Bahagi 3
Inamin niya ako sa grupo para iligtas ang sarili niya, pero nang buksan ko ang lumang drawer niya, doon ko nakita ang totoo
Pagpasok ko sa opisina kinabukasan, ramdam ko agad ang mga tingin. Yung iba, nahihiya. Yung iba, curious. Yung iba, parang hinihintay kung iiyak ba ako o magpapakita ng kilig.
Hindi ko ginawa ang alinman. Umupo lang ako, binuksan ang laptop, at nagtrabaho na parang normal na araw. Si Biko, nasa bahay, naghihintay. Ako, kailangan kong tapusin ang dapat tapusin.
Lumapit si Tessa, may dalang kape. Hindi siya yung Tessa na maingay sa pantry. Tahimik siya, at halatang nahihiya.
“Maya, sorry talaga,” bulong niya. “Hindi ko alam. Akala ko kasi, si Nina at si Carlo…” Hindi niya natapos. Tinanggap ko ang kape. “Hindi mo kasalanan,” sabi ko. “Ako rin naman, pinili kong manahimik.”
Doon ko naramdaman na hindi ako galit kay Tessa. Galit ako sa sitwasyon na pinili kong tiisin sa loob ng limang taon.
Maya-maya, dumating si Carlo. May dala rin siyang kape, yung paborito ko dati. Nilapag niya sa mesa ko na parang boyfriend na proud. Ngumiti siya sa mga katrabaho, parang sinasabi na, tingnan niyo, kami na, okay na kami.
“Maya, kumain ka na ba?” tanong niya, malambing ang boses.
“Tapos na,” sabi ko, hindi ako tumingin. “May tinatapos ako.”
Halatang nagulat siya. Siguro inakala niya na pagkatapos ng public post niya, magiging sweet na kami. Siguro inakala niya na sapat na ang isang announcement para burahin ang limang taon ng pagtatago.
Pumunta ako sa HR bago mag-lunch. Gusto kong ayusin ang resignation ko nang maayos. Hindi ako nagmamadali, hindi rin ako nagdadrama. Gusto ko lang ng malinaw na sagot.
Sabi ng HR, hindi raw muna maaaprubahan ang resignation ko. Sabi raw ni Carlo, key employee ako, at pwede pang i-review ang promotion. Tiningnan ako ng HR na parang nag-aalala, pero professional pa rin siya.
Humingi ako ng kopya ng evaluation sheet ko. Doon ko nakita ang totoo. Ang ibang evaluators, mataas ang binigay sa akin. Si Carlo lang ang nagbigay ng pinakamababa. Hindi dahil mahina ako, kundi dahil siya ang pumili na ganoon.
Pagkatapos, binuksan ko ang file ng Tan Holdings, yung kliyenteng nagkakahalaga ng ₱2.5 million. Sa system, pangalan ni Nina ang naka-credit. Pero nang buksan ko ang email thread, pangalan ko ang nasa lahat ng negosasyon. Ako ang sumagot sa mga tanong. Ako ang nag-adjust ng proposal. Ako ang nagpuyat para ayusin ang numbers na mali ni Nina.
Hindi iyon bagong ebidensya na biglang lumitaw. Iyon ang sarili kong trabaho, na araw-araw kong ginagawa, na ako mismo ang nag-ayos at nag-save. Ngayon ko lang siya tiningnan nang buo, nang hindi ko na siya kailangang itago.
Doon ko naintindihan. Hindi ako natalo kay Nina dahil mas magaling siya. Natalo ako dahil may pumili na manalo siya, kahit hindi niya ginawa ang trabaho.
Pagbalik ko sa desk, pinatawag ako ni Carlo sa opisina niya. Isinara niya ang pinto, at biglang naging seryoso.
“Maya, ginawa ko yun para sa iyo,” sabi niya. “Para hindi ka na pag-usapan. Para malaman ng lahat na sa akin ka.”
Tiningnan ko siya. “Bakit ngayon lang, Carlo? Bakit pagkatapos ng question mark ni Sir Tan? Bakit pagkatapos kumalat ang litrato niyong dalawa?”
Natigilan siya. “Hindi ganoon yun. Nag-aalala lang ako sa iyo.”
“Hindi,” sabi ko, mahinahon pa rin. “Kung para sa akin yun, sana ginawa mo nung unang taon pa lang. Sana ginawa mo nung ako ang umiiyak mag-isa habang ikaw, tinutulungan si Nina lumipat.”
Tahimik siya. Pagkatapos, lumapit siya sa drawer niya, yung drawer na binuksan niya kahapon. Kinuha niya ulit ang kahon ng gamot sa allergy.
“Tingnan mo, nandito pa rin,” sabi niya, parang patunay iyon ng pagmamahal. “Lagi kong naka-ready para sa iyo.”
Tiningnan ko ang kahon. Ganoon pa rin. Buo pa ang plastic. May alikabok pa rin. Tiningnan ko ang expiration date. Malapit na siyang ma-expire, hindi pa nabubuksan kahit minsan.
“Carlo, tatlong taon mo siyang itinago,” sabi ko. “Hindi mo siya binuksan. Hindi mo ako tinanong kung kailangan ko ba siya. Hindi mo man lang naalala na may allergy ako sa alak nung pinipilit mo akong sumama sa mga dinner.”
Doon siya natahimik nang tuluyan. Hindi dahil wala siyang maisagot, kundi dahil alam niyang totoo.
Binuksan ko ang drawer para ibalik ang kahon. Doon ko nakita kung gaano kalinis ang drawer, maliban sa kahon na iyon. Walang litrato ko. Walang kahit anong bagay na magpapaalala na may girlfriend siya sa loob ng limang taon. Ang drawer, parang ang relasyon namin. Nakatago, hindi ginagamit, at pinabayaan.
Hindi ako umiyak. Masakit, pero mas malinaw na sa akin ngayon kaysa kahapon.
Biglang kumatok si Nina. Umiiyak siya, hawak ang cellphone niya. “Ate Maya, sorry,” sabi niya. “Hindi ko sinasadya. Si Kuya Carlo lang talaga ang tinatawagan ko kasi natatakot ako.”
Tiningnan ko siya. Bata pa siya, 24 pa lang, at sanay siyang umiyak para makuha ang gusto niya. Hindi ko siya sinigawan. Hindi ko rin siya nilapitan para yakapin.
“Nina, alam ko,” sabi ko. “Sabi mo may allergy ka sa balahibo ng aso, kaya hindi ako nag-alaga agad. Pero si Biko, hindi ka niya nakita kahit minsan. Tatlong taon na siyang nasa akin, hindi ka niya nilapitan.”
Namula siya. “Nami-miss ko lang kasi ang bahay. Si Kuya Carlo lang ang nakakaintindi.”
“At ako?” tanong ko, mahinahon. “Sino ang nakakaintindi sa akin nung ako ang mag-isa?”
Pumasok si Carlo sa gitna, gaya ng dati. “Maya, pamilya ka na. Intindihin mo na siya. Bata pa siya.”
Doon ko naramdaman ang pinakamalalim na pagod. Hindi dahil sa sinabi niya, kundi dahil limang taon ko na siyang naririnig, at ngayon ko lang siya narinig nang ganoon kalinaw.
Hindi ako pamilya sa kanya. Panakip-butas ako. Kapag may gulo, ako ang sasalo. Kapag may kailangan si Nina, ako ang magpaparaya. Kapag may litrato na kumalat, ako ang ipapakita niya para sabihing, hindi, may girlfriend ako.
Bumalik ako sa desk ko. Pinakita sa akin ni Tessa ang lumang group chat. Doon, lantaran siyang tinutukso kay Carlo, at tumatawa lang si Carlo. Walang tumanggi. Walang nagsabi na may girlfriend siya. Limang taon, hinayaan niya ang lahat na isipin na silang dalawa ang magkasama.
Naalala ko rin ang location sharing. Minsan kong hiniling na pareho kaming mag-on. Sabi niya, para lang iyon sa mga taong mahilig magkontrol. Pero nung nakita ko ang mapa niya nung gabing iyon, magkalapit ang avatar nila ni Nina. Hindi niya kailangang magpaliwanag. Nakita ko na.
Pag-uwi ko, chineck ko ang papers ni Biko. Pangalan ko lang talaga ang nakalagay. Hindi niya ako tinulungan, pero hindi rin niya ako pwedeng agawan. Si Biko, akin. Ang desisyon ko, akin.
Nag-email din ang kumpanya sa Quezon City. Kinumpirma nila ang start date ko sa susunod na buwan. ₱120,000 ang sweldo. Hindi iyon kasing laki ng pinangarap ko noon sa Singapore, pero malinaw. Walang tago. Walang kailangang ayusin sa likod ng lahat.
Kinagabihan, binuksan ko ang draft ng report ni Nina para sa meeting kinabukasan. Dati, aayusin ko ito nang hindi siya nagsasabi. Lalagyan ko ng tamang numbers, aayusin ko ang grammar, idadagdag ko ang sagot sa mga tanong ng kliyente. Pagkatapos, pipirmahan niya, at siya ang pupurihin.
Sa pagkakataong ito, gumawa ako ng maliit pero mahalagang desisyon. Hindi ko siya aayusin.
Naglagay lang ako ng comments. “Paki-check ang numbers sa page 2. Paki-verify ang proposal para sa Tan Holdings. Ikaw na ang mag-present bukas.” Ibinalik ko ang file sa kanya nang hindi ko ginalaw ang laman.
Nang makita iyon ni Carlo, lumapit siya sa akin. “Bakit hindi mo inayos?” tanong niya, naiinis.
“Promoted na siya,” sabi ko. “Siya ang dapat mag-ayos ng trabaho niya. Hindi ko na trabaho na ayusin ang trabaho ng iba.”
“Sinasabotahe mo ang team,” sabi niya, tumaas ang boses.
“Hindi,” sabi ko. “Hinahayaan ko lang na makita ng lahat kung sino ang gumawa at kung sino ang hindi.”
Nag-impake ako ng isang maliit na kahon ng personal na gamit sa desk ko. Isang mug, isang charger, isang litrato ko kasama si Biko. Hindi marami, pero sapat para maramdaman kong nagsisimula na akong umalis.
Bago ako umuwi, ibinalik ko ang kahon ng gamot sa drawer niya. Hindi ko siya kinuha. Hindi ko siya kailangan. Kung gusto niyang itago pa, siya na ang bahala.
Sinabi ko sa kanya na bukas, dederetso ako kay Sir Tan at sa HR para ayusin ang resignation ko. Hindi na ako dadaan sa kanya.
“Pagkatapos ng limang taon, aalis ka dahil lang sa isang gabi?” sabi niya, parang ako pa ang masama.
“Hindi isang gabi,” sabi ko. “Limang taon ng ganitong mga gabi.”
Pag-uwi ko, sinalubong ako ni Biko. Nilakad ko siya sa pamilyar na kalye sa Tiong Bahru. Tahimik ang gabi. Hindi ako umiyak. Masakit pa rin, pero hindi na ako naguguluhan.
Naalala ko ang sarili ko tatlong taon na ang nakalipas, yung babaeng masayang nag-send ng litrato ni Biko at naghintay ng apat na oras para sa reply. Hindi ko na siya maibabalik. Pero pwede kong protektahan ang sarili kong ngayon.
Chineck ko ang pet transport. Naka-confirm na. ₱35,000, kasama ang lahat ng papers. Si Biko, makakasama ko pauwi sa Maynila.
Huminga ako nang malalim. Bukas, sa meeting, hindi ko na siya pagtatakpan. Hindi ako magsasalita para manira. Magsasalita lang ako para sabihin ang totoo tungkol sa sarili kong trabaho.
At iyon ang desisyon ko. Hindi na ako mag-aayos ng hindi sa akin. Hindi na ako magpapanggap na okay lang. Hindi na ako maghihintay ng apat na oras para sa isang reply na hindi naman darating.
Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖
Bahagi 4
Sa huling meeting, hindi na ako tumahimik para protektahan siya, at doon ko tuluyang binawi ang pangalan, trabaho, at puso ko
Kinabukasan, maaga akong pumasok. Ayoko ng gulo, pero handa ako.
Ang meeting ay para sa Tan Holdings, yung ₱2.5 million na deal. Nandoon si Sir Tan, nandoon si Carlo, nandoon si Nina, at nandoon ang kliyente sa video call. Nandoon din si Tessa, tahimik na nagmamasid.
Si Nina ang nag-present. Sa unang dalawang slide pa lang, halata nang hindi niya kabisado. Mali ang numbers sa page 2, yung numbers na dati ay ako ang nag-aayos. Hindi niya maipaliwanag kung bakit ganoon ang proposal.
Nagtanong ang kliyente. “Sino ang nakipag-negotiate nito? Bakit iba ang nasa proposal kaysa sa napag-usapan namin?”
Tumingin si Nina kay Carlo. Tumingin si Carlo sa akin. Tahimik ako. Hindi dahil sa galit, kundi dahil iyon ang trabaho ng promoted person. Hindi ko siya ililigtas.
Sinubukan ni Carlo na sumingit. “Team effort po ito. Si Nina ang nag-lead, pero lahat kami tumulong.”
Tumingin si Sir Tan sa kanya. “Kung team effort, bakit hindi masagot ni Nina ang basic na tanong ng kliyente?”
Tahimik ang buong meeting room. Ramdam ko ang kaba ni Nina. Ramdam ko rin ang pagod ni Carlo. Pero hindi ako nagsalita agad. Hinintay ko ang tamang sandali.
Nang magtanong ulit ang kliyente tungkol sa timeline, nagsalita ako, mahinahon at malinaw. “Ako po ang nakipag-usap sa inyo noong nakaraang buwan. Ang napag-usapan natin ay ito.”
Binuksan ko ang sarili kong file, yung file na ako ang gumawa. Ipinakita ko ang email thread kung saan ako ang sumagot. Hindi ako nanisi. Hindi ako sumigaw. Ipinakita ko lang ang trabaho ko.
Nagbago ang mukha ng kliyente. “Ah, ikaw pala, Maya. Ikaw pala ang kausap ko. Akala ko si Nina.”
Doon, hindi na kailangang magpaliwanag pa. Nakita ng lahat kung sino ang gumawa at kung sino ang naka-credit.
Tumingin si Sir Tan sa evaluation sheet. “Carlo, bakit ikaw lang ang nagbigay ng pinakamababang score kay Maya, samantalang lahat ng ibang evaluators, mataas ang binigay?”
Natigilan si Carlo. “Kailangan kong maging patas. Kailangan kong i-consider ang pakikisama.”
“Pakikisama?” tanong ni Sir Tan. “O gusto mong manatili si Maya sa ilalim mo, habang si Nina ang itinataas mo para manatili siyang malapit sa iyo?”
Doon lumabas ang totoo. Hindi dahil may nag-imbento ng ebidensya, kundi dahil ang sarili niyang desisyon ang nagsalita. Ang litrato sa bar, ang public post na biglaan, ang scores, at ang deal na hindi masagot ni Nina, lahat sila ay nagtutugma.
Umiyak si Nina. “Hindi ko po sinasadya. Hindi ko po alam na ganito kalaki. Si Kuya Carlo lang po kasi ang nagsabi sa akin na ako na ang mag-present.”
Hindi ko siya kinagalitan. Tiningnan ko lang siya. “Nina, hindi kita kaaway. Pero hindi ko na trabaho na ayusin ang trabaho mo habang ikaw ang pinupuri.”
Pagkatapos ng meeting, sinabi ni Sir Tan na naka-hold muna ang promotion ni Nina. Kailangan daw i-review ang buong proseso. Sinabi rin niya na kailangan ni Carlo na magpaliwanag tungkol sa litrato at sa paghawak niya sa team.
Doon, naramdaman ko na hindi ako nanalo dahil may nagligtas sa akin. Nanalo ako dahil sa wakas, hindi na ako nagtago.
Pagkatapos ng meeting, hinila ako ni Carlo sa isang maliit na meeting room. Isinara niya ang pinto. Doon na nagsimula ang tunay na paghaharap.
“Pinahiya mo ako!” sabi niya, nanginginig ang boses. “Sinadya mong hindi ayusin ang report para mapahiya si Nina!”
“Hindi,” sabi ko. “Limang taon akong nag-ayos ng report na hindi sa akin. Limang taon akong nagpanggap na okay lang na hindi ako ang kilalanin. Ngayon, isang beses ko lang siyang hindi inayos, at ikaw ang nagagalit?”
“Pamilya tayo!” sabi niya, gaya ng dati.
“Hindi mo ako pamilya,” sabi ko, at doon ko narinig ang sarili kong boses na buo at malinaw. “Ginawa mo akong panakip-butas. Kapag may gulo si Nina, ako ang sasalo. Kapag may litrato na kumalat, ako ang ipapakita mo. Kapag kailangan mong magmukhang patas, ako ang babagsakan mo.”
“Mahal kita,” sabi niya, lumambot ang boses. “Inamin na kita sa lahat.”
“Inamin mo ako para iligtas ang sarili mo,” sabi ko. “Kung mahal mo ako, sana nung unang taon pa lang, hindi mo ako itinago. Sana hindi mo ako pinapili sa pagitan ng aso ko at ng relasyon natin.”
Kinuha ko sa bag ko ang spare key ng condo niya, yung key na binigay niya sa akin noong unang taon namin. Nilapag ko sa mesa. “Ito, sa iyo na. Hindi ko na kailangan.”
Tiningnan niya ang key na parang hindi siya makapaniwala. “Maya, huwag ganito. Aayusin natin. Aalis si Nina. Lalayo kami.”
“Hindi na tungkol kay Nina,” sabi ko. “Tungkol ito sa akin. Pagod na akong maghintay na piliin mo ako.”
Sinabi ko rin sa kanya na hindi ko ibibigay ang contacts ng kliyente ko kay Nina. Akin ang relasyon na binuo ko sa Tan Holdings. Hindi iyon pwedeng ipasa na parang regalo.
Pumunta ako kay Sir Tan at sa HR pagkatapos noon. Ipinasa ko ang resignation ko nang diretso. Hindi na ako dumaan kay Carlo. Tiningnan ni Sir Tan ang papers ko, at tahimik siyang tumango.
“Maya, sayang ka,” sabi niya. “Pero naiintindihan ko. Aaprubahan ko ito. Salamat sa trabaho mo.”
Doon, sa wakas, may nagpasalamat sa akin nang hindi ako kailangang magmakaawa.
Inayos ko ang pet transport ni Biko. Naka-confirm na ang ₱35,000 na bayad. Ang adoption papers niya, pangalan ko lang. Walang makakaagaw sa akin.
Nag-impake ako ng mga kahon sa condo ko sa Tiong Bahru. Hindi marami. Ang mga damit, ang mga libro, ang dog bed ni Biko, at ang isang kahon ng alaala na hindi ko na kailangang buksan.
Noong huling gabi ko sa Singapore, pumunta si Carlo sa bahay ko. May dala siyang bagong kahon ng gamot, walang alikabok, bagong-bago.
“Maya, bumili ako ng bago,” sabi niya. “Hindi ko na siya kakalimutan.”
Tiningnan ko ang kahon, at pagkatapos ay tiningnan ko siya. “Carlo, tatlong taon mo siyang hindi binuksan. Ngayon, hindi ko na siya kailangan. Hindi gamot ang kailangan ko. Kailangan ko ng taong pipiliin ako nang hindi ko kailangang magpaliwanag.”
Hindi siya sumagot. Tumayo lang siya sa pinto, habang si Biko ay nasa paanan ko, tahimik na nagbabantay.
“Uuwi na ako,” sabi ko. “Si Biko, sa akin siya. Ang buhay ko, sa akin na ulit.”
Umalis siya nang walang sigaw. Siguro, sa wakas, naintindihan niya na tapos na.
Kinabukasan, nag-clear ako sa HR. Nagpaalam ako kay Tessa. Niyakap niya ako nang mahigpit. “Maya, mamimiss ka namin. Ikaw ang pinaka-maaasahan dito.”
“Alagaan mo ang sarili mo,” sabi ko. “Huwag kang papayag na ayusin mo ang trabaho ng iba nang hindi ka kinikilala.”
Sumakay ako ng eroplano papuntang Maynila. Paglapag sa NAIA, huminga ako nang malalim. Mainit, maingay, pamilyar. Parang may bumalik sa akin na matagal kong hindi naramdaman.
Sa Quezon City, nagsimula ako sa bagong kumpanya. ₱120,000 ang sweldo, pero mas mahalaga, malinaw ang lahat. Sa unang meeting, pinakilala ako ng boss ko sa team bilang si Maya Reyes, ang bagong senior. Walang tago. Walang kailangang itago.
Sa unang linggo, naglakad ako kasama si Biko sa isang park sa Quezon City. Maraming tao, maraming aso, maraming bata. Hindi ako kailangang magtago. Hindi ako kailangang magdahilan. Naglakad lang kami, at si Biko, tuwang-tuwa, kumawag ang buntot niya.
Nakatanggap ako ng message mula sa dating opisina. Sabi ni Tessa, na-transfer si Carlo sa ibang team. Naka-hold pa rin ang promotion ni Nina. Hindi ako natuwa, hindi rin ako nalungkot. Iyon ang resulta ng mga desisyon nila. Hindi ko na trabaho na ayusin iyon.
Hindi ako nag-reply ng mahaba. Nag-thank you lang ako kay Tessa, at sinabi kong masaya ako na naging maayos ang team.
Sa bagong trabaho, nagkaroon ako ng proyekto na ako mismo ang nag-lead. Ako ang nag-present. Ako ang pinuri. Sa unang pagkakataon sa loob ng matagal na panahon, hindi ko kailangang ibigay ang credit sa iba para lang manatili.
Sa gabi, umuuwi ako sa maliit na apartment ko sa Quezon City. Nilalagyan ko ng pagkain si Biko. Binubuksan ko ang bintana. Naririnig ko ang kalye ng Quezon City, ang mga tricycle, ang mga nagtitinda, ang buhay na hindi ko naramdaman sa Singapore.
Minsan, naiisip ko pa rin ang limang taon. Hindi ako bitter. Nagpapasalamat ako na natutunan kong hindi kailangang manatili sa isang relasyon na kailangang itago para lang mabuhay. Natutunan kong ang pagmamahal, hindi dapat kailangang ipagmakaawa.
May isang gabi, habang nakaupo ako sa sahig kasama si Biko, naalala ko ang sarili ko tatlong taon na ang nakalipas. Yung babaeng masayang nag-send ng litrato at naghintay ng apat na oras. Gusto kong sabihin sa kanya, magiging okay ka rin. Hindi mo kailangang hintayin na piliin ka. Piliin mo ang sarili mo.
Ngayon, may bagong routine na ako. Maaga akong gumigising, inilalakad ko si Biko, nagtatrabaho ako nang maayos, umuuwi ako nang payapa. Hindi malaki ang buhay ko, pero akin siya. Walang tago. Walang takot na baka may makakita.
At sa huli, naintindihan ko. Ang totoong pag-uwi ay hindi lang paglipad mula Singapore papuntang Maynila. Ang totoong pag-uwi ay ang pagbalik ko sa sarili ko, sa babaeng hindi na kailangang magpanggap na wala siyang aso, wala siyang nararamdaman, wala siyang pangalan.
At sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon, hindi na ako nagtago, hindi na ako naghintay, naglakad lang ako kasama si Biko sa ilalim ng araw ng Quezon City, at alam kong pauwi na talaga ako.
Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨
