Nahuli ko si Lucas na inaalalayan si Tanya sa prenatal checkup, habang ang ina ko ay nag-aagaw-buhay at naka-freeze ang bank account ko.

Bahagi 3
Ipinakita ko ang punit na reseta ni Tanya sa lahat, pero si Lucas pa rin ang kumampi sa kanya at ayaw buksan ang safe ni Mama.

Alas-otso y media ng umaga nang magising ako. Hindi ako nakatulog nang maayos. Nasa bulsa ko pa rin ang susi ni Mama at ang pilak na pulseras niya. Binasa ko ulit ang sulat niya. Isang linya lang, pero parang humahawak sa akin para hindi ako bumagsak.

Nagkita kami ni Atty. Vega sa lobby ng isang maliit na coffee shop sa Makati. Payapa ang mukha niya. Sabi niya, huwag akong pipirma ng kahit ano ngayon. Ang dala ko lang daw ay ang demand letter para sa safe at sa bahay. Hindi ako pupunta para magmakaawa.

Pumasok kami sa Chua Group. Malamig ang aircon sa lobby. Kilala ako ng mga guwardiya. Dati ay sumisigaw ako dito. Ngayon ay tahimik akong naglakad. May ilang staff na tumingin sa akin. Hindi ko sila pinansin.

Sa opisina ni Lucas, nakaupo si Tanya sa sofa na parang siya ang misis. Nakaputi siya. Si Lucas ay nakatayo sa tabi ng bintana. Pagpasok ko, agad siyang nagsalita. Sabi niya, dumating daw ako para humingi ng tawad.

Sabi ko, hindi. Dumating ako para singilin. Inilabas ko ang death certificate ni Mama at inilagay ko sa mesa niya. Itinuro ko ang oras. Alas-dos disisiyete ng madaling-araw. Sabi ko, iyan ang oras na nawala si Mama habang siya ay nasa Iceland.

Tumingin si Lucas sa papel. Saglit siyang natigilan. Sabi niya, hindi raw niya alam. Naka-off daw ang cellphone niya. Akala raw niya ay nag-aarte lang ulit ako. Sinabi ko sa kanya na ipinadala ang critical notice noong gabing iyon mismo. Hindi ito arte. Ito ay totoo.

Inilabas ko ang mga text niya. Binasa ko ang isa. Sabi niya, sapat na raw ang leksyon. Bukas daw ay ililipat niya si Mama. Sabi ko, paano niya nasabing leksyon ang paghihirap ni Mama? Paano niya nagawang sabihin na isang araw na delay lang iyon?

Sumagot si Lucas na akala raw niya ay kaya pa ni Mama. Sabi niya, lagi raw akong nagpapalaki ng mga bagay. Sabi niya, hindi raw niya sinadya na mahuli ang lahat. Pero hindi niya tiningnan ang mata ko. Tumingin siya sa bintana, parang mas madali roon.

Inilabas ko ang resibo ng pawnshop. Sabi ko, isinangla ko ang wedding ring namin sa halagang ₱120,000. Ang binayaran ko sa libing, sa pag-iimbak ng katawan, at sa utang sa ospital ay ₱117,000. Ang natira sa akin ay ₱3,000. Iyon na lang ang lahat ng pera ko. Hindi ko ito sinabi para kaawaan niya ako. Sinabi ko ito para malaman niya kung saan ako dinala ng pag-freeze niya.

Tumingin si Lucas sa resibo. Saglit na kumunot ang noo niya. Sabi niya, hindi ko raw kailangang isanla. Puwede ko raw siyang tawagan. Sabi ko, tumawag ako. Lumuhod ako. Nagmakaawa ako kay Tanya sa harap ng payment counter. At pinalayas niya ako gamit ang guwardiya. Hindi niya ako narinig dahil ayaw niya akong marinig.

Biglang umiyak si Tanya. Sabi niya, may PTSD daw siya. Kapag nakikita raw niya ako, nanginginig daw siya. Sabi niya, hindi ko raw naiintindihan kung gaano siya natakot sa akin. Nakaupo siya at nanginginig ang kamay. Tiningnan ko siya. Hindi ako sumigaw. Hinintay ko siyang matapos.

Inilabas ko ang pinagdikit na reseta. Inilagay ko ito sa tabi ng death certificate. Sabi ko, ito ang reseta na pinunit ko sa clinic. May tatak ng ospital. Kung gusto nila, pumunta kami ngayon sa clinic at humingi ng kopya ng record. Hindi ako natatakot na i-check. Siya ba ay natatakot?

Sabi ni Tanya, peke raw iyon. Sabi niya, ako raw ang gumawa. Pinunit ko raw at pinagdikit ko para magmukhang totoo. Sabi niya, hindi ko raw siya kayang tanggapin kaya gumagawa ako ng kuwento. Umiling ako. Sabi ko, kung peke ito, bakit hindi niya ako samahan sa clinic para patunayan?

Doon nagsalita si Lucas. Sabi niya, ano naman daw kung hindi buntis si Tanya? Natakot lang daw siyang mawala siya. Hindi raw iyon kasinungalingan, takot lang daw iyon. Parang may bumagsak sa dibdib ko. Hindi dahil sa gulat, kundi dahil sa wakas ay narinig ko nang malinaw kung ano ang mas mahalaga sa kanya.

Sabi ko, kaya pala hindi mahalaga ang totoo. Ang mahalaga ay kung sino ang pinoprotektahan niya. Tiningnan ko si Tanya. Sabi ko, ang mahalaga ay Lim siya. Tahimik si Lucas. Hindi siya tumanggi. Hindi rin siya sumang-ayon. Ang katahimikan niya ay sapat na.

Nagsalita si Tanya nang mahina. Sabi niya, sinabi raw niya kay Lucas na buntis siya kasi natatakot siyang iwan siya nito. Akala raw niya ay totoo. Akala raw niya ay baka buntis nga siya. Hindi raw niya sinadya na magsinungaling. Pero habang nagsasalita siya, hindi niya ako tiningnan. Tumingin siya kay Lucas, humihingi ng kakampi.

Sinabi ni Lucas na biktima rin daw si Tanya. Sabi niya, ang marahas kong pag-uugali ay totoo. Hindi raw mabubura ng isang reseta ang lahat ng ginawa ko. Sabi ko, hindi ko binubura ang ginawa ko. Humingi na ako ng tawad sa mga natakot. Pero hindi ako hihingi ng tawad sa taong nagsinungaling tungkol sa pagbubuntis habang nag-aagaw-buhay ang ina ko.

Lumapit si Atty. Vega at inilagay sa mesa ang demand letter. Sabi niya, pormal na hinihiling namin na buksan ang safe ng Chua Group. Nandoon daw ang titulo ng lupa ng bahay sa Parañaque at ang iba pang gamit ni Mama. Hindi ito conjugal property. Ito ay kay Mama. Kailangan ng inventory sa harap ng abogado.

Sabi ni Lucas, company property raw ang safe. Hindi raw ito basta mabubuksan. Kailangan daw ng approval niya. Sabi ni Atty. Vega, kaya nga kami narito, para humingi ng approval niya sa maayos na paraan. Kung ayaw niya, dadaan kami sa legal na proseso. Mas matagal, mas magulo, at mas maraming makakaalam.

Sinabi ni Lucas na bibigyan pa rin daw niya ako ng isang kuwarto sa taas pagkatapos gawing gallery ang bahay. Sabi niya, mabait na raw iyon. Sabi ko, hindi ko kailangan ng isang kuwarto sa bahay ni Mama. Ang bahay na iyon ay tinirahan ni Mama ng mahigit dalawampung taon. Doon siya nagluto, doon siya nanalangin, doon niya ako pinalaki sa mga kuwento niya. Hindi iyon gallery.

Sumabat si Tanya. Sabi niya, kumuha na raw siya ng designer. Nagbayad na raw siya. Sabi niya, sa kanya na raw ang bahay dahil pumirma si Lucas. Tiningnan ko siya. Sabi ko, pirma ni Lucas ang naglipat, pero hindi pirma ni Mama. Hindi niya pag-aari ang bahay para ipamigay.

Pagkatapos noon ay umalis kami sa opisina. Hindi ako sumigaw. Hindi ako nagbato ng kahit ano. Paglabas ko, nanginginig ang kamay ko. Pero hindi dahil sa galit. Dahil sa pagod at sa sakit na sa wakas ay naiintindihan ko na.

Pumunta ako sa Makati Medical Center. Gusto kong makita ang nurse na nagbigay sa akin ng bag ni Mama. Nandoon siya sa nurse station. Tiningnan niya ako at agad niya akong nakilala. Sabi niya, naalala raw niya ako.

Tinanong ko kung totoo bang ipinadala ang critical notice kay Lucas noong gabing iyon. Sabi niya, oo. Sila mismo ang nagpadala. Sabi niya, bago pumasok si Mama sa operating room, tanong siya nang tanong kung dumating na ba ang manugang niya. Sabi niya, narinig niya akong nagmamakaawa sa hallway. Hindi niya ako hinusgahan. Tahimik lang siyang nakinig.

Nagpasalamat ako sa kanya. Sabi niya, kalmado raw si Mama sa huli. Hawak daw niya ang pulseras niya. Sabi niya, parang naghihintay lang daw siya na may dumating. Hindi ko napigilan ang luha ko. Pero hindi ako humagulgol. Tumulo lang ito habang nakaupo ako sa hallway.

Pagkatapos ay pumunta ako sa Parañaque. Sarado pa rin ang gate. Pinalitan na ang kandado. Sumilip ako sa loob. Walang laman ang bakuran. Wala na ang mesa. Wala na ang mga upuan. Ang bahay ay parang walang nakatira. Pero alam kong bahay pa rin ito ni Mama.

May isang lumang upuan na naiwan sa gilid. Iyon ang paboritong upuan ni Mama kapag nagbabasa siya sa hapon. Hinawakan ko ang sandalan nito sa pamamagitan ng gate. Hindi ko ito nakuha. Pero pinakiusapan ko ang caretaker na huwag itong galawin. Sabi niya, susubukan niya.

Pumunta ako sa funeral home para kunin ang urn ni Mama. Maliit ito at mabigat. Hinawakan ko ito nang mahigpit. Sabi ng staff, maaari ko na raw itong iuwi. Sabi ko, salamat. Hindi ako nagmadali. Gusto kong makasama siya kahit sandali.

Kumain ako sa isang maliit na karinderya malapit doon. Umorder ako ng kanin at sabaw. Binilang ko ang pera ko. Kaunti na lang. Pero hindi ako nag-panic. Naalala ko ang sinabi ni Mama. Huwag kong mawala ang sarili ko. Kailangan kong kumain. Kailangan kong magpahinga. Kailangan kong lumaban nang maayos.

Nag-text si Tristan. Sabi niya, lumampas na raw ang alas-nuwebe. Sabi raw ni Lucas, ililipat na niya ang bahay kay Tanya. Sabi ko kay Tristan, sabihin niya kay Lucas na hindi ako natatakot. Kung gusto niyang ilipat, ilipat niya. Pero hindi ako pipirma ng paghingi ng tawad para sa isang kasinungalingan.

Noong gabing iyon, nagdesisyon ako ng isang maliit pero mahalagang bagay. Hindi ako uuwi sa condo sa BGC. Hindi ako magpapalaboy sa kalye. Babalik ako sa bahay sa Parañaque at doon ako matutulog, kahit walang laman ang loob. Babantayan ko ang bahay ni Mama. Hindi ako aalis hangga’t hindi naaayos ang lahat.

Sinabi ko kay Atty. Vega ang desisyon ko. Sabi niya, delikado, pero naiintindihan niya. Sabi niya, maghahain siya ng injunction bukas para pigilan ang paglipat. Sabi niya, huwag akong makikipag-away sa mga trabahador. Manatili lang ako at maging saksi. Ako ang magbabantay.

Bumili ako ng kumot, tubig, at tinapay gamit ang natitira kong pera. Bumalik ako sa Parañaque bago dumilim. Umupo ako sa sahig ng balkonahe. Nandoon ang susi, ang pulseras, at ang sulat ni Mama. Binasa ko ulit ang sulat niya. Paulit-ulit. Parang naririnig ko ang boses niya.

Narinig ko ang isang kotse na dumaan. Si Tanya iyon. Bumagal ang sasakyan sa tapat ng bahay. Tumingin siya sa akin mula sa bintana. Hindi ako tumayo. Hindi ako sumigaw. Hinawakan ko lang ang pulseras ni Mama at nanatili akong nakaupo.

Isinara ko ang gate mula sa loob. Sabi ko sa sarili ko, ito ang bahay ni Mama. Hindi ako aalis. Hindi na ako luluhod. Hindi na ako magmamakaawa. Bukas, haharapin ko sila nang nakatayo at malinaw ang isip. At kahit masakit, alam kong hindi ko na mawawala ang sarili ko.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Hinarap ko si Lucas at Tanya sa huling pagkakataon para bawiin ang bahay ni Mama, at sa wakas ay pinili ko na ang sarili ko.

Kinaumagahan, maaga akong nagising sa balkonahe ng bahay sa Parañaque. Masakit ang likod ko. Malamig ang sahig. Pero hindi ako umalis. Hinawakan ko ang pulseras ni Mama at tiningnan ang bakuran. Tahimik pa. Walang trabahador. Walang ingay. Parang naghihintay ang bahay.

Tumawag si Atty. Vega. Sabi niya, naihain na raw ang injunction para pigilan ang paglipat ng bahay. Sabi niya, huwag akong makikipag-away. Manatili lang ako. Darating siya kasama ang mga papel. Sabi ko, nandito ako. Hindi ako aalis.

Alas-nuwebe ng umaga, dumating ang puting SUV ni Tanya. Kasunod nito ang sasakyan ni Lucas at ang truck ng mga trabahador. Bumaba si Tanya na may dalang folder. Bumaba si Lucas na may dalang susi ng bagong kandado. Lumapit ang project manager na may hawak na construction permit.

Tumayo ako sa harap ng gate. Sabi ko, hindi kayo papasok. Hindi ako sumigaw. Malinaw ang boses ko. Sabi ni Lucas, trespassing daw ako. Sabi niya, sa kanya at kay Tanya na raw ang bahay. Sabi ko, ipakita niya ang titulo na may pirma ni Mama. Hindi niya maipakita.

Sabi ni Tanya, may kontrata raw siya. May pirma ni Lucas. Sabi niya, siya na raw ang may-ari. Sabi ko, ang pirma ni Lucas ay hindi pirma ni Mama. Ang bahay na ito ay dowry ni Mama. Hindi niya ito puwedeng ipamigay na parang regalo.

Lumapit ang mga trabahador. Sinubukan nilang buksan ang gate. Humara ako. Sabi ko, kung gusto ninyong gibain ang bahay ni Mama, dadaan muna kayo sa akin. Hindi ako natakot. Nanginginig ang kamay ko, pero hindi ako umatras.

Tumingin si Lucas sa akin. Sabi niya, Nina, huwag mo nang gawin ito. Mapapahiya ka lang. Sabi ko, matagal na akong napahiya. Nasanay na ako. Ang hindi ko na kayang tanggapin ay ang makita ang bahay ni Mama na ginagawang gallery habang ang urn niya ay nasa tabi ko lang.

Doon nagsalita si Tanya nang hindi niya napigilan. Sabi niya, alam daw niya ang nasa safe. Sabi niya, nandoon daw ang titulo ng bahay, ang mga sulat ni Mama, at ang iba pang gamit. Sabi niya, sinabi niya kay Lucas na huwag buksan ang safe. Kasi kapag nakuha ko raw iyon, aalis na ako at hindi na ako babalik.

Napatigil si Lucas. Tumingin siya kay Tanya. Sabi niya, bakit niya alam ang laman ng safe? Sabi ni Tanya, ipinakita raw ni Lucas sa kanya ang listahan. Gusto raw niyang malaman kung ano ang iiwan ni Mama sa akin. Doon lumabas ang butas. Si Tanya mismo ang umamin na alam niya ang tungkol sa safe, kahit sinabi niya dati na wala siyang alam.

Sinabi ko kay Lucas, narinig mo ba? Siya ang nag-utos na huwag buksan ang safe. Siya ang nakakaalam. Hindi ako ang nag-iimbento. Tumahimik si Lucas. Tumingin siya sa akin, pagkatapos ay kay Tanya. Para siyang ngayon lang nagising.

Sinabi ni Lucas, sa wakas, ang totoo. Sabi niya, ni-freeze niya ang account ko para pilitin akong humingi ng tawad. Akala raw niya ay isang araw na delay lang ang operasyon. Akala raw niya ay kaya pa ni Mama. Hindi raw niya alam na ganoon na pala kalala. Pero sinabi niya ito habang nakatingin sa lupa, hindi sa akin.

Sabi ko, sinabi mo iyon mismo sa ospital. Sabi mo, isang araw lang na ma-delay, wala namang mamamatay. Pero namatay si Mama. Alas-dos disisiyete ng madaling-araw. Habang ikaw ay nasa Iceland, gumagastos ng ₱500,000 para manood ng aurora kasama si Tanya.

Inilabas ko ang mga papel at inilatag ko sa ibabaw ng lumang upuan ni Mama. Ang death certificate. Ang mga text ni Lucas. Ang post ni Tanya tungkol sa Iceland. Ang resibo ng pawnshop. Ang pinagdikit na reseta. Ang sulat ni Mama. Sabi ko, ito ang lahat. Hindi ito gawa-gawa. Ito ang iniwan ninyo sa akin.

Tumingin si Lucas sa mga papel. Namutla siya. Sabi niya, hindi raw niya alam na naka-livestream ang press conference. Sabi ni Atty. Vega, naka-livestream iyon. Maraming nakakita. Maraming nakarinig. Hindi na ito mabubura ng pagpatay ng camera.

Sinubukan ni Tanya na bawiin ang sitwasyon. Sabi niya, magsasampa raw siya ng injury assessment laban sa akin. Sabi ni Atty. Vega, kung gagawin niya iyon, kailangan niyang patunayan. Ang record sa clinic ay nagpapakita na hindi siya buntis. Walang record ng malalang pinsala. Kung magsisinungaling siya sa korte, siya ang mananagot.

Doon bumigay si Tanya. Umiyak siya. Sabi niya, hindi raw siya buntis. Sabi niya, gumawa lang siya ng kuwento tungkol sa PTSD para manatili si Lucas sa kanya. Sabi niya, siya ang nagsabi kay Lucas na i-freeze ang account ko. Natatakot daw siyang mawala si Lucas sa akin.

Tumingin si Lucas kay Tanya na parang hindi niya ito kilala. Sabi niya, nagsinungaling ka sa akin? Sabi ni Tanya, natatakot lang daw siya. Sabi niya, mahal niya si Lucas. Sabi niya, akala niya ay maiintindihan siya nito. Pero hindi na sumagot si Lucas. Tumahimik siya.

Lumapit si Lucas sa akin. Sabi niya, Nina, patawad. Sabi niya, mali siya. Sabi niya, bubuksan na niya ang safe. Ibabalik niya ang bahay. Sabi ko, huli na para sa sorry na mag-aayos ng lahat. Pero tatanggapin ko ang bahay at ang mga gamit ni Mama. At tatanggapin ko ang hiwalayan.

Pumunta kami sa opisina ng Chua Group para buksan ang safe. Kasama namin si Atty. Vega at si Tristan bilang saksi. Nanginginig ang kamay ni Lucas habang iniikot niya ang combination. Pagbukas, nandoon ang titulo ng lupa. Nakapangalan kay Rosa Santos. Hindi kay Lucas. Hindi kay Tanya.

Nandoon din ang mga lumang litrato ni Mama. Ang mga sulat niya para sa akin noong bata pa ako. Ang pares ng pilak na pulseras. At ang mga papel na nagpapatunay na ang bahay sa Parañaque ay sa kanya. Hindi ito conjugal property. Hindi ito puwedeng ilipat nang walang pirma niya.

Tiningnan ni Lucas ang titulo. Sabi niya, hindi na raw niya itutuloy ang paglipat kay Tanya. Sabi niya, kakanselahin niya ang renovation contract. Sabi niya, ibabalik niya ang bahay sa akin. Pumirma siya sa harap ni Atty. Vega. Sabi ni Tanya, hindi raw ito puwede. Sabi niya, may designer na siya. Pero hindi siya pinakinggan ni Lucas.

Umalis si Tanya na umiiyak. Hindi siya sinundan ni Lucas. Nanatili si Lucas at pinanood ang pag-alis ng sasakyan niya. Pagkatapos ay tumingin siya sa akin. Sabi niya, tapos na raw ang lahat. Sabi ko, tapos na ang pag-arte. Ngayon ay totoo na.

Pumirma kami ng divorce agreement. Sabi ko, hindi ko kailangan ang condo sa BGC, ang shares, o ang kotse. Ang gusto ko lang ay ang bahay sa Parañaque at ang mga gamit ni Mama. Sabi ni Lucas, papayag siya. Sabi niya, ibabalik din niya ang ₱120,000 na pinagsanglaan ko ng singsing. Sabi ko, hindi ko kailangan ng pera niya. Ang kailangan ko ay ang bahay.

Bumalik kami sa Parañaque. Ibinalik ng mga trabahador ang mga gamit ni Mama mula sa truck. Ibinalik nila ang kahoy na mesa. May natuklap na pintura sa gilid, pero iyon pa rin ang mesa ni Mama. Inilagay ko ito sa dati niyang puwesto sa sala.

Nilinis ko ang bahay. Pinunasan ko ang mesa. Inilagay ko sa ibabaw nito ang salamin ni Mama at ang pilak na pulseras niya. Inilagay ko ang urn niya sa maliit na altar sa tabi ng bintana. Nagsindi ako ng kandila. Sabi ko, Mama, nandito na ako. Nasa bahay na tayo.

Kinagabihan, kumain ako ng kanin at sabaw sa mesa ni Mama. Tahimik ang bahay. Pero hindi ito malungkot na tahimik. Ito ay tahimik na payapa. Hindi na ako kailangang makipag-away para marinig. Hindi na ako kailangang lumuhod para humingi ng pera.

Kinabukasan, bumili ako ng mga halaman gamit ang natitira kong pera. Naglagay ako ng isang halaman sa balkonahe. Naglagay ako ng isa pa sa tabi ng altar ni Mama. Nagwalis ako ng bakuran. Nag-ayos ako ng isang kuwarto para sa akin. Maliit lang, pero akin.

Dumating si Lucas isang hapon. May dala siyang papel at isang maliit na kahon. Sabi niya, ito raw ang kopya ng titulo na naibalik na sa pangalan ni Mama at ipapasa sa akin. Sabi niya, patawad ulit. Sabi ko, pinapatawad ko siya, pero hindi na ako babalik. Pinili ko na ang sarili ko.

Sabi niya, naiintindihan niya. Sabi niya, sana raw ay maging maayos ako. Sabi ko, magiging maayos ako. Hindi dahil sa kanya, kundi dahil sa wakas ay natuto akong protektahan ang sarili ko at ang iniwan ni Mama.

Umalis si Lucas nang tahimik. Hindi na siya nagmakaawa. Hindi na siya nagbanta. Pag-alis niya, umupo ako sa paboritong upuan ni Mama. Hinawakan ko ang sulat niya. Binasa ko ulit. Nina, huwag mong mawala ang sarili mo ulit dahil kay Mama.

Sa mga sumunod na araw, unti-unti kong inayos ang bahay. Hindi ito naging gallery. Naging bahay ito ulit. May amoy ng kanin sa umaga. May tunog ng walis sa hapon. May kandila sa altar ni Mama sa gabi. May mga kapitbahay na bumabati kapag lumalabas ako.

Natutunan kong gumising nang hindi natatakot sa text ni Lucas. Natutunan kong kumain nang hindi nagmamadali. Natutunan kong matulog nang hindi umiiyak. Hindi ibig sabihin na hindi na ako nasasaktan. Ibig sabihin ay hindi na ako nawawala.

Isang umaga, umupo ako sa bakuran na may hawak na kape. Tiningnan ko ang bahay ni Mama. Ang mesa na may gasgas. Ang upuan na naiwan. Ang halaman na unti-unting lumalaki. Naramdaman ko ang hangin. Hindi na ito mabigat.

At sa unang pagkakataon sa loob ng mahabang panahon, pag-uwi ko sa bahay ni Mama, hindi na ako natatakot sa katahimikan, dahil alam kong sa wakas ay may tahanan na ulit ako at may bukas na ako na ako mismo ang pumili.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨