Pinaglaruan ako ng asawa ko at ng kabit niya sa sugal na dice para nakawin ang bahay, kotse, at anak ko, pero bumalik ako sa araw na iyon.

Bahagi 3
Nalaman ko na hindi siya manghuhula kundi nagnanakaw ng iniisip ko kaya pinakain ko siya ng maling numero para siya mismo ang matalo

Tahimik ang buong kwarto pagkatapos kong manalo. Walang nagsalita. Si Maya lang ang humihinga nang malakas sa tabi ko. Naramdaman ko ang pawis sa palad ko. Hindi pa rin ako makapaniwala na sa wakas, nanalo ako ng isang laro.

Tiningnan ako ni Carlo na parang hindi niya ako kilala. Hindi siya sanay na nakikita akong lumalaban. Sa loob ng pitong taon, ako ang laging umuunawa. Ako ang laging tumatahimik. Ako ang laging nag-aayos ng gulo niya. Ngayon, iba na ang tingin ko.

Pilit na tumawa si Rose. Sabi niya, suwerte lang daw iyon. Sabi niya, kahit sino, puwedeng manalo ng isang beses. Pero nakita ko ang pamumula ng leeg niya. Nakita ko kung paano siya uminom ng tubig nang nanginginig ang kamay. Hindi siya kalmado tulad ng ipinapakita niya.

Hinawakan ni Maya ang laylayan ng damit ko. Tumingin siya sa akin at bumulong, “Mama, panalo ka po.” Tumango ako at hinaplos ang buhok niya. Sa simpleng salitang iyon, bumalik ang lakas ko. Hindi ako naglalaro para sa sarili ko lang. Naglalaro ako para sa kanya.

Tiningnan ko si Carlo at si Rose. Sinabi ko na kung magpapatuloy kami, may bago akong patakaran. Si Rose ang mauunang tumaya. Ako ang huling magsasalita. Si Maya pa rin ang mag-aalog. Walang magbabago ng taga-alog sa kalagitnaan.

Agad na pumayag si Carlo. Akala niya, madali pa rin akong talunin. Akala niya, isang beses lang akong sinuwerte. Nakita ko ang yabang sa mukha niya, ang yabang na nakita ko na noon pa man sa tuwing naglalaro siya ng baraha kasama ang mga kamag-anak niya at ako ang tumutulong sa kanya.

Si Rose naman, saglit na nag-alinlangan. Tiningnan niya ako nang matagal. Parang sinusubukan niyang basahin kung ano ang iniisip ko. Pero sa pagkakataong iyon, wala akong iniisip na numero. Iniisip ko lang ang mukha ni Maya. At doon ko lalong naintindihan ang totoo.

Ang ikatlong mata ko ay parang radyo. Kapag binuksan ko ito, lumalabas ang iniisip ko. Hindi ito tahimik. Malakas ito. At si Rose, nakikinig. Hindi siya nakakakita ng dice. Nakikinig siya sa takot ko. Nakikinig siya sa bawat numerong binubuo ng isip ko.

Naalala ko ang unang laro. Akala ko isinara ko na ang ikatlong mata ko. Pero ang totoo, kahit nakapikit ang mata ko, bukas pa rin ang isip ko. Takot na takot ako na mawala ang Fortuner. Paulit-ulit kong iniisip ang pinakamasamang numero. At ang numerong iyon ang narinig ni Rose. Kaya niya nasabi ang 2-2-3.

Naalala ko ang ikalawang laro. Nakita ko ang 4-5-6. Pero sinadya kong isipin ang 6-6-6 para subukan siya. At sinabi niya ang 6-6-6. Hindi dahil nakita niya ang dice. Dahil iyon ang ipinakain ko sa kanya. Ang isip ko ang nagdidikta. Ang bibig niya ang sumusunod.

Masakit aminin, pero ako mismo ang nagbibigay sa kanya ng bala. Sa nakaraang buhay, ganoon din. Tuwing natatakot ako, mas lumalakas ang boses ng isip ko. Tuwing gusto kong manalo, mas malinaw kong iniisip ang numero. At tuwing ginagawa ko iyon, nauunahan niya ako.

Nagsimula ang susunod na laro. Ang pusta ay ang Fortuner. Kapag nanalo ako, babalik sa akin ang kotse. Kapag natalo ako, mawawala sa akin ang ipon namin na ₱850,000 na nasa bank account.

Inalog ni Maya ang cup. Maingat ang galaw niya. Nakita ko ang pag-iingat niya na parang natatakot siyang magkamali. Gusto kong sabihin sa kanya na kahit ano ang mangyari, hindi niya kasalanan. Pero hindi ako nagsalita. Hinawakan ko lang ang kamay niya sa ilalim ng mesa.

Isinara ko ang ikatlong mata ko. Sa isip ko, malakas kong inisip ang isang maling numero. Inisip ko ang 1-1-1. Inisip ko ito nang paulit-ulit na parang sigaw. Gusto kong marinig ito ni Rose. Gusto kong kainin niya ito.

At totoong nangyari. Pagkalipas ng ilang segundo, ngumiti si Rose at nagsabi, “1-1-1, maliit.” Kumpiyansa na naman siya. Tumango si Carlo na parang panalo na sila.

Saka ko lang binuksan ang ikatlong mata ko. Pagkatapos nang tumaya si Rose, hindi na siya makakabawi. Nakita ko ang totoo sa loob ng cup. Ang laman ay 4-5-6. Malaki. Malinaw. Hindi nagbago.

Kalmado akong nagsabi, “Malaki ako.” Hindi ako sumigaw. Hindi ako nagmamadali. Tiningnan ko si Maya at tumango. Binuksan ni Maya ang cup.

Nasa loob ang 4-5-6. Nanalo ako. Bumalik sa akin ang Fortuner.

Napatayo si Carlo. Namula ang mukha niya. Sinabi niya na nandadaya raw ako. Sinabi niya na imposibleng dalawang beses akong manalo nang sunod-sunod. Humingi siya ng paliwanag. Pero hindi ako natakot tulad ng dati.

Tiningnan ko siya nang diretso. Sinabi ko na si Maya ang taga-alog. Sinabi ko na si Rose ang naunang tumaya. Sinabi ko na ako ang huling nagsalita. Kung may nandadaya, hindi ako iyon.

Umiyak si Rose. Sabi niya, ako raw ang gumagamit ng kung ano. Sabi niya, hindi raw patas. Sabi niya, ako raw ang may sikreto. Pero habang nagsasalita siya, mas lalo siyang nanginginig. Mas lalo siyang hindi makatingin sa akin nang diretso.

Masakit sa akin ang lahat ng ito. Hindi lang dahil sa sugal. Masakit dahil sa pitong taon, ngayon ko lang nakita nang malinaw kung sino si Carlo. Sa tuwing nagkakaroon kami ng problema, si Rose ang kinakampihan niya. Sa tuwing nasasaktan ako, si Rose ang inaalala niya. Ako, na asawa niya noon, ay parang estranghero lang sa kanya.

Naalala ko kung paano niya ako ipinakilala sa mga kamag-anak niya noon. Sabi niya, masipag daw ako. Sabi niya, mabait daw ako. Pero hindi niya sinabi na mahal niya ako. Ngayon ko lang naintindihan na mula pa sa simula, hindi ako ang mahal niya. Ginamit niya lang ako para makalimot kay Rose. At nang mawala ang mga magulang niya, bumalik siya kay Rose na parang hindi ako kailanman naging bahagi ng buhay niya.

Sinubukan ni Rose na galitin ako. Sinabi niya na kawawa raw si Maya kapag walang tatay. Sinabi niya na wala akong trabaho. Sinabi niya na hindi ko raw kayang buhayin si Maya nang mag-isa. Bawat salita niya ay parang karayom. Gusto kong sumigaw. Gusto kong umiyak.

Pero hindi ako nagpadala. Huminga ako nang malalim. Tiningnan ko si Maya. Nakita ko ang paghinga niya. Maliit at mabilis. Natatakot siya. At naalala ko na kung magpapadala ako sa galit, maririnig ulit ni Rose ang isip ko. Kapag nagalit ako, bumubukas ang ikatlong mata ko nang hindi ko namamalayan. At doon siya kumukuha ng lakas.

Kaya pinili kong kumalma. Hindi dahil hindi ako nasasaktan. Kundi dahil si Maya ang mas mahalaga kaysa sa galit ko. Hinawakan ko ang kamay niya at marahan ko itong pinisil. Sinabi ko sa sarili ko na hindi ako mag-iisip ng numero hangga’t hindi tumataya si Rose.

Pagkatapos ng laro, humingi ako ng papel at ballpen na nasa mesa. Kinuha ko ito nang maingat. Isinulat ko sa papel na ang Fortuner ay ibinalik na sa akin matapos ang dalawang panalo ko. Isinulat ko rin ang petsa at ang halaga nito na ₱1.5 million. Pagkatapos, ibinigay ko ito kay Carlo at sinabi kong pumirma siya.

Nagulat si Carlo. Sabi niya, bakit pa kailangan ng papel. Sabi niya, laro lang daw ito. Sabi niya, huwag ko raw gawing seryoso. Pero sinabi ko na kung ayaw niyang pumirma, hindi na ako maglalaro ulit. At kung hindi ako maglalaro, hindi niya makukuha ang bahay at hindi niya makukuha si Maya sa pamamagitan ng dice.

Napilitan siyang pumirma. Nanginginig ang kamay niya habang pumipirma. Si Rose, gusto siyang pigilan pero hindi niya magawa. Alam niyang kapag tumigil ako, wala na siyang makukuha. At doon ko naramdaman na sa unang pagkakataon, ako ang may kontrol.

Pagkatapos pumirma ni Carlo, sinabi ko ang isang maliit pero napakahalagang desisyon. Sinabi ko na hindi ko itataya si Maya. Kahit kailan. Kahit ano pa ang sabihin nila. Ang kustodiya ay hindi pustahan. Ang anak ko ay hindi kotse o bahay. Kung gusto nila ng kustodiya, sa tamang proseso kami mag-usap, hindi sa dice.

Nagalit si Carlo. Sinabi niya na dadalhin niya ito sa korte. Sinabi niya na wala akong kita. Sinabi ni Rose na tama si Carlo. Sinabi niya na mas magiging maayos daw si Maya sa kanila.

Tiningnan ko sila at sinabi ko na may ipon pa ako na ₱850,000. Sinabi ko na ako ang nag-alaga kay Maya mula nang ipanganak siya. Sinabi ko na si Carlo mismo ang hindi nagpakita ng pagmamahal sa kanya dahil gusto niya ng lalaki. At habang sinasabi ko iyon, hindi ako sumigaw. Kalmado lang ako. At mas lalo silang natakot sa kalmado kong boses kaysa sa sigaw ko.

Yumakap si Maya sa akin. Sabi niya, “Mama, pagod na po ako.” Niyakap ko siya nang mahigpit. Sinabi ko na malapit na tayong matapos. Sinabi ko na hindi ko siya iiwan.

Tiningnan ko si Carlo at si Rose. Sinabi ko na papayag ako sa isang huling laro. Isang laro lang para sa bahay namin sa Quezon City na nagkakahalaga ng ₱5.5 million. Si Maya pa rin ang mag-aalog. Si Rose ang mauunang tumaya. At walang hahawak ng cellphone habang naglalaro. Kung papayag sila, maglalaro ako. Kung hindi, tapos na ang lahat.

Tahimik sila. Tiningnan ni Carlo si Rose. Tiningnan ni Rose ang cup. Alam kong natatakot na si Rose. Alam kong nararamdaman na niya na hindi na ako ang dating Liza na madali niyang basahin. At sa katahimikan na iyon, naramdaman ko na sa wakas, may pag-asa na akong bawiin ang lahat.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Sa harap mismo ng lahat sinabi ko ang totoo at pinilit kong bawiin ang bahay kotse at anak ko kaya sila ang napahiya sa huli

Hindi agad sumagot si Carlo. Tinitingnan niya ang papel na pinirmahan niya para sa Fortuner. Tinitingnan niya si Rose na parang humihingi ng lakas. Tinitingnan niya si Maya na nakayakap sa akin. Sa unang pagkakataon, nakita ko ang pag-aalinlangan sa mukha niya.

Si Rose ang unang nagsalita. Sabi niya, pumapayag siya sa isang huling laro. Sabi niya, hindi siya natatakot. Pero naririnig ko ang panginginig sa boses niya. Nakita ko ang paglalaro niya sa daliri niya sa ilalim ng mesa. Hindi siya kasing tapang ng ipinapakita niya.

Sinabi ko na bago magsimula, ilagay nila ang lahat ng cellphone sa malayo. Noong nakaraang buhay, palihim nilang ni-record ang sugal at pinutol-putol ito para siraan ako. Sa buhay na ito, ayaw kong maulit iyon. Nakita ko ang cellphone ni Carlo na nakapatong sa gilid ng mesa, nakaharap sa amin. Hiniling ko na ilayo ito.

Nagulat si Carlo. Sabi niya, bakit ko raw pinapansin ang cellphone. Sabi niya, wala naman daw siyang ginagawang masama. Pero mas lalo akong naging sigurado. Kung wala siyang itinatago, bakit siya kinakabahan. Sa huli, inilayo niya ang cellphone at inilagay sa kabilang mesa. At doon ako nakahinga nang mas maluwag.

Inalog ni Maya ang cup. Dahan-dahan. Maingat. Nakita ko ang pagod sa mga mata niya. Limang taong gulang pa lang siya. Hindi niya dapat dinadala ang bigat na ito. Pero sa pagkakataong ito, siya ang nagbibigay sa akin ng lakas. Kapag tinitingnan ko siya, nawawala ang ingay sa isip ko.

Isinara ko ang ikatlong mata ko. Hindi ako nag-isip ng numero. Hindi ako nag-isip ng malaki o maliit. Inisip ko ang umaga namin ni Maya sa Quezon City. Inisip ko ang pagluluto ko ng lugaw para sa kanya. Inisip ko ang paghatid ko sa kanya sa school. Inisip ko ang tawanan namin bago matulog. Walang numero sa isip ko. Puro si Maya lang.

Naghintay si Rose. Mas matagal siyang naghintay kaysa dati. Tumingin siya sa akin. Tumingin siya kay Carlo. Tumingin siya sa cup. Pinagpawisan ang noo niya. Sa huli, nagsalita siya nang mahina.

“3-3-4, maliit.”

Hindi siya sigurado. Hindi tulad ng dati na parang alam na alam niya ang lahat. Sa pagkakataong ito, nanghuhula lang siya. At alam ko iyon.

Saka ko lang binuksan ang ikatlong mata ko. Nakita ko ang totoo. Ang laman ng cup ay 5-6-6. Malaki. Hindi nagbago. Hindi gumalaw. Malinaw na malinaw.

Tiningnan ko si Maya at ngumiti ako. Sinabi ko nang malinaw at mahinahon, “Malaki ako.”

Binuksan ni Maya ang cup. Nasa loob ang 5-6-6. Nanalo ako.

Nabawi ko ang bahay namin sa Quezon City.

Tahimik ang lahat. Hindi makapaniwala si Carlo. Nabitawan ni Rose ang baso ng tubig. Tumapon ito sa mesa. Pero walang gumalaw para punasan ito. Lahat kami nakatingin sa dice na nasa harap namin.

Biglang sumigaw si Carlo. Sinabi niya na hindi niya tatanggapin ang resulta. Sinabi niya na may ginawa raw ako. Sinabi niya na hindi raw ako puwedeng manalo nang tatlong beses nang sunod-sunod. Hinampas niya ang mesa at napaatras si Maya sa takot.

Niyakap ko si Maya at hinarap ko si Carlo. Sinabi ko na si Maya ang nag-alog. Sinabi ko na si Rose ang naunang tumaya. Sinabi ko na siya mismo ang pumirma sa papel para sa Fortuner. Kung ayaw niyang tanggapin ang pagkatalo, siya ang hindi marunong tumanggap.

Umiyak si Rose. Sabi niya, hindi raw niya kasalanan. Sabi niya, ako raw ang may kakaibang kapangyarihan. Sabi niya, binabasa ko raw ang isip niya. At doon, hindi ko na napigilan ang sarili ko. Sinabi ko ang totoo sa harap nilang lahat.

Sinabi ko na may ikatlong mata ako. Sinabi ko na nakikita ko ang dice. Sinabi ko na sa simula pa lang, hindi siya ang nakakakita. Siya ang nakikinig. Siya ang nagnanakaw ng iniisip ko tuwing binubuksan ko ang ikatlong mata ko. Kapag natatakot ako, malakas ang isip ko. Kapag nagagalit ako, mas malinaw ang numero sa isip ko. At iyon ang kinukuha niya.

Sinabi ko na sa unang laro, kahit nakapikit ang mata ko, bukas pa rin ang isip ko sa takot. Kaya niya narinig ang 2-2-3. Sa ikalawang laro, ako mismo ang nagpakain sa kanya ng 6-6-6. Hindi siya manghuhula. Hindi siya may kapangyarihan. Isa lang siyang magnanakaw ng isip.

Namutla si Rose. Hindi siya makapagsalita. Tumingin siya kay Carlo na parang humihingi ng tulong. Pero si Carlo, nakatingin din sa kanya na parang ngayon lang siya nakikita nang totoo. Sinabi ni Carlo, “Rose, totoo ba iyon? Wala kang kapangyarihan? Kinopya mo lang si Liza?”

Hindi sumagot si Rose. Yumuko siya. At sa pagyuko niya, naramdaman ko na sa wakas, lumabas na ang totoo. Hindi na niya kayang magkunwari. Ang babaeng akala ni Carlo ay perpekto, ay nanginginig at umiiyak dahil nabisto siya.

Sinubukan ni Rose na baliktarin ang lahat. Sinabi niya na kung hindi ko raw binuksan ang ikatlong mata ko, hindi niya raw ako mananakawan. Sinabi niya na kasalanan ko raw. Sinabi niya na ako raw ang nagbigay sa kanya ng pagkakataon. Pero sinabi ko na kahit ano pa ang sabihin niya, ang totoo ay hindi niya ako kayang talunin nang mag-isa. Kapag tahimik ang isip ko, bulag siya. At iyon ang pinatunayan ng huling tatlong laro.

Sinubukan ni Carlo na kunin si Maya. Lumapit siya at sinabi niya na siya ang tatay at may karapatan siya. Hinawakan niya ang braso ni Maya. Umiyak si Maya at sumigaw, “Mama, ayaw ko po!”

Agad akong humarang. Hinawakan ko si Maya at inilagay ko siya sa likod ko. Sinabi ko kay Carlo na hindi niya puwedeng kunin si Maya sa pamamagitan ng dice. Sinabi ko na hindi pustahan ang anak ko. Sinabi ko na kung gusto niya ng kustodiya, mag-usap kami sa tamang proseso, sa barangay, sa harap ng abogado, hindi sa sugal.

Sinabi ko na ako ang nag-alaga kay Maya mula nang ipanganak siya. Sinabi ko na siya ang hindi nagpakita ng pagmamahal dahil gusto niya ng lalaki. Sinabi ko na siya ang nang-iwan sa amin para kay Rose. At ngayon, gusto niyang kunin si Maya na parang bagay na napanalunan sa sugal. Hindi ako papayag.

Natahimik si Carlo. Nakita ko ang pagbagsak ng balikat niya. Sa loob ng pitong taon, ngayon ko lang siya nakitang walang masabi. Hindi na siya yung lalaking laging may dahilan. Hindi na siya yung lalaking laging naninisi. Nakita niya ang takot sa mata ni Maya. At kahit papaano, parang may natira pa ring konsensiya sa kanya.

Kinuha ko ang papel at isinulat ko ang kasunduan. Isinulat ko na ang Fortuner na nagkakahalaga ng ₱1.5 million ay ibinalik na sa akin. Isinulat ko na ang bahay sa Quezon City na nagkakahalaga ng ₱5.5 million ay ibinalik na rin sa akin. Isinulat ko na ang ipon na ₱850,000 ay mananatili sa akin para kay Maya. Isinulat ko na hindi na kami magsusugal. Isinulat ko na ang kustodiya ni Maya ay pag-uusapan sa tamang proseso at hindi na itataya.

Ibinigay ko ang papel kay Carlo. Sinabi ko na pumirma siya. Kung hindi siya pipirma, hindi ako aalis at hindi ko siya hahayaang kunin si Maya. Tiningnan niya si Rose. Tiningnan ni Rose ang papel. Sa huli, pumirma si Carlo. Nanginginig ang kamay niya pero pumirma siya. At si Rose, hindi na siya nakapagsalita pa.

Pagkatapos pumirma, umupo si Rose at umiyak nang tahimik. Sinabi niya na akala niya, kapag nanalo sila, magiging maayos ang lahat. Sinabi niya na pagod na rin siya sa pagtatago. Sinabi niya na hindi niya alam kung paano hihinto. Hindi ko siya kinamuhian sa sandaling iyon. Naawa ako sa kanya. Pero hindi ko siya hahayaang sirain pa ang buhay namin ni Maya.

Tiningnan ko si Carlo at sinabi ko na tapos na ang sugal. Sinabi ko na kung gusto niyang makita si Maya, sa maayos na paraan. Hindi sa pamamagitan ng pananakot. Hindi sa pamamagitan ng dice. Bilang tatay, may pagkakataon pa siyang bumawi. Pero kailangan niyang patunayan na kaya niyang maging maayos na tatay.

Umalis kami ni Maya sa kwartong iyon nang hawak ko ang kamay niya. Hindi ako lumingon. Naririnig ko ang pag-iyak ni Rose sa likod namin. Naririnig ko ang paghinga ni Carlo. Pero hindi ako natakot. Sa unang pagkakataon, hindi mabigat ang mga paa ko. Magaan sila. Parang nakawala ako sa isang mahabang bangungot.

Pagbalik namin sa bahay sa Quezon City, binuksan ni Maya ang pinto. Tumingin siya sa sala at ngumiti. Sabi niya, “Mama, bahay natin ulit.” Niyakap ko siya at sinabi ko, “Oo, anak. Bahay natin. Hindi na ito mawawala.”

Sa mga sumunod na linggo, nagsimula akong mag-ayos ng buhay namin. Ginamit ko ang ipon na ₱850,000 nang maingat. Hindi ko ito winaldas. Nagbukas ako ng maliit na online shop para sa mga gamit sa bahay. Si Maya ang tumutulong sa akin sa pag-aayos ng mga kahon. Masaya siya. Masaya ako. Hindi kami mayaman, pero payapa kami.

Hindi na ako gumamit ng ikatlong mata para sa sugal. Hindi ko na ito kailangan. Kapag binubuksan ko ito ngayon, hindi na ako natatakot. Ginagamit ko lang ito para makita kung may lagnat si Maya o kung may kailangan siya. At mas madalas, hindi ko na ito binubuksan. Mas gusto kong makita si Maya gamit ang ordinaryong mga mata ko.

Dumating ang araw na humingi ng tawad si Carlo sa pamamagitan ng isang maikling mensahe. Hindi siya humingi ng balikan. Humingi siya ng pagkakataon na maging maayos na tatay kay Maya. Hindi ko agad siya sinagot. Gusto kong makita kung totoo ang pagbabago niya. At sa paglipas ng mga buwan, nakita ko na dumarating siya sa oras. Hindi siya sumisigaw. Hindi siya nananakot. Unti-unti, natututo siyang makinig kay Maya.

Si Rose, hindi ko na siya nakita pa. Narinig ko na lang na umalis siya sa Quezon City at bumalik sa pamilya niya. Sana, matutunan din niya na hindi kailangan magnakaw ng isip ng iba para magkaroon ng halaga. Sana, makahanap siya ng sariling liwanag na hindi galing sa takot ng ibang tao.

Isang gabi, habang natutulog si Maya sa tabi ko, tiningnan ko siya. Payapa ang mukha niya. Hindi na siya nanginginig. Hindi na siya umiiyak sa gabi. Hinawakan niya ang kamay ko kahit tulog siya. At doon ko naintindihan na ang tunay na panalo ay hindi ang bahay o ang kotse. Ang tunay na panalo ay ang pagkakataon na makasama siya nang walang takot.

Hindi ko na ipinagpalit ang sampung taon ng buhay ko. Hindi ko na kailangan. Ang buhay ko ay nasa harap ko na, kasama ang anak ko, sa bahay na pinaglaban ko. At sa bawat umaga na gigising kami nang magkasama, alam kong hindi na ako ang babaeng talo sa sugal. Ako na ang babaeng pumili na mabuhay.

At sa unang pagkakataon sa pitong taon, natulog ako nang mahimbing, yakap si Maya, at alam kong bukas, sa amin na ang umaga.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨