Bahagi 3
Bumalik ako sa condo para sabihin ang totoo tungkol sa gabing iyon sa Cebu, at doon ko nalaman na si Vanessa mismo ang nagpapadala ng mga litrato linggo-linggo
Tatlong araw akong nanatili sa isang maliit na apartelle sa Makati. Hindi ko sinagot ang mga tawag ni Carlo. Hindi ko binuksan ang mga mensahe ni Vanessa. Gusto ko lang ng katahimikan. Gusto ko lang makatulog nang hindi iniisip kung sino ang kasama ng mister ko sa gabing iyon.
Sa apartelle, ako lang mag-isa. Walang magarbong gamit, walang malaking sala, walang amoy ng pabango ni Vanessa. May maliit na kama, may maliit na mesa, at may bintana na tanaw ang mga ilaw ng Makati. Doon ko unang naramdaman na nakakahinga ako nang maluwag. Hindi dahil masaya ako, kundi dahil sa wakas, walang sumisigaw sa utak ko.
Pero hindi pa rin ako magaling. Mabilis akong mapagod. Masakit pa rin ang puson ko paminsan-minsan mula nang makunan ako. Sa gabi, nagigising ako at hinahanap ko ang dating tiyan ko. Wala na ang anak namin. At ang pinakamasakit, parang hindi man lang iyon naging sapat na dahilan para tigilan ni Carlo ang panloloko niya.
Sa ikatlong araw, kumatok si Carlo sa pinto ng apartelle. Alam niya kung nasaan ako. Hindi ko alam kung paano niya nalaman, pero hindi na ako nagtaka. Kilala niya ang mga tao sa paligid. Binuksan ko ang pinto pero hindi ko siya pinapasok. Nakatayo siya sa labas, amoy alak pa rin, pero halatang puyat.
“Grace, umuwi ka na,” sabi niya. “Naghihintay ang condo sa ‘yo. Hindi ka dapat dito.” Tinitigan ko siya. Dati, kapag sinabi niya ang salitang umuwi, pakiramdam ko ligtas ako. Ngayon, pakiramdam ko, ang salitang umuwi ay nangangahulugan na bumalik ka sa hawla.
“Hindi ako uuwi hangga’t hindi mo ako naririnig,” sabi ko. “Narinig ko kayo sa private room. Narinig ko ang sinabi mong nadudumihan ka sa akin. Gusto kong sabihin mo sa akin nang harapan, totoo ba ‘yon?”
Umiling siya agad. “Lasing ako noon. Alam mo naman ang mga kaibigan ko, mahilig magpalaki. Huwag mong seryosohin.” Pero hindi na ako ang Grace na maniniwala sa paliwanag na lasing lang. Pitong taon na akong asawa niya. Alam ko kung kailan siya nagsasabi ng totoo at kung kailan siya umiiwas.
“Kung lasing ka lang, bakit hindi mo ako ipinagtanggol kahit isang beses?” tanong ko. “Narinig mo silang tawagin akong marumi, narinig mo silang sabihin na makapal ang mukha ko, narinig mo silang sabihin na dapat akong umalis. At uminom ka lang. Hindi ka nagsalita.”
Hindi siya nakasagot. Tumingin siya sa sahig. Doon ko nakita na hindi siya galit, hindi siya mayabang. Takot siya. Takot siya na baka totoo ang narinig ko at hindi na niya ako maibalik sa dati.
Kaya sinabi ko sa kanya ang totoo tungkol sa Cebu. Hindi na ako umiyak. Hindi na ako nagmakaawa. Sinabi ko lang kung ano ang nangyari, nang kalmado, parang nagkukuwento ako ng isang bagay na matagal ko nang dala-dala.
“Pitong taon na ang nakalipas, pagkatapos ng lindol sa Cebu, ikaw ang na-trap sa ilalim ng guho,” sabi ko. “Ako ang unang nailigtas mo. Pero pagkatapos noon, ikaw naman ang nangailangan ng tulong. Kailangan mo ng rescue team, kailangan mo ng dugo, kailangan mo ng tao na may koneksyon para mauna ka sa ospital. Wala akong ibang malapitan.”
Pumunta ako sa bahay ni Third. Hindi dahil gusto ko siya. Pumunta ako dahil siya lang ang kilala kong may kakayahan na tumulong agad. At hindi ako pumasok sa kwarto niya. Sa guest room ako naghintay. Buong gabi akong nakaupo doon, umiiyak, nagdarasal, hinihintay ang balita kung buhay ka pa. Hindi ako natulog sa kama niya. Hindi ako humiga sa ilalim niya. Naghintay ako.
“Si Third ay kamag-anak ko,” sabi ko. “Ang tatay niya at ang lola ko ay magpinsan. Kaya ang nanay ko, pinsan niya ang tatay ni Third. Sa Cebu, pamilya ang turingan namin sa isa’t isa. Kaya nga siya pumunta sa kasal natin, naalala mo ba? Nasa mesa siya ng pamilya ko, hindi sa mesa ng mga kaibigan mo.”
Nakita ko ang pagbabago sa mukha ni Carlo. Parang may naalala siya. Noong kasal namin sa Cebu, nandoon si Third. Tahimik lang siya, nakasuot ng puting polo, at binati niya ako ng, “Mag-ingat kayo.” Noon, sinabi ni Carlo sa akin, “Buti may kamag-anak ka na malakas.” Noon, naniwala siya.
“Bakit hindi mo sinabi sa akin nang buo noon?” tanong niya, medyo nanginginig ang boses. “Bakit ang sinabi mo lang ay kamag-anak mo siya? Bakit hindi mo sinabi na sa guest room ka lang naghintay?”
“Sinabi ko,” sagot ko. “Sinabi ko sa ‘yo nang maraming beses. Pero pinili mong maniwala sa mga kaibigan mo kaysa sa akin. Pinili mong maniwala sa kuwento na nakita ka nilang pumasok ako sa bahay ni Third sa gabi at lumabas ako sa umaga. Hindi mo tinanong kung ano ang ginawa ko sa loob. Hinusgahan mo agad.”
Doon ko nakita na hindi pala ako ang nagsinungaling. Siya ang nagsinungaling sa sarili niya. Mas madali kasi para sa kanya na isipin na marumi ako, kaysa aminin na hindi niya ako kayang protektahan noong lindol at ako pa ang gumawa ng paraan para iligtas siya.
Habang nag-uusap kami, dumating si Vanessa. Sinundan niya pala si Carlo. Pumasok siya sa apartelle na parang siya ang may-ari. Nakasuot siya ng fitted na damit na halata na ang tiyan niya. Tinitigan niya ako mula ulo hanggang paa.
“Ayan ka na naman, nag-iimbento na naman ng kuwento,” sabi niya. “Lagi kang may drama tungkol sa Cebu. Kung talagang kamag-anak mo si Third, bakit hindi mo siya pinaharap sa amin? Bakit ikaw lang ang nagsasabi?”
Hindi ako sumagot. Hinayaan ko siyang magsalita. At doon siya nagkamali.
“Ako ang nagpapadala ng mga litrato linggo-linggo,” sabi niya, nakangisi. “Ako. Kasi gusto kong matauhan ka. Gusto kong makita mo na hindi ka na mahal ni Carlo. Hindi ba epektibo? Linggo-linggo, umiiyak ka, nagagalit ka, napupunta ka sa ospital. At si Carlo, sa akin siya umuuwi.”
Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Alam ko na noon pa na siya ang nagpapadala. Pero iba pa rin kapag narinig mo mismo mula sa bibig niya. Walang pagsisisi. Walang hiya. Parang ipinagmamalaki pa niya na nasira niya ako.
At hindi pa doon natapos. “Ako rin ang nagkuwento sa mga kaibigan ni Carlo tungkol sa Cebu,” sabi niya. “Naririnig ko lang na may nangyari sa ‘yo at kay Third noon, kaya pinalaki ko. Sinabi ko na baka may nangyari talaga sa inyo. Hindi ko naman akalain na maniniwala agad si Carlo. Pero naniwala siya, kasi gusto rin niyang maniwala.”
Tumingin si Carlo kay Vanessa na parang hindi niya kilala ang babaeng nasa harap niya. “Vanessa, anong sinasabi mo? Ikaw ang nagkalat noon?” tanong niya. “Ikaw ang nagsabi sa kanila na may nangyari kay Grace at kay Third?”
Nagkibit-balikat si Vanessa. “Hindi ko naman kailangang magsinungaling nang malaki. Kailangan lang ng konting tulak. Ikaw na mismo ang nagduda. Ikaw na mismo ang nagsabi sa private room na nadudumihan ka sa kanya. Ako lang ang nagsabi ng naririnig ko.”
Doon ko naintindihan ang lahat. Hindi lang si Carlo ang may kasalanan. Si Vanessa ang nagtanim ng duda, at si Carlo ang nag-alaga ng duda hanggang sa lumaki ito at naging dahilan para lokohin niya ako. At ako, sa loob ng pitong taon, pilit kong pinapatunayan na malinis ako sa isang taong ayaw nang maniwala.
Masakit pa rin. Hindi nawala ang sakit dahil nalaman ko ang totoo. Pero mas malinaw na ako ngayon. Hindi na ako naguguluhan. Hindi na ako nagtatanong kung ano ang mali sa akin. Alam ko na ngayon, ang mali ay hindi sa akin. Ang mali ay sa taong pinili ang tsismis kaysa sa asawa niya, at sa babaeng pinili ang paninira kaysa sa pagbuo ng sariling buhay.
Kaya gumawa ako ng isang maliit pero mahalagang desisyon. Hindi ko na hihintayin na maniwala si Carlo sa akin. Hindi ko na hihintayin na tigilan ni Vanessa ang pagpapadala ng litrato. Ako na ang kikilos para sa sarili ko.
Kinabukasan, pumunta ako sa bangko. Hiniwalay ko ang sarili kong account. Ang ₱850,000 na ipon ko mula noong nurse pa ako sa Cebu, sinigurado kong nasa pangalan ko lang at hindi na magagalaw ni Carlo. Hindi ako nagnakaw. Hindi ako nagtago ng pera niya. Ang pera ko lang ang pinrotektahan ko. Ang ₱150,000 na buwan-buwan niyang binibigay para sa bahay, hindi ko na ginalaw. Iyon ay pera niya, at hindi ko na kailangan.
Pagkatapos, kinuha ko ang titulo ng condo namin sa BGC. Nakapangalan sa akin. Noong nag-propose si Carlo, siya mismo ang nagsabi na ilagay sa pangalan ko para daw sigurado akong may mauuwian ako kahit ano ang mangyari. Noon, akala ko romantiko iyon. Ngayon, naintindihan ko na proteksyon pala iyon na ibinigay niya sa akin noong mahal pa niya ako nang buo.
Nagpunta rin ako sa ospital sa Makati para magpa-check up. Sinabi ng doktor na kailangan ko ng pahinga, kailangan ko ng maayos na tulog, at kailangan ko ng iwasan ang stress. Tumango ako. Hindi na ako ang babae na iiyak lang sa gilid. Gusto kong gumaling. Gusto kong bumalik sa pagiging nurse. Gusto kong ulit maramdaman na may silbi ako, hindi lang bilang asawa ni Carlo.
Bumalik ako sa apartelle nang gabing iyon at nagsulat ako sa notebook ko. “Hindi ko na kailangang patunayan na malinis ako. Alam ko ang totoo. At ang totoo ay sapat na para palayain ko ang sarili ko.” Hindi ko pa tapos ang kuwento. Hindi pa ako nakikipaghiwalay nang pormal. Pero sa unang pagkakataon, hindi na ako natatakot sa susunod na mangyayari.
Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖
Bahagi 4
Hinarap ko si Carlo at si Vanessa sa condo sa BGC, at sa wakas, pinili kong protektahan ang sarili ko at bawiin ang buhay na matagal kong isinuko
Bumalik ako sa condo sa BGC kinabukasan nang maaga. Hindi ako bumalik para makipagbalikan. Bumalik ako para tapusin. Dala ko ang maliit kong bag, ang mga dokumento ko, at ang titulo ng condo na nakapangalan sa akin. Gusto kong harapin sila sa lugar kung saan ako nasaktan nang maraming beses, para doon ko rin bawiin ang sarili ko.
Pagbukas ko ng pinto, nandoon si Carlo at si Vanessa. Nakaupo sila sa sofa na dati ay paborito kong upuan. Si Vanessa, nakasandal sa balikat ni Carlo, halata na ang tiyan niya. Si Carlo, nakasuot ng polo na ako pa ang bumili para sa kanya noong nakaraang Pasko. Parang walang nangyari. Parang ako pa ang bisita sa sarili kong bahay.
“Grace, sa wakas umuwi ka na,” sabi ni Carlo at tumayo. “Usap tayo. Ayoko na ng ganito. Bumalik ka na dito, aalagaan kita habang buhay, tulad ng sinabi ko.”
Tinitigan ko siya. Dati, kapag sinasabi niya ang salitang aalagaan, pakiramdam ko mahalaga ako. Ngayon, naiintindihan ko na, ang ibig niyang sabihin ay mananatili ka dito, sa ilalim ng kontrol ko, at hindi ka aalis kahit lokohin kita.
“Hindi ako alaga, Carlo,” sabi ko. “Asawa mo ako. Hindi mo ako binili. Hindi mo ako pwedeng itago dito habang may ibang babae ka sa labas.”
“Wala akong ibang babae,” sabi niya, pero tumingin siya kay Vanessa. “Si Vanessa, responsibilidad ko siya ngayon. Buntis siya. Pero ikaw ang asawa ko. Ikaw ang uuwian ko.”
Natawa ako, pero hindi masayang tawa. “Responsibilidad? Asawa? Paano mo pagsasabayin? Ako ang aalagaan mo habang buhay, siya ang lubos na sa ‘yo? Carlo, hindi kami laruan. Hindi kami pwedeng hatiin.”
Doon ko siya tinanong nang harapan. “Sabihin mo sa akin ngayon, dito, habang nakatingin ka sa akin, marumi ba ako?”
Hindi siya nakasagot agad. Namula ang mukha niya. Tumingin siya kay Vanessa, pagkatapos ay sa sahig. “Grace, hindi ko sinasadya ang sinabi ko sa private room. Nasaktan lang ako. Naisip ko na niloko mo ako noon sa Cebu, kaya…”
“Kaya niloko mo rin ako ngayon?” putol ko. “Kaya mo ako pinadalhan ng litrato linggo-linggo? Kaya mo ako hinayaang makunan at mag-isa sa ospital? Carlo, ang sakit mo ay hindi lisensya para manakit.”
Umamin siya sa wakas. “Naniwala ako sa mga kaibigan ko. Naniwala ako kay Vanessa. Kasi natakot ako. Natakot ako na baka totoo na may nangyari sa ‘yo at kay Third. Natakot ako na baka hindi ako sapat para sa ‘yo. Kaya mas madali sa akin na isipin na marumi ka, kaysa aminin na ako ang kulang.”
Doon lumabas ang totoo. Hindi pala ako ang marumi. Siya ang natakot. Siya ang hindi naniwala. Siya ang pumili ng duda kaysa sa pitong taon naming pagsasama.
Sumabat si Vanessa. Tumayo siya at hinawakan ang tiyan niya. “Carlo, huwag mo siyang pakinggan. Ako ang buntis. Ako ang kailangan mo ngayon. Sabi mo, ako ang lubos na sa ‘yo. Sabi mo, ako ang bago mong buhay. Bakit ngayon, parang siya pa rin ang pinipili mo?”
Tumingin ako kay Vanessa. Hindi ako galit sa kanya tulad ng dati. Naawa ako sa kanya. Siya ay 23 taong gulang, nagtatrabaho bilang receptionist sa opisina ni Carlo sa Makati, at naniwala siya na kapag nabuntis siya, magiging misis na siya. Hindi niya alam na ang lalaking pinagkatiwalaan niya ay ang lalaking hindi marunong manindigan.
“Vanessa, hindi kita kaaway,” sabi ko. “Pero hindi mo rin ako pwedeng apakan para umangat. Ikaw ang nagpadala ng mga litrato. Ikaw ang nagkalat ng kuwento sa Cebu. Akala mo, kapag nasira ako, mapupunta sa ‘yo si Carlo. Pero tingnan mo ngayon, kahit sira na ako sa paningin niya, hindi ka pa rin niya kayang piliin nang buo.”
Umiyak si Vanessa. “Hindi ko naman gusto na saktan ka. Gusto ko lang na mahalin ako ni Carlo tulad ng pagmamahal niya sa ‘yo noon. Gusto ko lang na ako ang maging asawa.”
“Ang pagmamahal, hindi nakukuha sa paninira,” sabi ko. “At ang pagiging asawa, hindi nakukuha sa pagbubuntis. Nakukuha iyon sa tiwala. At ang tiwala, sinira ninyong dalawa.”
Doon ko inilabas ang titulo ng condo. Inilagay ko sa mesa. “Ang condo na ito, nakapangalan sa akin,” sabi ko. “Ikaw mismo ang nagpalagay nito sa pangalan ko noong nag-propose ka. Sabi mo, para may mauuwian ako kahit ano ang mangyari. Ngayon, nangyari na ang kinatatakutan mo. Kaya ako ang mananatili dito. Kayo ang aalis.”
Nagulat si Carlo. “Grace, ako ang nagbayad niyan. Ang ₱150,000 na binibigay ko buwan-buwan, doon napupunta ang lahat. Hindi mo pwedeng angkinin ‘yan.”
“Ang ₱150,000 ay para sa bahay, hindi pambili ng dignidad ko,” sabi ko. “At ang titulo ay titulo. Nasa pangalan ko. Hindi mo ako pwedeng paalisin sa sarili kong bahay para patirahin ang kabit mo. Kung gusto mong suportahan si Vanessa at ang anak ninyo, doon ka sa ibang condo. Hindi dito.”
Tumingin si Vanessa kay Carlo. “Carlo, sabi mo, ikaw ang bahala. Sabi mo, ako ang uunahin mo. Ngayon, palalayasin tayo ng asawa mo? Saan tayo pupunta?”
Hindi nakasagot si Carlo. Doon nakita ni Vanessa ang totoo. Ang lalaking nangako sa kanya ng lahat ay hindi kayang ipaglaban siya. Ang lalaking nangako sa akin ng habang buhay ay hindi kayang manatili sa katotohanan. Pareho kaming niloko ng pangako niya.
Kaya sinabi ko ang desisyon ko. “Ako na ang mag-aasikaso ng hiwalayan natin, Carlo. Hindi na ako magsusulat ng papel para punitin mo. Pupunta ako sa abogado at aayusin ko ito nang legal. Hindi ko kailangan ng permiso mo. Hindi ko kailangan na maniwala ka pa. Ang kailangan ko lang ay palayain ang sarili ko.”
“Grace, hindi mo ako pwedeng iwan,” sabi niya. “Ako ang nag-alaga sa ‘yo. Kung iiwan mo ako, sino ang mag-aalaga sa ‘yo?”
“Ako,” sabi ko. “Ako ang mag-aalaga sa sarili ko. May sarili akong ipon, ₱850,000 mula noong nurse pa ako sa Cebu. Sinigurado ko na nasa pangalan ko lang iyon at hindi mo magagalaw. Hindi ako walang-wala. Hindi ako kawawa. May trabaho ako noon, at magkakaroon ulit ako ngayon.”
Doon natahimik si Carlo. Sa unang pagkakataon, nakita niya na hindi ako ang babaeng aalagaan niya habang buhay. Ako ang babaeng kaya niyang iwan, pero pinili kong manatili noon dahil mahal ko siya. At ngayon, ako rin ang babaeng pipili na umalis dahil mahal ko na ang sarili ko.
Ang naging kapalit para kay Carlo ay malinaw. Nawala sa kanya ang condo sa BGC. Nawala sa kanya ang tiwala ko. At kailangan niyang harapin ang responsibilidad niya kay Vanessa at sa anak nila, nang hindi ako ginagamit na panakip. Hindi na siya pwedeng magtago sa likod ng salitang aalagaan kita habang buhay. Kailangan niyang maging ama, kailangan niyang maging responsable, pero hindi na sa bahay ko.
Ang naging kapalit para kay Vanessa ay masakit din. Nalaman niya na hindi sapat ang pagbubuntis para maging misis. Umalis siya kasama si Carlo, umiiyak, hawak ang tiyan niya. Hindi ko siya hinabol. Hindi ko siya minura. Sinabi ko lang, “Alagaan mo ang anak mo. Huwag mong hayaang maranasan niya ang naranasan ko.”
Pagkatapos nilang umalis, ako lang mag-isa sa condo. Binuksan ko ang bintana. Pumasok ang hangin mula sa BGC. Naupo ako sa sahig, sa dati kong paboritong lugar, at huminga ako nang malalim. Walang litrato na dumarating. Walang sigawan. Walang alak. Tahimik lang.
Pinalitan ko ang lock ng pinto kinagabihan. Inayos ko ang mga gamit ko. Tinapon ko ang mga litrato na pinadala ni Vanessa. Hindi ko kailangan ng alaala ng paninira. Ang kailangan ko ay alaala ng totoo: na minahal ako ni Carlo noon nang buo, na minahal ko siya nang buo, at na pareho naming sinubukan, pero hindi sapat ang pagmamahal kapag walang tiwala.
Sa mga sumunod na linggo, bumalik ako sa ospital sa Makati bilang nurse. Dahan-dahan lang sa simula, pang-umaga lang, hindi puyatan. Nakita ko ulit ang mga pasyente, narinig ko ulit ang mga kwento nila, at naramdaman ko ulit na may silbi ako. Hindi ako ang asawa lang ni Carlo. Ako si Grace Santos, nurse mula sa Cebu, babae na naligtas sa lindol at naligtas din sa sarili niyang kasal.
Minsan, nagte-text pa rin si Carlo. Humihingi ng tawad. Sinasabi niya na nagsisisi siya. Hindi ko siya binlocked. Binabasa ko, pero hindi na ako sumasagot nang tulad ng dati. Hindi na ako humihingi ng paliwanag. Alam ko na ang totoo, at sapat na iyon. Si Vanessa, nanganganak na daw sa susunod na buwan, at si Carlo ay nandoon para sa kanya. Iyon ang responsibilidad niya, at hinahayaan ko siya.
At sa unang pagkakataon sa loob ng pitong taon, natulog ako nang mahimbing, alam kong bukas, sa wakas, akin na ulit ang buhay ko.
Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨
