LIHIM KAMING IKINASAL NG BOSS KONG MATAGAL KO NANG MINAMAHAL, PERO MAY ANAK NA SIYANG APAT NA TAON! NANG MAPAGALITAN AKO DAHIL NABURA ANG LIPSTICK KO, BIGLA SIYANG SUMULPOT AT MAY SINABING IKINAGULAT NG BUONG OPISINA!/86

LIHIM KAMING IKINASAL NG BOSS KONG MATAGAL KO NANG MINAMAHAL, PERO MAY ANAK NA SIYANG APAT NA TAON! NANG MAPAGALITAN AKO DAHIL NABURA ANG LIPSTICK KO, BIGLA SIYANG SUMULPOT AT MAY SINABING IKINAGULAT NG BUONG OPISINA!

“MARIA! PINAKUHA LANG KITA NG PIRMA NG BOSS, BAKIT BURADO NA NAMAN ANG LIPSTICK MO?”

“ANO? KUMAKAIN KA NA NAMAN HABANG NAGTATRABAHO?”

“Kung ayaw mong magtrabaho nang maayos, mag-resign ka na!”

Napayuko ako habang pinapagalitan ng team leader namin sa harap ng lahat.

Paano ko ba ipapaliwanag na hindi pagkain ang dahilan kung bakit nawala ang lipstick ko?

Dahil ilang minuto lang ang nakalipas, ang lalaking pinuntahan ko para magpapirma ng dokumento ay siya ring lalaking palihim kong pinakasalan.

At siya ang humalik sa akin.

Bago pa ako makapagsalita, isang malamig na boses ang narinig mula sa pintuan.

“Ako ang kumain. May problema ka ba roon?”

Sabay-sabay kaming napalingon.

Nakatayo roon si Adrian Villanueva, ang pinakamataas na boss ng kompanya.

At ang lihim kong asawa.

Pero bago nangyari ang lahat ng iyon, kailangan kong ikuwento kung paano ako napunta sa ganitong kagulong buhay.

Ako si Maria Santos, dalawampu’t pitong taong gulang, ordinaryong empleyado sa isang kompanya sa Makati.

At sa loob ng halos sampung taon, iisa lang ang lalaking minahal ko.

Si Adrian Villanueva.

Noong high school, sinikap kong makapasok sa paaralang pinapasukan niya.

Noong kolehiyo, pinili ko ang unibersidad kung saan siya nag-aral.

Minsan, nagpunta pa ako sa Cebu para lamang dumalo sa isang seminar na alam kong pupuntahan niya.

Kung may medalya sa pagiging matiyagang umiibig nang walang kapalit, malamang ako na ang kampeon.

Pero kahit gaano ako nagsikap, hindi niya ako napansin bilang babae.

Sa bandang huli, napagod din ako.

Umuwi ako sa Maynila, naghanap ng trabaho, at nangakong titigilan ko na ang katangahan ko.

Hanggang isang Lunes, may bagong general manager na ipinakilala sa amin.

Si Adrian.

Halos mahulog ang hawak kong kape nang makita ko siya.

“Grabe, ang guwapo ng bagong boss!”

“Kahit araw-araw akong mag-overtime, okay lang basta siya ang kasama!”

“Sayang nga lang. Divorced na raw siya at may apat na taong gulang na anak.”

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa ulo ko.

May anak na siya?

Habang ako’y abala sa pagmamahal sa kanya mula sa malayo, nakapag-asawa na pala siya, nagkaanak, at nakipaghiwalay.

Samantalang ako, ni isang matinong boyfriend ay wala.

Doon ko napagdesisyunang tapusin na ang matagal kong pag-asa.

Kaya nang sabihin ni Mama na may ipakikilala siyang lalaki sa akin sa weekend, pumayag ako.

Hindi ko inaasahang ang lalaking makakaharap ko sa restaurant ay si Adrian mismo.

Nakasuot siya ng puting polo at mamahaling relo. Gaya ng dati, kalmado ang mukha at tila walang anumang bagay sa mundo ang kayang gumulat sa kanya.

“Maria,” bati niya.

“Sir?”

“Gusto mo bang magpakasal?”

Muntik kong maibuga ang iniinom kong tubig.

“Po?!”

“Marriage of convenience,” paliwanag niya. “Kailangan ko ng taong makakasama sa bahay at tutulong sa pag-aalaga sa anak ko.”

“Bakit ako?”

Tinitigan niya ako.

“Mukha kang simple. Hindi ka komplikadong tao.”

Napangiti ako nang pilit.

Salamat naman, Sir.

Sampung taon kitang minahal, tapos ang pinakamagandang masasabi mo sa akin ay mukha akong simple?

“Bibigyan kita ng dalawang milyong piso bawat taon,” dagdag niya.

Nanlaki ang mga mata ko.

“Dalawang milyon?”

“Walang pakikialamanan sa personal na buhay. Hindi mo kailangang gampanan ang papel ng tunay na asawa. Basta alagaan mo nang maayos ang anak ko.”

Gusto ko sanang sabihin na hindi nabibili ng pera ang dignidad ko.

Pero bago ako makasagot, tumunog ang cellphone ko.

BANK NOTIFICATION: PHP 2,000,000.00 RECEIVED.

Napatingin ako sa kanya.

“Advance payment,” sabi niya.

Diyos ko.

Talagang sinusubukan ng lalaking ito ang prinsipyo ko.

Kailangan ko rin ng pera para makatulong sa pamilya ko at makapagsimula ng sariling ipon.

Kaya matapos ang ilang segundong pakikipaglaban sa konsensiya ko, ngumiti ako.

“Okay. Kailan tayo ikakasal?”

Kinabukasan, nagpakasal kami sa isang simpleng civil ceremony.

Walang engrandeng handaan.

Walang wedding gown.

Walang mga bisitang pumapalakpak.

Isang pirma lamang, at naging Mrs. Villanueva na ako.

Pagkatapos, iniabot niya ang kasunduan.

Malinaw ang mga kondisyon.

Ako ang susundo sa anak niya mula sa preschool, tutulong sa pang-araw-araw nitong pangangailangan, at mananatiling lihim ang aming kasal.

Lalo na sa opisina.

“Bakit kailangang sikreto?” tanong ko.

“Ayokong maapektuhan ang trabaho mo.”

Tumango ako.

Pero sa loob-loob ko, alam kong ayaw lang niyang malaman ng mga tao na nagpakasal siya sa isang ordinaryong empleyada.

Kinagabihan, umalis siya para sa isang linggong business trip.

Bago umalis, iniabot niya ang susi ng bahay niya sa isang eksklusibong subdivision sa Quezon City.

“Doon ka na titira.”

“Sa bahay mo?”

“Bahay natin, habang kasal tayo.”

May kung anong kumurot sa puso ko.

Pero mabilis niyang idinagdag, “Huwag kang maghintay sa akin. Gawin mo lang ang responsibilidad mo.”

Ayun.

Bumalik na naman ako sa realidad.

Hindi ako asawa sa puso niya.

Isa lamang akong babaeng binabayaran para gampanan ang isang papel.

Kinabukasan, una kong nakilala ang anak niya.

Si Lucas.

Apat na taong gulang, maputi, seryoso ang mukha, at may dalang backpack na may larawan ng paborito niyang superhero.

“Lucas, nandito na ang mommy mo,” sabi ng guro.

Tumingin sa akin ang bata.

“Hindi ko siya mommy.”

Nanigas ang ngiti ko.

“Hello, Lucas. Ako si Tita Maria.”

“Alam ko.”

“Pwede ba kitang ihatid pauwi?”

“Wala naman akong choice.”

Napakurap ako.

Apat na taong gulang pa lang, pero parang tatlumpung taong gulang nang makipag-usap.

Habang papunta kami sa kotse, may batang nagsabi, “Sabi ng mommy ko, stepmom mo raw siya!”

Napayuko si Lucas.

Nakita kong humigpit ang hawak niya sa strap ng backpack.

Sa kotse, sinubukan ko siyang kausapin.

“Mainit ba? Gusto mong lakasan ko ang aircon?”

“Ayoko sa’yo.”

Diretsahan.

Walang paligoy-ligoy.

Napabuntong-hininga ako.

“Okay. Hindi naman kita pipiliting magustuhan ako.”

Pagkatapos ng ilang minutong katahimikan, bigla siyang nagsalita.

“Gusto kong pumunta sa toy store.”

Pumayag ako.

Pero pagdating namin sa mall, halos lahat ng makita niya ay inilagay niya sa shopping cart.

Robots.

Toy cars.

Building blocks.

Chocolates.

Biscuits.

Stuffed toys.

Halos mapuno ang cart.

“Lucas, ang dami naman nito,” maingat kong sabi.

“May pera naman si Daddy.”

“Hindi ibig sabihin na may pera tayo, kailangan nating bilhin lahat.”

Tiningnan niya ako nang matalim.

“Akala ko ba binabayaran ka ni Daddy para sundin ako?”

Natigilan ako.

Bago ako makasagot, inilabas niya ang isang maliit na papel mula sa backpack.

Isang drawing.

Tatlong tao ang nakaguhit.

Isang lalaki.

Isang batang lalaki.

At isang babaeng walang mukha.

Sa ilalim nito, may nakasulat sa malalaking titik:

“DADDY, PLEASE DON’T LET MY NEW MOMMY LEAVE AGAIN.”

Napatitig ako sa papel.

At sa unang pagkakataon, napansin kong nangingilid ang luha ni Lucas.

“Lucas…” mahina kong tawag.

Pero bago ko pa siya matanong, tumunog ang cellphone ko.

Video call mula kay Adrian.

Sinagot ko iyon.

At ang unang sinabi niya ay—

“Maria, huwag mong paniwalaan ang lahat ng sinasabi ni Lucas tungkol sa mama niya. May isang bagay akong hindi pa sinasabi sa’yo.”

BAHAGI 2 — FULL STORY PARA SA WEBSITE

Nanlamig ang mga daliri ko sa pagkakahawak sa cellphone.

“Ano ang ibig mong sabihin?” tanong ko.

Sa kabilang linya, tahimik si Adrian nang ilang segundo.

“Hindi ito ang tamang oras para pag-usapan.”

“Pero asawa mo ako, hindi ba?”

Pagkasabi ko noon, ako mismo ang nagulat.

Hindi ko alam kung saan nanggaling ang lakas ng loob ko.

Marahil dahil sa batang nakatayo sa tabi ko, mahigpit na yakap ang kanyang backpack na para bang iyon na lang ang natitirang bagay na maaari niyang pagkatiwalaan.

“Adrian, ayokong magsinungaling sa anak mo.”

Huminga siya nang malalim.

“Hindi kita hinihilingang magsinungaling. Hinihiling ko lang na huwag mo muna siyang piliting magkuwento.”

Pagkatapos, lumambot ang boses niya.

“Alagaan mo muna siya. Pagbalik ko, ipapaliwanag ko ang lahat.”

Napatingin ako kay Lucas.

Tahimik na siyang ibinalik ang mga laruan sa estante.

Isa-isa.

Pati ang robot na matagal niyang hawak.

“Hindi mo na gusto?” tanong ko.

Umiling siya.

“Baka magalit ka.”

Parang may kumurot sa dibdib ko.

Lumuhod ako para magkapantay kami.

“Lucas, hindi ako magagalit dahil lang may gusto kang laruan. Pero hindi rin ibig sabihin na kailangan nating bilhin lahat.”

Tinitigan niya ako.

“Hindi ka aalis?”

Napatigil ako.

Doon ko naunawaan na hindi talaga tungkol sa mga laruan ang ginagawa niya.

Sinusubukan niya ako.

Sinusubukan niyang alamin kung hanggang saan ang pasensiya ko bago ako umalis.

“Hindi ako aalis dahil lang nagalit ka,” sagot ko.

“Promise?”

Ngumiti ako.

“Promise na hindi kita basta iiwan nang walang paliwanag.”

Hindi siya sumagot.

Pero nang maglakad kami papunta sa cashier, kusang inilagay niya ang maliit niyang kamay sa kamay ko.

Isang robot lang ang binili namin.

At dalawang ice cream.

Sa mga sumunod na araw, unti-unti kong nakilala ang tunay na Lucas.

Hindi siya masamang bata.

Takot lang siyang maiwan.

Kapag gabi, ayaw niyang matulog nang nakapatay ang ilaw.

Kapag may naririnig siyang sasakyang humihinto sa labas, tumatakbo siya sa bintana.

Kapag tinatanong ko kung bakit, iisa ang sagot niya.

“Baka si Daddy na.”

Minsan, habang naghahanda ako ng hapunan, lumapit siya sa kusina.

“Tita Maria?”

“O?”

“Marunong ka bang gumawa ng pancakes?”

“Oo naman.”

“Yung hugis dinosaur?”

Napatingin ako sa kanya.

“Medyo mahirap yata iyon.”

“Si Daddy hindi marunong.”

Napatawa ako.

“Eh di subukan natin.”

Ang resulta?

Isang pancake na mas mukhang butiking nasagasaan kaysa dinosaur.

Pero sa unang pagkakataon, tumawa nang malakas si Lucas.

At sa gabing iyon, nakatulog siyang nakangiti.

Kinuhanan ko ng litrato ang pancake at ipinadala kay Adrian.

Your son requested a dinosaur. I produced an unidentified prehistoric creature.

Ilang minuto ang lumipas bago siya sumagot.

He looks happy.

Napangiti ako.

He is.

Sumunod ang isa pang mensahe.

Thank you, Maria.

Tatlong salita lamang.

Pero ilang minuto kong tinitigan ang screen.

Nakakainis.

Sampung taon na akong may gusto sa lalaking ito.

Dalawang milyong piso na ang laman ng bank account ko.

Pero tatlong salita pa rin niya ang kayang magpakilig sa akin.

Pagbalik ni Adrian mula sa business trip, nadatnan niya kaming dalawa ni Lucas sa sala.

Nakaupo kami sa sahig at gumagawa ng malaking kastilyo mula sa building blocks.

“Daddy!”

Tumakbo si Lucas papunta sa kanya.

Binuhat siya ni Adrian at hinalikan sa noo.

Pagkatapos, tumingin siya sa akin.

“Hindi ka pa natutulog?”

“Hindi pa. Sinusubukan naming tapusin ang kastilyo.”

Tiningnan niya ang mga blocks.

“Parang guguho.”

“Sir, huwag mong insultuhin ang architectural masterpiece namin.”

Napakurap siya.

At saka ngumiti.

Maliit lang.

Pero malinaw na ngiti.

Halos makalimutan kong huminga.

Nang makatulog si Lucas, kinausap niya ako sa balkonahe.

Tungkol sa ina ng bata.

“Hindi siya namatay,” panimula niya.

Tahimik akong nakinig.

“Naghiwalay kami noong maliit pa si Lucas. Hindi naging maayos ang relasyon namin. Nang maglaon, pinili niyang magsimula ng bagong buhay sa ibang lugar.”

“Hindi na siya bumalik?”

“Hindi sa paraang inaasahan ni Lucas.”

Tumingin siya sa madilim na hardin.

“Sinubukan kong ipaliwanag sa kanya na hindi niya kasalanan ang nangyari. Pero bata pa siya. Ang naiintindihan lang niya, may taong umalis.”

Napabuntong-hininga ako.

“Kaya ayaw niyang magkaroon ng bagong mommy.”

Tumango si Adrian.

“Takot siyang masanay sa isang tao na mawawala rin.”

“Bakit mo ako pinakasalan kung ganoon?”

Matagal siyang hindi sumagot.

“Dahil kailangan niya ng taong matiyaga.”

Napangiti ako nang mapait.

“At naisip mong ako iyon?”

“Oo.”

“Dahil mukha akong simple?”

Bigla siyang napatingin sa akin.

“Hindi iyon ang ibig kong sabihin.”

“Eh ano?”

Hindi siya agad sumagot.

At gaya ng dati, pinili kong tumawa para itago ang nararamdaman ko.

“Okay lang. Alam ko naman ang trabaho ko.”

Tumayo ako.

“Good night, Sir.”

“Maria.”

Huminto ako.

“Nasa bahay tayo. Hindi mo kailangang tawagin akong Sir.”

Hindi ako lumingon.

“Good night, Adrian.”

Lumipas ang dalawang linggo.

Unti-unting nasanay si Lucas sa akin.

Ako ang naghahanda ng baon niya.

Ako ang nakikinig sa kuwento niya tungkol sa mga kaklase.

At minsan, ako rin ang tinatawag niya kapag nananaginip siya nang masama.

Pero sa opisina, walang nagbago.

Ordinaryong empleyada pa rin ako.

At si Adrian, ang malamig at napakahigpit naming general manager.

Isang umaga, ipinatawag ako ng team leader naming si Mr. Ramos.

“Maria, dalhin mo itong kontrata sa opisina ni Sir Adrian. Kailangan ng pirma niya bago magtanghali.”

Tumango ako.

Pagdating ko sa executive floor, kumatok ako.

“Come in.”

Nasa likod siya ng malaking mesa, nakasuot ng dark blue suit.

“Sir, documents po.”

Tinaas niya ang tingin.

“Sir?”

Napakurap ako.

“Nasa opisina tayo.”

Tumayo siya.

Lumapit.

“Kanina, tinawag mo akong Adrian sa bahay.”

“Natural lang iyon. Asawa kita sa bahay.”

“At dito?”

“Boss kita.”

Tinitigan niya ako.

“Ganoon ba?”

“Oo.”

“Kung ganoon, bakit iniiwasan mo ako nitong mga nakaraang araw?”

Natigilan ako.

“Hindi naman.”

“Maria.”

Napalunok ako.

“Busy lang ako.”

“Sa trabaho?”

“Oo.”

“O sa pag-iwas sa akin?”

Hindi ako makasagot.

Dahil ang totoo, natatakot akong muling umasa.

Sa tuwing mabait siya, naiisip kong baka may nararamdaman din siya.

Pero sa tuwing naaalala ko ang kasunduan namin, bumabalik ang katotohanan.

Binabayaran niya ako.

Hindi niya ako nililigawan.

Kaya kailangan kong bantayan ang puso ko.

“Sir, pipirmahan n’yo po ba?”

Inabot ko ang folder.

Pero sa halip na kunin iyon, hinawakan niya ang kamay ko.

“Maria, tingnan mo ako.”

Napatingin ako.

At bago ko pa maintindihan ang nangyayari, marahan niya akong hinalikan.

Sandali lang.

Pero sapat para mawala ang lahat ng matinong iniisip ko.

Nang umatras siya, nanlaki ang mga mata ko.

“A-Adrian!”

Tiningnan niya ang mukha ko.

“Bakit?”

“Lipstick ko!”

Napatingin siya sa labi ko.

Pagkatapos, sa sariling labi niya.

May bahagyang kulay rosas doon.

At ngumiti siya.

“Bagay ba?”

“Hindi ito nakakatawa!”

Kinuha ko ang tissue sa mesa at mabilis na pinunasan ang labi ko.

“May trabaho pa ako!”

Tumawa siya nang mahina.

Iyon ang unang beses na narinig ko siyang tumawa nang ganoon.

At sa sobrang pagkataranta, nakalimutan kong kunin ang pinirmahang kontrata.

Pagbalik ko sa departamento, agad akong sinalubong ni Mr. Ramos.

“Nasaan ang dokumento?”

Napatigil ako.

Naiwan ko!

“Sir, babalikan ko po.”

“Babalikan? Halos kalahating oras kang nawala!”

Napatingin siya sa mukha ko.

“Bakit burado ang lipstick mo?”

Nanlaki ang mga mata ko.

“Sir, kasi—”

“Kumain ka na naman ba habang nagtatrabaho?”

“Hindi po.”

“Kung hindi ka seryoso sa trabaho, mag-resign ka na!”

Natahimik ang buong departamento.

Naramdaman kong namumula ang mukha ko.

Hindi dahil sa hiya lamang.

Kundi dahil sa galit.

“Sir, hindi po ako kumain.”

“Eh bakit nawala ang lipstick mo?”

Bago ako makasagot, may nagsalita mula sa pintuan.

“Ako ang kumain. May problema ka ba roon?”

Lahat kami ay napalingon.

Si Adrian.

Hawak niya ang folder.

Tahimik ang buong opisina.

Si Mr. Ramos ay halos hindi makapagsalita.

“S-Sir?”

Lumapit si Adrian.

Inilapag ang folder sa mesa ko.

“Pinirmahan ko na.”

Pagkatapos, tumingin siya kay Mr. Ramos.

“Kung may pagkakamali ang empleyado, kausapin mo nang propesyonal. Hindi mo kailangang ipahiya sa harap ng lahat.”

“Sir, hindi ko po alam—”

“Ngayon alam mo na.”

Tumango si Mr. Ramos.

Pero hindi pa tapos si Adrian.

“At para malinaw, ako ang dahilan kung bakit siya natagalan sa opisina ko.”

Parang huminto ang oras.

Narinig kong may napasinghap sa likod ko.

At doon ko napansing may bahagyang bakas pa rin ng lipstick ko sa labi ni Adrian.

Diyos ko.

Gusto kong maglaho.

Pagkatapos ng pangyayaring iyon, naging sentro ako ng usap-usapan.

May nagsabing nililigawan ako ng boss.

May nagsabing paborito niya ako.

May nagsabi pang baka kaya ako mabilis makakuha ng approval ay dahil may espesyal akong relasyon sa kanya.

Masakit.

Dahil kahit kailan, hindi ko ginamit ang relasyon namin para makakuha ng pabor sa trabaho.

Kinagabihan, pag-uwi ko, nadatnan ko si Adrian sa dining table.

“Bakit tahimik ka?” tanong niya.

“Pagod.”

“May nangyari sa opisina?”

Tumingin ako sa kanya.

“Bakit mo ginawa iyon?”

“Alin?”

“Yung pagpunta mo sa departamento namin.”

“Pinapagalitan ka niya nang hindi patas.”

“Pwede mo namang kausapin siya nang pribado.”

Tumahimik siya.

“Adrian, alam mong sikreto ang kasal natin. Pero dahil sa ginawa mo, lahat sila naghihinala.”

“Masama bang malaman nilang may relasyon tayo?”

Napatawa ako nang mapait.

“Ikaw ang nagsabing huwag ipaalam sa kahit sino.”

Hindi siya sumagot.

“Kaya hindi ko maintindihan. Ano ba talaga ako sa’yo?”

Napatitig siya sa akin.

“At ano ang gusto mong maging?”

Sumikip ang dibdib ko.

“Hindi ko alam kung may karapatan akong sumagot.”

“Bakit wala?”

“Dahil may kontrata tayo!”

Napataas ang boses ko.

“Binayaran mo ako para alagaan si Lucas. Hindi para mahalin ka!”

Sa unang pagkakataon, nakita kong nagbago ang ekspresyon niya.

“Maria…”

“Alam mo bang matagal na kitang gusto?”

Natahimik siya.

Napahawak ako sa gilid ng mesa.

“Simula high school. Sinundan ko ang mga pangarap mo, ang mga paaralan mo, pati ang mga lugar na pinupuntahan mo.”

Tumulo ang luha ko.

“Pero hindi mo ako nakita noon.”

Huminga ako nang malalim.

“At ngayong asawa na kita, mas masakit pala. Dahil araw-araw kitang nakikita, pero hindi ko alam kung may lugar ako sa puso mo.”

Tumalikod ako.

“Kung gusto mo, ipagpapatuloy ko ang pag-aalaga kay Lucas hanggang makahanap ka ng ibang makakatulong. Pero pagkatapos noon, mas mabuting tapusin na natin ang kasunduan.”

Tahimik ang buong bahay.

Pagkatapos, narinig ko ang boses niya.

“Akala mo hindi kita napansin noon?”

Dahan-dahan akong lumingon.

Nakatayo siya.

At sa unang pagkakataon, wala ang malamig na ekspresyong nakasanayan ko.

“Naalala kita, Maria.”

Napakurap ako.

“Naalala ko ang babaeng laging nasa library noong high school. Ang babaeng nakita ko ulit sa unibersidad. Ang babaeng palaging ngumiti sa akin kahit hindi ko alam kung ano ang sasabihin.”

Hindi ako makapaniwala.

“Alam mo?”

Tumango siya.

“Hindi ko alam kung gaano kalalim ang nararamdaman mo. Pero hindi kita nakalimutan.”

“Kung ganoon, bakit hindi mo sinabi?”

“Dahil magulo ang buhay ko noon. At nang magkaroon ako ng anak, mas lalo akong natakot na gumawa ng desisyong makakasakit sa ibang tao.”

Lumapit siya.

“Nang makita kitang muli sa kompanya, gusto kitang makilala nang maayos. Pero may anak akong kailangang unahin.”

“Paano ang dalawang milyon?”

“Alam kong malaking responsibilidad ang hinihingi ko. Ayokong isipin mong kailangan mong isakripisyo ang trabaho at buhay mo nang walang kapalit.”

“Pero bakit marriage contract?”

Huminga siya nang malalim.

“Dahil natakot akong diretsahang sabihin na gusto kong subukang bumuo ng pamilya kasama ka.”

Napailing ako.

“Adrian, ang galing mong magpatakbo ng kompanya, pero napakasama mong manligaw.”

Bahagya siyang ngumiti.

“Tama ka.”

Pagkatapos, hinawakan niya ang kamay ko.

“Pero hindi ko gustong manatili kang asawa ko dahil sa kontrata.”

Napatingin ako sa kanya.

“Gusto kong piliin mo ako dahil gusto mo. At gusto kong malaman mong pinipili rin kita.”

Hindi ko napigilang umiyak.

Sampung taon.

Sampung taon kong hinintay na marinig ang isang bagay na tulad nito.

Pero may isang tanong pa akong kailangang itanong.

“Paano si Lucas?”

“Hindi kita kailanman hihilingang palitan ang tunay niyang ina,” sagot niya. “Pero nakita ko kung paano ka niya natutunang pagkatiwalaan.”

Biglang may maliit na boses mula sa hagdan.

“Daddy?”

Sabay kaming napalingon.

Nakatayo si Lucas, hawak ang kanyang stuffed dinosaur.

Namumula ang mga mata niya.

“Aalis ba si Tita Maria?”

Parang may humigpit sa puso ko.

Lumuhod ako.

“Lucas…”

Mabilis siyang bumaba at yumakap sa akin.

“Please, huwag ka nang umalis.”

Niyakap ko siya nang mahigpit.

“Hindi kita iiwan dahil lang nagkaroon kami ng hindi pagkakaintindihan ng Daddy mo.”

“Galit ka ba sa akin?”

“Hindi.”

“Dahil marami akong biniling toys?”

Napatawa ako sa gitna ng pag-iyak.

“Hindi, anak.”

Napahinto ako.

Anak.

Iyon ang unang beses na kusang lumabas sa bibig ko ang salitang iyon.

Tumingala si Lucas.

“Pwede ba kitang tawaging Mommy Maria?”

Napatingin ako kay Adrian.

Namumula rin ang mga mata niya.

Bumalik ang tingin ko sa bata.

“Kung gusto mo.”

Ngumiti si Lucas.

“Mommy Maria!”

At sa sandaling iyon, alam kong may nabubuong pamilya sa harap ko.

Hindi perpekto.

Hindi nagsimula sa karaniwang paraan.

Pero totoo.

Kinabukasan, nag-usap kami ni Adrian tungkol sa kasunduan.

Hindi niya ito basta pinunit na parang walang halaga ang mga responsibilidad namin.

Sa halip, pinag-usapan namin kung paano magiging patas ang aming pagsasama.

Mananatili akong nagtatrabaho dahil gusto kong magkaroon ng sariling karera.

Hindi na magiging kapalit ng pagiging asawa ko ang anumang bayad.

At ang perang ibinigay niya ay hindi niya babawiin.

“Para sa kinabukasan mo,” sabi niya. “Kahit ano pa ang mangyari sa atin.”

Sa opisina, nagpasiya rin kaming ipaalam ang aming kasal sa tamang paraan.

Hindi sa pamamagitan ng tsismis.

Kundi sa pormal na pag-uusap sa human resources upang maiwasan ang anumang conflict of interest.

Inayos ang reporting arrangement ko para hindi direktang hawak ni Adrian ang aking performance evaluation.

At si Mr. Ramos?

Humingi siya ng paumanhin sa akin sa harap ng aming team.

“Maria, mali ang paraan ng pagsasalita ko noon.”

Tinanggap ko ang paghingi niya ng tawad.

Hindi dahil asawa ako ng boss.

Kundi dahil karapatan ng bawat empleyado na tratuhin nang may respeto.

Makalipas ang ilang buwan, may simpleng salu-salo kami sa bahay.

Walang mamahaling dekorasyon.

Walang engrandeng programa.

Si Lucas lang, na abalang nagdidikit ng mga bituin sa isang malaking papel.

“Para saan iyan?” tanong ko.

“Family picture!”

Ipinakita niya ang drawing.

Tatlong tao.

Si Daddy.

Si Lucas.

At ako.

Sa pagkakataong ito, may mukha na ang babae.

May mahabang buhok, malaking ngiti, at kulay rosas na labi.

Sa ilalim, nakasulat:

“MY DADDY, MY MOMMY MARIA, AND ME.”

Napaluha ako.

Lumapit si Adrian at niyakap ako mula sa likod.

“Umiiyak ka na naman?”

“Kasalanan mo ito.”

“Bakit?”

“Dahil sa’yo, naging madrama ang buhay ko.”

Tumawa siya.

Pagkatapos, hinalikan niya ang noo ko.

“May pagsisisi ka ba?”

Tumingin ako sa kanya.

Naalala ko ang babaeng halos mapudpod ang sapatos sa paghabol sa isang lalaking hindi niya maabot.

Ang babaeng sumuko.

Ang babaeng pumayag sa kasal dahil kailangan niya ng pera at natatakot nang umasa.

At ang babaeng unti-unting natutong hindi kailangang habulin ang pagmamahal para maging karapat-dapat dito.

“May isa,” sagot ko.

Bigla siyang naging seryoso.

“Ano iyon?”

“Dapat pala mas mataas ang hiningi kong allowance.”

Napatawa siya nang malakas.

“Maria!”

Ngumiti ako.

“Joke lang.”

Hinawakan ko ang kamay niya.

“Wala akong pinagsisisihan.”

Lumapit si Lucas at sumingit sa pagitan namin.

“Daddy! Mommy! Group hug!”

Niyakap namin siya.

At habang nararamdaman ko ang maliliit niyang kamay sa aming dalawa, naunawaan ko ang isang bagay.

Hindi lahat ng pag-ibig ay nagsisimula sa matatamis na pangako.

Minsan, nagsisimula ito sa isang kasunduang walang pagmamahal.

Sa batang ayaw kang tanggapin.

Sa isang lalaking hindi marunong magsabi ng nararamdaman.

At sa dalawang taong kailangang matutong maging tapat bago nila matutunang maging tunay na mag-asawa.

Dati, ako ang babaeng laging humahabol kay Adrian.

Ngayon, hindi ko na kailangang humabol.

Dahil kapag napapagod ako, siya na ang lumalapit.

At kapag natatakot akong maiwan, may dalawang taong humahawak sa aking kamay.

Ang asawa ko.

At ang anak naming si Lucas.

WAKAS.