos, ang head ng building administration, kasama ang 2 security officers.

“Good morning, Ma’am Camille. Nagulat po kami nang makita namin sa system na ang mga gamit na ipinasok kahapon sa Unit 28-A ay kapareho ng mga ipinadala ninyong listahan kagabi,” sabi ni Engineer Santos habang inaabot sa akin ang isang makapal na folder.

Binuklat ko ang folder.

Nandoon ang kopya ng Transfer Certificate of Title sa ilalim ng pangalan ko, Camille Montemayor.

Nandoon din ang kontrata ng upa na pinirmahan ng isang nagngangalang Nathan Vergara 3 araw na ang nakalipas.

Nagbayad sila ng 2 months advance at 2 months deposit na nagkakahalaga ng 480,000 pesos gamit ang perang ninakaw niya sa joint account namin.

“May isa pa po, Ma’am,” dagdag ni Engineer Santos.

“Naka-bind po sa kontrata na hindi sila maaaring magpasok ng mga gamit na walang kaukulang gate pass at proof of ownership kung hihingin ng unit owner. At dahil kayo ang registered owner ng Unit 28-A, may karapatan kayong i-inspect ang unit anumang oras.”

Tumango ako nang kalmado.

“Salamat, Engineer. Pwede ba tayong umakyat sa 28th floor ngayon din? Isama natin ang 2 security guards at ang building legal officer.”

“Walang problema, Ma’am. Kasalukuyan pong nag-aayos ng mga muwebles ang mga tenants sa loob,” sagot niya.

Sumakay kami sa private elevator paakyat sa 28th floor.

Habang umaakyat ang elevator, hawak ko nang mahigpit ang 2 folder: ang isa ay naglalaman ng mga titulo ng condo, at ang isa naman ay ang lahat ng official receipts at delivery records ng 2,800,000 pesos na halaga ng mga muwebles at appliances na binili ko.

Pagbukas ng pinto ng elevator, naglakad kami patungo sa dulong bahagi ng pasilyo kung saan naroon ang malaking double-door ng Unit 28-A.

Bukas nang bahagya ang pinto dahil may 2 tauhan na naglilinis sa labas.

Dinig na dinig mula sa pasilyo ang malakas na tawanan nina Doña Lourdes at Bianca.

“Ang sarap talaga ng buhay dito, Kuya! Tingnan mo ang view ng buong Makati mula sa balkonahe!” sigaw ni Bianca.

“Sinabi mo pa! Mabuti na lang at naisip nating hakutin ang lahat ng gamit ni Camille. Tingnan mo, parang bagong bili ang Italian sofa niya rito sa sala!” sagot ni Doña Lourdes.

“Kawawa naman ang babaeng ‘yon. Siguro umiiyak na ‘yon ngayon sa ilalim ng tulay sa Alabang!” halakhak ni Nathan.

Sinenyasan ko si Engineer Santos na kumatok nang malakas sa pinto.

Tok! Tok! Tok!

“Sandali lang! Sino ba ‘yan?!” sigaw ni Doña Lourdes habang naglalakad palapit sa pinto.

Binuksan niya nang malapad ang pinto habang may hawak pang baso ng juice.

Natigilan siya.

Nanlaki ang kanyang mga mata at muntik nang mabitawan ang basong hawak niya nang makita akong nakatayo sa harap niya, nakasuot ng maayos na business suit at napapalibutan ng mga opisyal ng gusali.

“C-Camille?! Anong ginagawa mo rito?! Paano mo nalaman ang address namin?!” nauutal niyang sigaw.

Hindi ko siya sinagot.

Humakbang ako papasok sa loob ng malawak na sala ng Unit 28-A.

Napatayo mula sa aking Italian leather sofa sina Nathan at Bianca.

Namutla si Nathan nang makita ako, habang si Bianca ay agad na nagtaray.

“Hoy, Camille! Sino ang nagbigay sa’yo ng permiso na pumasok dito?! Trespassing ‘to! Guard, palabasin ninyo ang babaeng ito!” sigaw ni Bianca sabay turo sa akin.

Tumingin si Bianca sa 2 security guards na nasa likuran ko, umaasang kakampihan siya ng mga ito.

Ngunit nanatiling nakatayo nang tuwid ang mga guwardiya at hindi kumilos.

“Bingi ba kayo?! Palabasin ninyo siya! Kami ang nagbabayad ng upa sa mamahaling condo na ito!” sigaw muli ni Bianca.

Humakbang pasulong si Engineer Santos at nagsalita nang malinaw at propesyonal.

“Pasensya na po, Ma’am Bianca, Sir Nathan. Pero hindi po namin maaaring palabasin si Ma’am Camille Montemayor.”

Kumunot ang noo ni Nathan.

“At bakit hindi?! Kami ang tenants dito! Nagbayad kami ng 480,000 pesos!”

Inilabas ko ang Transfer Certificate of Title mula sa hawak kong folder at ipinakita ito sa harap ng mukha nilang 3.

“Dahil ako ang may-ari ng Unit 28-A na tinatapakan ninyo ngayon,” malamig kong sabi.

Biglang natahimik ang buong sala.

Tila nawalan ng kulay ang mukha ni Doña Lourdes.

“A-Ano?! Imposible! Isa ka lang hamak na empleyado! Saan ka kukuha ng pambili ng condo sa Makati na nagkakahalaga ng 35,000,000 pesos?!” sigaw ni Doña Lourdes habang nanginginig ang boses.

“6 na taon na akong Senior Architect at real estate investor bago ko pa nakilala ang anak mo, Doña Lourdes. Hindi lang itong Unit 28-A ang pag-aari ko sa gusaling ito. Pag-aari ko rin ang 2 pang units sa 30th floor,” sagot ko nang walang bahid ng pagyayabang.

Lumapit si Nathan at pilit na sinisilip ang titulo na hawak ko.

“Niloloko mo lang kami, Camille! Hindi totoo ‘yan!”

“Basahin mo ang pangalan sa titulo, Nathan. Camille Montemayor. At tingnan mo ang pirma ng lessor sa lease contract na pinirmahan mo sa broker ko 3 araw ang nakalipas,” sabi ko sabay lapag ng kopya ng kontrata sa ibabaw ng narra center table ko.

Nanginig ang mga kamay ni Nathan nang damputin niya ang papel.

Nakita niya ang pangalan ng aking holding company bilang may-ari ng unit.

“Pero… bakit hindi mo sinabi sa akin?!” tanong ni Nathan na tila hindi makapaniwala.

“Para makita ko kung hanggang saan ang tunay ninyong ugali kapag akala ninyo ay wala akong laban,” sagot ko nang diretso sa kanyang mga mata.

“At kagabi, ipinakita ninyo sa akin nang buong-buo kung gaano kayo kasakim.”

Bumaling ako kay Engineer Santos at sa building legal officer.

“Attorney, narito po ang lahat ng original receipts ng 18 piraso ng mamahaling muwebles at appliances na nasa loob ng unit na ito ngayon.”

Inilabas ko ang pangalawang folder at inilatag ang mga resibo sa mesa.

“Lahat ng ito ay binili gamit ang sarili kong personal bank account na nakapangalan lang sa akin bago at habang kasal kami. Walang kahit isang piso rito ang galing kay Nathan.”

Nanlaki ang mga mata ni Bianca.

“P-Pero mag-asawa kayo! Conjugal property ‘yan!”

“Hindi kasama sa conjugal property ang mga ari-ariang binili mula sa sarili kong eksklusibong pondo bago ang kasal at ang mga gamit na inilipat ninyo nang walang pahintulot habang wala ako,” paliwanag ng building legal officer na kasama ko.

“Bukod pa riyan, Sir Nathan, naglabas kayo ng 3,500,000 pesos mula sa joint account nang walang pahintulot ng co-depositor at ginamit ninyo ito para sa pansariling kapakinabangan kasama ang pamilya ninyo.”

Humarap ako kay Nathan at inilabas ang isang demand letter mula sa aking abogado.

“Naka-file na ang kasong Qualified Theft at Estafa laban sa inyong 3 sa Makati Prosecutor’s Office ngayong umaga. May CCTV footage din kami mula sa barangay sa Alabang kung saan kitang-kita sina Doña Lourdes at Bianca na nag-uutos sa mga pahinante na hakutin ang lahat ng gamit ko.”

Biglang napaupo si Doña Lourdes sa sahig at napahawak sa kanyang dibdib.

“C-Camille, anak… nagbibiro lang kami kagabi! Pinagandang surpresa lang namin ang paglipat dito!” pagmamakaawa ni Doña Lourdes habang biglang nagbago ang tono ng kanyang boses.

“Surpresa? Itinapon ninyo ang mga damit ko sa itim na garbage bag at sinabi ninyong sa kalsada ako pupulutin,” malamig kong sagot.

Lumuhod si Nathan sa harap ko at hinawakan ang laylayan ng coat ko.

“Camille, patawarin mo ako! Sila Mama at Bianca ang nag-udyok sa akin! Ibabalik ko ang 3,500,000 pesos! Huwag mo lang akong ipakulong!”

Inalis ko ang kamay niya sa damit ko at umatras ng isang hakbang.

“Hindi na kailangan, Nathan. Dahil simula ngayong minuto, kanselado na ang lease contract ninyo sa Unit 28-A.”

Tumingin ako sa 2 security guards.

“Guards, pakibalik sa labas ng gusali ang 4 na maleta ng personal na damit nila Nathan, Doña Lourdes, at Bianca. Lahat ng muwebles at appliances dito sa loob ay mananatili sa unit ko.”

“Hindi maaari! Nagbayad kami ng 480,000 pesos na advance at deposit!” sigaw ni Bianca habang umiiyak sa galit.

“Ang 480,000 pesos na ‘yan ay galing sa perang ninakaw ninyo sa account ko. Ibabawas ko na ‘yan sa danyos at sa bayad sa paghakot ng mga gamit ko pabalik,” sagot ko.

“Mayroon kayong 15 minuto para kunin ang mga personal ninyong damit sa kuwarto. Kapag lumagpas kayo sa 15 minuto, ipapahuli ko na kayo sa mga pulis na naghihintay sa lobby.”

Walang nagawa ang 3 kundi magmadaling pumasok sa mga kuwarto at mag-empake ng kanilang mga damit habang nag-iiyakan at nag-aaway-away sila sa loob.

“Kasalanan mo ‘to, Ma! Sabi mo hindi malalaman ni Camille!” sigaw ni Nathan.

“Anong ako?! Ikaw ang nag-isip na ubusin ang laman ng bank account niya!” sumbat ni Doña Lourdes.

Pagkalipas ng 12 minuto, bitbit nila ang kanilang mga bag palabas ng Unit 28-A.

Bagsak ang balikat ni Nathan, namumugto ang mga mata ni Bianca, at nakayuko si Doña Lourdes habang sinasamahan sila ng mga guwardiya pababa sa service elevator.

Bago sumara ang pinto ng unit, inabot ko kay Nathan ang brown envelope na inihagis niya sa akin kagabi.

“Napirmahan ko na ang annulment papers, Nathan. Magkita na lang tayo sa korte para sa kaso ninyo.”

Isinara ko ang malaking double-door ng Unit 28-A.

Naglakad ako patungo sa malawak na salaming bintana ng sala at tiningnan ang magandang tanawin ng buong lungsod.

Tahimik na ang paligid.

Nasa ayos na ang lahat ng pinaghirapan ko.

Natutunan ko nang malinaw na ang tunay na lakas ay hindi kailangang ipagyabang—sapat na ang maging handa, matalino, at marunong lumaban sa tamang panahon.