Bahagi 3
Nalaman ko ang totoo sa bahay na gusto ni Faye at nang sinabi ko ito kay Nanay, mas pinili pa rin niyang maniwala sa kasinungalingan kaysa sa akin
Hindi ako nakatulog noong gabing iyon pagkatapos umalis ni Faye. Nakaupo ako sa sofa hanggang sa lumamig ang kape ko. Paulit-ulit kong naririnig sa isip ko ang sinabi niya na nangako na si Nanay sa nagbebenta. Paano sila nangako ng pera na hindi nila pera. Paano naging ganoon kadali sa kanila na ipamigay ang walong taon ko.
Kinabukasan, maaga akong nagising at pumunta sa broker. Gusto kong marinig ulit ng malinaw ang tungkol sa bahay na malapit sa paaralan. Sinabi niya na hindi siya sigurado sa lahat ng detalye, pero totoo na may kaso. Ang dating may-ari raw, nagdemanda sa nagbenta dahil hindi makapasok ang anak niya sa paaralan na inaasahan niya. Natalo raw ang nagbenta sa unang pagdinig, pero nag-apela pa. Hanggang ngayon, hindi pa malinaw kung sino ang may karapatan sa enrollment.
Tinanong ko ang broker kung bakit mura ang bahay kahit malapit sa magagandang paaralan. Sabi niya, iyon mismo ang dahilan. Kung malinis ang titulo at malinaw ang enrollment, hindi iyon ibebenta ng ₱5 million. Sa lugar na iyon, mas mataas pa ang presyo ng ibang bahay. Kaya nga maraming nagtataka kung bakit mura. Ang mura, may kapalit.
Pagkatapos kong kausapin ang broker, nagpunta ako sa paaralan. Hindi ako pumasok sa loob ng campus. Sa opisina lang ako sa labas, kung saan nagtatanong ang mga magulang tungkol sa enrollment. Naghintay ako sa pila, hawak ang litrato ng bahay na ipinadala ni Nanay. Nang ako na ang tinawag, maingat kong tinanong kung ang address ng bahay na iyon ay sigurado nang makakapasok sa paaralan.
Tiningnan ng staff ang address at umiling. Sabi niya, ang address na iyon ay nasa listahan ng may pinagtatalunan. Hindi sila pwedeng mangako ng slot hangga’t hindi nalulutas ang kaso. Kailangan daw ng clearance mula sa korte at ng malinaw na papel mula sa may-ari. Marami na raw buyer ang nagkamali dahil akala nila, kapag bumili ka ng bahay malapit sa paaralan, automatic na may slot ka. Hindi raw ganoon. Lalo na kapag may annotation ang titulo.
Nang marinig ko iyon, parang may bato na naalis sa dibdib ko at may bato pa rin na naiwan. Naalis dahil tama pala ang kutob ko, hindi ako nag-iimbento. Naiwan dahil alam kong kapag sinabi ko ito kay Nanay, hindi siya maniniwala. Mas pipiliin niyang maniwala na nagsisinungaling ako kaysa harapin na baka mali ang desisyon niya.
Pag-uwi ko, tinawagan ko si Nanay. Pinilit kong maging kalmado. Sinabi ko na nagpunta ako sa paaralan at nakausap ko ang staff. Sinabi ko na may problema talaga ang enrollment at hindi ito tsismis. Sinabi ko na ang deposito pa lang ay ₱1 million na. Kapag nagbayad sila at hindi makapasok ang bata, baka hindi na maibalik ang pera. Sinabi ko na ayaw kong mawalan sila ng pera.
Hindi pa ako tapos magsalita, sumigaw na si Nanay. Sabi niya, gumagawa raw ako ng kwento para hindi magbigay. Sabi niya, nagseselos daw ako dahil magkakaroon si Faye ng mas malaking bahay kaysa sa akin. Sabi niya, ang broker ko raw ay nagsisinungaling para kumita ng komisyon. Sabi niya, ako raw ang sumisira sa kinabukasan ng apo niya.
Gusto kong ipakita sa kanya ang mensahe ng broker at ang pangalan ng staff na nakausap ko. Sabi ko, pwede siyang tumawag mismo sa paaralan para magtanong. Ayaw niyang makinig. Sabi niya, bakit daw ako maniniwala sa ibang tao kaysa sa pamilya ko. Sabi niya, ako raw ang ibang tao ngayon.
Sumali si Faye sa tawag. Umiiyak siya. Sabi niya, gusto ko raw na maiwan ang anak niya. Sabi niya, wala raw akong anak kaya hindi ko raw naiintindihan ang pakiramdam ng isang nanay. Sabi niya, kung mahal ko raw siya, ibibigay ko ang pera at hindi ako magdadahilan ng kung anu-ano.
Nakinig ako at naalala ko noong anim na taon si Faye at labindalawa ako. Noon, binigyan ni Faye si Nanay ng paliwanag na gusto niyang paniwalaan. Si Tatay daw ay sinira ng masasamang babae sa labas. Ngayon, ganito ulit. Binibigyan ni Faye si Nanay ng paliwanag na gusto niyang paniwalaan. Ako raw ang masamang Ate na nagseselos. Mas madaling paniwalaan iyon kaysa aminin na baka mali sila.
Sumali si Tatay sa tawag. Pagod ang boses niya. Sabi niya, Ate ako, magparaya na raw ako. Pamilya raw muna. Tinanong ko siya kung naaalala pa ba niya noong limang taon ako at humarang ako kay Nanay para hindi siya masaktan. Tumahimik siya. Tapos sinabi niya, nakaraan na raw iyon, huwag ko nang ungkatin. Sa sandaling iyon, naintindihan ko na hindi nila nakakalimutan ang nakaraan. Pinipili lang nilang kalimutan ang bahagi na hindi nila gustong alalahanin.
Pagkatapos ng tawag, umupo ako ng matagal sa sahig. Masakit, pero mas malinaw na ang isip ko kaysa kahapon. Hindi na ako umaasa na isang tawag lang, maiintindihan na nila ako. Hindi na ako umaasa na kapag nagpaliwanag ako ng maayos, magbabago ang tingin nila. Ang pattern, paulit-ulit na. Kapag nagsabi ako ng totoo na mahirap pakinggan, ako ang masama. Kapag nagsabi si Faye ng kwento na magaan pakinggan, siya ang mabait.
Kinaumagahan, pumunta ako sa bangko. Dinala ko ang kontrata ng pagbebenta ng bahay ko at ang ID ko. Tinanong ako ng teller kung gusto kong ilipat ang pera sa ibang account. Sabi ko, gusto kong siguraduhin na ako lang ang pwedeng mag-withdraw. Walang ibang pangalan ang dapat makagalaw ng pera na iyon. Ang pera ng bahay ko, sa bank account ko lang mananatili. Hindi ito pera ng pamilya. Pera ko ito na walong taon kong pinaghirapan.
Pagkatapos sa bangko, inilagay ko ang titulo ng lupa, ang kontrata, at ang mga resibo sa isang envelope. Inilagay ko ang envelope sa bag ko na lagi kong dala. Hindi ko ito iiwan sa bahay na walang tao. Natutunan ko na kapag iniwan ko ang mga papel ko, may magdedesisyon para sa akin.
Nagsulat din ako ng maikling mensahe kay Faye. Sinabi ko na nagpunta ako sa paaralan at may problema talaga ang enrollment. Sinabi ko na hindi ako magbabayad ng deposito. Sinabi ko na kung magbabayad pa rin siya, desisyon niya iyon, at hindi ko na kasalanan kung ano ang mangyari. Sinabi ko na kung gusto niya, ibibigay ko ang numero ng opisina ng paaralan para siya mismo ang magtanong. Pagkatapos kong ipadala, ni-screenshot ko ang mensahe. Gusto kong may patunay ako na nagbabala ako.
Pagkatapos noon, bumalik ako sa broker at sinabi ko sa kanya ng malinaw. Ako lang ang kausap niya tungkol sa pera ng bahay ko. Huwag siyang makikipag-usap kay Nanay o kay Faye tungkol sa presyo o sa bayad. Kung may tumawag sa kanya na nagpapanggap na ako, huwag siyang maniwala hangga’t hindi ako mismo ang tumatawag. Tumango ang broker at sinabi niyang naiintindihan niya.
Sa mga araw na iyon, iniisip ko rin ang alok sa ibang bansa. Tatlong taon. Malayo. Hindi ako makakauwi nang basta-basta. Noon, akala ko, takot ang mararamdaman ko. Pero ngayon, ang naramdaman ko ay ginhawa. Sa ibang bansa, walang kakatok sa pinto ko para humingi ng pera ng bahay ko. Walang tatawag sa akin sa madaling araw para sabihin na wala akong utang na loob. May trabaho ako, may sahod ako, may sarili akong oras.
Pero may guilt pa rin. Sa gabi, naiisip ko si Nanay noong umalis siya ng bahay at bumalik na buntis. Naiisip ko si Faye noong maliit pa siya at umiiyak habang nakahawak sa kamay ni Nanay. Naiisip ko na baka kung ibigay ko lang ang pera, tatahimik na ang lahat. Baka hindi na sila magalit. Baka sa wakas, mahalin nila ako tulad ng pagmamahal nila kay Faye.
Pero naaalala ko rin ang expired na cookies. Naalala ko ang mukha ni Faye noong nagkibit-balikat siya at nagbanta na pupunta si Nanay sa opisina ko. Naalala ko ang sampal ni Nanay noong limang taon ako at ang sinabi niyang walang utang na loob ako. Ang pagbibigay ng pera, hindi magdadala ng pagmamahal. Magdadala lang ito ng susunod na hihingin.
Isang araw, nag-message si Faye. Sabi niya, binigyan na sila ng deadline ng nagbebenta. Kapag hindi sila nakapagbayad ng deposito hanggang Biyernes, ibebenta na raw ang bahay sa ibang buyer. Nagmakaawa siya. Sabi niya, ito na lang daw ang pagkakataon ng anak niya. Sabi niya, kapag nawala ang bahay, kasalanan ko raw.
Binasa ko ang mensahe ng tatlong beses. Gusto kong sumagot agad at sabihin na sige, ako na ang bahala. Gusto kong maging Ate ulit na nag-aayos ng lahat. Pero huminga ako ng malalim. Tiningnan ko ang envelope sa bag ko. Tiningnan ko ang bank account ko. Tiningnan ko ang kontrata ko para sa ibang bansa.
Sumagot ako kay Faye. Sinabi ko na naiintindihan ko ang takot niya. Sinabi ko na kung ako ang nasa lugar niya, matatakot din ako. Pero sinabi ko na hindi ko ibibigay ang pera ng bahay ko para sa bahay na may gulo sa enrollment. Sinabi ko na ibibigay ko sa kanya ang contact ng paaralan para siya mismo ang mag-verify. Sinabi ko na tutulungan ko siyang maghanap ng paupahan na malapit sa magandang paaralan na malinis ang papel, hindi iyong bibilhin agad na may kaso.
Hindi siya sumagot ng ilang oras. Pagkatapos, nag-reply siya. Sabi niya, hindi sapat ang paupahan. Gusto niya ng bahay. Gusto niya ng bahay na sa kanya. Sabi niya, hindi ko raw siya tinutulungan, pinapahiya ko raw siya. Sabi niya, mas pipiliin niya ang bahay na may gulo kaysa sa paupahan na ako ang nag-alok.
Noong gabing iyon, tumawag ulit si Nanay. Sabi niya, pupunta siya sa bahay ko bukas. Sabi niya, pupunta rin siya sa opisina ko kung kailangan. Sabi niya, hindi siya titigil hangga’t hindi ko ibinibigay ang pera. Hindi ako sumigaw. Sinabi ko lang, sige, mag-usap tayo bukas. Pero sinabi ko rin, huwag siyang mag-expect na magbabago ang desisyon ko dahil lang sa sigaw.
Pagkatapos ng tawag, tumayo ako sa bintana at tiningnan ang MRT at ang mall sa malayo. Ang bahay na ito, maliit lang, pero akin ito. Walong taon ko itong pinaghirapan. Hindi ko ito nakuha dahil binigay sa akin ng kahit sino. Nakuha ko ito dahil nagtrabaho ako, nag-ipon ako, at hindi ako sumuko.
Doon ako gumawa ng isang maliit pero mahalagang desisyon. Hindi ko ibibigay ang pera ng bahay ko. Hindi ko babayaran ang deposito. Pero hindi rin ako mananahimik at hahayaan silang mawalan ng pera nang hindi nagbababala. Ibibigay ko sa kanila ang totoo, kahit ayaw nilang pakinggan. At aalis ako para sa trabaho sa ibang bansa, hindi para tumakas, kundi para protektahan ang sarili kong buhay.
Hindi pa tapos ang kwento. Alam kong bukas, kakatok sila sa pinto ko. Alam kong may sigawan pa. Alam kong may iyakan pa. Pero sa unang pagkakataon, hindi ako natatakot na mag-isa akong magdesisyon. Ang pera ko, nasa bank account ko. Ang mga papel ko, nasa bag ko. Ang kontrata ko, may pirma ko. At ang totoo tungkol sa bahay, sinabi ko na.
Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖
Bahagi 4
Hinarap ko si Nanay at si Faye sa huling pagkakataon at hindi ko ibinigay ang pera ng bahay ko, kaya sa wakas ay natuto silang makinig sa akin
Kinabukasan, maaga pa lang, may kumatok na sa pinto ko. Hindi ko na kailangan hulaan kung sino. Si Nanay, si Tatay, at si Faye. Si Faye, halata ang pagod at ang takot sa mukha. Si Nanay, nakataas ang baba, parang handa nang makipag-away. Si Tatay, tahimik, pero nakasunod.
Pinapasok ko sila. Umupo sila sa sofa na ilang buwan ko pang uupuan bago ako umalis. Ako, umupo sa tapat nila, hawak ang bag ko na may envelope ng mga papel ko. Hindi ako nagtimpla ng kape. Hindi ako nag-alok ng cookies. Gusto kong malinaw na hindi ito isang dalaw. Ito ay isang pag-uusap na matagal nang kailangang mangyari.
Unang nagsalita si Nanay. Sabi niya, ngayon na raw ang deadline ng deposito. Kapag hindi ako nagbigay ng ₱1 million ngayon, mawawala raw ang bahay. Sabi niya, huwag ko raw sirain ang kinabukasan ng apo niya dahil lang sa pagiging makasarili ko. Sabi niya, ako raw ang Ate, ako raw ang dapat magsakripisyo.
Sumagot si Faye. Umiiyak siya. Sabi niya, sinabi na niya sa nagbebenta na magbabayad kami ngayon. Sabi niya, napahiya na siya sa nagbebenta dahil hindi pa kami nagbabayad. Sabi niya, kapag hindi ko ibinigay ang pera, ako raw ang dahilan kung bakit mawawala ang bahay.
Tumingin ako sa kanila ng diretso. Sinabi ko na bago tayo mag-usap tungkol sa pera, pag-usapan natin ang totoo tungkol sa bahay. Kinuha ko sa bag ko ang papel na isinulat ko pagkatapos kong pumunta sa paaralan. Binasa ko ng malakas. Ang address ng bahay na gusto nila ay may pinagtatalunan na enrollment. Hindi mangangako ang paaralan ng slot hangga’t hindi nalulutas ang kaso. Kailangan ng clearance mula sa korte. Ang dating may-ari, nagdemanda sa nagbenta dahil hindi makapasok ang anak niya.
Sabi ni Nanay, imbento ko lang daw iyon. Sabi niya, kung totoo raw iyon, bakit pa ibebenta ng mura ang bahay. Sabi niya, ang nagbebenta raw ay mabait at gusto lang tumulong sa mga batang mag-aaral. Sabi niya, naniniwala siya sa nagbebenta kaysa sa akin.
Tinanong ko si Nanay, kung naniniwala siya sa nagbebenta, bakit hindi niya tawagan ang paaralan mismo. Sabi ko, ibinigay ko na kay Faye ang contact. Sabi ko, pwede silang magtanong ngayon mismo sa harap ko. Tumahimik si Faye. Tumahimik si Nanay. Walang gustong tumawag.
Doon nagsimulang lumabas ang totoo. Sinabi ni Nanay, kahit may gulo raw sa enrollment, ano naman daw. Ang mahalaga raw, may bahay sila na mas malaki. Sabi niya, kahit hindi makapasok ang bata sa paaralang iyon, pwede naman daw sa ibang paaralan. Sabi niya, at least may bahay sila. Sabi niya, ang bahay ko raw ay maliit, ang bahay na iyon ay mas maganda.
Nang marinig ko iyon, parang may sumampal sa akin nang hindi gumagamit ng kamay. Kaya pala gusto nila ang bahay. Hindi pala dahil sa paaralan lang. Gusto nila ang bahay dahil mas malaki, mas maganda, mas maipagmamalaki. At ang pera ko ang pambayad. Ang enrollment, pangalawa lang. Ang bata, ginamit lang na dahilan.
Tinanong ko si Nanay, kung alam niya na may gulo, bakit niya pa rin ako pinipilit na magbayad ng deposito. Sabi niya, baka raw makalusot. Sabi niya, baka raw maawa ang paaralan. Sabi niya, baka raw hindi naman malaman ng paaralan. Sabi niya, sayang daw ang pagkakataon.
Tumingin ako kay Faye. Tinanong ko siya kung alam ba niya na alam ni Nanay ang tungkol sa gulo. Tumango si Faye, umiiyak. Sabi niya, alam niya. Sabi niya, sinabi ni Nanay na huwag na lang sabihin sa akin ang tungkol sa gulo dahil baka hindi ako magbigay. Sabi niya, akala nila, kapag nakuha na ang pera, ako na rin ang bahala na ayusin ang gulo.
Doon ko nakita ang pinakamalaking butas ng plano nila. Hindi nila ako tiningnan bilang tao na may sariling buhay. Tiningnan nila ako bilang solusyon. Kapag may problema, si Liza ang bahala. Kapag may kailangan, si Liza ang magbabayad. Kapag may gulo, si Liza ang mag-aayos. At kapag nagreklamo si Liza, si Liza ang walang utang na loob.
Sinabi ni Faye ang isang bagay na hindi ko inaasahan. Sabi niya, alam niya na aalis ako para sa trabaho sa ibang bansa. Narinig daw niya ako na kausap ang boss ko noong nakaraan. Sabi niya, akala niya, kapag umalis ako, wala nang pipigil sa kanila na kunin ang pera. Sabi niya, akala niya, kapag wala ako, mas madali nang sabihin kay Nanay na ako ang nagbigay. Sabi niya, hindi niya naisip na may sarili akong plano, may sarili akong bank account, may sarili akong desisyon.
Tumawag ang nagbebenta kay Faye habang nag-uusap kami. Narinig ko ang boses sa cellphone. Sabi ng nagbebenta, kung magbabayad sila ngayon, kailangan nilang pumirma ng waiver. Ang waiver, nagsasabi na alam nila ang tungkol sa gulo sa enrollment at hindi sila pwedeng magreklamo kung hindi makapasok ang bata. Nang marinig iyon ni Faye, namutla siya. Nang marinig iyon ni Nanay, napatigil siya.
Sinabi ko kay Faye, narinig mo ba. Kung pumirma ka diyan, mawawala ang ₱1 million mo at wala kang habol. Kung hindi makapasok ang anak mo, wala kang pwedeng sisihin kundi ang pirma mo. Gusto mo pa rin bang ituloy. Umiling si Faye. Sabi niya, hindi niya alam na may waiver. Sabi niya, hindi sinabi ni Nanay na may waiver.
Doon, si Nanay ay hindi na nakapagsalita ng malakas. Sabi niya, hindi niya raw alam na may waiver. Sabi niya, akala niya, simpleng deposito lang. Sabi niya, akala niya, kapag nagbayad, tapos na. Sa sandaling iyon, nakita ko ang takot sa mukha ni Nanay. Hindi takot sa akin. Takot na baka muntik na niyang ipahamak ang apo niya at ang pera ng anak niya dahil sa pagmamadali.
Nagsalita si Tatay. Matagal siyang tahimik. Sabi niya, pagod na raw siya na makita ang mga anak niya na nag-aaway. Sabi niya, naaalala pa rin niya noong limang taon ako at humarang ako kay Nanay. Sabi niya, noon pa man, ako na ang nagpoprotekta sa pamilya. Sabi niya, hindi niya raw alam na hanggang ngayon, ako pa rin ang nagpoprotekta, pero ngayon, ako na ang kailangang protektahan.
Naiyak ako. Hindi dahil sa galit. Dahil sa wakas, may nakarinig. Sa wakas, may nagsabi na hindi ako ang kontrabida. Sa wakas, may nakakita na ang pagprotekta ko sa sarili ko ay hindi pagiging makasarili.
Pagkatapos noon, kinuha ko ang mga papel ko at inilatag sa mesa. Ipinakita ko ang kontrata ng pagbebenta ng bahay ko. Ang pangalan ko lang ang nakalagay. Ipinakita ko ang bank account ko. Ang pangalan ko lang ang pwedeng mag-withdraw. Ipinakita ko ang kontrata ko para sa ibang bansa. May pirma ko, may tatlong taon, may promotion. Sinabi ko sa broker, sa harap nila, na ako lang ang kausap niya. Sinabi ko na hindi ako magbabayad ng deposito para sa bahay na may gulo.
Sinabi ko kay Nanay at kay Faye, hindi ako tumatanggi dahil hindi ko sila mahal. Tumtanggi ako dahil mahal ko sila at mahal ko rin ang sarili ko. Kung ibinigay ko ang pera at nawala ang deposito, sino ang tutulong sa kanila pagkatapos. Ako pa rin ba. At sino ang tutulong sa akin kapag wala na akong bahay at wala na akong ipon. Wala na.
Nag-alok ako ng tulong na kaya ko. Sinabi ko kay Faye, tutulungan ko siyang maghanap ng paupahan na malapit sa magandang paaralan na malinis ang papel. Hindi bibilhin agad, pero titirhan ng maayos habang nag-iipon sila. Tutulungan ko siyang mag-verify sa paaralan bago pumirma ng kahit ano. Kapag nanganak siya, tutulungan ko siya sa mga gamit ng bata sa abot ng kaya ko. Pero hindi ko ibibigay ang buong pera ng bahay ko.
Tumingin si Faye sa akin, at sa unang pagkakataon, hindi siya nagkibit-balikat. Umiyak siya ng totoo. Sabi niya, natatakot siyang maging nanay. Sabi niya, akala niya, kapag may bahay na siya, mawawala ang takot niya. Sabi niya, mali siya na ginamit niya ang anak niya para pilitin ako. Sabi niya, hindi niya naisip na may pangarap din ako. Sabi niya, patawad.
Umiyak si Nanay. Sabi niya, patawad. Sabi niya, akala niya, dahil wala akong anak, kaya kong magsakripisyo. Sabi niya, nakalimutan niya na anak niya rin ako. Sabi niya, mula bata, lagi niyang sinasabi na ako ang Ate, kaya ako ang dapat magparaya. Hindi niya raw napansin na ang pagparaya ko, ubos na ubos na. Sabi niya, natatakot siyang aminin na mali siya dahil baka isipin namin na mahina siya.
Hindi ko sinabi na kalimutan na natin ang lahat. Hindi ganoon kadali. Pero sinabi ko na pwede tayong magsimula ulit, na may hangganan. Ang pera ko, akin. Ang desisyon ko, akin. Ang pagmamahal ko, hindi na kailangang patunayan sa pamamagitan ng pagbibigay ng bahay.
Pumayag sila na hindi na nila bibilhin ang bahay na may gulo. Kinansela ni Faye ang usapan sa nagbebenta. Hindi sila nawalan ng ₱1 million. Hindi sila pumirma ng waiver. Sa halip, naghanap kami ng paupahan na malapit sa paaralan na malinis ang papel. Maliit lang, pero malinis, at hindi kami kailangang magsinungaling sa paaralan. Si Faye at ang mister niya, sila ang nagbayad ng deposito ng paupahan mula sa ipon nila. Maliit na halaga lang, pero sa kanila galing. At iyon ang nagpabago sa lahat.
Umalis ako para sa trabaho sa ibang bansa. Tatlong taon. Sa simula, mahirap. Namimiss ko ang Quezon City, namimiss ko ang MRT, namimiss ko ang pamilya ko. Pero sa unang pagkakataon, hindi ako nagtatrabaho para punan ang kulang ng ibang tao. Nagtatrabaho ako para sa sarili ko. Na-promote ako. Tumaas ang sahod ko. Nag-ipon ako ulit, pero ngayon, para sa sarili ko.
Sa tatlong taon na iyon, tumatawag si Nanay. Hindi na para humingi ng pera. Tumatawag siya para magtanong kung kumain na ako, kung malamig ba doon, kung pagod ba ako. Minsan, umiiyak siya at sinasabi niyang nami-miss niya ako. Minsan, sinasabi niya na patawad ulit. Hindi ko siya pinatawad agad. Pero natutunan kong makinig nang hindi natatakot.
Nanganak si Faye ng isang malusog na sanggol. Babae. Nang makita ko ang litrato ng pamangkin ko sa cellphone, umiyak ako. Hindi dahil sa galit. Dahil sa pagmamahal na hindi na kailangang may kapalit. Nagpadala ako ng kaunting pera para sa bata, hindi dahil pinilit ako, kundi dahil gusto ko. At si Faye, nagpasalamat. Hindi na siya nagdemand. Nagpasalamat lang siya.
Pagbalik ko sa Pilipinas, bumili ako ng maliit na bahay para sa sarili ko. Hindi malaki, hindi malapit sa pinakamagandang paaralan, pero akin. Ang titulo ng lupa, pangalan ko. Ang bank account, pangalan ko. Ang mga susi, nasa bulsa ko. Walang kailangang ipaliwanag. Walang kailangang ipagtanggol.
Isang gabi, dumalaw sina Nanay at Faye sa bago kong bahay. Dala ni Faye ang anak niya, at dala ni Nanay ang isang kahon ng cookies na hindi expired. Nagtawanan kami. Kinarga ko ang pamangkin ko at sinabi ni Faye, “Ate, salamat kasi hindi mo kami hinayaang mawalan ng pera.” Ngumiti si Nanay at sinabi, “Liza, salamat kasi hindi ka sumuko sa amin kahit sumuko na kami sa iyo.”
Noong gabing iyon, pagkatapos nilang umalis, umupo ako sa sofa ng bago kong bahay. Tahimik. Walang sigawan. Walang banta. Walang hihingi ng bahay ko. Sa wakas, may tahanan na ako na hindi ko kailangang ipagtanggol, at may pamilya pa rin akong mahal na natutong mahalin din ako nang hindi ako sinasaktan.
Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨
