Nanganak ako nang mag-isa habang ang mister kong si Miguel ay nasa kabilang ward at buong pagmamahal na inaalagaan ang ibang babae at ang bagong silang niyang sanggol

Bahagi 3
Inamin na ni Miguel na anak niya ang sanggol ni Angela, at sa unang pagkakataon ay hindi na ako umiyak para sa kanya

Pagdating namin sa condo sa Quezon City ay agad na kinuha ni Miguel ang maliit kong bag. Hindi ko ibinigay. Mahigpit kong hinawakan ang strap at si Mateo sa kabila kong braso. Gusto kong siya mismo ang magdala ng lahat ng dala niya. Gusto kong maramdaman niya na hindi na ako ang babaeng laging nag-aasikaso para sa kanya.

Pagpasok namin ay tahimik ang buong condo. Inilagay ko si Mateo sa crib na inihanda ko bago ako manganak. Nakatingin ako sa kanya nang matagal. Maliit siya, mainit, at totoo. Siya ang dahilan kung bakit kailangan kong maging malinaw ngayon kahit masakit.

Umupo si Miguel sa sofa na parang hindi niya alam kung saan siya lulugar. Hawak niya ang plastic bag na may lugaw na malamig na. Tumingin siya sa akin at sinabi niyang kailangan naming mag-usap. Sinabi kong mag-usap na kami ngayon, dahil pagod na ako sa paghihintay.

Tinanong ko siya nang diretso. Bakit niya ako niloko. Bakit niya sinabi na nasa meeting siya gayong nasa ospital siya kasama si Angela. Hindi siya agad nakasagot. Yumuko siya at pinaglaruan niya ang mga daliri niya na parang bata na nahuli.

Ipinakita ko sa kanya ang cellphone ko. Nandoon pa rin ang mensahe niya. Misis, may emergency sa opisina. May meeting ako sa client. Kaya mo yan. Binasa ko ito nang malakas. Tinanong ko kung emergency ba ang tawag doon sa pag-aalaga niya ng ibang babae habang ako ay nanganganak mag-isa.

Sinabi niyang natakot daw siya. Sinabi niyang hindi niya alam kung paano sasabihin sa akin ang totoo. Sinabi niyang ayaw niya akong saktan kaya nagsinungaling siya. Tumingin ako sa kanya at sinabi kong mas lalo niya akong sinaktan dahil sa pagsisinungaling niya.

Tinanong ko kung sino ba talaga si Angela sa buhay niya. Hindi na siya nagkunwaring kakilala lang ito. Sinabi niyang nakilala niya ito sa opisina noong mga panahong madalas siyang mag-overtime. Sinabi niyang naging malapit sila nang hindi niya namamalayan. Sinabi niyang noong una ay usap lang daw, hanggang sa hindi na niya napigilan.

Tinanong ko ang pangalan ng sanggol. Huminga siya nang malalim bago sumagot. Sofia daw ang pangalan. Isang pangalan na pinili daw ni Angela. Nang sabihin niya iyon, parang may mabigat na bato na dumagan sa dibdib ko. Hindi dahil sa pangalan, kundi dahil alam niya ang pangalan na iyon. Alam niya ang bawat detalye ng batang iyon.

Tinanong ko kung anak ba niya si Sofia. Tumahimik ang buong condo. Naririnig ko lang ang mahinang paghinga ni Mateo. Pagkatapos ng ilang segundo na parang napakatagal, tumango si Miguel. Sinabi niyang oo, anak niya si Sofia. Doon ko naramdaman na gumuho ang huling pag-asa na baka nagkamali lang ako ng intindi.

Hindi ako sumigaw. Hindi ako nagbasag ng gamit. Umupo ako sa tabi ng crib ni Mateo at hinawakan ko ang maliit niyang kamay. Tumingin ako kay Miguel at sinabi kong sabihin niya ang lahat ngayon. Ayaw ko na ng kalahating totoo. Gusto ko ng buong totoo, kahit masakit.

Sinabi niyang nagsimula ito noong limang buwan akong buntis. Sinabi niyang pakiramdam niya ay napabayaan siya dahil lagi akong pagod at lagi akong may iniinda. Sinabi niyang kay Angela niya naramdaman na pinapakinggan siya. Sinabi niyang hindi niya plinano na magkababy sila, pero nangyari na.

Sinabi ko sa kanya na ang pagbubuntis ay hindi dahilan para magtaksil. Sinabi ko na ako ang nagdadalang-tao, ako ang nahihirapan, ako ang nag-iisa, pero ako ang nanatiling tapat. Sinabi ko na kung nalulungkot siya, sana ay kinausap niya ako, hindi siya humanap ng ibang babae.

Umiyak si Miguel. Sinabi niyang mahal niya si Mateo. Sinabi niyang mahal niya rin daw ako. Sinabi niyang nalilito siya at hindi niya alam kung paano aayusin ang lahat. Tumingin ako sa mga luha niya at naalala ko ang mga mata niyang namumula sa litrato. Iyon din ang mga mata na nakita ko nang buhat niya si Sofia.

Tinanong ko siya tungkol sa mga comment sa post. Parang pamilya kayo. Congrats Miguel, naging tatay ka na. Alagaan mo mabuti ang mag-ina mo. Tinanong ko kung bakit hindi niya itinama ang mga tao. Bakit hinayaan niyang isipin ng lahat na si Angela ang misis niya at si Sofia ang pamilya niya.

Sinabi niyang hindi niya alam ang sasabihin. Sinabi niyang nahiya siya. Sinabi niyang natakot siyang magtanong ang mga katrabaho niya. Sinabi ko na ang pananahimik niya ay isa ring pagpili. Pinili niyang maging tatay ni Sofia sa harap ng lahat, habang ako ay mag-isa sa kabilang ward.

Naalala ko ang asul na polo. Sinabi ko sa kanya na ako ang bumili noon. Sinabi ko na isinuot niya iyon para sa araw ng panganganak ko, pero ibang babae at ibang sanggol ang nakakita sa kanya na suot iyon. Yumuko siya at hindi na siya nakatingin sa akin. Doon ko nakita na kahit siya ay nahihiya sa ginawa niya.

Sinabi niyang aayusin niya ang lahat. Sinabi niyang iiwan niya si Angela. Sinabi niyang babalik siya sa amin ni Mateo. Tinitigan ko siya at sinabi kong hindi na ako naniniwala sa pangako. Ang kailangan ko ngayon ay malinaw na kilos, hindi salita na madaling sabihin.

Naisip ko si Mateo. Naisip ko ang kinabukasan niya. Ayaw kong lumaki siya na laging naghihintay sa tatay niya. Ayaw kong maranasan niya ang naramdaman ko sa hallway ng ospital. Gusto kong lumaki siya na alam niyang may nanay siyang pipili sa kanya araw-araw.

Doon ako nagdesisyon ng isang maliit pero mahalagang bagay. Itatago ko ang lahat ng papel ni Mateo sa bag ko. Itatago ko rin ang resibo ng ₱20,000 na deposit na ako lang ang nagbayad. Itatago ko ang screenshot ng post ng katrabaho niya at ang mga mensahe niya. Hindi ito para manakot, kundi para hindi ko makalimutan ang totoo kapag nanghina ako.

Sinabi ko kay Miguel na sa sala siya matutulog ngayong gabi. Sinabi kong kailangan ko ng espasyo para makapag-isip at para makapagpahinga si Mateo nang maayos. Hindi siya nagreklamo. Kumuha siya ng kumot at unan at tahimik siyang naupo sa sofa.

Sinubukan niyang buhatin si Mateo bago siya matulog. Pinayagan ko siya pero binantayan ko siya. Napansin ko kung paano niya hawakan si Mateo. Hindi kasing lambing ng paghawak niya kay Sofia sa ospital. Parang natatakot siya, parang hindi niya alam kung paano magsimula. Doon ako mas nasaktan, pero mas naging malinaw sa akin ang lahat.

Naramdaman kong hindi na ako iyong babaeng umiiyak lang at naghihintay. Masakit pa rin ang puso ko, pero mas malinaw na ang isip ko. Hindi ko na siya pinipilit na pumili. Ako na ang pipili para sa sarili ko at para kay Mateo.

Noong gabing iyon, natulog si Miguel sa sala. Ako naman ay nanatili sa tabi ni Mateo. Habang natutulog si Mateo ay binuksan ko ang notes sa cellphone ko. Isinulat ko ang lahat ng nangyari. Ang araw ng panganganak ko. Ang mensahe niya. Ang litrato. Ang pag-amin niya. Gusto kong may tala ako na hindi mabubura ng emosyon.

Kinabukasan, maaga siyang gumising at nagluto ng lugaw. Hindi ko iyon kinain. Sinabi ko sa kanya na kailangan niyang umalis muna. Sinabi kong kailangan kong magpahinga at kailangan ni Mateo ng tahimik na bahay. Kinuha niya ang bag niya at tumingin sa akin na parang gusto pa niyang magsalita.

Pagkasara ng pinto, huminga ako nang malalim. Hawak ko si Mateo at naramdaman ko ang init niya. Hindi pa tapos ang lahat. Marami pa akong kailangang ayusin. Pero sa unang pagkakataon mula nang manganak ako, naramdaman kong ako na ang humahawak sa buhay ko.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Hinarap ko si Miguel sa harap ng anak namin at sa wakas ay pinili kong protektahan ang sarili ko at ang kinabukasan ni Mateo

Ilang araw ang lumipas bago ulit kumatok si Miguel sa condo. Pagbukas ko ng pinto ay may dala siyang gatas para kay Mateo at isang maliit na bag ng prutas. Hindi na niya suot ang asul na polo. Naka-plain na t-shirt lang siya at mukhang pagod. Pinapasok ko siya pero sinabi kong maikli lang ang usapan namin dahil kakatulog lang ni Mateo.

Umupo siya sa sofa at hindi agad nagsalita. Tumingin siya sa crib ni Mateo na parang gusto niyang lumapit pero nagpipigil siya. Sinabi niyang nakausap na niya si Angela. Sinabi niyang gusto rin daw ni Angela ng malinaw na usapan. Sinabi niyang gusto niyang ayusin ang lahat bago pa lumala.

Sinabi niya ang plano niya. Susuportahan daw niya pareho ang mga anak niya. Hahatiin daw niya ang oras niya. Isang araw sa amin, isang araw sa kanila. Hiniling niya na tanggapin ko daw ito para sa mga bata. Tinitigan ko siya at sinabi kong hindi ko tatanggapin ang ganoong ayos.

Sinabi ko na hindi ako papayag na maging pangalawa ang anak ko. Sinabi ko na hindi ko hahayaan na lumaki si Mateo na naghihintay kung kailan siya may oras. Sinabi ko na ang pagiging tatay ay hindi hati-hati na parang schedule. Ang pagiging tatay ay presensya, katapatan, at pananagutan.

Tinanong ko siya nang diretso. Bakit hindi niya ako sinagot noong nanganganak ako. Bakit ni isang tawag ay hindi niya nasagot. Sinabi niyang nag-panic daw siya. Sinabi niyang natakot siyang makita ako at si Angela sa iisang ospital. Sinabi niyang hindi niya alam kung sino ang uunahin niya.

Ipinakita ko sa kanya ang cellphone ko. Nandoon pa rin ang mensahe niya. Misis, may emergency sa opisina. May meeting ako sa client. Kaya mo yan. Sinabi ko na hindi iyon panic, iyon ay pagpili. Pinili niyang magsinungaling. Pinili niyang manatili kay Angela. Pinili niyang ako ang mag-isa.

Tumango siya at sa unang pagkakataon ay hindi na siya nagdahilan. Sinabi niyang oo, siya ang pumili. Sinabi niyang mali ang pinili niya. Sinabi niyang hindi niya kayang bawiin ang araw na iyon, pero gusto niyang akuin ang ginawa niya.

Sinubukan niyang sisihin ang pagbubuntis ko. Sinabi niyang lagi daw akong pagod, lagi daw akong mainitin ang ulo, lagi daw akong abala. Sinabi niyang pakiramdam niya ay hindi na siya mahalaga. Tumingin ako sa kanya at sinabi kong ang pagbubuntis ay hindi excuse para magtaksil. Ang pagod ko ay dahil nagdadala ako ng anak namin, hindi dahil ayaw ko sa kanya.

Doon siya natahimik. Sinabi niyang tama ako. Sinabi niyang ginamit niya ang pagod ko para bigyang katwiran ang kasalanan niya. Sinabi niyang sa totoo lang ay siya ang naging mahina. Sinabi niyang siya ang tumakbo sa madaling atensyon imbes na harapin ang hirap ng pagiging mag-asawa.

Sinabi ko na doon siya nagkamali ng malaki. Isinuot niya ang polo na ako ang bumili para sa ibang babae. Hinayaan niyang tawagin si Angela na misis niya ng mga katrabaho niya. Hindi niya sinagot ang tawag ko habang ako ay nasa delivery room. Lahat ng iyon ay hindi aksidente. Lahat ng iyon ay sunod-sunod na pagpili.

Sinabi ko sa kanya kung ano ang poprotektahan ko ngayon. Mananatili si Mateo sa akin. Mananatili ako sa condo na ito. Mananatili sa akin ang lahat ng papel ni Mateo at ang resibo ng ₱20,000 na deposit na ako ang nagbayad. Mananatili rin sa akin ang sarili kong bank account para kay Mateo. Hindi ko ito gagawin para maghiganti, kundi para hindi na kami maiwan nang walang-wala.

Sinabi ko rin na hindi ko siya pipigilan na maging tatay kay Sofia. Sinabi ko na may karapatan si Sofia na magkaroon ng tatay. Pero sinabi ko na hindi niya pwedeng gawin iyon sa pamamagitan ng pagsisinungaling sa akin. Kung gusto niyang maging tatay sa dalawang bata, kailangan niyang maging tapat at responsable sa pareho.

Umiyak siya at sinabi niyang gagawin niya ang lahat para manatili kami. Sinabi niyang handa siyang iwan si Angela bilang karelasyon at maging tatay lang kay Sofia. Sinabi niyang gusto niyang bumalik sa amin. Tinitigan ko siya at sinabi kong ang pamilya ay hindi nabubuo sa pamamagitan ng pagmamakaawa. Ang pamilya ay nabubuo sa tiwala, at ang tiwala ay matagal nang nawala.

Ipinakita ko sa kanya ang birth certificate ni Mateo. Sinabi ko na sisiguraduhin kong protektado ang pangalan at karapatan ni Mateo. Sinabi ko na hindi ko hahayaan na mawala ang mga papel niya o na may magbago nang hindi ko alam. Hinawakan niya ang papel pero hinila ko ito pabalik at inilagay ko sa bag ko.

Sinubukan niyang kunin ang bag ko. Tumayo ako at mahigpit kong hinawakan ang bag. Sinabi kong hindi niya pwedeng kunin si Mateo o ang mga papel niya nang walang paalam. Sinabi kong kung gusto niya ng malinaw na ayos, pupunta kami sa barangay para gumawa ng malinaw na kasunduan tungkol sa suporta at sa pagbisita. Hindi ito para parusahan siya, kundi para may malinaw na proteksyon si Mateo.

Pumayag siya. Sinabi niyang naiintindihan niya. Sinabi niyang pagod na rin siyang magsinungaling. Sinabi niyang gusto na rin niyang maging maayos ang lahat kahit hindi na kami mag-asawa na tulad ng dati. Doon ko naramdaman na sa wakas ay nakikinig na siya.

Umalis siya noong hapong iyon na dala ang bag niya. Pagkasara ng pinto ay umupo ako sa tabi ni Mateo. Pagod na pagod ako pero mas magaan ang pakiramdam ko. Hindi na ako naghihintay sa paliwanag niya. Ako na ang nagsabi kung ano ang kailangan ng anak ko.

Sa mga sumunod na araw ay ako lang mag-isa ang nag-alaga kay Mateo. Natutunan ko ang oras ng pagdede niya, ang oras ng pag-iyak niya, at ang paraan kung paano siya patulugin. May mga gabing puyat ako, pero may mga umaga ring nagigising ako na siya ang unang nakikita ko at nakangiti siya. Doon ko naramdaman na kaya ko pala.

Nagsimulang mag-text si Miguel nang tapat. Hindi na siya nagsasabi ng emergency o meeting. Sinasabi niya kung nasaan siya at kung kailan siya dadalaw. Nagpapadala siya ng suporta para kay Mateo at sinasabi rin niya na sinusuportahan niya si Sofia. Hindi na siya nagtatago. Hindi na rin siya nangangako ng mga bagay na hindi niya kayang gawin.

Isang araw ay nagkita kami ulit sa condo para pag-usapan ang kasunduan. Kalmado na ako. Sinabi ko sa kanya na pinapatawad ko siya, pero hindi na ako babalik bilang misis na naghihintay at nagbubulag-bulagan. Sinabi ko na pwede kaming maging magulang ni Mateo na may respeto sa isa’t isa. Sinabi ko na doon nagsisimula ang paggaling.

Tumango siya at sinabi niyang tinatanggap niya. Sinabi niyang magiging responsableng tatay siya kay Mateo at kay Sofia. Sinabi niyang hindi na niya ako hihilinging maghintay. Sinabi niyang naiintindihan niya na ang pinili ko ay para sa anak namin.

Noong umagang iyon sa Quezon City ay maaliwalas ang langit. Binuksan ko ang bintana ng condo at pumasok ang sariwang hangin. Buhat ko si Mateo at tinitigan ko ang mukha niya. Ngumiti siya at hinawakan niya ang daliri ko. Sa maliit na kamay na iyon ay naramdaman ko ang buong mundo.

Hindi na ako tumitingin sa pinto para maghintay. Hindi na ako tumitingin sa cellphone para mag-abang ng mensahe. Ang tinitingnan ko na ngayon ay si Mateo at ang bukas na pwede naming buuin nang magkasama. May takot pa rin, may pagod, pero may linaw na hindi ko naramdaman noon.

Sinabi ko kay Mateo nang mahina, habang nakayakap siya sa akin, na hindi na kami maghihintay sa isang taong laging nasa ibang lugar. Sinabi ko na ako ang pipili sa kanya araw-araw. Sinabi ko na kahit mag-isa kami, hindi kami kulang.

Sa wakas, hindi na kami naghihintay sa isang taong laging nasa ibang lugar, at sa unang pagkakataon mula nang manganak ako, naramdaman kong may bukas na talagang para sa amin ni Mateo.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨