Bahagi 1
Nangunguna sa trending searches sa buong Metro Manila ang video ng boyfriend kong si Adrian Mendoza habang nagpo-propose siya sa kanyang assistant na si Bianca Reyes. Libo-libong tao ang kinilig sa eksena. May mga nagsabing napaiyak sila sa sobrang romantic ng proposal, habang ang iba naman ay naiinggit sa babaeng nakatanggap ng singsing.
Hindi pa nakuntento si Bianca sa video. Nag-post din siya sa social media ng larawan nilang dalawa, kasama ang mensaheng, “Sa wakas, dumating din ang araw na hinihintay ko. Mabuti na lang at hindi ako sumuko. Sir Adrian, sana ikaw na ang makasama ko habang-buhay.”
Sa comment section, halos lahat ay tuwang-tuwa. “CEO at assistant! Ito talaga ang tunay na pag-ibig!” “Parang eksena sa pelikula!” “Sana all may boss na handang pakasalan ang assistant niya!”
Tahimik kong isinara ang laptop.
Pitong taon na kaming magkasintahan ni Adrian. Sa loob ng pitong taong iyon, hindi niya ako ipinakilala sa kanyang pamilya, ni minsan ay hindi niya ako ipinakilala sa publiko bilang girlfriend niya. Palagi niyang sinasabi na ayaw niyang madamay ako sa mga usapin tungkol sa kanyang negosyo.
At naniwala naman ako.
Hindi ako umiyak. Hindi rin ako nagwala. Gusto ko lamang marinig mula mismo sa kanya kung bakit ang lalaking pitong taon kong minahal ay lumuhod sa harap ng ibang babae.
Nang makarating ako sa kanyang opisina, bahagyang nakabukas ang pinto. Papasok na sana ako nang marinig ko siyang may kausap na kaibigan.
“Wala naman akong ibang magagawa,” sabi ni Adrian. “Kapag hindi ko pinakasalan si Bianca, ipapakasal siya ng tatay niya sa isang matandang lalaki.”
Sumagot ang kaibigan niya. “Paano naman si Camille? Pitong taon na kayong magkasama. Hindi ka ba natatakot na magalit siya kapag nalaman niya?”
Natawa si Adrian.
“Hanggang saan ba ang kaya niyang gawin? Wala siyang makapangyarihang pamilya at wala siyang ibang masasandalan. Hindi niya kayang iwan ako. Kahit magalit siya, babalik at babalik din siya.”
Nanlamig ang mga kamay ko.
Sa pitong taong iyon, akala ko kilalang-kilala ko na siya. Ngayon ko lamang nalaman kung gaano kaliit ang tingin niya sa akin.
Hindi ako pumasok sa opisina. Tahimik akong umalis, dala ang sagot na hindi na niya kailangang sabihin nang direkta.
Hindi pa niya alam na darating ang araw na pareho kaming ikakasal, ngunit sa magkaibang tao. Magkakasalubong ang aming mga bridal car sa harap ng isang hotel. At kapag nakita niya akong nakasuot ng wedding gown, mahuhulog mula sa kanyang kamay ang hawak niyang pulang rosas.
Pero bago nangyari iyon, kailangan ko munang gumawa ng isang desisyong matagal ko nang ipinagpapaliban.
Kinabukasan, maagang umulan sa Makati. Madilim ang inuupahan naming apartment kahit umaga na. Nakaupo ako sa sofa nang kunin ko ang cellphone at tawagan ang nanay ko.
“Ma, pumapayag na akong pakasalan ang lalaking ipinakilala ninyo ni Papa.”
Matagal na hindi nakapagsalita si Mama.
“Camille, anak, hindi ba noong isang araw ay ayaw mo pa? Hindi biro ang pag-aasawa. Kahit gaano pa kabait ang lalaking iyon, kailangan siguraduhin mong sarili mong desisyon ito. Huwag mong gamitin ang kasal para lamang gantihan si Adrian.”
Mahigpit kong hinawakan ang cellphone.
“Hindi ako naghihiganti, Ma. Pinag-isipan ko na ito. Puwede na kayong maghanda.”
Napabuntong-hininga si Mama.
“Pitong taon kang sumunod sa lalaking iyon. Hindi ka man lang niya dinala sa bahay nila para ipakilala sa mga magulang niya. Hindi ka rin niya kayang kilalanin sa harap ng ibang tao. Matagal nang sinasabi ng papa mo na hindi mapagkakatiwalaan ang lalaking ganyan.”
Hindi siya sumigaw. Hindi niya minura si Adrian.
Pero mas masakit ang mga salitang iyon kaysa anumang pagmumura.
Doon ko naunawaan na matagal nang malinaw sa mga taong nagmamahal sa akin ang katotohanang ayaw kong tanggapin.
Nagpatuloy si Mama.
“Nakilala na namin ni Papa si Rafael Lim. Maayos siyang tao, responsable, at maganda ang pagpapalaki sa kanya ng pamilya niya. Hindi mahalaga sa amin kung gaano karami ang pera niya. Ang mahalaga, marunong siyang magpahalaga sa taong pakakasalan niya.”
“Naniniwala ako sa inyo, Ma.”
“Gusto mo bang magkita muna kayo bago tayo magplano?”
Umiling ako kahit hindi niya ako nakikita.
“Hindi na kailangan. Puwede na nating ituloy ang kasal.”
Saglit siyang natahimik bago sumagot. “Sige, anak. Pero tandaan mo, hindi namin ipipilit ang anumang ayaw mo. Kahit magbago pa ang isip mo, nandito lang kami.”
Pagkababa ko ng tawag, narinig kong bumukas ang pinto ng apartment.
Pumasok si Adrian na may dalang kahon ng peach pastries. May maliliit pang patak ng ulan sa kanyang coat.
Nakita niya akong nakaupo sa sofa.
“Sino ang ikakasal?” tanong niya.
Gusto ko sanang sabihin na ako.
Pero nang makita ko ang mukha niya, bigla kong naramdaman na hindi ko na kailangang ipaalam sa kanya ang lahat ng nangyayari sa buhay ko.
“Kaibigan lang,” sagot ko.
Bahagyang natigilan ang kamay niyang naglalagay ng susi sa mesa. Ngunit mabilis din siyang ngumiti.
“Binilhan kita ng paborito mong pastries sa bakery sa may south side. Alam kong gusto mo ito.”
Tinitigan ko ang kahong hawak niya.
Kalahating oras bago siya dumating, binasa ko ang mga lumang public posts ni Bianca. Nandoon ang lahat ng paborito niyang pagkain.
Gustong-gusto niya ang peach pastries mula sa bakery na iyon. Mahilig din siya sa soy milk na may osmanthus at sa mga maalat na snacks.
Bigla kong naalala ang lahat ng pagkakataong umuwi si Adrian mula sa trabaho na may dalang pagkain para sa akin.
Palaging mga pagkaing gusto ni Bianca.
Dati, masaya ako dahil kahit pagod siya sa overtime, naaalala pa rin niya akong bilhan ng pasalubong. Hindi ko napansin na ang mga iyon ay hindi kailanman naging paborito ko.
Marahil ay bumibili siya ng pagkain para kay Bianca at nagdadala na rin ng kapareho para sa akin.
“Hindi ako mahilig sa matatamis,” sabi ko. “Sa susunod, huwag mo na akong bilhan.”
Napatingin siya sa akin na tila unang beses niya itong narinig.
“Bakit? Dati naman kinakain mo.”
“Dati, ayokong masayang ang effort mo.”
Ibinaba niya ang kahon sa mesa. Unti-unting nawala ang ngiti niya.
“Camille, huwag ka nang gumawa ng problema dahil lang sa maliliit na bagay. Maraming pinagdaraanan ang pamilya ni Bianca ngayon. Hindi maganda ang kalagayan niya, kaya mas kailangan ko siyang alagaan.”
Tumingin ako nang diretso sa kanya.
“May tinanong ba ako tungkol kay Bianca?”
Napakunot ang noo niya habang niluluwagan ang kanyang necktie.
“Bakit ba lahat na lang ng sinasabi mo, parang may patama?”
Bago ako makasagot, may kumatok sa pinto.
Pagbukas ni Adrian, nakita ko si Bianca na nakatayo sa hallway. May hawak siyang makapal na folder. Basa ang buhok niya sa ulan, at may mga hiblang nakadikit sa kanyang pisngi.
“Sir Adrian, pasensya na po. Nakakaistorbo ba ako?”
Agad na lumapit si Adrian.
“Bakit hindi ka nagpayong? Baka magkasakit ka.”
Bahagyang ngumiti si Bianca at sumulyap sa akin.
“Dinala ko lang po ang guest list para sa engagement party natin bukas. Ayokong ma-delay ang preparations.”
Engagement party.
Napakagaan niyang sinabi ang mga salitang iyon, na para bang wala akong karapatang masaktan kahit nakaupo ako mismo sa harap nila.
Bumaling ako kay Adrian.
“Mag-e-engage kayo?”
Napakunot ang noo niya.
“Para lang iyon mapanatag ang pamilya niya. Formality lang, Camille. Huwag mong bigyan ng ibang kahulugan.”
Yumuko si Bianca.
“Miss Camille, sana huwag po kayong magkamali ng isip. Lagi namang sinasabi ni Sir Adrian na kayo pa rin ang pinakaayaw niyang mapabayaan.”
Tumayo ako at kinuha ang kahon ng pastries.
Maingat ko itong inilagay sa mga kamay niya.
“Kung ganoon, kunin mo na ito. Dahil pati ang mga pagkaing binibili niya para sa babaeng ayaw niyang mapabayaan, lahat ay paborito mo.”
Biglang namutla si Bianca.
Si Adrian naman ay napadilim ang mukha.
“Camille, mag-sorry ka.”
Tiningnan ko siya.
“Kanino?”
“Kay Bianca.”
Sa unang pagkakataon matapos ang pitong taon, naramdaman kong hindi ko na kilala ang lalaking nasa harap ko.
“Pumunta siya sa bahay natin para sabihin na mag-e-engage kayo bukas. At ako pa ang gusto mong humingi ng tawad?”
“Wala naman siyang masamang intensyon,” matigas niyang sagot.
Napangiti ako.
“Kung ganoon, ako ang mayroon.”
Hindi na ako nakipagtalo pa. Kinuha ko ang bag ko at iniwan silang dalawa sa sala.
Lumipas ang ilang araw.
Sobrang abala ni Adrian sa paghahanda para sa engagement party nila ni Bianca. Abala siya sa trabaho, sa pamilya ni Bianca, at sa kung anu-anong dahilan.
Sa sobrang abala niya, nakalimutan niya ang kaarawan ko.
Noong mga nakaraang taon, kapag malapit na ang birthday ko, isang linggo ko pa lang ay nagpapaalala na ako. Nagpapadala ako ng mga larawan ng cake at restaurant. Minsan, inaabot pa ako ng hatinggabi sa paghihintay ng simpleng pagbati mula sa kanya.
Ngayong taon, wala akong ginawa.
Hindi ako nagpaalala. Hindi ako nagpadala ng mensahe. Hindi rin ako naghintay.
Bandang hapon, tumawag si Adrian.
“Camille, manood tayo ng musical theater mamayang gabi. Nakabili ako ng tickets para sa ‘Mga Ilaw sa Mahabang Kalye.’ Hindi ba matagal mo nang gustong panoorin iyon?”
Napahawak ako sa cellphone.
Matagal ko nang gustong makita ang palabas na iyon. Ilang beses na akong nagpatulong sa mga kaibigan ko para makabili ng tickets, ngunit palaging sold out.
Kaya pumayag ako.
Pagsapit ng gabi, tumayo ako sa harap ng theater habang umuulan. Dumadaloy ang tubig sa mga baitang ng hagdan. Tatlong beses na akong pinaalalahanan ng security guard na huwag harangan ang entrance.
Isang oras akong naghintay.
Hindi dumating si Adrian.
Sa halip, nakita ko ang bagong post ni Bianca.
Dalawang theater tickets ang magkatabing nakapatong sa mesa. Parehong nasa front row ang mga upuan.
May caption ang larawan.
“Ang sarap sa pakiramdam kapag may taong handang isantabi ang lahat ng ginagawa niya para lamang samahan kang manood ng isang palabas.”
Tumingin ako sa lumang ticket holder na basang-basa na sa ulan.
Tinawagan ko si Adrian.
Walang sumagot sa unang tawag.
Sa pangalawa, may babaeng sumagot.
Si Bianca.
“Miss Camille, kinukuha pa po ni Sir Adrian ang shawl ko. Hindi po muna siya makakasagot. May importante po ba kayong kailangan?”
“Pakibigay sa kanya ang cellphone.”
Mahinang tumawa si Bianca.
“First time ko pong manood ng musical theater. Medyo natatakot ako kapag maraming tao, kaya nangako si Sir Adrian na sasamahan niya ako hanggang matapos. Maiintindihan ninyo naman po siguro, di ba?”
Hinawakan ko nang mas mahigpit ang basang ticket holder.
“Pakibigay ang cellphone kay Adrian.”
Narinig ko mula sa kabilang linya ang pamilyar niyang boses.
“Bianca, huwag kang tumayo malapit sa hangin. Baka lamigin ka.”
Pagkatapos, kinuha niya ang cellphone mula sa kamay ni Bianca.
Bahagi 2
“Camille, ano na naman ang problema?” iritadong tanong ni Adrian. Naririnig ko sa likuran niya ang musika mula sa theater. “Sinabi mong pupunta ka, pero hindi mo naman sinabi kung nasaan ka,” dagdag niya. Tumingin ako sa basang mga baitang sa harap ko at sumagot, “Isang oras na akong naghihintay sa entrance na sinabi mong pagkikitaan natin.”
Saglit siyang natahimik. “Nakalimutan kong sabihin sa iyo na kailangan kong samahan si Bianca. Hindi siya sanay sa ganitong lugar.” Napatawa ako nang mahina. “Ikaw ang nag-imbita sa akin, Adrian.” Sa halip na humingi ng tawad, sinabi niyang, “Huwag ka nang magselos sa bawat oras na kasama ko siya.”
May narinig akong tinig ni Bianca na nagtatanong kung ano ang nangyayari. Agad na lumambot ang boses ni Adrian nang kausapin niya ito. Pagbalik niya sa akin, sinabi niyang mag-book na lang ako ng Grab pauwi. “Bawi na lang ako sa susunod,” sabi niya bago ibaba ang tawag.
Nanatili akong nakatayo nang ilang segundo habang nakatingin sa madilim na screen ng cellphone. Pagkatapos, inilagay ko ang basang ticket holder sa pinakamalapit na basurahan. Hindi ko na hinintay na matapos ang palabas. Sa biyahe pauwi, tinawagan ko si Mama at sinabing maaari na nilang ipagpatuloy ang paghahanda sa kasal.
Kinabukasan, nag-usap kami ni Rafael sa telepono sa mungkahi ni Mama. Malumanay ang boses niya at hindi siya nagtanong ng anumang hindi ko gustong sagutin. “Camille, alam kong hindi pa tayo lubos na magkakilala,” sabi niya. “Kung gusto mong magkita muna o ipagpaliban ang kasal, igagalang ko ang desisyon mo.”
Matagal akong natahimik bago sumagot. “May pitong taon akong relasyon na kailangan kong tapusin. Ayokong may maloko sa ating dalawa.” Hindi siya nagmadali. “Kung talagang malaya ka nang magdesisyon, saka natin ituloy,” sagot niya, at sa unang pagkakataon ay naramdaman kong hindi ako kailangang pilitin para lamang may manatili.
Nang gabing iyon, sinimulan kong ayusin ang mga gamit ko sa apartment. Hiniwalay ko ang mga damit, dokumento, at personal kong gamit mula sa mga gamit ni Adrian. Hindi ko ginalaw ang anumang pag-aari niya. Habang nagsasara ako ng maleta, pumasok siya at nakita ang halos walang laman kong bahagi ng aparador.
“Saan ka pupunta?” tanong niya. Sinabi kong babalik muna ako sa bahay ng mga magulang ko. Napailing siya at ngumisi. “Dahil lang sa theater? Camille, huwag mong palakihin ang isang simpleng pagkakamali.” Tiningnan ko siya at sinabing, “Hindi lang ito tungkol sa isang gabi.”
Lumapit siya at sinubukang hawakan ang kamay ko. “Pagkatapos ng engagement party, magiging maayos din ang lahat. Alam mong ikaw pa rin ang gusto kong makasama.” Iniwas ko ang kamay ko at ipinakita sa kanya ang susi ng apartment. “Hindi ako mananatiling girlfriend mo habang naghahanda kang pakasalan ang ibang babae.”
Biglang nagbago ang mukha niya. “Makikipaghiwalay ka talaga? Pitong taon, Camille. Kaya mong itapon ang lahat?” Inilapag ko ang susi sa mesa at isinara ang maleta. “Hindi ako ang nagtapon ng pitong taon natin, Adrian. Ikaw ang unang bumitaw noong lumuhod ka sa harap ni Bianca.” Pagkatapos, binuksan ko ang pinto at tuluyan nang umalis.
Bahagi 3
Pagdating ko sa bahay ng mga magulang ko, si Mama ang unang sumalubong sa akin. Hindi niya ako tinanong kung bakit namumula ang mga mata ko. Kinuha niya lamang ang maleta at niyakap ako nang mahigpit. Mula sa likuran niya, tahimik na sinabi ni Papa, “Anak, hindi mo kailangang ipaglaban ang taong hindi ka kayang piliin.”
Kinabukasan, nakipagkita ako kay Rafael sa isang tahimik na coffee shop sa Makati. Hindi siya nagdala ng mamahaling regalo o gumawa ng engrandeng pagpapakilala. Nakinig lamang siya habang ipinapaliwanag ko ang nangyari sa relasyon namin ni Adrian. “Hindi ko kayang mangakong mamahalin kita agad,” tapat kong sinabi.
“Hindi ko rin naman hinihingi iyon,” sagot ni Rafael. “Mas gusto kong unti-unti tayong magkakilala kaysa magpanggap tayong matagal nang nagmamahalan.” Ipinaliwanag niyang handa siyang makipagkasundo tungkol sa mga bagay na mahalaga sa aming dalawa. Doon ko unang naramdaman na ang pag-aasawa ay maaari palang magsimula sa paggalang, hindi sa pangungulit o pangako.
Samantala, sunod-sunod ang tawag ni Adrian. Noong una, galit ang laman ng mga mensahe niya at sinasabi niyang sobra akong magreact. Pagkalipas ng dalawang araw, nagsimula na siyang magtanong kung nakakain na ba ako. Hindi ko sinagot ang mga tawag niya dahil malinaw ko nang sinabi ang aking desisyon.
Isang hapon, naghihintay siya sa labas ng bahay namin. Hawak niya ang isang kahon ng pastries na kapareho ng dati niyang dinadala sa apartment. “Camille, umuwi ka na,” sabi niya nang makita ako. “Wala nang dahilan para manatili kang galit dahil lang kay Bianca.”
“Ano ang nangyari sa engagement ninyo?” tanong ko. Napakamot siya sa batok at sinabing kailangang ituloy ang kasal para sa pamilya ni Bianca. Pagkatapos ay tumingin siya sa akin na para bang naghihintay siyang maintindihan ko siya. “Puwede naman nating panatilihin ang dati nating samahan kahit kasal na ako,” mahina niyang sinabi.
Napaatras ako ng isang hakbang. “Ibig mong sabihin, gusto mong maging asawa mo si Bianca habang girlfriend mo pa rin ako?” Hindi siya agad sumagot. Sa katahimikan niyang iyon, tuluyan nang nawala ang huling pag-asang may natitira pa akong lugar sa kanyang buhay.
“Hindi kita gustong mawala,” sabi niya sa wakas. Sumagot ako, “Pero gusto mong manatili ako sa isang relasyong wala akong dignidad.” Iniabot niya ang kahon ng pastries, ngunit hindi ko ito tinanggap. “Huwag mo nang dalhin sa akin ang mga bagay na para talaga sa kanya, Adrian.”
Pagkatapos ng gabing iyon, itinigil ko ang pakikipag-ugnayan sa kanya. Nakipagkita pa ako kay Rafael nang ilang beses, at napag-usapan namin ang tirahan, trabaho, at ang mga inaasahan namin sa kasal. Hindi niya ako pinilit na magpanggap na masaya sa bawat sandali. Nang tanungin niya kung handa na talaga ako, malinaw kong sinabi na gusto kong simulan ang susunod na kabanata ng buhay ko nang walang kaugnayan sa dati kong relasyon.
Dumating ang araw na pumili kami ng petsa ng kasal. Pinagkasunduan ng aming mga pamilya ang isang simpleng seremonya at reception sa isang hotel sa Makati. Habang tinitingnan ni Mama ang mga detalye ng paghahanda, napansin niyang may isa pang kasalang gaganapin sa parehong hotel sa araw na iyon. Nang banggitin niya ang pangalan ng groom, napahinto ako: Adrian Mendoza.
Tiningnan ako ni Mama at inalok na baguhin ang venue. Ilang segundo akong nag-isip bago umiling. “Hindi natin kailangang baguhin ang araw natin dahil sa kanya.” Kinuha ko ang invitation na may pangalan naming dalawa ni Rafael at inilagay iyon sa mesa. “Ma, ituloy natin ang kasal.”
Bahagi 4
Dumating ang araw ng kasal na may maaliwalas na langit matapos ang ilang araw na pag-ulan. Nasa bridal car ako habang hawak ang isang bouquet ng puting bulaklak. Katabi ko si Mama, na paulit-ulit na inaayos ang aking belo kahit maayos naman ito. “Anak, masaya ka ba sa desisyon mo?” tanong niya, at sumagot akong, “Opo, Ma. Sigurado na ako.”
Habang papalapit kami sa hotel, bumagal ang sasakyan dahil may isa pang bridal convoy sa kabilang lane. Nakita ko ang babaeng nakasuot ng mamahaling wedding gown sa likod ng isang kotse. Si Bianca iyon. Nagtagpo ang aming mga mata nang sabay na bumaba ang mga bintana ng dalawang bridal car.
Napatingin siya sa aking damit at bouquet. “Miss Camille?” gulat niyang tanong. Hindi ako umiwas ng tingin. “Congratulations sa kasal ninyo,” mahinahon kong sinabi. Pagkatapos ay bahagya kong iniangat ang bouquet bilang pagbati, at ganoon din ang ginawa niya.
Sa kabilang sasakyan, nakita kong nakatayo si Adrian sa tabi ng bukas na pinto habang inaayos ang mga bulaklak na hawak niya. Nang mapansin niya ako, nanigas siya sa kinatatayuan. Bumagsak sa kalsada ang bouquet ng pulang rosas mula sa kanyang kamay. “Camille?” halos pabulong niyang tawag bago siya mabilis na lumapit sa bridal car.
“Anong ginagawa mo rito?” tanong niya habang nakatitig sa suot kong wedding gown. “Ikakasal ako,” simpleng sagot ko. Napailing siya at sinabing imposible iyon dahil hindi ko man lang sinabi sa kanyang may iba na akong pakakasalan. “Hindi mo na kailangang malaman ang lahat ng nangyayari sa buhay ko, Adrian,” sagot ko.
Bumaba siya sa gilid ng sasakyan at nagmakaawang kausapin ko siya nang kaming dalawa lamang. Tumanggi ako. “Pitong taon kitang hinintay na piliin ako. Pero pinili mong pakasalan si Bianca at hiniling mong manatili pa rin ako sa tabi mo.” Napalunok siya at sinabing, “Akala ko hindi mo talaga ako iiwan.”
“Diyan ka nagkamali,” sagot ko. “Akala mo dahil mahal kita, kaya kong tanggapin ang kahit anong gawin mo.” Sa likuran niya, nakatayo si Bianca na tahimik na nakikinig. Nang tanungin niya kung ano ang ibig sabihin ng mga sinabi ko, hindi na ako nakialam sa pag-uusap nilang dalawa.
Lumapit si Rafael sa aming sasakyan matapos siyang tawagin ng driver. Nakita niya si Adrian ngunit hindi siya nakipagtalo. Binuksan niya ang pinto sa tabi ko at iniabot ang kanyang kamay. “Camille, handa ka na ba?” tanong niya. Tumingin ako sa kanya at ngumiti. “Oo, handa na ako.”
Sa harap ng aming mga pamilya, nagpalitan kami ni Rafael ng mga pangako. Hindi ako nangakong magiging perpekto ang aming pagsasama, at hindi rin siya nangakong hindi kami magkakaroon ng problema. Nangako kaming magiging tapat, mag-uusap nang maayos, at hindi gagamitin ang pagmamahal bilang dahilan para saktan ang isa’t isa. Nang isuot niya ang singsing sa daliri ko, naramdaman kong ang desisyong iyon ay tunay na akin.
Pagkatapos ng seremonya, nakita ko sa malayo si Adrian na nakaupo sa isang sulok ng hotel lobby. Hindi niya ako nilapitan, at hindi ko na rin siya hinanap. Anuman ang naging pag-uusap nila ni Bianca at anuman ang maging kinabukasan ng kanilang pagsasama, hindi ko na iyon pananagutan. Sa pagkakataong iyon, malinaw na niyang nakita na kaya ko siyang iwan, at ako naman ay wala nang kailangang patunayan.
Lumipas ang mga buwan, at unti-unti naming binuo ni Rafael ang aming buhay bilang mag-asawa. May mga araw na kailangan naming mag-adjust, ngunit natutunan naming makinig sa isa’t isa nang walang takot o pagbabanta. Minsan, tinanong niya ako kung pinagsisisihan ko ang naging desisyon ko, at sinabi kong hindi. Dahil matapos ang pitong taong paghihintay na piliin ako ng isang taong hindi marunong magpahalaga, natagpuan ko ang kapayapaan sa buhay na ako mismo ang malayang pumili.
Maraming salamat sa pagsama at pagbabasa ng kuwento hanggang sa dulo 🙏 Ibahagi sa comments ang inyong opinyon, reaksyon, o mungkahi. Malaking tulong ito para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi ma-miss ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨
