Limang taon akong niloko ng asawa ko — ₱10,000 lang ang binibigay niya sa amin ng anak ko, pero ₱150,000 pala ang padala niya buwan-buwan sa ex-wife niya.

Limang taon akong niloko ng asawa ko — ₱10,000 lang ang binibigay niya sa amin ng anak ko, pero ₱150,000 pala ang padala niya buwan-buwan sa ex-wife niya.

Bahagi 3

Nakita ko mismo kung paano pumasok si Carlo sa condo ni Grace sa BGC at doon ko nalaman kung saan talaga napupunta ang suweldo niya

Kinabukasan, habang pinapasuso ko si baby, hindi maalis sa isip ko ang screenshot ng transfer. ₱150,000. Pangalan ni Carlo.

Malinaw na malinaw. Hindi ito gawa-gawa lang. Hindi ito hinala lang. Ito ang pera na dapat para sa amin, pero buwan-buwan, napupunta sa ibang babae.

Habang nakatingin ako sa mukha ng anak ko, parang may humihigpit sa dibdib ko. Hindi ako pwedeng magkamali ngayon. Kailangan kong maging matino, kahit masakit.

Binuksan ko ulit ang mga screenshot ko mula sa tax app. ₱175,000 kada buwan. ₱500,000 na bonus. Mahigit ₱2.6 million kada taon.

Sa limang taon, ₱13 million. Paulit-ulit kong binasa ang mga numero na parang gusto kong paniwalaan na nagkamali lang ako.

Pero hindi ako nagkamali. Limang taon akong nagtipid, nagtiis, at naniwala sa kasinungalingan. Habang ako, nagbibilang ng barya sa palengke, si Grace, nagbibilang ng mga bag at susi ng kotse.

Nang araw na yun, nagpaalam ako sa biyenan ko.

Sabi ko, makikipagkita ako sa kaibigan ko sa BGC para sa gamit ni baby. Iniwan ko si baby sa kanya, kasi alam kong hindi ko kayang dalhin ang anak ko sa lugar na yun. Habang nasa MRT ako, nanginginig ang mga kamay ko.

Hindi ako sanay magsinungaling. Pero mas hindi ako sanay na lokohin nang ganito katagal. Kailangan kong makita mismo, hindi lang sa screen.

Pagdating ko sa lobby ng One Uptown Residence sa BGC, umupo ako sa isang sulok na malapit sa coffee shop.

Hindi ako nagmadali. Nag-order ako ng tubig at nagkunwaring naghihintay ng kaibigan.

Bawat pumasok na lalaki, tinitingnan ko. Bawat tunog ng elevator, napapalingon ako.

Alam ko ang oras ng pag-uwi ni Carlo. Alam ko kung kailan siya nagsasabi na mag-o-overtime. At alam ko na doon siya pupunta.

Mga bandang alas sais ng gabi, nakita ko ang kotse niya. Pumarada siya sa harap ng condo.

Bumaba siya na may dalang dalawang paper bag ng grocery. Hindi siya mukhang pagod.

Hindi siya mukhang galing sa meeting. Mukha siyang asawang umuuwi sa bahay nila.

Mabilis ang tibok ng puso ko, pero pinilit kong manatiling kalmado. Kinuha ko ang cellphone ko at nagkunwaring nagte-text.

Bumukas ang pinto ng elevator at lumabas si Grace.

Naka-silk na pantulog siya, nakalugay ang buhok, at nakangiti na parang walang problema sa mundo. Lumapit siya kay Carlo, kinuha niya ang isang bag, at hinawakan niya ang braso nito.

Pagkatapos, parang natural lang, hinalikan ni Carlo ang pisngi niya. Hindi yun halik ng magkaibigan. Yun ang halik ng taong umuuwi sa taong mahal niya. Kinunan ko sila ng litrato mula sa malayo. Nanginginig ang kamay ko, pero malinaw ang kuha.

Umuwi ako sa Quezon City na parang walang nangyari. Pagpasok ko sa bahay, sinalubong ako ng biyenan ko na karga si baby.

Kinuha ko ang anak ko at niyakap ko siya ng mahigpit. Amoy gatas siya at amoy baby powder.

Sa sandaling yun, gusto kong umiyak nang malakas.

Pero hindi ako umiyak. Itinago ko ang cellphone ko at nagluto ako ng hapunan na parang normal lang na araw. Kailangan kong ayusin ang isip ko bago ako magsalita.

Nang gabing yun, habang kumakain kami, tinanong ko si Carlo nang kalmado, “Mahal, saan ka galing kanina? Sabi mo mag-o-overtime ka.” Tumango siya at hindi man lang tumingin sa akin.

Sabi niya, meeting daw buong hapon sa Makati, at traffic daw pauwi. Sabi niya, pagod na pagod daw siya. Tiningnan ko siya at pinakita ko ang litrato ko sa BGC. Sa litrato, kitang-kita siya na may dalang grocery at kasama si Grace.

Biglang tumigil si Carlo sa pagkain.

Namula ang mukha niya at nabitawan niya ang kutsara.

Sabi niya, tinutulungan niya lang daw si Grace kasi may sakit daw ito at walang ibang matakbuhan.

Sabi niya, hindi ko daw dapat siya sinusundan. Sabi niya, nagiging paranoid daw ako dahil bagong panganak ako at kulang ako sa tulog. Hindi siya humingi ng tawad. Hindi siya nagpaliwanag ng maayos. Galit pa siya sa akin na parang ako ang may kasalanan.

Narinig ng biyenan ko ang pagtatalo namin at lumabas siya mula sa kusina. Sabi niya, mag-asawa daw kami, dapat magtiwala ako kay Carlo. Sabi niya, baka pagod lang daw si Carlo at ako daw, masyado akong sensitibo. Gusto kong sumigaw, pero hindi ako sumigaw. Sa halip, binuksan ko ang cellphone ko at pinakita ko sa biyenan ko ang screenshot ng tax app at ang screenshot ng transfer ni Grace. Tahimik ang buong bahay. Tinitigan ng biyenan ko ang mga numero at ang pangalan ni Carlo sa transfer.

Nanginginig ang boses ng biyenan ko nang tanungin niya si Carlo, “Carlo, totoo ba ito? ₱175,000 ang suweldo mo pero ₱10,000 lang ang binibigay mo sa amin?” Hindi nakasagot si Carlo agad. Yumuko siya at pinaglaruan niya ang baso niya. Sa wakas, umamin siya. Sabi niya, nasa kay Grace pa rin ang ATM ng suweldo niya. Sabi niya, si Grace daw ang tumulong sa kanya noong nagsisimula pa lang siya. Sabi niya, nakokonsensya daw siya kaya hindi niya maiwan si Grace. Akala niya, hindi ko mapapansin kasi abala ako kay baby.

Parang may bato na bumagsak sa dibdib ko. Hindi lang pera ang nilihim niya. Pati ang ATM niya, ibinigay niya sa ibang babae. Limang taon, ako ang nag-aalaga ng bahay, ako ang nagbubuntis, ako ang nanganak, pero ang suweldo niya, ibang babae ang humahawak. Tiningnan ko ang anak ko na natutulog sa duyan. Hindi ako pwedeng bumagsak ngayon. Kailangan kong maging malinaw, kahit durog na durog ako sa loob.

Kinabukasan, may bagong post ulit si Grace. Litrato niya na nakangiti at may caption na parang tinutukso ako, “Yung misis, selosa, hindi marunong mag-alaga kaya sa akin lumalapit ang mister niya.” Binasa ko yun ng paulit-ulit. Masakit, oo. Pero hindi na ako nagulat. Kilala ko na siya. Mahilig siyang magyabang at manakit. Ni-screenshot ko ang post niya at sinave ko agad. Hindi ko siya ni-replyan. Hindi ko siya pinatulan. Alam ko, bawat post niya, ebidensya ko.

Nakipagkita ako sa kaibigan kong abogado sa isang coffee shop sa Quezon City. Dala ko ang lahat ng screenshot ko. Pinakita ko sa kanya ang tax records, ang transfer screenshot, ang mga post ni Grace, at ang litrato ko sa BGC. Tahimik siyang nakinig at isa-isa niyang binasa ang mga papel na ni-print ko. Sabi niya, malinaw daw na ang pera na kinita sa kasal, conjugal property yun. Sabi niya, hindi pwedeng ilipat ni Carlo ang ganung kalaking pera kay Grace nang walang pahintulot ko. Sabi niya, ang mga post mismo ni Grace, pag-amin na yun.

Ipinaliwanag ng kaibigan ko na kailangan naming maging maingat. Hindi ako pwedeng sugurin si Grace nang mag-isa. Hindi ako pwedeng magpadala sa galit. Kailangan kong itago ang ebidensya sa dalawang lugar, sa cellphone ko at sa kanya. Kailangan kong itago ang birth certificate ni baby at ang mga dokumento namin. Kailangan kong magbukas ng sarili kong bank account para kay baby, para may sarili kaming pera na hindi niya pwedeng galawin. Habang nagsasalita siya, unti-unti akong naging kalmado. Sa unang pagkakataon, naramdaman kong may kakampi ako.

Pag-uwi ko, nagbukas ako ng sarili kong bank account online. Maliit lang ang nilagay ko, yung natira sa ₱10,000 na binigay ni Carlo. Pero sa akin yun. Hindi yun galing kay Grace. Hindi yun utang. Ginawa ko rin ang backup ng lahat ng screenshot ko. Isang kopya sa cellphone ko, isang kopya sa kaibigan kong abogado. Hindi ako nagmadali. Gusto kong ayusin ang lahat bago ako magdesisyon. Ayaw kong maging padalos-dalos na pagsisisihan ko.

Nang gabing yun, kinausap ko si Carlo nang mahinahon. Hindi ako sumigaw. Hindi ako nanakit ng salita. Sabi ko, “Carlo, bibigyan kita ng pitong araw. Sa loob ng pitong araw, ibalik mo ang ATM mo mula kay Grace. Ilipat mo ang suweldo mo sa joint account natin. Ipakita mo sa akin ang payslip mo buwan-buwan. Kung hindi, magpa-file ako ng kaso sa tulong ng abogado ko.” Tiningnan niya ako na parang hindi niya ako kilala. Hindi siya sanay na ganito ako magsalita. Dati, ako yung laging umuunawa, laging nagtitipid, laging tumatango.

Nakiusap si Carlo. Sabi niya, mahal niya ako. Sabi niya, si Grace, awa lang daw. Sabi niya, ayaw niyang masira ang pamilya namin. Sabi niya, aayusin niya. Hindi ako naniwala agad. Sabi ko, “Hindi sapat ang salita. Kailangan ko ng gawa.” Natulog kami sa magkaibang bahagi ng kama nang gabing yun. Hawak ko si baby at nakikinig ako sa paghinga niya. Hindi ako galit na galit. Masakit ako, pero mas malinaw ako ngayon kaysa dati.

Sa mga sumunod na araw, hindi ako nag-post. Hindi ako nag-away. Tahimik lang akong nag-alaga kay baby at naghanda. Bawat umaga, tinitingnan ko ang dummy account ko. Bawat gabi, chine-check ko ang mga screenshot ko. Hindi ako naghihintay na iligtas ako ng iba. Ako mismo ang magliligtas sa sarili ko at sa anak ko. Alam kong hindi pa tapos ang kwento. Alam kong may mas malaking paghaharap pa na darating.

Ang maliit na desisyon na ginawa ko, yun ang pinakamahalaga. Nagdesisyon ako na hindi na ako tatanggap ng ₱10,000 na parang limos. Nagdesisyon ako na hindi na ako magpapanggap na hindi ko alam. Nagdesisyon ako na ipapadala ko ang demand letter sa tulong ng abogado ko, kahit anong mangyari. Hindi para maghiganti. Para protektahan ang anak ko. At sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon, naramdaman kong may kontrol ako sa buhay ko.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Hinarap ko si Carlo at si Grace sa harap ng biyenan ko at doon nagsimula ang pagbawi ko sa perang para sa anak ko

Lumipas ang pitong araw. Walang ATM na bumalik. Walang joint account na binuksan. Walang payslip na pinakita. Si Carlo, gaya pa rin ng dati, umaalis nang maaga at umuuwi nang gabi, at laging may dahilan na overtime. Si Grace, mas lalo pang naging maingay. Nag-post siya ng litrato ng bagong sapatos at may caption na, “Alaga pa rin ng ex-husband ko, kahit may asawa na siya.” Binasa ko yun at hindi na ako nasaktan gaya ng dati. Sa halip, ni-screenshot ko lang at sinave ko. Alam ko na, tapos na ang panahon ng paghihintay.

Nang Sabado ng umaga, nagdesisyon ako na hindi na ako maghihintay pa. Tinawagan ko ang kaibigan kong abogado at sinabi ko sa kanya na handa na ako. Sabi ko, gusto ko ng pormal na paghaharap sa bahay namin sa Quezon City. Gusto ko na nandoon ang biyenan ko. Gusto ko na marinig ng lahat ang totoo. Hindi ako mag-isa. Kasama ko ang abogado ko at kasama ko ang ebidensya ko. At kasama ko ang anak ko, kahit natutulog siya sa kwarto.

Dumating ang kaibigan kong abogado na may dalang folder. Sa loob ng folder, naka-print ang lahat. Ang tax records na nagpapakita ng ₱175,000 na suweldo at ₱500,000 na bonus. Ang screenshot ng transfer na ₱150,000 na may pangalan ni Carlo. Ang mga post ni Grace na siya mismo ang nag-amin. At ang litrato ko sa BGC kung saan si Carlo, may dalang grocery at kasama si Grace. Inilagay ng abogado ko ang folder sa lamesa. Tahimik ang bahay. Nakaupo ang biyenan ko sa sofa, si Carlo sa tapat ko, at ako, nakaupo nang tuwid kahit nanginginig ang mga kamay ko sa ilalim ng lamesa.

Sinimulan ng abogado ko ang pag-uusap. Sabi niya, “Carlo, malinaw ang mga dokumento. Ang kinita mo sa loob ng kasal, conjugal property ninyo ni Liza. Ang paglilipat mo ng ₱150,000 buwan-buwan kay Grace nang walang pahintulot ni Liza, pwede naming bawiin.” Hindi agad nakasagot si Carlo. Tumingin siya sa akin at sinabi niya, “Liza, hindi totoo ang mga yan. Pwedeng i-edit ang screenshot. Si Grace, mahilig lang magyabang.” Pero hindi na ako ang dating Liza na maniniwala sa lahat ng sabihin niya.

Biglang tumunog ang doorbell. Hindi ko inaasahan ang susunod na nangyari. Pumasok si Grace. Naka-makeup siya, naka-puting dress, at may dalang maliit na bag. Sabi niya, tinawagan daw siya ni Carlo kagabi at sinabi daw na may pag-uusap. Akala niya, siya ang kakampihan ni Carlo. Umupo siya sa tabi ni Carlo na parang siya ang asawa. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa at ngumiti siya ng mayabang. Sa sandaling yun, naramdaman ko ang galit, pero pinigilan ko ang sarili ko. Hindi ako pwedeng mawalan ng kontrol ngayon.

Sinimulan ni Grace ang panunukso. Sabi niya, “Liza, bakit ka ba nagagalit? Hindi mo ba alam na ako ang unang minahal ni Carlo? Ikaw, napangasawa ka lang kasi kailangan niya ng anak.” Sabi niya, “Tingnan mo ang sarili mo, bagong panganak ka, pagod ka, hindi ka na maganda.” Sabi niya, “Ako, alaga pa rin niya, kahit anong gawin mo.” Bawat salita niya, parang karayom. Pero hindi ako sumigaw. Hinawakan ko ang kamay ko at tiningnan ko siya. Sabi ko, “Grace, hindi ako nakikipag-away sa iyo tungkol sa ganda. Pinag-uusapan natin ang pera ng anak ko.”

Doon, tumayo ang biyenan ko. Sa unang pagkakataon, hindi niya ipinagtanggol si Carlo. Sabi niya, “Grace, tumigil ka. Bahay ito ng anak ko at manugang ko. Wala kang karapatang bastusin si Liza dito.” Sabi niya kay Carlo, “Carlo, nahihiya ako sa iyo. Limang taon, pinuri kita sa mga kapitbahay. Sabi ko, mabait kang asawa. Yun pala, ibang babae ang binubuhay mo.” Nanginginig ang boses ng biyenan ko. Hindi siya galit na sumisigaw. Galit siya na nasaktan. At sa sandaling yun, naramdaman kong hindi na ako mag-isa.

Doon, nagkamali si Grace. Sa sobrang yabang niya, binuksan niya ang bag niya at nilabas niya ang ATM card. Sabi niya, “Ito, hawak ko pa rin. Binigay ito sa akin ni Carlo kasi ako ang pinagkakatiwalaan niya. Ikaw, wala kang hawak kahit ano.” Itinaas niya ang card na parang tropeo. Tiningnan ng abogado ko ang card at sinabi niya, “Grace, kakaamin mo lang. Yan mismo ang ebidensya na ang suweldo ng mag-asawa, nasa iyo.” Kinuha ng abogado ko ang litrato ng card at isinulat niya ang lahat ng sinabi ni Grace. Namutla si Grace. Doon niya lang naintindihan na siya mismo ang nagbigay ng ebidensya.

Bumagsak si Carlo. Umamin siya ng lahat. Sabi niya, oo, ₱150,000 buwan-buwan ang binibigay niya kay Grace. Sabi niya, siya ang nagbabayad ng renta ng condo sa One Uptown Residence sa BGC. Sabi niya, siya ang bumili ng bag na ₱100,000 at tumulong sa down payment ng Porsche. Sabi niya, sa limang taon, mahigit ₱13 million ang napunta kay Grace. Sabi niya, natakot siyang aminin kasi alam niyang magagalit ako. Sabi niya, akala niya, habang tahimik ako, ayos lang ang lahat. Habang nagsasalita siya, umiiyak siya. Pero hindi ako naawa agad. Kailangan kong marinig ang totoo, kahit masakit.

Tumingin ako kay Carlo at nagsalita ako nang mahinahon pero matatag. Sabi ko, “Carlo, isinugal ko ang buhay ko para manganak. Limang taon akong nagtipid, hindi ako bumili ng bagong damit, nakipagtawaran ako sa palengke para lang may maipakain kay baby. Tapos malalaman ko, ang pera na dapat para sa anak natin, nasa ibang bahay.” Sabi ko, “Hindi ako humihingi ng luho. Humihingi ako ng totoo at respeto.” Sabi ko, “Kung mahal mo kami, patunayan mo. Hindi sa salita, sa gawa.” Tahimik ang buong bahay. Kahit si Grace, hindi nakasagot. Kahit ang biyenan ko, umiiyak na.

Sinabi ng abogado ko ang mga kondisyon. Sabi niya, kailangan ibalik ni Grace ang ATM card sa araw na yun mismo. Sabi niya, kailangan magbigay si Grace ng kasunduan na ibabalik niya ang bahagi ng pera sa loob ng takdang panahon. Sabi niya, kung hindi, magpa-file kami ng kaso para bawiin ang conjugal funds. Sabi niya, kailangan ilipat ni Carlo ang payroll niya sa joint account na nakapangalan sa akin at sa kanya. Sabi niya, kailangan ipakita ni Carlo ang payslip niya buwan-buwan. Sabi niya, kailangan putulin ni Carlo ang personal na ugnayan kay Grace, maliban sa legal na usapan. Si Grace, ayaw pumayag noong una. Pero nang sabihin ng abogado ko na ang mga post niya mismo ang magiging ebidensya sa korte, pumayag siya at pumirma siya sa kasunduan.

Kinabukasan, sinamahan ko si Carlo sa bangko. Hindi ako sumigaw. Hindi ako nanumbat. Tahimik lang kaming naghintay. Pinalitan namin ang payroll account. Mula noon, sa joint account na namin papasok ang suweldo niya. Binuksan din namin ang education savings para kay baby. Maliit pa lang ang laman, pero sa amin yun. Itinago ko ang lahat ng dokumento ni baby, ang birth certificate niya, ang mga ID namin, sa isang safe na ako lang ang may susi. Hindi dahil hindi ako nagtitiwala. Dahil natuto na ako na protektahan ang pamilya ko.

Sa mga sumunod na linggo, nagbago ang bahay namin. Umuuwi na si Carlo nang maaga. Hindi na siya nagsasabi na mag-o-overtime nang walang ebidensya. Kapag sinabi niyang may meeting sa Makati, nagpapakita siya ng message mula sa opisina. Kapag gabi, siya ang nagpapatulog kay baby. Siya ang naghuhugas ng bote. Siya ang nagluluto minsan, kahit hindi siya marunong. Ang biyenan ko, mas lalo akong inalagaan. Sabi niya, “Liza, pasensya ka na, hindi ko agad nakita.” Sabi ko, “Mama, ayos lang, ang mahalaga, magkasama tayo ngayon.” Hindi kami bumalik agad sa dati. Pero nagsimula kaming mag-ayos.

Tumigil na si Grace sa pag-post tungkol kay Carlo. Wala nang “thank you mahal.” Wala nang litrato ng bag at susi ng kotse. Ang dummy account ko, hindi ko na binuksan. Hindi ko na kailangan bantayan siya. Ang perang ibinalik niya, hindi lahat, pero sapat para makapagsimula kami ulit. Ginamit namin ang bahagi noon para sa hulog sa maliit na bahay malapit sa school sa Quezon City, yung bahay na matagal ko nang pinapangarap para kay baby. Hindi ito malaking bahay sa BGC. Pero bahay namin ito. Bahay na alam kong hindi galing sa kasinungalingan.

Isang gabi, habang pinapatulog ko si baby, lumapit si Carlo sa akin at umupo siya sa tabi ng kama. Sabi niya, “Liza, alam kong hindi sapat ang sorry. Pero araw-araw, patutunayan ko.” Hindi ako sumagot agad. Tiningnan ko ang anak ko na mahimbing na natutulog. Tiningnan ko ang mga kamay ni Carlo na ngayon, wala nang singsing na ipinagyayabang sa ibang babae, kundi singsing na binalik niya sa akin at sinuot niya ulit nang may respeto. Sabi ko, “Carlo, hindi ko kailangan ng perpektong asawa. Kailangan ko ng tapat na asawa.” Tumango siya at hinawakan niya ang kamay ko. Sa unang pagkakataon sa loob ng matagal na panahon, naramdaman kong totoo ang yakap niya.

Makalipas ang ilang buwan, nag-first steps si baby. Nasa sala kami, ang biyenan ko, si Carlo, at ako. Lahat kami, sabay-sabay na napasigaw sa tuwa. Tumawa si baby at lumapit sa akin. Binhat ko siya at niyakap ko siya ng mahigpit. Naalala ko ang mga gabing hindi ako makatulog dahil sa sakit ng dibdib ko at sa sakit ng puso ko. Naalala ko ang mga screenshot, ang mga kasinungalingan, ang mga gabi na mag-isa akong umiiyak sa balkonahe. At naalala ko rin kung paano ako tumayo, kahit nanginginig ako, para ipaglaban ang anak ko.

Hindi ko pinatawad si Carlo agad. Hindi ko kinalimutan ang ginawa niya. Pero pinili kong bigyan ng pagkakataon ang pamilya namin, sa kondisyon na may katotohanan at respeto. Natutunan ko na ang pagiging mabait, hindi ibig sabihin na magpapaloko ka. Natutunan ko na ang pagiging ina, hindi ibig sabihin na kakalimutan mo ang sarili mo. Natutunan ko na ang pera, pwedeng mawala at pwedeng bawiin, pero ang tiwala, kailangan pagtrabahuhan araw-araw. At araw-araw, nakikita ko na nagtatrabaho si Carlo para mabawi yun.

Ngayon, tuwing magbubukas ako ng bank app namin, nakikita ko ang suweldo ni Carlo na pumapasok sa joint account namin. Nakikita ko ang ipon para kay baby na unti-unting lumalaki. Nakikita ko ang litrato namin sa maliit na bahay namin sa Quezon City, hindi sa condo ng iba. Hindi na ako natatakot mag-check ng cellphone. Hindi na ako natatakot na may ibang babae na nagpo-post tungkol sa asawa ko. Ang takot, napalitan ng kapayapaan. At ang kapayapaan, pinaghirapan ko.

At sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon, nakatulog ako nang mahimbing, yakap ang anak ko, at alam kong ang bukas ay sa amin na.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨