Bahagi 1
Eksaktong araw na pumasok sa bank account ko ang walong milyong piso mula sa napanalunan ko sa lotto, agad akong nagpasa ng resignation letter sa kumpanya.
Katatapos ko lang asikasuhin ang mga papeles para sa pag-alis ko nang biglang tumawag ang nobyo kong si Adrian Reyes.
“Nicole, totoo bang nag-resign ka na?”
Tiningnan ko ang balanse ng bank account ko. Mahigit walong milyong piso ang nakalagay roon. Napangiti ako at pabirong nagpakawala ng malalim na buntong-hininga.
“Oo, mahal. Wala na akong trabaho. Mukhang ikaw na muna ang bubuhay sa akin simula ngayon.”
Akala ko matatawa siya. Akala ko sasabihin niyang huwag akong mag-alala dahil magkasama naman naming haharapin ang lahat.
Pero ang narinig ko ay isang mabigat at tila naiinis na buntong-hininga.
“Sabi ni Mama, kailangan mong ibalik ang ₱640,000 na ibinigay namin para sa kasal. Pati iyong tatlong gintong alahas at diamond ring. Siguraduhin mong kumpleto mong maibabalik.”
Biglang nawala ang ngiti sa mukha ko.
Napahigpit ang hawak ko sa cellphone. Ilang segundo akong hindi nakapagsalita bago ko siya tinanong.
“Adrian, gusto mo rin ba talagang ibalik ko ang lahat ng iyon?”
Wala man lang siyang pag-aalinlangan.
“Nagmamadali na si Mama. Kausapin mo na agad ang mga magulang mo para maayos natin.”
Pagkatapos noon, pinutol niya ang tawag.
Nakatitig lang ako sa cellphone ko. Sa screen ay naroon pa ang mensaheng hindi ko natapos isulat.
“Mahal! Nanalo ako ng sampung milyong piso sa lotto! Sa wakas, hindi na natin kailangang mag-alala tungkol sa bahay at sa kasal natin!”
Dahan-dahan kong binura ang bawat salita.
Mabuti na lang at hindi ko naipadala.
Kung nauna kong nasabi sa kanya ang tungkol sa pera, baka habambuhay kong hindi makilala ang tunay na ugali ng lalaking minahal ko nang walong taon.
Nagsimula ang lahat noong araw na iyon sa opisina namin sa Makati.
Katatanggap ko lang ng notification mula sa bangko. Opisyal nang naipasok sa account ko ang ₱8 milyon na premyo ko sa lotto matapos ang bawas sa buwis.
Hindi ako makapaniwala.
Noong araw na nag-propose sa akin si Adrian, napadaan ako sa isang lotto outlet at bumili ng ticket. Wala naman akong inaasahang mananalo. Naisip ko lang na subukan ang suwerte ko.
Hindi ko inakalang ang simpleng ticket na iyon ay magbibigay sa akin ng jackpot na ₱10 milyon.
Pagkatapos ng buwis, ₱8 milyon ang natira.
Para sa isang ordinaryong empleyadong katulad ko, napakalaking halaga niyon. Sapat para makabili ng maayos na bahay, makapag-ipon para sa kinabukasan at mamuhay nang hindi araw-araw nag-aalala tungkol sa pera.
Habang iniisip ko kung paano gagastusin nang maayos ang napanalunan ko, biglang lumapit ang department manager namin.
Malakas niyang ibinagsak sa mesa ko ang isang makapal na folder.
“Nicole, tapusin mo lahat ng reports na ito bago ka umuwi.”
Napatingin ako sa orasan.
Tatlumpung minuto na lang bago matapos ang regular working hours namin.
“Sir, sobrang dami po nito. Puwede ko po bang ipagpatuloy bukas ng umaga?”
Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa at ngumisi.
“Kung hindi mo kayang tapusin ngayon, mag-resign ka na lang!”
Lalo niyang nilakasan ang boses.
“Alam kong nag-iipon ka para sa bahay ninyo ng boyfriend mo. Huwag kang magpanggap na kaya mong mawalan ng trabaho!”
Napalingon sa amin ang mga katrabaho ko. May ilan na tahimik na nakatingin, habang ang iba ay kunwaring abala sa kanilang computer.
Kung nangyari iyon noong nakaraang linggo, malamang ay tatahimik na lang ako.
Kailangan ko kasi ang trabaho.
Software tester ako at kumikita ng humigit-kumulang ₱90,000 bawat buwan. Maayos ang suweldo, pero napakabigat ng trabaho.
Sa loob ng tatlong taon, halos araw-araw akong nag-o-overtime. May mga gabing lampas hatinggabi na ako nakauuwi. Minsan, sa sobrang pagod, nakakatulog na lang ako nang hindi naghahapunan.
Dahil sa matagal na stress, nagkaroon pa ako ng problema sa kalusugan. Sa isang checkup, nalaman kong mayroon akong benign breast fibroid na kailangang bantayan.
Alam ni Adrian ang lahat ng pinagdaanan ko.
Ilang beses ko na ring sinabi sa kanya na gusto kong magpahinga, pero palagi niyang sinasabing kailangan muna naming mag-ipon para sa bahay.
Kaya tiniis ko.
Gusto kong magkaroon kami ng magandang kinabukasan pagkatapos ng kasal.
Pero iba na ang sitwasyon ngayon.
May walong milyon na ako sa bangko.
Hindi ko na kailangang magpakaalipin sa trabahong unti-unting sumisira sa kalusugan ko.
Tumayo ako, kinuha ang makapal na folder at ibinagsak iyon sa mesa ng manager.
“Hindi ko na gagawin iyan!”
Nanlaki ang mga mata niya.
“Ano’ng sinabi mo?”
“Magre-resign na ako, Sir. Kung gusto ninyong matapos ang trabaho, kayo na lang ang gumawa!”
Biglang tumahimik ang buong opisina.
Sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, pakiramdam ko ay nakahinga ako nang maluwag.
Matagal na akong hindi gusto ng manager na iyon. Simula nang malaman niyang ikakasal na ako, lalo niya akong pinahirapan sa trabaho.
Kaya nang pormal kong ipasa ang resignation letter, mabilis niya iyong inaprubahan.
Hindi niya alam na ang araw na iyon ang isa sa pinakamasayang araw ng buhay ko.
Pagkatapos ng clearance at mga kinakailangang dokumento, inayos ko ang mga gamit ko.
Tatlong taon din akong nagtrabaho roon kaya medyo marami akong personal na kagamitan. Inilagay ko ang mga iyon sa isang karton at nilinis ang desk ko.
Bago tuluyang umalis, kinuha ko ang cellphone ko.
Balak kong i-message si Adrian para sunduin niya ako pagkatapos ng trabaho.
Gusto ko sana siyang sorpresahin.
Sa isip ko, pagkakita niya sa napanalunan ko, siguradong matutuwa siya. Hindi na namin kailangang magtipid nang sobra para makabili ng bahay.
Pero bago ko matapos ang mensahe, siya mismo ang tumawag.
Masaya kong sinagot.
“Mahal! Sakto ang tawag mo!”
Hindi niya pinansin ang masaya kong boses.
“Nicole, nag-resign ka raw?”
May kakaibang diin ang tanong niya. Para bang may nagawa akong malaking kasalanan.
“Oo,” pabiro kong sagot. “Wala na akong trabaho. Ikaw na muna ang bahala sa akin, ha?”
Siyempre, biro lang iyon.
Bukod sa walong milyon, mayroon din akong sariling ipon at kaunting kinikita mula sa mga dati kong investment.
Kahit magpahinga ako nang ilang buwan, hindi ako mahihirapan.
Balak ko lang namang alagaan muna ang kalusugan ko bago maghanap ng panibagong trabaho.
Pero sa halip na matuwa, napabuntong-hininga si Adrian.
“Sabi ni Mama, ibalik mo na raw ang perang ibinigay namin para sa kasal.”
Napakunot ang noo ko.
“Ano?”
“Yung ₱640,000. Pati tatlong gintong alahas at diamond ring. Ibalik mo lahat.”
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa akin.
Walong taon kaming magkasintahan ni Adrian.
Nagkakilala kami noong estudyante pa lang kami. Magkasama naming hinarap ang maraming problema habang nagsisimula pa lang kaming bumuo ng sarili naming buhay.
May mga pagkakataong nag-aaway kami. May panahon ding pansamantala kaming nagkahiwalay, pero lagi kaming nagkakabalikan.
Akala ko, pagkatapos ng lahat ng iyon, siguradong kami na ang para sa isa’t isa.
Napagkasunduan na naming magpakasal sa darating na mahabang holiday break.
Nakahanda na ang ilang plano namin.
Sa mesa ko, may papel akong isinulat ilang minuto bago tumawag si Adrian.
Nakalagay sa unang linya: “Bumili ng bahay para sa amin.”
Sa pangalawa: “Bilhan si Adrian ng bagong sasakyan.”
Matagal nang luma ang kotse niya. Palagi niya iyong ipinapaayos, kaya naisip kong kapag nagkaroon ako ng sapat na pera, ireregalo ko sa kanya ang mas maayos na sasakyan.
Ganoon ko siya kamahal.
Pero habang nakatingin ako sa listahan, narinig kong muli ang malamig niyang boses.
“Nicole, huwag mong kalimutan ang singsing. Mahal din iyon.”
Napakagat ako sa labi.
Sa loob ng ilang segundo, para akong hindi makahinga.
“Adrian, gusto mo rin ba talagang ibalik ko lahat?”
Alam kong narinig niya ang panginginig ng boses ko.
Pero wala siyang pakialam.
“Oo. Nagmamadali na si Mama. Sabihin mo na rin sa parents mo.”
Pagkatapos, ibinaba niya ang tawag.
Wala man lang siyang sinabing mag-iingat ako.
Wala ang nakasanayan niyang, “Pahinga ka, mahal. Huwag kang masyadong magpagod.”
Matagal akong nakatingin sa madilim na screen.
Pagkatapos ay binuksan ko ang hindi pa naipapadalang mensahe.
“Mahal! Nanalo ako ng sampung milyong piso sa lotto! At sa wakas, nakapag-resign na rin ako…”
Isa-isa kong binura ang mga salita.
Kung tumawag lang siya nang isang minuto nang mas huli, baka naipadala ko na ang lahat.
Napapikit ako at huminga nang malalim.
Buti na lang.
Buti na lang talaga.
Kinabukasan, Huwebes ng umaga, sunod-sunod ang pagtunog ng cellphone ko.
Sa antok ko, akala ko alarm iyon para pumasok sa trabaho.
Pero naalala kong binura ko na kagabi ang sampung alarm na ginagamit ko araw-araw.
Kinapa ko ang cellphone, pinatay ang tunog at muling natulog.
Makalipas ang ilang minuto, tumunog na naman.
Doon ako tuluyang nagising.
Si Adrian ang tumatawag.
Nagpadala siya ng address ng isang coffee shop sa Makati at sinabing kailangan naming mag-usap.
Naligo ako, nagbihis at pumunta sa lugar na sinabi niya.
Pagpasok ko sa coffee shop, agad ko siyang nakita sa may bintana.
Naupo siya nang tuwid. Sa harap niya ay may notebook, ballpen at cellphone.
Napagtanto kong sinadya niyang maglaan ng oras para makipagkita sa akin.
Si Adrian ay nagtatrabaho sa isang tanggapan ng lokal na pamahalaan. Humigit-kumulang ₱40,000 ang buwanang suweldo niya.
Hindi ganoon kalaki ang kinikita niya, pero matatag ang trabaho.
Bihira siyang umabsent o mag-leave.
Kaya naisip kong baka gusto niyang ipaliwanag ang sinabi niya kahapon.
Pero pagkaupo ko, agad niyang itinulak ang notebook papunta sa akin.
“Nicole, nakalista rito ang ₱640,000 na ibinigay namin para sa kasal. Pakitingnan din ang iba pang gastusin.”
Napatingin ako sa papel.
Puno iyon ng mga numero.
Nakalista roon ang lahat ng regalong binili niya para sa akin.
Pati mga pagkain namin sa labas.
May nakasulat pang halaga para sa mga date namin noong nakaraang taon.
At ang pinakamasakit?
Pati kalahati ng gastos sa hapunan noong nag-propose siya sa akin, isinama niya sa halagang dapat kong bayaran.
Napatawa ako nang mahina.
Hindi dahil masaya ako.
Kundi dahil hindi ko akalaing aabot kami sa ganito.
“Adrian, walong taon tayong magkasama. Talaga bang kukuwentahin mo ang bawat sentimong ginastos mo sa akin?”
Hindi man lang siya nahiya.
“Kahit nga magkapatid, dapat malinaw ang usapan pagdating sa pera. Tingnan mo na lang ang listahan. Wala akong dinagdag na hindi mo dapat bayaran.”
Kinuha niya ang cellphone niya at binuksan ang calculator.
Isa-isa niyang itinuro ang mga numero.
Sa walong taon naming relasyon, bihira kong hayaang siya lang ang gumastos.
Mas mataas ang suweldo ko, kaya madalas ay ako ang nagbabayad sa mga date namin. Kapag may gusto siyang bilhin pero kapos ang pera niya, kusa akong tumutulong.
Hindi ko iyon kailanman isinumbat.
Sa tuwing may okasyon, pinag-iisipan ko kung ano ang ireregalo sa kanya.
Minsan, binilhan ko siya ng mamahaling fountain pen na nagkakahalaga ng ₱40,000.
May isang pagkakataon ding bumili ako ng branded necktie na ₱25,000 ang presyo.
Hindi ko iyon pinaghinayangan.
Dahil mahal ko siya.
Pero ngayon, nasa harap ko ang lalaking iyon, abalang-abala sa pagkukuwenta ng mga perang ginastos niya sa akin.
Tiningnan ko ang kabuuang halaga.
Kasama ang ₱640,000, hindi pa umaabot sa ₱750,000 ang lahat.
Tila naalala rin ni Adrian ang mga regalong ibinigay ko sa kanya.
“Gusto mo bang ibalik ko rin ang mga regalo mo?”
Umiling ako.
“Huwag na.”
Hindi ko na kayang makipagtalo pa.
Kinuha ko ang cellphone, binuksan ang banking app at nag-transfer ng ₱750,000 sa account niya.
Maya-maya, tumunog ang cellphone niya.
Nakita niyang pumasok ang pera.
“Nicole, bakit ₱750,000 ang ipinadala mo? Mas mataas ito kaysa sa nakalista.”
Tiningnan ko siya nang diretso.
“Isama mo na ang lahat. Para wala ka nang kailangang habulin sa akin.”
Pinatong ko ang cellphone sa mesa at tumayo.
“Kung ang perang iyan ang kapalit para makita ko kung sino ka talaga, sulit na sulit na iyon.”
Bahagi 2
“Sandali, Nicole!” Agad na tumayo si Adrian nang makita niyang aalis na ako. Hinawakan niya ang gilid ng mesa at sinabing hindi pa raw namin napag-uusapan ang mga alahas. Tiningnan ko siya at tahimik na inilapag ang engagement ring sa tabi ng notebook. “Ibabalik ko rin ang tatlong gintong alahas. Pero pagkatapos noon, wala ka nang karapatang maningil o mangialam sa buhay ko.”
Napatitig siya sa singsing na minsan niyang isinusuot sa daliri ko nang nanginginig sa tuwa. “Hindi ko naman sinabing maghihiwalay tayo,” sabi niya. “Praktikal lang ang ginagawa namin ni Mama.” Napangiti ako nang mapait. “Kung sa unang araw na wala akong trabaho, kinukuha mo na lahat ng ibinigay ninyo, anong klaseng asawa ka kapag talagang naghirap ako?”
Hindi siya agad nakasagot. Maya-maya, sinabi niyang mas mabuting ipagpaliban muna ang kasal hanggang makahanap ako ng panibagong trabaho. Gusto raw ng nanay niyang siguruhing hindi siya mapipilitang akuin ang lahat ng gastusin. Nakatingin lang ako sa kanya habang nagsasalita siya. Sa bawat paliwanag niya, lalong lumilinaw na ang mahalaga sa kanila ay ang suweldo ko.
Pag-uwi ko sa condo, kinuha ko ang tatlong gintong alahas na ibinigay ng pamilya niya noong pormal naming pinag-usapan ang kasal. Maingat kong inilagay ang mga iyon sa orihinal na kahon. Hindi ko hinawakan ang mga regalong galing sa sarili kong pamilya. Pagkatapos, nag-message ako kay Adrian na maaari niyang kunin ang mga alahas kinabukasan sa lobby ng building.
Hindi pa lumilipas ang sampung minuto nang tumawag ang nanay niya. “Nicole, bakit parang ikaw pa ang galit?” bungad niya. “Ang anak ko, may permanenteng trabaho. Hindi niya kailangang magpakasal sa babaeng biglang nagiging pabigat.” Mahigpit kong hinawakan ang cellphone, pero hindi ako sumigaw. “Tita, ibabalik ko po ang lahat ng ibinigay ninyo, pero hindi ko po tatanggapin ang pang-iinsulto.”
“Wala kang ipagmamalaki kung wala kang trabaho!” sigaw niya. “Akala mo ba madaling kumita ng pera?” Saglit akong napatingin sa banking app na bukas sa laptop ko. May mahigit pitong milyong piso pa rin ako matapos ang transfer. Isinara ko ang laptop at mahinahong sumagot, “Alam ko po kung gaano kahirap kumita. Kaya alam ko rin kung kailan dapat tumigil sa pagtitiis.”
Kinagabihan, muli akong tinawagan ni Adrian. Sinabi niyang masyado raw akong emosyonal at maaaring maayos pa namin ang lahat kapag humingi ako ng tawad sa nanay niya. Tinanong ko kung ano ang dapat kong ipagpaumanhin. Hindi niya masagot nang diretso, kaya sinabi na lang niyang masama raw ang naging pakikitungo ko. Doon ko naunawaang kahit ako ang nasaktan, ako pa rin ang inaasahan niyang magpakumbaba.
Bago matulog, binuksan ko ang listahang ginawa ko para sa napanalunan kong pera. Binura ko ang mga nakasulat tungkol sa bahay naming dalawa at sa bagong kotse ni Adrian. Pinalitan ko ang mga iyon ng dalawang simpleng plano: magpahinga at pangalagaan ang sarili kong kinabukasan. Pagkatapos ay binuksan ko ang calendar at kinansela ang appointment naming dalawa para tumingin ng bahay.
Kinabukasan, bumaba ako sa lobby dala ang kahon ng mga alahas. Nandoon na si Adrian, kasama ang kanyang ina. Iniabot ko ang kahon at sinabi kong natanggap na rin niya ang buong ₱750,000 kahapon. Pero nang akala kong tapos na ang lahat, humakbang palapit ang nanay niya at mariing sinabi, “Hindi pa tayo tapos, Nicole. Gusto naming malaman kung saan mo nakuha ang napakalaking perang ipinadala mo kahapon!”
Bahagi 3
“Bakit po ninyo kailangang malaman?” mahinahon kong tanong. Napatingin ang nanay ni Adrian sa anak niya, tila umaasang sasagot ito para sa kanya. “Wala kang trabaho, pero nakapagpadala ka agad ng ₱750,000,” sabi niya. “Natural lang na magtanong kami kung saan nanggaling ang pera.” Inilagay ko ang mga kamay ko sa magkabilang gilid ng bag at sinabing, “Sarili kong pera iyon, Tita.”
Sumingit si Adrian at sinabing dapat ay naging tapat ako sa kanya. Napatingin ako sa kanya, halos hindi makapaniwala sa narinig. “Adrian, walong taon tayong magkasama at ngayon mo ako hihingan ng paliwanag tungkol sa sarili kong ipon?” tanong ko. “Hindi mo nga ako tinanong kung bakit ako nag-resign o kung maayos ba ang kalagayan ko.” Napayuko siya, ngunit hindi humingi ng tawad.
Sinabi ng nanay niya na kung may ganoon akong kalaking ipon, baka hindi naman talaga ako nawalan ng kakayahang mag-ambag sa kasal. Biglang nagbago ang tono niya at sinabing maaari pa raw nilang pag-isipan kung itutuloy ang kasal. Napatawa ako nang mahina. Kahapon, pabigat ako sa paningin nila; ngayon, dahil may perang nakita, muli akong naging katanggap-tanggap.
“Hindi na po kailangang pag-isipan,” sagot ko. “Ayoko nang ituloy ang kasal.” Biglang napataas ang boses ni Adrian. “Walong taon tayo, Nicole! Ganyan mo lang kadaling itatapon ang relasyon natin?” Napatingin ako sa kahon ng alahas na hawak ng kanyang ina at sumagot, “Ikaw ang unang nagturing sa relasyon natin na parang listahan ng mga utang.”
Tumahimik siya, pero hindi pa rin niya binitawan ang usapin tungkol sa pera. Sinabi niyang kung may sapat akong ipon, maaari naman daw naming ipagpatuloy ang mga plano namin. Nagtanong pa siya kung magkano talaga ang laman ng account ko. “Hindi na mahalaga iyon,” sagot ko. “Ang mahalaga, malinaw na sa akin kung ano ang magiging buhay ko kapag pinakasalan kita.”
Pag-akyat ko sa condo, tinawagan ko ang mga magulang ko. Ipinaliwanag ko kung bakit hindi na matutuloy ang kasal at sinabi kong naibalik ko na ang perang ibinigay ng pamilya ni Adrian. Hindi ko itinago ang sakit na nararamdaman ko, pero sinabi kong sigurado ako sa desisyon ko. Nalungkot ang mga magulang ko, ngunit hindi nila ako pinilit na makipagbalikan. Sinabi ng nanay ko, “Anak, hindi sayang ang walong taon kung nailigtas mo ang natitirang buhay mo.”
Nang gabing iyon, nagpadala si Adrian ng maraming mensahe. Una, sinabi niyang nag-aalala lang daw siya tungkol sa magiging gastusin namin. Sumunod, sinabi niyang masyado raw siyang napressure ng kanyang ina. Sa huling mensahe, inamin niyang nagkamali siya sa pakikipag-usap sa akin, ngunit hiniling niyang huwag muna akong magdesisyon. Binasa ko ang lahat, ngunit hindi ako sumagot.
Kinabukasan, pumunta ako sa bangko upang pag-usapan ang ligtas na pag-iingat ng aking ipon at kung paano ko ito maaaring hatiin sa mga angkop na account at investment. Hindi ako nagmadali sa malalaking desisyon. Naalala ko ang tatlong taon kong pagtitiis sa opisina at ang walong taon kong pagsisikap para sa isang kasalang hindi na matutuloy. Sa unang pagkakataon, ang mga plano kong ginagawa ay para sa sarili ko lamang.
Paglabas ko ng bangko, nakita kong naghihintay si Adrian sa isang coffee shop na malapit doon. Lumapit siya at sinabing kailangan daw naming mag-usap nang personal bago tuluyang magkahiwalay. Sinabi niyang handa siyang humingi ng tawad at ituloy ang kasal kahit wala akong trabaho. Umupo ako sa harap niya, inilapag ang cellphone sa mesa at sinabi, “Sige, Adrian. Ngayon, gusto kong marinig ang totoo tungkol sa dahilan kung bakit mo agad binawi ang lahat noong nalaman mong nag-resign ako.”
Bahagi 4
Matagal na hindi nakapagsalita si Adrian. Nakayuko siya at paulit-ulit na iniikot ang baso ng kape sa kanyang mga kamay. Sa wakas, umamin siyang natakot siyang siya na lamang ang magiging pangunahing kumikita sa amin. “Sinabi ni Mama na dapat kong protektahan ang sarili ko,” mahina niyang paliwanag. “Pero ako ang pumayag na bawiin ang pera at mga regalo.”
“Alam mo bang halos araw-araw akong umiiyak sa pagod noon?” tanong ko. “Alam mong nagkakasakit na ako dahil sa trabaho, pero ang una mong naisip noong nag-resign ako ay kung magkano ang mawawala sa iyo.” Napapikit siya at sinabing hindi niya naisip kung gaano iyon kasakit. Umiling ako. “Hindi mo kailangang hulaan ang nararamdaman ko, Adrian. Kailangan mo lang sana akong tanungin.”
Sinabi niyang mahal niya ako at gusto niyang itama ang kanyang pagkakamali. Handa raw siyang kausapin ang nanay niya at sabihing hindi na ito dapat makialam sa relasyon namin. Tinanong ko kung bakit ngayon lang niya naisip iyon. Hindi siya makasagot. Sa katahimikan niya, nakita kong nagsisimula na niyang maunawaan ang mga naging desisyon niya.
“May kailangan akong sabihin sa iyo,” wika ko. Napatingin siya sa akin, umaasang may pagkakataon pa kaming magkabalikan. “Noong araw na nag-resign ako, hindi ko kailangan ng taong bubuhay sa akin.” Bahagya siyang napakunot ang noo. “Gusto ko lang malaman kung kaya mo akong samahan kapag wala na akong maibigay.”
Nanatili siyang tahimik habang nagpatuloy ako. “Bago ka tumawag, may magandang balita sana akong ibabahagi sa iyo. May napanalunan akong sampung milyong piso sa lotto.” Nanlaki ang mga mata niya. “Pagkatapos ng buwis, walong milyon ang natanggap ko. Balak kong gamitin ang isang bahagi para sa bahay natin at para mabilhan ka ng bagong sasakyan.”
“Walong milyon?” halos pabulong niyang tanong. Mabilis siyang umayos ng upo at hinawakan ang gilid ng mesa. “Nicole, bakit hindi mo agad sinabi? Kung alam ko lang…” Naputol ang kanyang pagsasalita nang makita niyang nakatingin ako nang diretso sa kanya. “Iyan mismo ang problema, Adrian. Kung alam mo lang na may pera ako, iba ang naging pakikitungo mo.”
Namutla siya at agad na humingi ng isa pang pagkakataon. Sinabi niyang hindi na raw niya pakikinggan ang nanay niya at ibabalik niya ang perang ipinadala ko kung iyon ang gusto ko. Umiling ako at sinabing hindi ko kailangan ang perang iyon. “Bayad na ang lahat ng hiningi mo. Wala na tayong kailangang pag-awayan tungkol sa pera.” Napayuko siya at nagsimulang umiyak.
“Hindi ba talaga puwedeng magsimula ulit tayo?” tanong niya. Tiningnan ko ang lalaking minsan kong pinangarap makasama habang-buhay. Masakit pa rin, dahil hindi basta nawawala ang walong taong pagmamahalan. Pero hindi sapat ang pagmamahal kung kailangan kong patuloy na patunayan ang halaga ko sa bawat pagbabagong mangyayari sa buhay. “Pinapatawad kita sa nagawa mo, pero hindi na ako babalik,” sagot ko.
Tumayo ako at kinuha ang bag ko. Hindi niya na ako pinigilan, at nanatili siyang nakaupo habang tahimik akong lumalakad palabas. Sa mga sumunod na linggo, tuluyan kong kinansela ang mga plano para sa kasal, nagpahinga at naglaan ng oras sa aking pamilya. Nagpatuloy rin ako sa mga kinakailangang checkup at nagsimulang maghanap ng trabahong may mas maayos na balanse sa pagitan ng trabaho at personal na buhay. Unti-unti, bumalik ang sigla kong matagal nang nawala.
Makalipas ang ilang buwan, nakalipat ako sa isang komportableng bahay na binili ko para sa sarili ko. Maingat ko pa ring pinangangalagaan ang napanalunan ko at hindi ko hinahayaang ang pera ang magdikta ng bawat desisyon ko. Minsan ay naaalala ko si Adrian, pero wala na akong pagnanais na bumalik sa nakaraan. Ang pinakamahalagang napanalunan ko ay hindi ang walong milyong piso, kundi ang pagkakataong pumili ng buhay na may respeto, kapayapaan at tunay na kalayaan.
Maraming salamat sa pagsama at pagbabasa ng kuwento hanggang sa dulo 🙏 Ibahagi sa comments ang inyong opinyon, reaksyon, o mungkahi. Malaking tulong ito para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi ma-miss ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨
