Bahagi 3
Nalaman kong hindi kailanman nakulong si Bianca at ako pala ang ginawa nilang panakip-butas habang sila ay nagsasama na sa Cebu nang patago
Kinabukasan, nagising ako sa bahay namin sa Quezon City. Hindi na Cebu ang amoy ng kwarto. Amoy ng kape ni Papa at ng niluluto ni Mama ang bumungad sa akin. Hindi pa rin ako makapagsalita. Pero sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, hindi ako nagising na naghihintay ng mensahe ni Miguel.
Naupo ako sa lamesa. Inilapag ni Mama ang mainit na lugaw sa harap ko. Tumingin siya sa akin na parang nagtatanong kung kumusta ako. Nag-type ako sa cellphone ko at ipinakita ko sa kanya.
“Ma, pagod lang ako. Pero ligtas ako. Nandito na ako.”
Tumango si Mama. Hindi niya ako pinilit na magkwento agad. Hinawakan niya ang kamay ko. Ang kamay niya ay mainit at magaspang na. Iyon ang kamay na nag-alaga sa akin noong hindi ako makabangon pagkatapos ng kagat ng ahas.
Si Papa ay tahimik lang na nag-aayos ng mga gamot ko. Mula noong nawala ang boses ko, si Papa ang laging nag-aasikaso ng mga papel ko sa ospital. Siya ang nagdadala sa akin sa check-up. Siya ang nakikipag-usap sa mga doktor kapag hindi ko kayang i-type ang lahat.
Pagkatapos kumain, pumunta kami sa ospital sa Quezon City. Doon kami nagpa-check-up para sa pangalawang operasyon. Ito ang operasyon na matagal nang sinasabi nina Mama at Papa. Ito rin ang operasyon na pinili kong ituloy noong gabing nasa Cebu ako.
Sa ospital, ipinakita ng doktor ang lumang resulta ko. Ipinaliwanag niya na ang unang operasyon ay nagligtas sa buhay ko. Pero may peklat na naiwan sa lalamunan ko. Ang peklat na iyon ang pumipigil sa boses ko.
Sinabi niya na ang pangalawang operasyon ay puwedeng makatulong. Hindi niya ako binigyan ng sigurado na pangako. Sinabi niya na kailangan ng matinding therapy pagkatapos. Kailangan ng closed rehabilitation. Kailangan kong lumayo sa stress, sa ingay, at sa mga taong nagpapabalik sa sakit ko.
Nag-type ako ng tanong.
“Masakit pa rin po ba? Matagal po ba?”
Sumagot ang doktor ng dahan-dahan. Sinabi niya na masakit, oo. Matagal, oo. Pero hindi ako mag-isa. Kasama ko ang mga therapist. Kasama ko sina Mama at Papa sa labas ng center. Ang pinakamahalaga raw ay hindi ako madaliin.
Tumingin ako kina Mama at Papa. Tumango sila. Doon ako nagdesisyon ng buo. Itutuloy ko ang operasyon. Itutuloy ko ang closed rehab sa Tagaytay. Hindi ko sasabihin kay Miguel. Hindi ko sasabihin kay Bianca. Sa amin lang ito.
Pag-uwi namin, dumating ang mensahe ni Miguel. Sunod-sunod ang tawag niya. Hindi ko sinagot ang dalawa. Sa pangatlo, nag-type ako.
“Nagpapahinga ako. Huwag mo muna akong tawagan.”
Sumagot siya agad.
“Liza, bakit ka nagkakaganyan? Nag-alala ako ng sobra. Hinihintay ka ng buong crew sa private plane. Bakit hindi ka dumating?”
Hindi ako sumagot. Inilagay ko ang cellphone ko sa mesa. Tumingin ako sa bintana. Sa labas, may mga bata na naglalaro sa kalye. May nagtitinda ng taho. Normal ang buhay sa Quezon City. Sa Cebu, ang normal ay ang pagsisinungaling ni Miguel.
Kinagabihan, biglang dumating si Miguel sa bahay namin. Hindi siya nagpaalam. May dala siyang bulaklak at isang kahon ng paborito kong cake. Nakangiti siya na parang walang nangyari. Parang ang lalaking nasa closet sa Cebu ay hindi siya.
“Mama, Papa, nandito po ako,” sabi niya. “Gusto ko lang makita si Liza. Nag-alala ako.”
Hindi siya pinapasok agad ni Papa. Tinitigan siya ni Papa ng matagal. Sa huli, pinapasok pa rin siya ni Mama dahil asawa ko siya sa papel. Umupo siya sa sofa. Tumingin siya sa akin.
“Liza, mag-usap tayo,” sabi niya. “Nagkamali ka ng intindi sa nakita mo sa Cebu.”
Nag-type ako at ipinakita ko sa kanya.
“Hindi ako nagkamali. Nakita ko kayong magkayakap ni Bianca. Narinig ko ang lahat ng sinabi mo.”
Nagbago ang mukha ni Miguel. Sa unang segundo, nagkunwari siyang nagulat. Pagkatapos, naging malambing siya ulit.
“Liza, si Bianca ay chief flight attendant ko lang. Workmate ko siya. Ang condo sa Cebu ay company condo. Doon kami nag-meeting. Niyakap ko siya kasi umiiyak siya. Nahihirapan siya sa guilt niya sa iyo.”
Tinitigan ko siya. Gusto kong maniwala noon. Pero naalala ko ang boses niya sa closet. Naalala ko ang pagtawag ng mga katrabaho niya kay Bianca na Mrs. Santos. Naalala ko ang pag-imbita niya sa kanila na kumain sa bahay nila. Hindi ganoon ang kilos ng boss at staff lang.
Nag-type ulit ako.
“Kung staff lang siya, bakit mo siya tinatawag na Mrs. Santos? Bakit mo sinabing sa ibang bansa, siya ang gusto mong makasama at bumuo ng pamilya?”
Natahimik si Miguel. Tumingin siya kina Mama at Papa. Pagkatapos, huminga siya ng malalim at nagbago ang tono niya.
“Liza, pagkatapos ng lahat ng ginawa ko sa iyo, ganito ka mag-isip? Gumastos ako ng ₱2.5 million para sa mga doktor mo mula sa Singapore at Amerika. Nagbigay ako ng ₱80,000 kada buwan para hindi ka maghirap. Pinakasalan kita kahit hindi ka makapagsalita. Hindi ka ba marunong tumanaw ng utang na loob?”
Masakit ang mga salita niya. Pero iba na ang sakit ngayon. Dati, kapag sinasabi niya ang mga bagay na ito, umiiyak ako at humihingi ng tawad. Ngayon, malinaw sa akin na ang pera ay hindi pagmamahal. Ang pera ay pambayad niya sa guilt niya.
Nag-type ako ng dahan-dahan para mabasa niya ng buo.
“Hindi mo binili ang boses ko. Hindi mo binili ang katahimikan ko.”
Nanginig ang kamay ko habang nag-type ako. Pero hindi ako tumigil.
“Ang sabi mo, nakulong si Bianca. Pero nakita ko siya. Naka-uniform siya. Lumilipad siya. Nakatira siya sa condo mo. Hindi siya nakulong. Nagsinungaling ka.”
Doon, hindi na nakasagot si Miguel ng maayos. Sinabi niya na hindi ko naintindihan ang proseso. Sinabi niya na pinalaya raw si Bianca dahil nagbayad siya ng piyansa. Sinabi niya na tinulungan niya si Bianca dahil naawa siya. Palipat-lipat ang kwento niya. Bawat bagong salita niya ay lalong nagpapatunay na nagsisinungaling siya.
Pagkatapos, kumuha siya ng isang folder mula sa bag niya. Inilabas niya ang isang papel. Isang kasunduan daw iyon.
“Liza, pirmahan mo ito,” sabi niya. “Dito, nakalagay na mananatili ka sa Quezon City at hindi ka na pupunta sa Cebu nang hindi nagpapaalam. At pumapayag ka na ilipat sa pangalan ni Bianca ang condo sa Cebu. Para matapos na ang gulo. Para maging payapa tayo.”
Tinitigan ko ang papel. Ang condo na ₱7.5 million. Ang condo na sinabi niyang ililipat niya kay Bianca. Ang condo na gusto niyang pirmahan ko para mawala ang habol ko bilang asawa.
Tumingin ako kay Mama. Umiling si Mama ng bahagya. Tumingin ako kay Papa. Mahigpit na nakakuyom ang kamay ni Papa.
Nag-type ako ng tatlong salita lang.
“Hindi ako pipirma.”
Iyon ang maliit pero mahalagang desisyon ko sa gabing iyon. Hindi ako pumirma. Hindi ko ibinigay ang karapatan ko. Hindi ko hinayaan na gamitin ang pangalan ko para linisin ang ginawa nila.
Nag-iba ang mukha ni Miguel. Mula sa malambing, naging malamig siya.
“Kung hindi ka pipirma, baka kailangan kong itigil ang sustento mo,” sabi niya. “Isipin mo, paano ka mabubuhay kung wala ako?”
Hindi ako sumagot. Tumayo si Papa at binuksan ang pinto. Sinabi ni Papa na pagod na ako at kailangan ko nang magpahinga. Lumabas si Miguel na galit. Pero bago siya umalis, lumingon siya at sinabi niyang babalik siya.
Kinabukasan, bumalik ang malambing na Miguel. Nagpadala siya ng bulaklak, ng prutas, ng mensahe na “Miss na kita.” Parang walang banta kagabi. Ganoon pala ang pattern niya. Kapag hindi niya ako nakuha sa galit, babalik siya sa lambing. Kapag hindi niya ako nakuha sa lambing, babalik siya sa galit. Ngayon ko lang nakita ng buo.
Hindi ako nagpadala sa cycle na iyon. Nag-focus ako sa paghahanda para sa rehab.
Sinimulan kong isulat ang lahat sa isang notebook. Isinulat ko ang bawat flight. Ang unang flight na may bawal na bagay sa bagahe ko. Ang pangalawang flight na binaligtad niya ang airport. Ang pangatlo, pang-apat, panglima na laging may aberya. Ang pang-98 na dinala ako sa Davao imbes na sa Cebu. Ang pang-99 na private plane na hindi ko sinakyan.
Isinulat ko rin ang tungkol sa lugar sa Mindanao na may bakbakan. Isinulat ko kung paano ako bumalik na takot na takot at hindi makatulog. Isinulat ko ang tungkol sa kuweba ng ahas na balak niya para sa akin. Isinulat ko ang mga salita niya sa closet. Isinulat ko ang pagtawag kay Bianca na Mrs. Santos sa airport.
Hindi ito ebidensya na biglang dumating. Ito ay alaala ko. Ito ay sarili kong kwento na ako mismo ang nagsulat. Binigyan ko ng kopya sina Mama at Papa. Sinabi ko sa kanila na itago nila ito. Hindi para ipaghiganti. Para hindi ko makalimutan ang totoo kapag nagsimula na ulit si Miguel na magsinungaling.
Pagkalipas ng isang linggo, nagpunta ako sa Tagaytay para sa operasyon at sa closed rehab. Tahimik ang lugar. Malamig ang hangin. Walang ingay ng eroplano. Walang Miguel. Walang Bianca.
Bago ako pumasok, nag-type ako ng mensahe kay Miguel.
“Magpapahinga ako ng matagal. Huwag mo akong hanapin.”
Hindi niya ako nahanap dahil hindi alam nina Mama at Papa kung saan ako dadalhin kung hindi ako nagsabi. At hindi nila sinabi kahit kanino.
Sa loob ng center, iba ang araw ko. Sa umaga, may voice therapy. Pinapagalaw nila ang lalamunan ko ng dahan-dahan. Masakit. Minsan, napapaiyak ako. Pero hindi ako sumuko.
Sa hapon, may sign language class. Doon, natutunan ko na hindi kahinaan ang sign language. Ito ay wika. Ito ay boses ng kamay. Natutunan ko na kaya kong magsalita nang hindi gumagamit ng lalamunan ko.
Sa gabi, may counseling. Doon ko sinabi sa pamamagitan ng pagsulat ang lahat ng galit ko. Sinabi ko na galit ako kay Bianca dahil kinuha niya ang boses ko. Sinabi ko na galit ako kay Miguel dahil ginamit niya ang takot ko para itago ang pagtataksil niya. Sinabi ko na galit ako sa sarili ko dahil matagal akong naniwala.
Unti-unti, bumaba ang bigat sa dibdib ko. Hindi nawala ang sakit. Pero naging mas malinaw ang isip ko.
Isang hapon, habang nagte-therapy ako, may lumabas na tunog mula sa akin. Hindi ito malinaw na salita. Parang paos na hangin lang. Pero tunog iyon. Galing iyon sa akin. Sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, may narinig akong boses na akin.
Napaluha ako. Tinakpan ko ang bibig ko. Tumingin sa akin ang therapist ko at ngumiti. Sinabi niya na maliit na hakbang iyon, pero hakbang pa rin. Maliit na hakbang na hindi galing kay Miguel o kay Bianca. Galing sa akin.
Sa mga sumunod na linggo, patuloy akong nag-ensayo. Natutunan kong sabihin ang “Ma” ng paos at mabagal. Natutunan kong sabihin ang “Pa.” Natutunan kong sabihin ang pangalan ko. “Li-za.” Mahirap. Masakit. Pero akin.
Habang nasa Tagaytay ako, sina Mama at Papa ang nag-aasikaso sa bahay. Sabi nila, patuloy na tumatawag si Miguel. Nagpupunta siya sa bahay. Nagdadala siya ng pagkain. Nagtatanong siya kung nasaan ako. Sabi nina Mama, nagpapahinga ako. Hindi nila sinabi ang totoo. Tinupad nila ang pangako nila sa akin.
Isang gabi, nanaginip ako na nasa closet ulit ako sa Cebu. Naririnig ko ulit ang tawa nila. Nagising ako na pawis na pawis. Pero hindi tulad noon, hindi ako nanatili sa takot. Bumangon ako, uminom ng tubig, at nag-type sa notebook ko.
“Hindi na ako ang babae sa closet.”
Iyon ang naging mantra ko.
Bago ako umalis sa Tagaytay, nagdesisyon ako ng isang bagay. Haharapin ko si Miguel. Hindi para makipagbalikan. Hindi para humingi ng kasal. Haharapin ko siya para sabihin ang totoo at para protektahan ang sarili ko.
Nag-type ako ng mensahe kay Miguel mula sa Tagaytay.
“Magkita tayo sa bahay nina Mama at Papa sa Quezon City. Kailangan nating mag-usap. Dalhin mo si Bianca kung gusto mo. Pero sa pagkakataong ito, ako ang magsasalita.”
Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖
Bahagi 4
Hinarap ko si Miguel at si Bianca sa harap nina Mama at Papa at sa wakas ay sinabi ko ang totoo gamit ang sarili kong boses
Dumating ang araw ng pagkikita. Maaga akong nagising sa bahay namin sa Quezon City. Maaga ring gumising sina Mama at Papa. Nagluto si Mama ng sinigang. Nag-ayos si Papa ng mga upuan sa sala. Inilagay ko sa mesa ang notebook ko, ang marriage certificate namin, at ang mga lumang papel ko sa ospital. Lahat ay nakaayos. Hindi para takutin si Miguel. Para ipaalala sa sarili ko na hindi ako nagsisinungaling.
Suot ko ang simpleng puting blouse at maong. Hindi ako nag-ayos para magmukhang kawawa. Nag-ayos ako para magmukhang ako. Ang buhok ko ay nakatali. Ang mukha ko ay walang masyadong make-up. Ang kamay ko ay bahagyang nanginginig, pero hindi na tulad noon na hindi ko makontrol.
Alas tres ng hapon, tumunog ang doorbell. Tumayo si Papa at binuksan ang pinto. Nasa labas si Miguel. Naka-polo siya na maayos. Sa likod niya, si Bianca. Naka-puting dress si Bianca. Naka-ngiti siya na parang pupunta siya sa isang handaan.
Pumasok sila. Agad na lumapit si Bianca kay Mama.
“Mama,” sabi niya na parang anak. “Miss na kita, Mama.”
Doon ako unang nagsalita. Hindi malinaw. Paos. Mabagal. Pero akin.
“Hindi mo siya Mama.”
Natahimik ang buong sala. Tumingin sa akin si Bianca na parang hindi makapaniwala na may narinig siya mula sa akin. Tumingin si Miguel na parang nakakita ng multo. Si Mama ay napahawak sa dibdib niya. Si Papa ay tumayo ng tuwid.
Ulitin ko ng mas malinaw.
“Hindi mo siya Mama. Ako ang anak niya. Hindi ikaw.”
Napaatras si Bianca. Nagsimula siyang umiyak. Ganoon ang dati niyang ginagawa. Kapag umiiyak siya, inaalo siya ni Miguel. Kapag umiiyak siya, ako ang nagiging masama.
Pero hindi na ako natinag. Umupo ako at itinuro ko ang upuan sa harap ko.
“Umupo kayo,” sabi ko sa paos kong boses. “Makinig kayo.”
Umupo si Miguel. Umupo si Bianca sa tabi niya. Hawak ni Miguel ang kamay ni Bianca sa ilalim ng mesa. Nakita ko iyon. Dati, masakit iyon. Ngayon, ebidensya na lang iyon na hindi sila boss at staff lang.
Nag-type ako sa cellphone ko para mas mahaba ang masasabi ko, at ipinakita ko sa kanila habang nagsasalita ako ng paos sa mga mahahalagang parte.
Sinimulan ko sa simula.
“Pinagawa mo ako ng 99 flights,” sabi ko kay Miguel. “Sabi mo, kapag natapos ko, kikilalanin mo ako bilang asawa mo. Magpapakasal tayo ulit. Ihaharap mo ako sa pamilya mo.”
Tumango si Miguel. Sinubukan niyang ngumiti.
“Oo, Liza. At malapit mo nang matapos. Konti na lang.”
Umiling ako.
“Hindi ito pagsubok ng pagmamahal. Ito ay pampatagal. Gusto mong maging abala ako. Gusto mong hindi ako magtanong tungkol kay Bianca. Kaya binaligtad mo ang airport ko. Kaya may lumabas na bawal na bagay sa bagahe ko. Kaya dinala mo ako sa Davao imbes na sa Cebu. Kaya dinala mo ako sa lugar na may bakbakan sa Mindanao. At kaya balak mo akong dalhin sa kuweba ng ahas.”
Natahimik si Miguel. Tumingin siya kay Bianca. Tumingin si Bianca sa sahig.
“Hindi totoo iyan,” sabi ni Miguel. “Aksidente ang lahat. Alam mo na mahirap ang byahe.”
Nag-type ako ulit at binasa ko ng malakas ng paos.
“Narinig ko kayo sa closet. Sabi mo, gusto mong maranasan ko ang naranasan ni Bianca. Sabi mo, ang mga ginawa mo para sa akin ay para lang mabawasan ang guilt mo. Sabi mo, kapag sapat na ang bayad mo, sasama ka kay Bianca sa ibang bansa at magsisimula kayo ng bagong buhay.”
Doon, hindi na nakapagsalita si Miguel. Namula ang mukha niya. Pinawisan siya. Ang lalaking laging kalmado sa cockpit ay hindi na kalmado.
Sumingit si Bianca. Umiiyak pa rin siya.
“Liza, patawarin mo ako. Aksidente lang talaga ang ahas. Nag-sorry na ako. Hindi ko sinasadya.”
Tumingin ako sa kanya. Sa unang pagkakataon, hindi ako natakot sa boses niya. Hindi ako natakot sa pagkanta niya.
“Bianca,” sabi ko, “umorder ka ng ahas sa internet. Kinagat ako sa lalamunan. Nawala ang boses ko. Naging PWD ako. Pagkatapos, pumunta ka sa harap ko at tinawag mong Mama at Papa ang mga magulang ko. Tinawag mong asawa si Miguel. Kumanta ka sa tabi ko habang hindi ako makapagsalita. Iyon ba ang sorry?”
Umiyak ng mas malakas si Bianca. Tumayo siya at hinawakan ang braso ni Miguel.
“Miguel, sabihin mo sa kanya na hindi totoo ang sinasabi niya. Sabihin mo na ako ang asawa mo sa Cebu. Sabihin mo na ako ang Mrs. Santos doon.”
Doon siya nadulas. Doon niya mismo sinabi ang totoo sa harap nina Mama at Papa.
Tumingin si Papa kay Miguel. Tumingin si Mama kay Bianca. Walang nagsalita ng ilang segundo. Ang katahimikan na iyon ay mas malakas kaysa sa sigaw.
Sinubukan ni Miguel na bawiin ang sinabi ni Bianca.
“Bianca, tumahimik ka. Hindi iyan ang ibig mong sabihin.”
Pero huli na. Narinig na namin.
Nagpatuloy ako. Ipinakita ko ang notebook ko.
“Dito, isinulat ko ang lahat. Ang bawat flight. Ang bawat kasinungalingan. Ang bawat araw na naghintay ako. Hindi ito para ipahiya ka. Ito ay para hindi ko na makalimutan.”
Inilabas ko ang marriage certificate.
“Ito ang kasal natin. Sa Quezon City Hall tayo nagparehistro. Ako ang legal na asawa mo. Hindi si Bianca.”
Inilabas ko ang mga papel sa ospital.
“Ito ang mga papel ko noong kinagat ako ng ahas. Ito ang mga papel ko noong sinabi ng doktor na halos wala nang pag-asa ang boses ko. Hindi ito nawala. Nandito pa rin.”
Tumingin ako kay Miguel ng diretso.
“Sinabi mo kay Bianca na ililipat mo sa kanya ang condo sa Cebu. ₱7.5 million iyon. Sinabi mo na pumirma ako sa kasunduan. Hindi ako pipirma. Ang condo na iyan ay conjugal property natin. Hindi mo puwedeng ibigay na parang regalo mo lang.”
Nag-iba ang mukha ni Miguel. Mula sa pagkagulat, naging galit siya.
“Liza, huwag mong gawin ito. Kung magpapatuloy ka, titigil ako sa pagbibigay ng ₱80,000 kada buwan. Paano ka mabubuhay? Paano ang gamot mo? Paano ang therapy mo?”
Doon ako tumayo. Nanginginig ang tuhod ko, pero tumayo ako.
“Hindi mo na ako kayang takutin sa pera,” sabi ko. “May sarili na akong bank account. Hindi ito galing sa iyo lang. Ito ay mula sa ipon ko at sa tulong nina Mama at Papa. Hindi ako magpapakamatay sa gutom kapag iniwan mo ako. Mabubuhay ako.”
Tumingin ako kay Bianca.
“At ikaw, Bianca. Hindi mo na ako puwedeng tawaging Ate na parang kapatid mo ako habang kinukuha mo ang buhay ko. Hindi mo na puwedeng gamitin ang boses mo para takpan ang boses ko. Ang boses ko ay akin. Kahit paos, akin.”
Lumapit si Mama sa akin at hinawakan ang kamay ko. Lumapit si Papa at tumayo sa tabi ko. Hindi nila ako iniwan. Hindi tulad ni Miguel na iniwan ako sa Cebu para kay Bianca.
Sinabi ni Papa kay Miguel ng mahinahon pero matigas.
“Miguel, anak ka namin sa papel. Pero hindi mo ginampanan ang pagiging asawa. Umalis na kayo. Hindi na kayo puwedeng bumalik dito para saktan si Liza.”
Tumayo si Miguel. Sinubukan niyang hawakan ang kamay ko.
“Liza, magbabago ako. Iiwan ko si Bianca. Magpapakasal tayo ulit. Ibibigay ko sa iyo ang lahat. Huwag mo akong iwan.”
Umiling ako. Ito ang pinakamahirap na parte. Dahil minahal ko siya noon. Pero ang pagmamahal na iyon ay patay na sa closet sa Cebu.
“Huli na,” sabi ko. “Ang gusto ko ay hindi kasal. Ang gusto ko ay kalayaan. Ang gusto ko ay katahimikan. Ang gusto ko ay ang buhay ko.”
Sinabi ko rin ang susunod na hakbang ko ng malinaw.
“Magpapalegal separation ako. Hindi ako magpapadala sa takot. Hindi ako pipirma sa kahit anong papel na magpapahina sa akin. At kung kailangan, dadalhin ko ang mga papel ko sa ospital at ang kwento ko sa tamang lugar para panagutin si Bianca sa ginawa niya sa akin. Hindi para maghiganti. Para hindi na ito maulit sa iba.”
Natahimik si Bianca. Hindi na siya umiyak ng malakas. Tumingin siya sa akin na parang ngayon lang niya ako nakita bilang tao, hindi bilang babae na wala siyang boses.
Umalis sila. Si Miguel ay tahimik. Si Bianca ay nakayuko. Pagkasara ng pinto, umupo ako sa sofa. Hindi ako agad umiyak. Huminga ako ng malalim. Ang dibdib ko ay magaan. Hindi dahil wala nang sakit. Dahil sa wakas, hindi na ako nagtatago.
Niyakap ako ni Mama. Hinaplos ni Papa ang buhok ko. Sinabi ni Mama na proud siya sa akin. Sinabi ni Papa na nandito lang sila.
Kinagabihan, nag-type ako sa notebook ko ng huling linya para sa araw na iyon.
“Ngayon, ako na ang nagsalita para sa sarili ko.”
Pagkalipas ng ilang buwan, nagbago ang araw ko. Hindi ako bumalik sa Cebu. Nanatili ako sa Quezon City. Patuloy ang voice therapy ko. Hindi pa rin perpekto ang boses ko. Paos pa rin. Mabagal pa rin. Pero kaya ko nang magsalita ng maikling pangungusap nang hindi ako umiiyak. Kaya ko nang sabihin ang pangalan ko. Kaya ko nang sabihin ang gusto ko at ang ayaw ko.
Nagsimula rin ako ng maliit na online shop kasama si Mama. Mga handmade na pouch at mga simpleng gamit ang binibenta namin. Maliit lang ang kita. Pero sa akin iyon. Bawat ₱500 na pumapasok sa sarili kong bank account ay paalala na hindi ako umaasa lang sa sustento ni Miguel.
Tuwing Sabado, tumutulong ako sa barangay hall. Nagtuturo ako ng basic sign language sa mga bata at sa mga magulang ng mga PWD. Hindi ako guro. Pero alam ko ang pakiramdam ng hindi maintindihan. Gusto kong walang ibang bata na maramdaman na wala silang boses.
Minsan, nagpapadala pa rin si Miguel ng mensahe. Hindi na ako nanginginig kapag nakikita ko ang pangalan niya. Binabasa ko lang at binubura ko. Hindi ako sumasagot sa mga mensahe na puno ng pangako. Sumasagot lang ako kapag tungkol sa legal na papel. At sa mga papel na iyon, hindi ako pumipirma nang hindi ko naiintindihan.
Si Bianca, mula noong araw na iyon, hindi na siya tumawag kay Mama na Mama. Hindi na siya nagpunta sa bahay namin. Nabalitaan ko na umalis siya sa Cebu. Hindi ko alam kung saan siya pumunta. Hindi ko na siya hinanap. Ang mahalaga ay hindi na niya ginagamit ang pangalan ng mga magulang ko.
Isang umaga, nagising ako na tahimik ang bahay. Walang tawag mula kay Miguel. Walang mensahe na kailangan kong sagutin. Si Mama ay nagluluto ng almusal. Si Papa ay nagdidilig ng halaman sa labas. Lumabas ako sa balkonahe at huminga ng malalim.
Tumingin ako sa kalye ng Quezon City. May mga batang naglalakad papuntang eskwela. May mga tindera na nagbubukas ng tindahan. May araw na sumisikat. Sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, hindi ako natakot sa sarili kong boses. Hindi ako natakot sa sarili kong umaga.
At sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, nagising ako na hindi na ako naghihintay ng tawag mula sa kanya, kundi ng sarili kong buhay na ako na mismo ang pipili.
Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨
