Bahagi 3
Nang magising ako sa ospital, narinig ko ang totoong dahilan kung bakit nila ako pinilit uminom kahit alam nilang maaari akong mamatay.
Nagising ako sa puting kisame at sa amoy ng gamot. May malamig na karayom sa kamay ko at may tunog ng monitor sa tabi ko. Bawat paghinga ko ay mabigat pa rin, pero hindi na kasing sakit ng kagabi. Tumingin ako sa bintana at nakita ko ang maputlang liwanag ng umaga sa Quezon City.
May nurse na lumapit at mahinang nagsabi na nasa ospital ako. Sinabi niya na dinala ako ni Miguel kagabi. Halos hindi ako makapaniwala na nakarating ako dito. Ang huli kong naalala ay ang malamig na sahig at ang cellphone ko na nanginginig sa kamay ko.
Dumating ang doktor at umupo sa tabi ng kama ko. Tiningnan niya ang chart ko at dahan-dahan siyang nagsalita. Sinabi niya na nagkaroon ako ng matinding reaksyon dahil sa alak. Namaga ang bahagi ng atay ko at bumaba ang presyon ko. Kung mas natagalan pa ako sa kuwarto, baka hindi na ako nagising.
Nakinig lang ako habang nagsasalita siya. Hindi ako umiyak. Parang manhid ang buong katawan ko. Limang taon kong inalagaan ang katawan ko, iniwasan ang lahat ng bawal, pero isang baso lang ay muntik na akong patayin. At ang mas masakit, ang basong iyon ay galing sa mga taong pinaka nagmamahal sa akin.
Maya-maya ay pumasok si Mama. Namumugto ang mga mata niya at nanginginig ang mga kamay niya. Umupo siya sa tabi ko at hinawakan niya ang kamay ko na may suwero. Paulit-ulit niyang sinasabi na sorry siya. Sabi niya hindi niya akalain na ganito kalala ang mangyayari.
Tiningnan ko si Mama at mahina akong nagtanong kung bakit niya ako hinayaang uminom. Yumuko siya at nagsimulang umiyak. Sabi niya pagod na pagod na raw sila. Limang taon daw silang natakot, limang taon silang hindi makahinga ng maluwag. Akala daw nila isang lagok lang ay ayos na, akala nila kaya ko na.
Pumasok din si Papa at tumayo lang siya sa may pinto. Hindi siya makatingin sa akin nang diretso. Ang mga mata niya ay pula at ang balikat niya ay nakayuko. Noong magsalita siya, basag ang boses niya. Sinabi niya na gusto lang daw niyang maging normal na tatay sa kasal ng anak niya. Gusto lang daw niyang makipagtawanan at makipag-inuman tulad ng ibang tatay.
Naiintindihan ko ang pagod nila. Totoo naman na limang taon silang nag-alala. Pero sa sandaling iyon, naramdaman ko na parang naging pabigat lang ako sa kanila. Hindi na ako anak na minamahal, kundi responsibilidad na gusto na nilang bitawan. Masakit tanggapin, pero iyon ang narinig ko mula mismo sa bibig nila.
Dumating si Miguel na halos hindi nakatulog. Gusot ang barong niya at may pawis pa sa noo niya. Umupo siya sa kabilang tabi ng kama ko at hindi niya mabitawan ang kamay ko. Sinabi niya na huli na niyang nabasa ang mensahe ko. Abala daw siya sa pag-toast at sa pag-entertain sa mga bisita. Nang makita niya ang mensahe, tumakbo daw siya agad sa kuwarto.
Tinanong ko siya kung ano ang nakita niya pagpasok niya. Yumuko siya at sinabi niyang nakita niya akong nakahiga sa sahig. Nasa tabi ko raw ang bote na hindi ko binuksan. Nasa tabi ko rin ang cellphone ko. Sabi niya, doon niya lang daw talaga naintindihan kung gaano ako nasaktan.
Sumunod na pumasok si Mica. Nakasuot pa rin siya ng simpleng damit at wala nang ayos. Hindi siya makatingin sa akin nang matagal. Umupo siya sa may dulo at mahinang nagsabi ng sorry. Sinabi niya na hindi niya alam na ganito pala kalala ang kondisyon ko. Akala daw niya nag-iinarte lang ako.
Tiningnan ko si Mica at hindi ako nagalit nang malakas. Tinanong ko siya kung bakit niya nasabi na gusto ko lang ipaalala sa lahat na ako ang nagligtas kay Miguel. Namula ang mukha niya at nagsimula siyang umiyak. Sabi niya, natakot daw siya na sa araw ng kasal niya, si Miguel ay mas mag-aalala pa sa akin kaysa sa kanya.
Doon ko naintindihan ang isang bagay na hindi ko napansin noon. Hindi lang pagod ang dahilan. May takot din si Mica na habang buhay siyang pangalawa kay Miguel dahil sa utang na loob. At may takot din sina Mama at Papa na habang buhay silang matatakot para sa akin. Lahat sila ay may sariling takot, pero ako ang nagbayad.
Nang gabing iyon, habang tulog na si Mama sa upuan, narinig ko silang naguusap ni Papa sa labas ng kuwarto. Hindi nila alam na gising ako. Sabi ni Papa, “Pagod na ako, hindi ko na kaya na laging takot.” Sabi ni Mama, “Akala ko isang beses lang, isang beses lang tayong magiging normal.” Hindi sila masasamang tao. Pagod lang sila. Pero ang pagod nila ay muntik nang pumatay sa akin.
Kinabukasan, kinausap ako ni Miguel nang kami lang dalawa. Sinabi niya ang totoo. Sinabi niya na nakita niya ang pamumutla ko pagkatapos kong uminom. Alam daw niya na masama ang pakiramdam ko. Pero natakot daw siyang mapahiya si Mica sa harap ng mga magulang nito. Kaya pinili niyang manahimik. Pinili niyang alalayan si Mica kahit alam niyang ako ang mas nangangailangan.
Hindi ko siya sinigawan. Tiningnan ko lang siya at sinabi ko, “Miguel, kapatid kita. Pero noong gabing iyon, pakiramdam ko wala akong kapatid.” Umiyak siya at paulit-ulit na humingi ng tawad. Sabi niya, “Ate, mali ako. Sobrang mali ako.” Hindi ko siya niyakap agad. Kailangan ko munang maramdaman ang sakit nang buo.
Ipinaliwanag ng doktor na kailangan kong iwasan ang stress at pagod. Kailangan kong uminom ng gamot sa tamang oras. Kailangan kong magpahinga at kumain ng maayos. Ang katawan ko ay hindi na tulad ng dati. Ang isang maling desisyon ay pwedeng magbalik ng lahat ng komplikasyon. Nakinig ako nang mabuti at isinulat ko ang lahat sa cellphone ko.
Naalala ko ang trabaho ko noon sa isang maliit na opisina sa Quezon City. Isa akong admin staff at maayos naman ang sahod ko. Noong nagkasakit ako, huminto ako sa trabaho. Pero may naipon pa rin ako na ₱120,000 sa bank account ko. Hindi iyon malaki, pero sa akin ay kalayaan iyon. Iyon ang pera na hindi ko ginalaw kahit noong pinakamahirap kami.
Naalala ko rin ang gastos ko buwan-buwan. Ang gamot ko ay umaabot ng ₱8,000 kada buwan. Ang check-up ko ay kailangan din ng pera. Kung uuwi ako sa bahay, si Mama pa rin ang mag-aasikaso ng lahat. At babalik lang kami sa dati. Babalik lang sa takot, sa pagod, at sa pagtitiis.
Habang nakahiga ako, tiningnan ko ang bintana at ang mga gusali sa labas. Limang taon akong nabuhay para sa pamilya ko. Limang taon akong naging pasyente. Limang taon akong naging dahilan ng pag-aalala. Ngayon, sa unang pagkakataon, nagtanong ako sa sarili ko kung ano ang gusto ko para sa sarili ko. Hindi para kay Miguel, hindi para kina Mama at Papa, kundi para sa akin.
Dumating ang hapon at dinala ni Miguel ang mainit na gatas. Gaya ng dati, inalalayan niya ako. Pero sa pagkakataong ito, ako na ang humawak sa baso. Sinabi ko sa kanya, “Kaya ko na.” Nagulat siya, pero ngumiti siya ng maliit. Doon ko naramdaman na may nagbago na sa akin. Hindi na ako ang ate na laging nagsasabi ng ayos lang kahit hindi.
Kinausap ko si Mama nang mahinahon. Sinabi ko na mahal ko sila. Sinabi ko na hindi ako galit para lumayo. Pero kailangan ko nang alagaan ang sarili ko sa sarili kong paraan. Hindi ko na kayang mabuhay na laging nakadepende at laging natatakot na maging pabigat. Kailangan ko ng tahimik na lugar kung saan ako mismo ang magdedesisyon para sa katawan ko.
Nagtanong si Mama kung saan ako pupunta. Sinabi ko na may nakita akong maliit na studio malapit sa ospital dito sa Quezon City. Ang upa ay ₱9,500 kada buwan. Maliit lang, pero may sarili akong kusina at banyo. Malapit lang sa ospital kung sakaling sumumpong ang sakit ko. Kaya ko itong bayaran mula sa ipon ko habang naghahanap ako ng trabahong pwede sa bahay.
Umiyak si Mama at sinabi niyang sa bahay na lang ako. Sinabi niyang sila na ang bahala. Pero umiling ako at sinabi ko, “Ma, limang taon niyo na akong inalagaan. Ngayon, hayaan niyo akong alagaan ang sarili ko.” Hindi ko sinabi iyon para saktan siya. Sinabi ko iyon para pareho kaming makahinga.
Nang gabing iyon, kinausap ko si Mica nang kami lang. Tinanong ko siya kung galit ba siya sa akin. Umiling siya at sinabi niyang nahihiya siya. Sinabi niya na sa araw ng kasal, gusto lang niyang maramdaman na siya ang pinakamahalaga kay Miguel. Hindi niya naisip na ang isang salita niya ay pwedeng maging dahilan ng pagkamatay ko. Nakinig ako at hindi ko siya sinisi nang todo. Sinabi ko, “Mica, hindi kita kaagaw. Kapatid mo ako.”
Tumango si Mica at umiyak ulit. Sinabi niya na gusto niyang bumawi. Sinabi ko na ang pagbawi ay hindi sa salita, kundi sa paggalang. Kung gusto niya akong igalang, huwag niya akong pilitin na patunayan ang pagmamahal ko sa pamamagitan ng pagsakit sa sarili ko. Tumango siya at nangako na hindi na niya ito uulitin.
Pumasok si Papa nang mag-isa bago ako matulog. Umupo siya at tahimik na tumingin sa akin. Pagkatapos ay sinabi niya, “Anak, patawarin mo ako. Nasabi ko na kahit mamatay ka, huwag mong sirain ang saya. Hindi ko talaga iyon sinasadya.” Tiningnan ko ang mga kamay niya na nanginginig. Sabi ko, “Pa, narinig ko. At masakit. Pero alam kong pagod ka lang. Pero hindi na pwedeng maulit.”
Binigyan ako ni Papa ng isang maliit na bag na may mga gamit ko. Nandoon ang mga gamot ko, ang charger ko, at ang lumang notebook ko. Sabi niya, dinala niya ang lahat ng kailangan ko. Nagpasalamat ako at sinabi ko na bukas ay ako na ang mag-aasikaso ng mga papeles ko sa ospital. Gusto kong hawak ko mismo ang medical records ko, hindi na si Mama lang ang may alam.
Bago ako matulog, tiningnan ko ang cellphone ko. Maraming mensahe mula kay Miguel. Paulit-ulit niyang tinatanong kung kumusta ako. Hindi ako agad nag-reply. Kailangan ko ng konting oras para sa sarili ko. Hindi dahil galit ako, kundi dahil kailangan kong matutong unahin ang sarili ko kahit kaunti.
Kinabukasan, sinabi ng doktor na pwede na akong ma-discharge sa susunod na araw kung magiging maayos ang pakiramdam ko. Tinanong ako ni Mama kung uuwi na ba ako sa bahay sa Quezon City. Tumingin ako sa bintana at huminga nang malalim. Sinabi ko, “Ma, pag-isipan ko muna kung uuwi ako o sa studio na ako tutuloy.” Hindi pa ako handa sa malaking paghaharap. Pero handa na ako sa isang maliit na desisyon. Hindi na ako babalik sa pagiging tahimik lang.
Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖
Bahagi 4
Sa harap ng buong pamilya, sa wakas ay sinabi ko na ang lahat ng katotohanang limang taon kong kinimkim para sa sarili ko.
Pagkalabas ko ng ospital, hindi ako dumiretso sa bahay sa Quezon City. Nagpahinga muna ako ng dalawang araw sa studio na nirerentahan ko. Maliit lang ang studio, pero malinis at tahimik. May maliit na kusina, may banyo, at may bintana na kita ang mga puno. Ang upa ay ₱9,500 kada buwan at nagbayad ako ng deposito mula sa ipon kong ₱120,000. Doon ko unang naramdaman na kaya ko palang mabuhay nang hindi laging humihingi ng tulong.
Tuwing umaga, ako na ang nagpapainit ng gatas ko. Ako na ang nag-aayos ng mga gamot ko. Ang gamot ko na ₱8,000 kada buwan ay inilagay ko sa isang maliit na kahon na ako mismo ang nag-ayos. Walang nagmamadali sa akin, walang nakatingin sa akin na parang babasaging bagay. Tahimik lang, pero sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon, pakiramdam ko ay akin ang umaga ko.
Pero hindi ko pwedeng iwasan ang pamilya ko habang buhay. Tinawagan ako ni Papa at nakiusap siya na umuwi ako kahit isang beses lang. Gusto daw niyang mag-usap kami nang buo. Sabi niya, “Anak, mag-usap tayo. Hindi para mag-away, kundi para magkaintindihan.” Pumayag ako. Hindi dahil natatakot ako, kundi dahil kailangan naming tapusin ito nang maayos.
Noong araw ng pag-uusap, dumating ako sa bahay sa Quezon City sakay ng wheelchair. Dinala ako ni Miguel mula sa studio. Tahimik lang kami sa biyahe. Hawak niya ang bag ko at hindi niya ako tinanong kung bakit ako umalis. Alam na niya. Pagpasok ko sa bahay, naamoy ko ang pamilyar na amoy ng luya at ng nilagang gulay. Pero iba na ang pakiramdam. Hindi na ako ang Grace na laging nakaupo lang sa sulok.
Nakaupo na sa sala sina Mama at Papa. Nandoon din si Mica, katabi ni Miguel. Tahimik ang buong bahay. Walang tugtugan, walang tawanan. Tiningnan ko sila isa-isa. Si Mama ay namumugto pa rin ang mga mata. Si Papa ay nakayuko. Si Mica ay hindi mapakali. Si Miguel ay nakatingin sa akin na parang naghihintay ng hatol.
Nagsimula si Papa. Sinabi niya, “Grace, salamat at umuwi ka. Gusto naming humingi ng tawad.” Tumango ako at sinabi ko, “Pa, nandito ako para makinig at para magsalita. Hindi ako nandito para mag-away.” Huminga ako nang malalim. Alam kong ito na ang sandali na limang taon kong kinatakutan at pinangarap.
Tumingin ako kay Mama at mahinahon kong sinabi, “Ma, limang taon akong nagtiis. Bawat gabi na pinainit niyo ang gatas ko, naalala ko. Bawat gamot na inabot niyo, naalala ko. Pero noong kasal ni Miguel, pakiramdam ko ay biglang nawala ang lahat ng iyon. Parang naging pabigat lang ako na gusto niyo nang bitawan.” Umiyak si Mama at sinabi niyang, “Anak, hindi ganoon. Pagod lang kami. Natakot kami na habang buhay kang may sakit.”
Sinabi ko, “Ma, naiintindihan ko ang pagod. Pero ang pagod ay hindi lisensya para ipainom sa akin ang bawal sa akin. Alam niyo na kahit konting alak ay pwedeng pumatay sa akin. Narinig niyo mismo sa doktor. Pero pinili niyo pa rin na manahimik noong pinilit ako.” Hindi ako sumigaw. Bawat salita ko ay malinaw at mahinahon. Iyon ang pinakamalakas na boses na nagamit ko sa buong buhay ko.
Tumingin ako kay Papa. Sinabi ko, “Pa, sinabi mo na kahit mamatay ako sa pag-inom, huwag kong sirain ang saya ni Miguel. Pa, anak mo rin ako. Noong sinabi mo iyon, pakiramdam ko ay hindi na ako anak, kundi sagabal.” Napayuko si Papa at nanginginig ang mga kamay niya. Sinabi niya, “Anak, patawarin mo ako. Gusto ko lang maging normal na tatay kahit isang gabi lang. Pero mali ako. Sobrang mali.”
Pagkatapos ay tumingin ako kay Mica. Tahimik ang buong sala. Sinabi ko, “Mica, hindi kita kaaway. Pero noong sinabi mong gusto ko lang ipaalala na ako ang nagligtas kay Miguel, nasaktan ako. Hindi ko kailanman ginamit ang pagligtas ko para maningil. Nagbigay ako ng atay dahil kapatid ko si Miguel. Hindi dahil gusto kong habang buhay siyang may utang sa akin.”
Namula ang mukha ni Mica at nagsimula siyang umiyak. Sinabi niya, “Ate, nagseselos ako. Natakot ako na kahit kasal na kami, ikaw pa rin ang una kay Miguel. Gusto kong patunayan na ako ang pipiliin niya. Kaya nasabi ko iyon. Hindi ko naisip na pwede kang mamatay.” Doon lumabas ang totoo. Hindi pala ako ang kalaban niya. Ang takot niya ang kalaban niya. At ang takot na iyon ay muntik nang pumatay sa akin.
Tumingin ako kay Miguel. Siya ang pinakahuli kong kinausap. Sinabi ko, “Miguel, ikaw ang kapatid na iniligtas ko. Pero noong gabing iyon, nakita mo akong namumutla. Narinig mo akong nagsabi na hindi ako pwedeng uminom. Pero pinili mong alalayan si Mica at makipag-toast sa mga bisita habang ako ay nag-iisa sa kuwarto.” Hindi makatingin si Miguel sa akin. Nanginginig ang boses niya nang sumagot siya.
Sinabi ni Miguel, “Ate, totoo. Nakita ko. Alam ko. Pero natakot ako na mapahiya si Mica sa mga magulang niya. Natakot ako na sabihin nilang wala akong kwentang asawa. Kaya tumahimik ako. Ate, ako ang pinaka nagkamali. Hindi si Mama, hindi si Papa, hindi si Mica. Ako.” Umiyak siya at lumuhod siya sa tabi ng wheelchair ko. Hinawakan niya ang kamay ko na parang noon, noong pinapainit niya ang gatas ko.
Hindi ko siya itinulak. Hinawakan ko rin ang kamay niya. Sinabi ko, “Miguel, hindi ko kailangan na lumuhod ka. Kailangan ko lang na sa susunod, kapag nakita mong nahihirapan ako, piliin mo akong tulungan. Hindi dahil may utang ka, kundi dahil kapatid mo ako.” Tumango siya at paulit-ulit na nagsabi ng, “Oo, Ate. Pangako. Hindi na mauulit.”
Pagkatapos noon, tahimik ang lahat. Walang nagsalita ng ilang segundo. Doon ko sinabi ang desisyon ko. Sinabi ko na hindi na ako babalik sa bahay para tumira. Mananatili ako sa studio ko sa Quezon City. Hindi dahil galit ako, kundi dahil kailangan kong matutong mabuhay para sa sarili ko. Kailangan kong hawakan ang sarili kong gamot, ang sarili kong pera, at ang sarili kong desisyon.
Ipinaliwanag ko ang tungkol sa pera ko. Sinabi ko na may ₱120,000 pa ako sa bank account ko. Iyon ang ipon ko mula noong nagtatrabaho pa ako sa opisina. Hindi ko iyon hihingin sa kanila at hindi ko rin sila hihingan. Gagamitin ko iyon para sa upa na ₱9,500 at sa gamot ko na ₱8,000 kada buwan. Habang nagpapalakas ako, magtatrabaho ako mula sa bahay bilang online encoder. Kaya ko. Gusto kong patunayan na hindi ako habang buhay na pabigat.
Nagulat si Mama at sinabi niyang tutulungan nila ako sa pera. Umiling ako at sinabi ko, “Ma, ang tulong na kailangan ko ay hindi pera. Ang kailangan ko ay respeto. Kapag sinabi kong bawal sa akin ang alak, maniwala kayo. Kapag sinabi kong pagod ako, huwag niyo akong pilitin na magpanggap na ayos lang ako.” Tumango si Mama at umiyak siya ulit, pero sa pagkakataong ito ay may ginhawa sa pag-iyak niya.
Sinabi ni Papa, “Anak, paano kung sumumpong ulit ang sakit mo? Sino ang tutulong sa’yo sa studio?” Tiningnan ko siya at sinabi ko, “Pa, malapit lang ang studio sa ospital. May cellphone ako. At may kapitbahay ako na pwede kong tawagan. Pero higit sa lahat, natuto na akong humingi ng tulong nang maaga, hindi na ako magtitiis nang tahimik.” Hindi ko sinabi iyon para ipagmayabang. Sinabi ko iyon para ipakita na nagbago na ako.
Lumapit si Mica at mahinang nagsabi, “Ate, pwede ba akong dumalaw sa studio mo? Gusto kong matutong alagaan ka nang tama. Hindi bilang kaagaw, kundi bilang kapatid.” Tiningnan ko siya at ngumiti ako ng maliit. Sinabi ko, “Oo, pwede kang dumalaw. Pero hindi para bantayan ako. Para magkape tayo at magkwentuhan. Gusto kong maging magkaibigan tayo, hindi magkaribal.”
Tumango si Mica at sa unang pagkakataon ay ngumiti siya nang totoo sa akin. Sinabi niya, “Ate, pasensya ka na. Gusto kong maging mabuting asawa kay Miguel at maging mabuting kapatid sa’yo. Hindi ko alam kung paano, pero susubukan ko.” Naramdaman ko na totoo ang sinabi niya. Hindi na siya ang Mica na nanginginig sa selos noong kasal. Isa na siyang babae na handang matuto.
Nang gabing iyon, tinulungan ako ni Miguel na ayusin ang studio ko. Naglagay siya ng hawakan sa banyo para hindi ako madulas. Naglagay siya ng maliit na mesa para sa mga gamot ko. Nagdala rin siya ng isang maliit na halaman na galing sa bahay. Sinabi niya, “Ate, para may kasama ka sa umaga.” Natawa ako at sinabi ko, “Miguel, halaman lang, pero parang may kasama na nga ako.”
Kinabukasan, dumating si Mama na may dalang nilagang gulay at mainit na sabaw. Hindi niya ako pinilit na umuwi. Umupo lang siya at tinanong niya, “Anak, kumain ka na ba?” Sinabi ko, “Opo, Ma. At ako mismo ang nagpainit ng gatas ko.” Natawa si Mama at sinabi niyang, “Ang laki mo na talaga.” Sa unang pagkakataon, hindi mabigat ang pag-uusap namin. Parang mag-ina ulit kami, hindi pasyente at tagapag-alaga.
Lumipas ang mga linggo at unti-unti akong lumakas. Nagsimula akong magtrabaho mula sa bahay. Maliit lang ang kita sa simula, pero sapat na para madagdagan ang ipon ko. Bawat gabi, ako mismo ang nag-aayos ng gamot ko. Bawat umaga, ako mismo ang nagbubukas ng bintana. Ang studio ko ay maliit, pero akin. Walang nagsasabi sa akin na kailangan kong magpanggap na malakas.
Isang hapon, dumalaw si Miguel at si Mica nang magkasama. Nagdala sila ng prutas at nagkwentuhan kami. Hindi na ako ang nasa sulok na tahimik lang. Nakikipagtawanan na ako. Tinanong ako ni Miguel, “Ate, masaya ka ba dito?” Tumingin ako sa paligid ng studio ko at sinabi ko, “Oo, Miguel. Masaya ako. Hindi dahil mag-isa ako, kundi dahil pinili kong mabuhay.”
Noong gabing iyon, habang nakatingin ako sa bintana, naalala ko ang kasalan. Naalala ko ang baso ng alak, ang sakit, at ang malamig na sahig. Pero hindi na ako natakot. Ang sakit na iyon ang nagturo sa akin na ang pagmamahal ay hindi dapat sinusukat sa pagtitiis. Ang tunay na pagmamahal ay hindi humihingi ng buhay mo kapalit ng pagtanggap.
Nag-message si Miguel bago ako matulog. Sinabi niya, “Ate, kumusta ka? Kumain ka na ba?” Ngumiti ako at nag-reply, “Oo, kumain na ako. At uminom na rin ako ng gamot ko. Huwag kang mag-alala, maayos ako.” Pagkatapos ay nagdagdag siya, “Ate, proud ako sa’yo.” Binasa ko iyon nang paulit-ulit. Limang taon akong naghintay na marinig iyon hindi bilang pasyente, kundi bilang ate.
Ngayon, tuwing umaga ay nagigising ako na may liwanag sa bintana. Nagpapainit ako ng gatas, umiinom ng gamot, at nagbubukas ng cellphone para magtrabaho. May mga araw pa rin na sumasakit ang katawan ko, pero hindi na ako natatakot magsabi. Tinatawagan ko si Mama, nagme-message ako kay Miguel, at humihingi ako ng tulong nang hindi nahihiya. Natuto akong mabuhay nang hindi kailangang mamatay para mahalin.
At sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon, hindi na ako natakot sa bukas.
Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨
