Pinainom ako ng mister ko ng gamot na pumaparalisa sa akin sa loob ng tatlong taon, at pumayag pa siyang putulin ang mga paa ko.

Bahagi 3
Nalaman ko na lason pala ang gamot ko at ang mister ko mismo ang pumayag na putulin ang mga paa ko para pagtakpan ang babae niya

Isang buwan ang lumipas na parang isang taon. Araw-araw, tahimik akong nagtiis sa ospital sa Camp Aguinaldo. Kapag umaalis si Carlo, iniluluwa ko ang gamot sa tissue at itinatago ko ito. Kapag nandoon siya, ngumingiti ako na parang sumusunod pa rin ako. Hindi dahil natatakot ako, kundi dahil gusto kong mabuhay hanggang sa makasakay ako sa eroplano.

Bago ako umalis, dumalaw si Angela sa ward ko nang mag-isa. Nakatayo siya sa paanan ng kama ko, nakasuot ng puting coat, at ngumiti na parang nanalo na siya. Sabi niya, sa wakas ay aalis na raw ang sagabal. Sabi niya, sa kanya na raw ang bracelet, sa kanya na raw ang proyekto, at sa kanya na rin daw si Carlo.

Hindi ako sumagot. Tiningnan ko lang ang jade bracelet sa pulso niya. Ang bracelet na dapat ay sa akin kung nanganak ako ng apo. Ang bracelet na ibinigay ng biyenan ko sa kanya na parang wala lang. Noon, masakit pa rin, pero hindi na ako umiyak. Hinawakan ko ang kumot at sinabi ko sa sarili ko na hindi na ito ang buhay ko.

Nang dumating ang araw ng pag-alis, dumating ang sekretarya ng General na may dalang tiket at mga papel. Walang yakap mula kay Carlo. Walang paalam mula sa biyenan ko. Ang tanging narinig ko ay ang boses ng General sa cellphone. Sabi niya, magpagaling daw ako sa Singapore at huwag na raw akong babalik kung hindi ako handa.

Sa Singapore, ibang-iba ang lahat. Malinis ang ospital, mahinahon ang doktor, at walang guwardiya sa pinto. Nang suriin niya ang mga paa ko, umiling siya at sinabi ang parehong sinabi ng dayuhang doktor sa Maynila. Walang sira ang buto ko. Walang sira ang ugat ko noong una. Ang gamot ang sumira sa akin.

Doon ko lang talaga naintindihan ang lahat. Hindi ako ipinanganak na mahina. Hindi ako malas. Nilason ako araw-araw ng taong pinagkatiwalaan kong magpagaling sa akin. At pumayag ang asawa ko dahil ayaw niyang mapahiya ang babaeng iyon.

Umiyak ako nang unang beses sa Singapore. Hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa galit. Umiyak ako habang nakahiga sa rehab bed, habang pinipilit ng therapist na igalaw ko ang mga daliri ko sa paa. Muntik ko nang makalimutan kung paano gumalaw ang mga paa ko. Parang bata ulit ako na natututong tumayo.

Mahaba ang rehab. Sa unang linggo, hindi ko maiangat ang paa ko kahit isang pulgada. Sa ikalawang linggo, nakaupo ako sa wheelchair pero kaya ko nang igalaw ang tuhod ko. Sa ikatlong linggo, humawak ako sa parallel bars at tumayo nang sampung segundo. Sampung segundo lang, pero pakiramdam ko nanalo ako ng buong mundo.

Araw-araw akong nag-ensayo. May mga araw na bumagsak ako. May mga araw na namamaga ang binti ko at gusto ko nang sumuko. Pero sa bawat pagbagsak ko, naaalala ko ang hagdan sa Makati. Naaalala ko kung paano ako gumapang habang pinapanood nila. Naaalala ko ang boses ni Carlo na nagsasabing ituloy lang ang gamot. At tumatayo ulit ako.

Pagkatapos ng tatlong buwan, nakalakad ako gamit ang tungkod. Pagkatapos ng anim na buwan, nakalakad ako nang walang tungkod sa loob ng ospital. Pagkatapos ng isang taon, nakasayaw ako ng mabagal sa rehab room. Hindi perpekto, hindi tulad ng dati, pero akin. Sa akin ang bawat hakbang. Walang sinuman ang nag-utos na ihinto ito.

Habang nagpapagaling ako, nagtrabaho ako bilang dance teacher para sa mga bata sa isang maliit na studio sa Singapore. Hindi malaki ang sahod, pero sapat para makabili ako ng sarili kong damit, sarili kong pagkain, at sarili kong cellphone na walang nagmamanman. Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, may sarili akong bank account na ako lang ang may hawak. Walang Carlo, walang Angela, walang General.

Naging maingat ako sa pera. Nag-ipon ako para sa araw na babalik ako sa Maynila. Alam kong hindi ako habambuhay mananatili sa Singapore. May mga papel akong kailangang ayusin. May katotohanang kailangan kong harapin. Hindi para maghiganti, kundi para hindi na ako muling maging biktima.

Tatlong taon ang lumipas. Bumalik ako sa Maynila para sa birthday ni Maya sa BGC. Pagbaba ko ng eroplano sa NAIA, nakita ko si Ramon. Siya ang kasamahan ni Carlo na nakasalubong ko noon. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa, at halatang nagulat siya.

“Liza, ikaw ba iyan?” Sabi niya. “Nakalalakad ka na. Ang laki ng pinagbago mo.”

Ngumiti ako. Sabi ko, oo, nakakalakad na ako. Sabi ko, tatlong taon akong nag-rehab sa Singapore. Hindi ko ikinuwento ang lahat sa airport. Ayaw kong maging eksena ang pagbabalik ko. Gusto ko lang makita si Maya at kumain ng maayos.

Pero nagsalita si Ramon. Sabi niya, tatlong taon daw akong hinihintay ni Carlo. Hindi daw siya nag-asawang muli. Hindi rin daw siya nagkatuluyan ni Angela. Sabi niya, baka daw panahon na para makipagbalikan ako.

Tiningnan ko siya nang diretso. Sabi ko, tapos na ang kasal namin. Pirmado na ang diborsyo. At kahit hindi pa pirmado, hindi ko na kayang bumalik sa taong pumayag na lasunin ako. Tahimik si Ramon. Siguro ngayon lang niya narinig na gamot ang dahilan.

Sa birthday ni Maya sa BGC, masaya ang lahat. May musika, may pagkain, may mga kaibigan mula pa noong sumasayaw ako. Niyakap ako ni Maya nang mahigpit. Sabi niya, miss na miss na niya ako. Sabi niya, ang tagal daw niyang hindi ako nakitang tumatawa ng totoo.

Doon ko naramdaman na buhay pa pala ako. Hindi ako ang babaeng gumagapang sa hagdan sa Makati. Hindi ako ang babaeng nakahiga na puno ng tubo. Ako si Liza, na dating prima ballerina, na ngayon ay nagtuturo ng sayaw sa mga bata at kayang tumayo sa sarili niyang mga paa.

Pero hindi natapos ang gabi nang payapa. Dumating si Carlo. Hindi siya imbitado ni Maya, pero narinig niya raw na bumalik ako. Nakasuot siya ng maong at polo, mukhang pagod. Nang makita niya akong nakatayo, natigilan siya. Para siyang nakakita ng multo.

“Liza,” sabi niya. “Nakalalakad ka na.”

Tumango ako. Sabi ko, oo, dahil tumigil na ako sa gamot na ibinigay sa akin ni Angela. Sabi ko, sa Singapore, sinabi ng doktor na walang sira ang mga paa ko noong una. Ang gamot ang sumira sa akin. Sinabi ko iyon nang kalmado, hindi sumisigaw, hindi umiiyak.

Namutla si Carlo. Lumapit siya at sinubukan niyang hawakan ang kamay ko. Umatras ako. Sabi niya, nagkamali siya. Sabi niya, hindi niya akalain na ganoon kalala ang mangyayari. Sabi niya, tatlong taon niya akong hinintay at gusto niyang bumawi.

Bago pa ako makasagot, dumating si Angela. Nakasuot siya ng pulang dress at suot pa rin ang jade bracelet. Nang makita niya akong nakatayo at maganda ang ayos, nag-iba ang mukha niya. Lumapit siya at malakas na nagsalita para marinig ng lahat.

“Liza, anong ginagawa mo rito? Hindi ka pa ba magaling? Baka mapano ka na naman at si Carlo na naman ang sisisihin mo.”

Naramdaman ko ang sakit. Hindi dahil sa sinabi niya, kundi dahil tatlong taon ang lumipas, ganoon pa rin siya. Gusto pa rin niyang ako ang masama. Gusto pa rin niyang ako ang mahina. Pero sa pagkakataong ito, hindi na ako yumuko.

Tiningnan ko siya at sinabi ko, “Angela, ako ang biktima, hindi ikaw. Ang gamot mo ang nagparalisa sa akin. Ang pirma ng asawa mo ang nagpatuloy noon. Huwag mong baliktarin.”

Nagtawanan ang ilang tao, pero may mga nakikinig na seryoso. Lumapit si Maya at hinawakan ang braso ko. Lumapit din si Ramon. Naramdaman kong hindi ako nag-iisa sa pagkakataong ito.

Namula si Angela. Sabi niya, nagsisinungaling daw ako. Sabi niya, doktor siya at alam niya ang ginagawa niya. Sabi niya, ako raw ang mahina ang katawan at hindi marunong magpasalamat. Sabi niya, kung hindi dahil kay Carlo, matagal na raw akong patay.

Doon ko naramdaman na mas malinaw na ako ngayon. Noon, kapag sinasabi niya iyon, naniniwala ako. Noon, kapag sinasabi ni Carlo na para sa akin ang lahat, naniniwala ako. Ngayon, alam ko na ang totoo. Ang gamot ay lason. Ang pagmamahal na sinasabi nila ay kontrol.

Umalis si Carlo kasama si Angela nang gabing iyon, pero bago sila umalis, lumingon si Carlo. Tiningnan niya ako na parang may gusto siyang sabihin, pero hindi niya nasabi. Alam ko, natatakot siya. Natatakot siya na sa wakas ay may boses na ako.

Pag-uwi ko sa condo ni Maya, umiyak ako. Hindi dahil gusto ko pang bumalik kay Carlo, kundi dahil sa wakas ay naiintindihan ko na kung gaano ako nasaktan. Umiyak ako para sa Liza na gumapang sa hagdan. Umiyak ako para sa Liza na nawalan ng ngipin. Umiyak ako para sa Liza na muntik nang mamatay dahil sa gamot.

Pero pagkatapos kong umiyak, tumayo ako at naghilamos. Tiningnan ko ang sarili ko sa salamin. Nakikita ko ang mga peklat, ang mga marka ng tubo, ang mga ngipin na itinanim. Pero nakikita ko rin ang mga mata ko na buo na ulit. Hindi na ako ang babaeng humihingi ng awa.

Kinausap ko si Maya nang gabing iyon. Sinabi ko sa kanya ang lahat, mula sa dayuhang doktor sa Maynila hanggang sa doktor sa Singapore. Sinabi ko na ang report ko sa Maynila ay sinunog ni Carlo sa shredder, pero ang record ko sa Singapore ay buo. Sinabi ko na ang katawan ko mismo ang patunay. Nakakalakad ako ngayon dahil tumigil ako sa gamot.

Nakinig si Maya. Hindi niya ako hinusgahan. Sabi niya, kung ano man ang desisyon ko, susuportahan niya ako. Sabi niya, hindi ko kailangang magmadali. Sabi niya, ang mahalaga ay ligtas ako at hindi na ako babalik sa ospital na iyon bilang pasyente ni Angela.

Noong gabing iyon, gumawa ako ng isang maliit pero mahalagang desisyon. Hindi ako makikipagbalikan kay Carlo. Hindi ako pipirma ng kahit anong bagong kasunduan. At kinabukasan, pupunta ako sa Camp Aguinaldo para humingi sa General ng pormal na kopya ng diborsyo ko at para ibalik ang pilit na pinapirma sa aking kasunduan sa pakikipag-ayos. Gusto kong hilingin na suriin ang lisensya ni Angela bilang doktor, gamit ang sarili kong medical record mula sa Singapore. Hindi ito paghihiganti. Ito ay pagprotekta sa sarili ko, para hindi na maulit ang nangyari sa akin sa ibang babae.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Hinarap ko ang mister ko at ang babaeng sumira sa akin sa harap ng lahat at sa wakas ay pinili ko ang sarili kong kalayaan

Kinabukasan, maaga akong pumunta sa Camp Aguinaldo. Hindi ako nakasuot ng gown. Nakasuot ako ng simpleng puting blouse at itim na pantalon, at nakasapatos ako ng flat shoes na kaya kong lakaran nang mag-isa. Sa kamay ko, dala ko ang folder ng medical record ko mula sa Singapore at ang kopya ng diborsyo na ibinigay sa akin ng sekretarya ng General noon.

Sa opisina ng General, nandoon na si Carlo, si Angela, ang nurse na nag-alaga sa akin noon, at ang sekretarya. Tahimik ang lahat nang pumasok ako. Tiningnan ako ng General mula ulo hanggang paa, at halatang nagulat siya na nakakalakad na ako.

“Liza,” sabi ng General. “Nakalalakad ka na pala.”

Tumango ako. “Opo, General. Dahil tumigil na ako sa gamot ni Angela.”

Umupo ako sa harap nila. Hindi ako nanginig. Sinabi ko nang malinaw ang lahat. Sinabi ko na sa Maynila, sinabi ng dayuhang doktor na walang pisikal na pinsala ang mga paa ko. Sinabi ko na ang gamot ni Angela ay may sangkap na nagpapamanhid ng ugat at nagpapaliit ng kalamnan. Sinabi ko na narinig ko mismo si Carlo na nagsabi sa nurse na ituloy lang ang gamot kahit alam niyang sisira ito sa akin.

Tiningnan ko ang nurse. “Ate, nandoon ka noon. Narinig mo si Carlo na nagsabi na ituloy lang, di ba?”

Namutla ang nurse, pero tumango siya nang dahan-dahan. Sabi niya, oo, narinig niya. Sabi niya, nagtanong pa siya kung itutuloy pa rin kahit may senyales na gumagaling na ako. Sabi niya, sumagot si Carlo na ituloy lang dahil nagseselos lang si Angela.

Napaupo si Carlo. “Liza, hindi ko…”

Pinutol ko siya. “Carlo, huwag mo akong putulin ngayon. Tatlong taon akong hindi pinakinggan. Ngayon, makinig ka.”

Sinabi ko sa kanya ang lahat ng naaalala ko. Ang pag-shred niya sa report ko. Ang pagpilit niya sa akin na uminom ng gamot. Ang pagbali ng guwardiya sa pulso ko para papirmahin ako sa kasunduan. Ang pagpilit niya sa akin na gumapang sa hagdan sa Makati. Ang pagbibigay niya kay Angela ng research award, ng proyektong nagkakahalaga ng ₱2.5 billion, at ng jade bracelet na dapat ay sa asawa ng pamilya Villanueva.

Nang banggitin ko ang bracelet, hinawakan ni Angela ang pulso niya na parang gusto niya itong itago. Tiningnan siya ng General.

“Angela, totoo ba ito?” Tanong ng General. “Ibinigay ba sa iyo ni Carlo ang bracelet na iyon?”

Hindi sumagot si Angela. Tumingin siya kay Carlo na parang humihingi ng tulong. Pero hindi siya tinulungan ni Carlo. Sa unang pagkakataon, nakita kong takot si Carlo.

“General,” sabi ni Carlo, paos ang boses. “Nagkamali ako. Akala ko hindi siya mapapahamak. Akala ko magtatampo lang si Angela at titigil din. Hindi ko akalain na ganoon kalala ang gamot.”

“Hindi mo akalain?” Sabi ko, at sa wakas ay tumaas ang boses ko. “Carlo, narinig mo mismo ang nurse na nagsabi na sisirain ng gamot ang ugat ko. Narinig mo. At sinabi mong ituloy lang. Ano ang tawag mo doon? Pagmamahal?”

Tumahimik ang buong opisina. Narinig ko ang paghinga ko. Hindi ako umiiyak. Galit ako, pero malinaw ang isip ko.

Lumingon ako kay Angela. “At ikaw, Angela. Ikaw ang doktor ko. Alam mong gumagaling na ako. Pero dinagdagan mo pa ang dosis. Bakit? Dahil nagseselos ka na si Carlo ang nagmamasahe sa akin? Dahil gusto mong ako ang gumapang habang ikaw ang buhatin niya?”

Sumigaw si Angela. “Hindi totoo iyan! Doktor ako! Ginagawa ko lang ang trabaho ko! Ikaw ang mahina! Ikaw ang pabigat! Kung hindi dahil sa akin, hindi ka aalagaan ni Carlo!”

“Ang trabaho mo ba ang bunutin ang mga ngipin ko nang isa-isa gamit ang pliers?” Tanong ko nang mahinahon pero matigas.

Natigilan ang General. “Ano? Ano ang sinasabi mo, Liza?”

Ikinuwento ko ang gabi pagkatapos kong muntik mamatay. Kung paano ako itinali ni Angela sa kama, kung paano niya nilagyan ng gasa ang bibig ko, kung paano niya binunot ang mga ngipin ko isa-isa. Kung paano ako nawalan ng malay at nagising na may itinanim na ngipin. Kung paano ako pinilit ni Carlo na pumirma ng kasunduan sa pakikipag-ayos habang bali ang pulso ko.

Nanginig ang kamay ng General. Tiningnan niya si Carlo. “Carlo, totoo ba ito? Pinabura mo ang camera at pinapirma mo siya?”

Hindi nakasagot si Carlo. Yumuko siya. Doon ko nakita na sa wakas ay nahuli na siya. Hindi na niya kayang takpan si Angela.

Sumigaw si Angela at tumayo. “Kasalanan niya! Siya ang umagaw kay Carlo sa akin! Nangako si Carlo na aalagaan niya ako habambuhay pagkatapos mamatay ang kuya ko! Tapos dumating si Liza at inagaw niya ang lahat! Ang pagmamahal, ang atensyon, ang masahe! Ako ang dapat na asawa!”

Doon lumabas ang totoo. Hindi ito tungkol sa medisina. Hindi ito tungkol sa pamilya. Ito ay tungkol sa selos. Gusto ni Angela na ako ay maging masunurin, maging mahina, maging paralisado, para siya ang laging bida.

“Angela,” sabi ng General, malamig ang boses. “Bilang doktor ng ospital ng kampo, nilabag mo ang sinumpaan mo. Bilang tao, sinaktan mo ang isang babaeng walang kalaban-laban.”

Lumapit ang General sa akin at kinuha ang folder ko. Binasa niya ang record mula sa Singapore. Nakalagay doon na walang organikong pinsala ang mga paa ko, na ang gamot ang sanhi ng pagliit ng kalamnan ko, at na nakakalakad na ako ngayon pagkatapos ihinto ang gamot. Iyon ang patunay na hindi ko kailangang gumawa ng ebidensya. Ang katawan ko mismo ang nagsasalita.

“Simula ngayon,” sabi ng General, “aalisin ka sa pagiging doktor ni Liza, Angela. Irerekomenda ko na suriin ng medical board ang lisensya mo. At ang proyektong ₱2.5 billion na ibinigay sa iyo bilang personal na regalo ay i-audit. Hindi iyan regalo sa birthday. Pera iyan ng kampo.”

Namutla si Angela. “General, hindi niyo puwedeng gawin sa akin iyan! Si Carlo ang nagbigay! Pangako niya iyon sa akin!”

“At ikaw, Carlo,” patuloy ng General. “Aalisin ka sa mahalagang proyekto ng kampo. Ililipat ka sa ibang assignment habang iniimbestigahan ang ginawa mo. Hindi ka puwedeng mamuno kung hindi mo maprotektahan kahit ang sarili mong asawa.”

Tiningnan ako ni Carlo, at sa unang pagkakataon, nakita ko siyang umiiyak. “Liza, patawarin mo ako. Tatlong taon kitang hinintay. Hindi ako nag-asawa ulit. Gusto kong bumawi. Bigyan mo ako ng isa pang pagkakataon.”

Tiningnan ko siya nang diretso. “Carlo, tatlong taon mo akong hinintay, pero tatlong taon mo rin akong pinainom ng lason. Ang paghihintay mo ay hindi pagmamahal. Ang pagmamahal ay hindi nagpapagapang sa asawa sa hagdan habang binubuhat ang ibang babae.”

Sinabi ko sa kanya nang malinaw. Hindi ako makikipagbalikan. Pirmado na ang diborsyo. Hindi ako pipirma ng kahit anong bagong kasunduan. Hindi ko ibibigay ang sarili kong bank account, ang sarili kong condo sa Quezon City, at ang sarili kong dance studio na pinaghirapan ko sa Singapore. Hindi ko hahayaang gamitin ulit ang pangalan ko para pagtakpan si Angela.

Kinuha ko ang kasunduan sa pakikipag-ayos na pilit kong pinirmahan noon at ibinalik ko ito sa General. “General, pilit akong pinapirma habang bali ang pulso ko. Gusto kong bawiin ang pirma ko. Hindi ako nakipag-ayos. Hindi ako pumayag.”

Tumango ang General. “Liza, pasensya ka. Noon, akala ko para sa proyekto ni Carlo ang pag-alis mo. Hindi ko alam na ganito kalala ang nangyari sa iyo. Ibibigay ko sa iyo ang pormal na kopya ng diborsyo mo ngayon din.”

Lumingon ang General kay Angela. “At ang bracelet, ibalik mo. Hindi iyan sa iyo. Iyan ay simbolo ng pamilya Villanueva, at hindi ito ibinibigay bilang regalo sa birthday para sa taong nanakit.”

Nanginginig na hinubad ni Angela ang jade bracelet at inilagay ito sa mesa. Tiningnan niya ako na may galit, pero wala na siyang magagawa. Wala na ang proteksyon ni Carlo. Wala na ang takot ko.

Paglabas ko ng opisina, huminga ako nang malalim. Mainit ang araw sa Camp Aguinaldo, pero magaan ang pakiramdam ko. Sa labas, naghihintay si Maya at si Ramon. Niyakap ako ni Maya. Sabi niya, proud na proud siya sa akin. Sabi ni Ramon, sa wakas daw ay nagsalita ako.

Hindi ako umuwi agad. Pumunta ako sa maliit na studio na inuupahan ko sa Quezon City. Doon, mag-isa, pinatugtog ko ang paborito kong ballet music. Dahan-dahan akong sumayaw. Hindi perpekto ang bawat galaw, may mga araw pa ring sumasakit ang mga paa ko, pero akin ang bawat hakbang. Walang nag-utos na huminto. Walang nag-utos na gumapang.

Sa mga sumunod na linggo, binuksan ko ang sarili kong dance studio para sa mga bata sa Quezon City. Tinuruan ko sila hindi lang ng sayaw, kundi ng pagtayo sa sarili nilang mga paa. May mga batang nahihirapan, may mga batang nadadapa, pero sinasabi ko sa kanila, bumangon lang ulit. Ganoon din ang ginawa ko.

Bumisita ang General minsan sa studio ko. Humingi siya ng tawad. Sabi niya, bilang ama ni Carlo, nabigo siyang protektahan ako. Sabi niya, hindi na niya ako pipilitin na bumalik. Ngumiti ako at sinabi kong pinapatawad ko siya, pero hindi ko na babalikan ang nakaraan.

Minsan, nagte-text pa rin si Carlo. Hindi ko na siya bina-block, pero hindi ko na rin siya sinasagot ng tulad noon. Isang beses, nag-text siya na miss niya raw ako. Sinagot ko siya ng isang linya lang. Sabi ko, sana ay matuto siyang mahalin ang tao nang hindi ito sinisira.

Si Angela, nabalitaan ko na lang na umalis na siya sa ospital ng kampo at hindi na siya ang doktor ng kahit sinong sundalo. Hindi ko na siya hinabol. Hindi ko kailangan ng mas matinding parusa para sa kanya. Ang mawalan siya ng kapangyarihan na manakit ay sapat na.

Sa gabi, umuuwi ako sa condo ko sa Quezon City, nagluluto ako ng sarili kong pagkain, at natutulog ako nang mahimbing na walang takot na may magpipilit sa akin na uminom ng gamot. Sa umaga, nagigising ako at pinipili ko kung anong isusuot ko, kung saan ako pupunta, at kung sino ang kakausapin ko. Maliliit na bagay, pero sa akin, kalayaan iyon.

Ngayon, kapag tinitingnan ko ang mga paa ko sa salamin, hindi ko na nakikita ang babaeng gumapang sa hagdan sa Makati. Nakikita ko ang babaeng tumayo, naglakad, at muling sumayaw. Nakikita ko ang mga peklat, pero nakikita ko rin ang lakas na hindi nila nakuha sa akin.

Sa wakas, sumasayaw na ulit ako — hindi para kay Carlo, hindi para kay Angela, kundi para sa sarili ko, at sa pagkakataong ito, ako na ang pipili kung saan ako titigil at kung saan ako magsisimula ulit.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨