PINAHIRAM KO NG CONDO ANG BEST FRIEND KONG TUMATAKAS DAW SA FIANCÉ NIYA—PERO NANG IBALIK NIYA ANG SUSI, SOBRANG LINIS NG BUONG UNIT AT MAY KAKAIBANG AMOY. NANG SURIIN NG KAIBIGAN KONG DOKTOR ANG DINGDING NG KUWARTO, BIGLA NIYANG SINABING TUMAWAG AKO NG PULIS!

“Althea, huwag kang gagalaw.”

Iyan ang sinabi ng kaibigan kong doktor matapos niyang suriin ang isang sulok ng kuwarto sa condo ko.

 

“May sinubukang burahin dito.”

 

Nang tanungin ko kung ano ang ibig niyang sabihin, namutla siya.

 

“Tumawag ka ng pulis. Ngayon din.”

 

Tatlong araw lang namalagi ang best friend ko sa condo na iyon. Ang sabi niya, kailangan lang niyang lumayo sa fiancé niya.

 

Hindi ko akalaing ang simpleng pagpapahiram ng susi ay magiging simula ng pinakanakakatakot na gabi ng buhay ko.

Labindalawang taon na kaming magkaibigan ni Bianca Villanueva.

 

Magkaklase kami noong high school sa Quezon City. Sabay kaming nag-review para sa college entrance exams, sabay umiyak sa unang heartbreak, at halos walang sikreto sa isa’t isa.

 

Kaya nang tumawag siya isang gabi, umiiyak at humihingi ng matutuluyan, hindi na ako nagdalawang-isip.

 

“Althea, puwede bang makituloy muna sa condo mo sa Parañaque?”

 

“Bakit? Anong nangyari?”

 

“Nag-away kami ni Adrian.”

 

Si Adrian Salcedo ang fiancé niya. Isang negosyanteng maayos manamit, magaling magsalita, at palaging mukhang mabait sa harap ng ibang tao.

Magkasama silang nagpapatakbo ng isang maliit ngunit matagumpay na creative studio sa Makati.

 

“Gusto ko lang mapag-isa nang ilang araw,” sabi ni Bianca. “Ayokong makita niya ako.”

 

Ibinigay ko ang susi.

 

Tatlong araw pagkatapos, tumawag siya bandang alas-onse ng gabi.

 

“Thea, tapos na akong magligpit.”

 

Paos ang boses niya.

 

“Iniwan ko ang susi sa loob ng electrical meter box sa hallway. May kailangan akong asikasuhin sa malayo. Pagbalik ko, ililibre kita ng samgyup.”

 

“Bakit ganyan ang boses mo? Umiiyak ka ba?”

“Hindi. Pagod lang.”

 

May ilang segundong katahimikan.

 

Pagkatapos, may narinig akong tubig na umaagos sa kabilang linya.

 

Malakas.

 

Parang may nagbabanlaw ng sahig.

 

“Bianca, naglilinis ka pa ba?”

 

“Hindi!”

 

Masyadong mabilis ang sagot niya.

 

“Thea, mahina ang signal. Tawagan na lang kita.”

 

Naputol ang tawag.

Nag-message ako.

Mag-ingat ka. Sabihin mo kapag nakarating ka na.

Hindi niya binasa.

Kinabukasan, pumunta ako sa condo para kunin ang original copy ng isang kontrata.

Binili ko ang unit limang taon na ang nakararaan. Halos maubos ang ipon ko sa down payment, at kinailangan ko pang mangutang kay Mama.

Nang lumipat ang opisina namin sa Ortigas, nagrenta ako ng mas malapit na apartment.

Mula noon, halos bakante na ang condo.

Pagbukas ko ng pinto, agad akong natigilan.

May amoy ng disinfectant.

Hindi matapang, pero kapansin-pansin.

Mas nakakagulat ang itsura ng buong unit.

Napakalinis.

Kumikinang ang tiles. Walang alikabok sa mga cabinet. Bagong laba ang sofa cover. Pati mga kurtina ay mukhang nilabhan.

Hindi ganoon si Bianca.

Mahal na mahal ko ang kaibigan ko, pero alam kong mas gugustuhin niyang gumastos sa salon kaysa maglinis ng banyo.

Bakit niya lilinisin nang ganito ang condo ko?

Pumasok ako sa bathroom.

May bagong transparent sealant sa paligid ng floor drain.

Bahagya pa itong malagkit.

Napakunot ang noo ko.

Hindi naman sira ang drain bago siya tumuloy.

Pagdating ko sa bedroom, may nakita akong malaking air purifier sa paanan ng kama.

Naka-full power.

Hindi iyon sa akin.

Tinawagan ko si Bianca.

Patay ang cellphone.

Sinubukan ko ang Messenger.

Walang sagot.

Dahil hindi ko na alam ang gagawin, tinawagan ko si Adrian.

“Thea?” sagot niya agad.

“Kasama mo ba si Bianca?”

“Hindi. Bakit? Hindi pa ba siya umuuwi?”

“Sinabi niyang aalis siya.”

Napabuntong-hininga siya.

“Althea, matagal nang hindi okay si Bianca. Pinagbibintangan niya akong kumukuha ng pera sa studio. Iniisip din niyang may iba akong babae.”

Tahimik akong nakinig.

“Gusto niyang kanselahin ang kasal. Kahit anong paliwanag ko, ayaw niyang maniwala.”

Napakalumanay ng boses niya.

Parang isang lalaking nasasaktan pero patuloy na umiintindi.

“Kung makausap mo siya, sabihin mong nag-aalala ako.”

Hindi ako sumagot.

Napatingin lang ako sa air purifier.

Pagkababa ko ng telepono, may kakaibang ideyang pumasok sa isip ko.

May ginawa bang masama si Bianca sa condo ko?

Agad kong itinaboy ang isip na iyon.

Labindalawang taon ko na siyang kilala.

Hindi niya magagawang saktan ang kahit sino.

Pero bakit pakiramdam ko may tinatago siya?

Biglang tumunog ang doorbell.

Napapitlag ako.

Pagbukas ko, si Rafael Mendoza ang nasa labas.

Kaibigan ko siya mula high school at doktor na nagtatrabaho sa pathology department ng isang ospital sa Quezon City.

May dala siyang medical report ko. Napag-usapan din naming maghapunan.

“Bakit parang nakakita ka ng multo?” biro niya.

Ngunit pagkahakbang niya sa loob, nawala ang ngiti niya.

“Ano’ng amoy ‘to?”

“Disinfectant. Nilinis ni Bianca ang condo.”

Hindi siya sumagot.

Naglakad siya papunta sa bedroom.

Sinundan ko siya.

Pinatay niya ang air purifier.

Biglang tumahimik ang kuwarto.

At saka ko napansin ang isa pang amoy sa ilalim ng disinfectant.

Mahina, pero kakaiba.

“Gaano katagal nanatili rito si Bianca?” tanong niya.

“Tatlong araw.”

“May iba bang pumunta?”

“Hindi ko alam.”

Lumuhod siya sa tabi ng kama at pinagmasdan ang isang sulok ng dingding.

May bahagi roong bahagyang mas maputi kaysa sa natitirang pintura.

“Bago ba ang pintura rito?”

“Hindi.”

Hinawakan niya ang gilid ng sahig gamit ang guwantes na kinuha niya sa bag.

Pagkatapos, may inilabas siyang maliit na forensic screening kit na dala niya mula sa isang training session.

“Raf, ano’ng ginagawa mo?”

“May gusto lang akong tingnan. Preliminary check lang ito, hindi pa ebidensiyang pangkorte.”

Sinuri niya ang isang maliit na bahagi ng dingding.

Ilang sandali ang lumipas.

Biglang nagbago ang mukha niya.

“Althea.”

“Ano?”

“Lumayo ka sa kama.”

Nanigas ako.

“Bakit?”

Tumayo siya at tiningnan ang paligid.

“May posibleng bakas ng dugo rito. Hindi natin alam kung kanino, at kailangan itong kumpirmahin ng forensic team.”

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa likod ko.

“Dugo?”

Tumango siya.

“Hindi lang iyon ang problema.”

Itinuro niya ang sahig.

“May mga gasgas na parang may mabigat na bagay na hinila palabas ng kuwarto. At may bagong sealant sa bathroom.”

Nagsimulang manginig ang mga kamay ko.

“Sa tingin mo… may nangyari rito?”

“Hindi ko pa alam. Pero huwag mong hawakan ang kahit ano. Tatawag tayo ng pulis.”

Nang sandaling iyon, nag-vibrate ang cellphone ko.

Isang mensahe mula kay Bianca.

Sa wakas.

Pero nang buksan ko, halos mabitawan ko ang telepono.

Thea, kung nasa condo ka ngayon, umalis ka agad.

Kasunod nito ang isa pang mensahe.

Huwag mong pagkakatiwalaan si Adrian.

At pagkatapos, isang larawan.

Kuha iyon mula sa security camera sa hallway ng building.

Makikita si Adrian na papasok sa condo ko.

May kasama siyang dalawang lalaki.

May dala silang isang malaking maleta.

Tiningnan ko ang timestamp.

11:47 PM — ang gabing tumawag si Bianca para sabihing naibalik na niya ang susi.

Pero hindi iyon ang pinakanakakatakot.

May pangatlong mensahe.

Thea, hindi ako ang naglinis ng condo mo.

At ang babaeng nasa loob noong gabing iyon…

Hindi natapos ang mensahe.

Sa halip, biglang tumawag si Adrian.

Sinagot ko nang hindi sinasadya.

“Althea,” sabi niya sa napakakalmadong boses.

“Nasa condo ka ba ngayon?”

Hindi ako nakapagsalita.

Pagkatapos, narinig ko ang kasunod niyang sinabi.

“Huwag kang matakot. Nasa labas lang ako ng pinto.”

PART 2 — WEBSITE

Hindi ko agad naibaba ang telepono.

Parang tumigil ang tibok ng puso ko nang marinig ko ang boses ni Adrian.

“Nasa labas ka?” halos pabulong kong tanong.

“Oo. Gusto lang kitang makausap tungkol kay Bianca.”

Napatingin ako kay Rafael.

Agad niyang naintindihan ang nangyayari.

Tahimik niyang itinuro ang pinto, saka umiling.

Huwag buksan.

“Bakit ka nandito?” tanong ko kay Adrian.

“Dahil nag-aalala ako. Hindi mo sinasagot ang messages ko.”

“Hindi ko naman sinabi sa iyong pupunta ako rito.”

Nagkaroon ng maikling katahimikan.

Pagkatapos, tumawa siya nang mahina.

“Althea, huwag kang maging paranoid.”

Naramdaman kong may mali.

Hindi ko sinabi sa kanya na nasa condo ako.

Hindi ko rin sinabi kung anong oras ako pupunta.

Paano niya nalaman?

Dahan-dahang inilabas ni Rafael ang kanyang cellphone at tumawag sa emergency hotline. Ibinigay niya ang address, ipinaliwanag ang posibleng ebidensiya sa unit, at sinabing may isang lalaking kahina-hinalang naghihintay sa labas.

Samantala, patuloy na nagsasalita si Adrian.

“Buksan mo lang ang pinto. May kailangan akong kunin.”

“Ano?”

“Mga gamit ni Bianca.”

“Wala siyang iniwang gamit.”

“Hindi ka sigurado diyan.”

Biglang tumigas ang boses niya.

“Althea, mas mabuting huwag kang makialam sa problema naming dalawa.”

Pagkatapos, may narinig akong tunog sa labas.

Metal na kumakalansing.

May sinusubukang ipasok sa lock.

Napaatras ako.

Mabilis na lumapit si Rafael at siniguradong nakasara ang deadbolt.

“Adrian!” sigaw ko. “Tumawag na kami ng pulis!”

Huminto ang kalansing.

Ilang segundo kaming walang narinig.

Pagkatapos, isang mahinang tawa.

“Pulis? Para sa isang simpleng hindi pagkakaunawaan?”

Narinig namin ang mga yabag na papalayo.

Ngunit hindi kami gumalaw hangga’t hindi dumating ang security personnel at mga pulis.

Pagdating ng mga imbestigador, ipinakita namin ang mga mensahe ni Bianca at ang larawan mula sa hallway camera.

Sinabi rin ni Rafael ang napansin niyang kahina-hinalang mga bakas, ngunit malinaw niyang ipinaliwanag na kailangang suriin iyon ng mga awtorisadong forensic specialist.

Hindi nagtagal, kinordonan ang bedroom at bathroom.

Isa sa mga imbestigador ang lumapit sa akin.

“Ma’am, kailangan naming makuha ang buong CCTV footage ng building.”

Tumango ako.

Nang makuha ang footage mula sa administrator, doon nagsimulang mabuo ang isang mas nakakatakot na kuwento.

Noong unang gabi, makikita si Bianca na pumasok nang mag-isa.

May dala siyang backpack at maliit na maleta.

Kinabukasan, dumating si Adrian.

Hindi siya pinapasok ni Bianca.

Makikita sa camera ang kanilang pagtatalo sa hallway, bagama’t walang audio.

Makalipas ang ilang minuto, umalis si Adrian.

Pero nang ikatlong gabi, bumalik siya.

Kasama ang dalawang lalaki.

At isang babaeng nakasuot ng puting blouse.

Hindi ko kilala ang babae.

Sa footage, makikita silang pumasok sa unit.

Makalipas ang halos isang oras, lumabas ang dalawang lalaki na may bitbit na malaking maleta.

Mukhang mabigat iyon.

Sumunod si Adrian.

Ngunit hindi lumabas ang babaeng nakaputing blouse sa parehong oras.

Nanlamig ang buong katawan ko.

“Nasaan si Bianca?” tanong ko.

Hindi agad sumagot ang imbestigador.

“Ma’am, may isa pang footage mula sa service elevator.”

Sa ikalawang video, nakita namin si Bianca.

Buhay.

Nakalabas siya sa building nang madaling-araw.

Ngunit kakaiba ang kilos niya.

Nakasumbrero siya, nakayuko, at paulit-ulit na lumilingon.

May hawak siyang cellphone.

Sa likod niya, ilang metro ang layo, nakasunod ang isa sa dalawang lalaking kasama ni Adrian.

Doon ko naintindihan kung bakit paos ang boses niya sa telepono.

Hindi lang siya pagod.

Takot na takot siya.

Kinabukasan, nakatanggap ako ng tawag mula sa isang hindi kilalang numero.

“Thea?”

Si Bianca.

Napahawak ako sa dibdib.

“Diyos ko, Bianca! Nasaan ka?”

“Ligtas ako sa ngayon.”

“Bakit hindi ka sumasagot? Ano ba talaga ang nangyari?”

Umiyak siya.

Hindi iyong simpleng iyak ng taong nasaktan sa pag-ibig.

Iyon ang iyak ng isang taong ilang araw nang pinipigilan ang sarili niyang bumigay.

“Thea, patawarin mo ako. Nadamay ka dahil sa akin.”

“Sabihin mo lang ang totoo.”

Huminga siya nang malalim.

“Hindi kami nag-away ni Adrian dahil sa selos.”

Tahimik akong nakinig.

“May nakita akong mga dokumento sa studio.”

Ayon kay Bianca, ilang buwan na niyang napapansin na may malalaking halagang nawawala sa kanilang business accounts.

May mga pekeng supplier, bayad sa mga proyektong hindi naman natuloy, at mga invoice na hindi niya inaprubahan.

Noong una, inakala niyang accounting error lang.

Pero nang siyasatin niya ang mga record, may natuklasan siyang mga transaksiyong may kinalaman sa kompanyang kontrolado ng isang kamag-anak ni Adrian.

“Halos ₱8.6 million ang pinag-uusapan natin, Thea.”

Napatakip ako sa bibig.

“Kinompronta mo siya?”

“Oo. Sinabi niyang hindi ko raw naiintindihan ang negosyo. Nang sabihin kong kukuha ako ng independent auditor, bigla siyang nagalit.”

Doon nagsimula ang kanilang pagtatalo.

Ilang araw bago ang kasal, gusto ni Adrian na pumirma si Bianca sa mga dokumentong maglilipat ng ilang asset ng studio.

Tumanggi siya.

Kinabukasan, may nagbabala sa kanyang tumigil na sa paghahanap ng ebidensiya.

Kaya tumakas siya sa condo ko.

Pero may isang bagay siyang hindi sinabi sa akin.

May dala siyang kopya ng mga financial records.

At isang flash drive.

“Akala ko ligtas ako roon,” sabi niya. “Hindi ko alam na sinusundan pala ako.”

“Paano naman ang babaeng kasama ni Adrian?”

Biglang tumahimik si Bianca.

Pagkatapos, marahan niyang sinabi:

“Si Clarisse.”

“Sinong Clarisse?”

“Accountant namin. At… kabit ni Adrian.”

Parang may kung anong mabigat na bumagsak sa sikmura ko.

“Matagal na silang may relasyon. Siya rin ang tumutulong sa mga pekeng transaksiyon.”

“Bakit siya pumunta sa condo?”

“Dahil may hawak siyang mga dokumentong puwedeng magpatunay na siya ang nagproseso ng mga transfer. Gusto niyang makipag-usap sa akin nang walang nakakaalam.”

Ayon kay Bianca, si Clarisse mismo ang tumawag at nagsabing handa siyang tumestigo laban kay Adrian.

Pumayag si Bianca na magkita sila sa condo.

Pero bago pa makapag-usap nang maayos, dumating si Adrian kasama ang dalawang lalaki.

Nagsimula ang matinding pagtatalo.

“Sinabi ni Clarisse na hindi na niya kayang magsinungaling,” kuwento ni Bianca.

“Sinabi niyang may mga kopya siya ng mga dokumento.”

“Ano’ng ginawa ni Adrian?”

Narinig ko ang nanginginig niyang paghinga.

“Sinubukan niyang kunin ang cellphone ni Clarisse. Nag-agawan sila. Napaatras si Clarisse at natumba sa gilid ng kama.”

Napapikit ako.

“Nasugatan siya?”

“Oo. Tumama ang ulo niya sa matigas na sulok ng bedside table.”

Napahawak ako sa upuan.

“Buhay pa ba siya?”

“Buhay pa noong huli ko siyang nakita. Pero nahihilo siya at halos hindi makatayo.”

Nagsimula na namang umiyak si Bianca.

“Gusto kong tumawag ng ambulansiya, pero kinuha ni Adrian ang cellphone ko.”

Ayon sa kanya, pinagbantaan siyang pagbibintangan sa nangyari kay Clarisse.

Dahil siya ang may-ari ng susi, siya ang unang makikita sa CCTV, at siya ang may dahilan para magalit sa babaeng karelasyon ng fiancé niya.

“Sinabi niyang kung magsasalita ako, ako ang makukulong.”

Nanginig ang boses ko.

“Pero bakit mo sinabi sa akin na ikaw ang naglinis?”

“Dahil siya ang nag-utos na sabihin ko iyon.”

Sa salaysay ni Bianca, ang dalawang lalaki ang naglinis ng unit.

Pinunasan nila ang mga ibabaw, nilabhan ang mga tela, at sinubukang alisin ang mga bakas ng nangyari sa kuwarto.

Nang makitang may tubig na tumatagas sa paligid ng bathroom drain, nilagyan nila iyon ng bagong sealant.

Nagdala rin sila ng air purifier upang mawala ang matapang na amoy ng mga panlinis.

Si Clarisse naman ay inilabas gamit ang malaking maleta na nakita sa CCTV.

Hindi ko napigilang mapasinghap.

“Isinilid nila siya roon?”

“Oo,” sagot ni Bianca. “Sinabi nilang dadalhin siya sa ospital. Pero hindi ko alam kung totoo.”

Nang makaalis ang mga lalaki, pinilit si Bianca na tumawag sa akin.

Kailangan niyang sabihing kusang umalis siya at malinis niyang ibinalik ang condo.

Pagkatapos, pinabayaan siyang makaalis sa kondisyon na hindi siya magsusumbong.

Pero bago siya umalis, palihim niyang naipadala sa sarili niyang cloud account ang larawan mula sa security monitor na nakita niya sa telepono ng isa sa mga lalaki.

Iyon ang ipinadala niya sa akin.

“Bakit hindi ka agad pumunta sa pulis?” tanong ko.

“Dahil sinabi ni Adrian na alam niya kung saan nakatira si Mama.”

Napaluha ako.

Kilalang-kilala ko ang nanay ni Bianca.

Isang tahimik na biyudang nagtitinda ng pagkain sa Bulacan.

Alam ni Adrian kung paano siya takutin.

“Bianca, makinig ka sa akin. Nasa mga pulis na ang ebidensiya. Kailangan mong magbigay ng pormal na salaysay.”

Matagal siyang hindi sumagot.

Pagkatapos, narinig ko ang mahinang boses niya.

“Pupunta ako.”

Sa tulong ng mga imbestigador, naihatid si Bianca sa isang ligtas na lugar at nakapagbigay ng pormal na salaysay.

Doon nagsimulang gumuho ang mga kasinungalingan ni Adrian.

Natunton ng mga awtoridad ang van na ginamit noong gabing iyon.

Ang dalawang lalaking kasama niya ay mga tauhan ng isang pribadong security contractor.

Matapos silang matukoy at maimbestigahan, lumitaw ang lokasyon ng isang inuupahang bahay sa Laguna.

Doon natagpuan si Clarisse.

Buhay.

Ngunit mahina at nangangailangan ng agarang medikal na pangangalaga.

Dinala siya sa ospital.

Nang bumuti ang kanyang kondisyon, nagbigay siya ng salaysay na umayon sa mahahalagang bahagi ng kuwento ni Bianca.

Hindi aksidente ang pagtatago sa kanya.

Ayon kay Clarisse, natakot si Adrian na ibunyag niya ang mga dokumentong nagpapatunay sa mga pekeng transaksiyon.

Inakala niyang mapipigilan niya ang lahat sa pamamagitan ng pananakot.

Pero nagkamali siya.

Dahil may isang bagay siyang hindi nahanap.

Ang flash drive ni Bianca.

Nang tanungin ng imbestigador kung nasaan iyon, tumingin si Bianca sa akin.

“Thea, naaalala mo iyong kontratang kukunin mo sa condo?”

Tumango ako.

“Nasa loob ng lumang document folder ang flash drive. Itinago ko roon bago dumating si Adrian.”

Napahawak ako sa noo.

Ang kontratang pinuntahan ko noong araw na iyon ang mismong dahilan kung bakit ko natuklasan ang lahat.

Sa pahintulot ko at sa wastong proseso, nakuha ng forensic team ang folder.

Nasa loob nga ang flash drive.

May mga kopya ng bank transfer records, invoice, email correspondence, at mga dokumentong may pirma ni Adrian.

Hindi sapat ang mga iyon para awtomatikong patunayang nagkasala siya, ngunit naging mahalagang batayan para palawakin ang imbestigasyon.

Kasabay nito, nagbigay si Clarisse ng karagdagang mga rekord.

At ang dalawang lalaking naglinis ng condo ay nagbigay rin ng kani-kanilang salaysay.

Unti-unting nabuo ang kaso.

Makalipas ang ilang linggo, naharap si Adrian sa mga reklamong may kaugnayan sa mga pinaghihinalaang pandaraya, pananakot, at mga ginawa upang itago ang nangyari kay Clarisse.

Ang mga kaso ay dumaan sa kaukulang legal na proseso.

Hindi agad natapos ang lahat.

May mga pagdinig, karagdagang ebidensiya, at maraming gabing hindi makatulog si Bianca.

Kinailangan din niyang harapin ang katotohanang ang lalaking muntik na niyang pakasalan ay matagal na palang nagsisinungaling sa kanya.

Isang araw, pagkatapos naming manggaling sa abogado, naupo kami sa isang maliit na restaurant.

Matagal siyang nakatitig sa tasa ng mainit na tsaa.

“Thea, may gusto akong itanong.”

“Ano iyon?”

“Galit ka ba sa akin?”

Napatingin ako sa kanya.

“Bakit naman?”

“Dahil ginamit ko ang condo mo. Dahil nagsinungaling ako. Dahil muntik ka nang mapahamak.”

Hindi ako agad sumagot.

Totoong natakot ako.

Totoong nagalit din ako nang malaman kong may mga taong pumasok sa bahay ko nang hindi ko alam.

Pero mas masakit isipin na ang kaibigan kong labindalawang taon kong kasama ay naghirap nang mag-isa dahil inakala niyang wala siyang malalapitan.

“Bianca,” sabi ko, “nasaktan ako dahil hindi mo sinabi ang totoo.”

Tumulo ang luha niya.

“Pero hindi ibig sabihin niyon na iiwan kita.”

Tinakpan niya ang mukha niya at humagulgol.

“Akala ko kapag sinabi ko sa iyo, madadamay ka.”

“Dinamay mo pa rin ako,” sagot ko.

Napatingin siya sa akin.

Ngumiti ako nang bahagya.

“Kaya sa susunod, sabihin mo agad. Para sabay nating harapin.”

Doon niya ako niyakap.

Mahigpit.

Parang isang taong sa wakas ay nakauwi matapos ang napakahabang gabi.

Makalipas ang ilang buwan, unti-unting nakabangon si Bianca.

Kinansela niya ang kasal.

Nagsimula rin siyang ayusin ang studio sa tulong ng abogado at independent accountant.

Si Clarisse, matapos gumaling, ay patuloy na nakipagtulungan sa imbestigasyon. Hindi nabura ng pagiging biktima niya ang sarili niyang pananagutan sa mga transaksiyong sinalihan niya, ngunit ang kanyang testimonya ay naging mahalagang bahagi ng paghahanap ng katotohanan.

Ang condo ko naman ay pansamantalang nanatiling walang nakatira habang tinatapos ang mga kinakailangang pagsusuri.

Pagkatapos, ipinagawa ko ang bedroom at bathroom.

Pinalitan ang mga sirang bahagi.

Nilinis nang maayos ang buong unit.

Pero hindi ko agad nagawang bumalik doon nang mag-isa.

Isang Sabado, sinamahan ako ni Rafael.

Pagbukas namin ng pinto, wala nang amoy ng disinfectant.

Wala nang air purifier.

Wala nang kakaibang katahimikan.

“Okay ka lang?” tanong niya.

Tumango ako.

“Sa tingin ko.”

Tumingin siya sa bagong pinturang dingding.

“Alam mo, muntik mo nang hindi mapansin ang lahat.”

“Kung hindi ka dumating, baka inakala ko lang na sobrang sipag maglinis ni Bianca.”

Napangiti siya.

“Hindi naman normal na biglang maging professional cleaner ang kaibigan mong ayaw maghugas ng plato.”

Napatawa ako.

Sa unang pagkakataon mula noong gabing iyon, nakatawa ako sa loob ng condo.

Kinagabihan, nag-message si Bianca.

May litrato ng kumukulong hotpot.

Thea, naalala mo ang pangako ko?

Napangiti ako.

Iyong ililibre mo ako pagbalik mo?

Oo. Ngayon, puwede na.

Pagdating ko sa restaurant, naroon na siya.

Walang mamahaling alahas. Walang engagement ring. Walang bakas ng dating babaeng pilit nagpapanggap na perpekto ang kanyang buhay.

Pero mas magaan ang mukha niya.

Mas payapa.

Habang kumakain kami, bigla siyang nagsalita.

“Alam mo kung ano ang pinakanakakatakot sa nangyari?”

“Ano?”

“Hindi iyong gabing dumating si Adrian.”

Huminto siya.

“Kundi iyong mga buwan bago iyon. Iyong araw-araw kong nararamdamang may mali, pero pinipilit kong maniwala sa kanya dahil mahal ko siya.”

Hindi ako nagsalita.

“Paulit-ulit niyang sinasabi na praning ako. Na gumagawa lang ako ng problema. Na walang ibang magtitiis sa akin.”

Napayuko siya.

“Unti-unti, naniwala ako.”

Hinawakan ko ang kamay niya.

“Pero nakinig ka rin sa sarili mo sa huli.”

Tumango siya.

“At dahil doon, buhay pa ako.”

Matagal kaming tahimik.

Pagkatapos, kinuha niya ang isang pirasong karne at inilagay sa plato ko.

“Dagdagan mo pa. Ako ang taya.”

Napatawa ako.

“Siguraduhin mong may pambayad ka.”

“Meron. At hindi galing sa pekeng invoice.”

Sabay kaming natawa.

Hindi dahil nakakatawa ang nangyari.

Kundi dahil sa wakas, kaya na naming pag-usapan ang isang bagay na dati’y halos sumira sa aming dalawa.

Noong gabing iyon, bago kami umuwi, niyakap niya ako sa labas ng restaurant.

“Salamat sa pagpapahiram ng condo, Thea.”

Umiling ako.

“Sa susunod, kung kailangan mo ng matutuluyan, sa apartment ko ka na lang pumunta.”

“Bakit?”

“Para hindi mo na kailangang mag-isa.”

Muling namasa ang mga mata niya.

At habang pinagmamasdan ko siyang sumakay sa sasakyan, may isang bagay akong naunawaan.

Minsan, ang pinakanakakatakot na sikreto ay hindi nakatago sa madilim na silid.

Nakatago ito sa likod ng magagandang salita, matatamis na pangako, at ngiti ng taong pinagkakatiwalaan natin.

Ang condo ko ay nalinis nang halos walang iniwang bakas.

Pero hindi kayang burahin ng anumang disinfectant ang katotohanan.

At hindi rin kayang burahin ng isang taong mapanlinlang ang labindalawang taong pagkakaibigang handang lumaban para sa isa’t isa.

Dahil ang tunay na kaibigan ay hindi lang nagbibigay sa iyo ng susi kapag kailangan mo ng matutuluyan. Siya rin ang magbubukas ng pinto para sa iyo kapag pakiramdam mo, wala ka nang ligtas na mauuwian.

WAKAS