Bahagi 3
Akala ko fake marriage lang ang lahat, pero nang makita ko ang marriage certificate nila ay doon ko nalaman ang totoo tungkol sa bahay namin
Hindi ko ginalaw ang jacket ni Rose noong gabing iyon. Nakatayo lang ako sa harap ng closet at tinitigan ito nang matagal. Hindi iyon ang jacket na binili ko para sa kanya sa mall. Iyon ang lumang jacket niya na kupas na, ang jacket na suot niya noong unang araw na dinala siya ni Miguel sa dorm. Bakit nasa closet namin iyon, katabi ng wedding dress ko? Hindi ko kailangan ng mahabang paliwanag para maintindihan. May mga gabing wala ako sa bahay dahil nasa ospital ako. May mga gabing siya ang kasama ni Miguel sa bahay na ako ang nag-ayos.
Hindi ako sumigaw. Hindi ako nagbasag ng gamit. Kumuha ako ng isang bag at naglagay ng ilang damit, ng toiletries ko, at ng surgical tools na lagi kong dala. Isinara ko ang closet nang dahan-dahan na parang ayokong gisingin ang bahay. Paglabas ko ng apartment ay nilingon ko pa ito nang isang beses. Ang bahay na pinaghirapan kong ayusin ay hindi na pakiramdam na bahay ko. Pakiramdam ko ay bisita na lang ako sa lugar na ako ang bumuo.
Pumunta ako sa doctors’ quarters sa loob ng V. Luna Medical Center. Maliit lang ang kuwarto pero malinis at tahimik. Doon ako natulog nang gabing iyon nang hindi nag-aalis ng sapatos. Ilang beses nag-vibrate ang cellphone ko pero hindi ko ito tiningnan. Alam kong si Miguel iyon. Alam ko rin na kung sasagutin ko siya ay mauuwi lang kami sa parehong usapan. Sa parehong pangako na hindi naman natutupad.
Kinabukasan ay maaga akong pumasok sa ospital. Nag-rounds ako, nag-check ng mga pasyente, at pumasok sa dalawang operasyon nang sunod-sunod. Gusto kong maging abala ang mga kamay ko para hindi mag-isip ang utak ko. Pero sa bawat pagitan ng operasyon ay bumabalik sa isip ko ang jacket sa closet. Bumabalik din ang mukha ni Rose na nakasandal sa balikat ni Miguel. At bumabalik ang boses ni Miguel na nagsasabing umuwi muna ako at mag-usap kami bukas.
Tanghali na nang tawagan ako ng mama ni Miguel. Nanginginig ang boses niya sa kabilang linya at halatang hindi siya mapakali. Nakiusap siya na magkita kami sa cafeteria ng ospital. Sabi niya ay may kailangan siyang sabihin sa akin nang personal. Gusto ko sanang tumanggi dahil pagod na ako. Pero naalala ko ang medal na ibinigay niya sa akin noong engagement namin. Naalala ko kung paano niya ako hinawakan sa kamay at sinabing magsabi lang ako sa kanya kapag nasaktan ako ni Miguel. Kaya pumayag ako.
Pagdating niya ay hindi siya umupo agad. Tiningnan niya ako nang matagal na parang hindi niya alam kung paano magsisimula. May dala siyang maliit na paper bag at inilapag niya ito sa mesa. Sa loob ay may isang termos ng sabaw. Sinabi niya na siya mismo ang nagluto para sa akin dahil alam niyang hindi ako kumakain nang maayos. Doon ako halos maiyak. Hindi dahil sa sabaw. Dahil sa wakas ay may isang tao na nakakita na pagod na ako.
Sinabi ng mama ni Miguel na hindi niya alam ang tungkol sa marriage report noong una. Nalaman lang daw niya nang huli na at nang tanungin niya si Miguel ay sinabi nitong fake marriage lang iyon. Sinabi rin niya na hindi siya naniwala agad. Bilang isang ina ay naramdaman niyang may mali. Pero pinili niyang manahimik dahil ayaw niyang sirain ang relasyon namin. Ngayon daw ay nagsisisi siya dahil ang pananahimik niya ay nakadagdag sa sakit ko.
Tinanong ko siya nang diretso kung totoo bang hindi pa napapawalang-bisa ang kasal nina Miguel at Rose. Yumuko siya at dahan-dahang tumango. Sinabi niya na ilang beses na niyang sinabihan si Miguel na ayusin ito. Sa bawat pagkakataon ay sinasabi raw ni Miguel na maghihintay pa siya hanggang maging maayos si Rose. Kapag daw sinubukan ni Miguel na banggitin ang annulment ay nagiging emosyonal si Rose at sinasabi nitong wala na siyang dahilan para mabuhay.
Doon ko naintindihan ang isang bagay na matagal ko nang hindi inaamin sa sarili ko. Hindi lang si Miguel ang may kasalanan. Si Rose ay hindi lang basta biktima na walang magawa. Natutunan niyang gamitin ang awa ni Miguel para manatili sa tabi nito. At natutunan ni Miguel na gamitin ang awa na iyon para takasan ang responsibilidad niya sa akin. Pareho silang nagtago sa likod ng salitang responsibilidad. At ako ang naiwan sa gitna na naghihintay.
Pagkatapos ng usapan namin ay dumiretso ako sa opisina ng housing sa loob ng camp. Hindi ako nagpunta para mag-away. Nagpunta ako para magtanong kung ano ang mga papel na may pangalan ko. Ipinaliwanag ng staff na ang apartment ay nakapangalan pa rin sa aming dalawa bilang magpapakasal. Dahil hindi natuloy ang kasal namin ay maaari akong magsumite ng sulat na umaalis ako sa joint application. Sinabi rin niya na kung may mga gamit ako sa loob na ako ang bumili ay dapat kong itago ang mga resibo.
Umuwi ako sa quarters at binuksan ang lumang envelope kung nasaan ang mga resibo ko. Nandoon pa ang resibo ng sofa at ng iba pang gamit na binayaran ko ng ₱85,000. Nandoon din ang listahan ng mga gamit na ako ang pumili sa hardware. Tiningnan ko ang bawat resibo at naalala ko ang bawat araw na nag-ikot ako sa Quezon City para lang maging maayos ang bahay namin. Hindi ko pinagsisihan ang pagod ko noon. Pero ngayon ay kailangan ko nang protektahan ang pinaghirapan ko.
Noong hapong iyon ay lumapit sa akin si Ben sa hallway ng ospital. Halatang nahihiya siya at hindi makatingin nang diretso. Sinabi niya na gusto niyang magsabi ng totoo sa akin. Hindi raw siya makatulog simula nang ipunit ko ang leave form ko. Sinabi niya na ilang beses na niyang nakita si Rose sa bahay namin noong wala ako. Hindi raw niya alam kung dapat niya itong sabihin kay Miguel dahil natatakot siyang mapagalitan. Pero ngayon ay naisip niyang karapatan kong malaman.
Hindi ako nagalit kay Ben. Alam kong mahirap ang posisyon niya bilang tauhan ni Miguel. Tinanong ko siya kung si Miguel mismo ang nagpapasok kay Rose sa bahay. Umiling si Ben at sinabing si Rose ang pumupunta roon kapag alam niyang duty ako. Minsan daw ay nagdadala ito ng pagkain para kay Miguel. Minsan daw ay nagpapaalam lang na magpapahinga dahil nahihilo. Pero sa bawat pagkakataon ay pinapayagan ito ni Miguel. Doon ko naramdaman ang pinakamalalim na sakit. Hindi lang pala sa dorm nakatira si Rose. Unti-unti na siyang pumasok sa bahay na dapat ay akin.
Pumunta ako sa dorm ni Rose kinagabihan. Hindi ako nagpunta para makipag-away. Nagpunta ako para marinig mismo mula sa kanya ang totoo. Pagbukas niya ng pinto ay agad siyang namutla. Nakaupo siya sa maliit na kama at nakabalot ng kumot. Sinabi ko sa kanya na nakita ko ang jacket niya sa closet namin. Hindi siya agad nakasagot. Nanginginig ang mga kamay niya habang hinahawakan ang kumot.
Umiyak si Rose at sinabing pasensya na. Sinabi niya na wala siyang ibang mapuntahan. Sinabi niya na natatakot siyang bumalik sa probinsya dahil wala na siyang pamilya roon. Sinabi niya na si Miguel lang ang kumakalinga sa kanya mula nang mamatay si Daniel. Sinabi niya na hindi niya sinasadya na saktan ako. Sinabi niya na kung lalayo ako ay aalis na rin siya at hindi na siya magpapakita pa.
Tiningnan ko siya nang matagal. Noon ko napansin na hindi siya mukhang kasing hina ng ipinapakita niya sa harap ni Miguel. Malinaw ang mga mata niya kapag kausap ako. Maayos ang pananalita niya at alam niya kung ano ang sasabihin para maawa ako. Hindi ako naniwala na wala siyang ibang pagpipilian. Maraming paraan para tulungan siya nang hindi kailangang pakasalan siya. Maraming programa para sa mga biyuda ng sundalo na hindi kailangang sirain ang engagement ng iba.
Sinabi ko kay Rose na hindi ako ang kalaban niya. Sinabi ko na ang tunay na problema ay si Miguel na hindi marunong maglagay ng hangganan. Sinabi ko na kung talagang gusto niyang tulungan ang sarili niya ay kailangan niyang tumayo sa sarili niyang mga paa. Hindi ako sumigaw. Hindi ako nanumbat. Pero hindi rin ako lumambot. Sa unang pagkakataon ay hindi ko siya inalalayan. Hinayaan ko siyang marinig ang totoo nang walang yakap at walang pag-aalala.
Pagbalik ko sa quarters ay kinuha ko ang isang malinis na papel at nagsulat ako ng sulat sa housing office. Sinulat ko na binabawi ko ang pangalan ko sa joint housing application namin ni Miguel. Sinulat ko na ang mga gamit na binayaran ko ng ₱85,000 ay akin at kukunin ko ito sa takdang araw. Sinulat ko na hindi ako pumapayag na gamitin ang bahay na iyon bilang tahanan nina Miguel at Rose habang hindi pa naaayos ang lahat. Maikli lang ang sulat ko pero bawat salita ay pinag-isipan ko.
Kinabukasan ay personal kong dinala ang sulat sa housing office at humingi ako ng kopya na may tatak. Iyon ang maliit pero mahalagang desisyon na ginawa ko. Hindi ako nagdesisyon para sa buong buhay ko. Nagdesisyon lang ako na hindi na ako mananatili sa isang bahay na hindi na ako ginagalang. Nagdesisyon ako na hindi na ako maghihintay ng annulment na hindi naman inaasikaso ni Miguel. Nagdesisyon ako na ang susunod kong hakbang ay para sa sarili ko, hindi para kay Miguel at hindi para kay Rose.
Pagkatapos kong isumite ang sulat ay naghanap ako ng maliit na apartment malapit sa ospital sa Quezon City. Hindi ito malaki at hindi ito kasing ganda ng bahay namin sa camp. Pero nang pumasok ako roon ay naramdaman ko ang katahimikan na matagal ko nang hindi naramdaman. Walang jacket ng ibang babae sa closet. Walang bakas ng ibang tao sa sofa. Ako lang at ang mga gamit ko. Doon ako unang nakahinga nang maluwag matapos ang maraming buwan.
Tinawagan ako ni Miguel nang gabing iyon nang maraming beses. Sa huli ay sinagot ko ang isa. Sinabi niya na bakit daw ako umalis sa bahay. Sinabi niya na nag-aalala siya sa akin. Sinabi niya na kausapin ko raw siya nang maayos. Sinabi ko sa kanya na matagal na akong nakikipag-usap nang maayos. Sinabi ko na siya ang hindi nakikinig. Sinabi ko na kung talagang gusto niya akong kausapin ay ayusin muna niya ang kasal niya kay Rose at ang hangganan nila.
Nagalit si Miguel sa unang pagkakataon. Sinabi niya na hindi ko raw naiintindihan ang bigat ng utang niya kay Daniel. Sinabi niya na kung nasa posisyon ko raw ako ay ganoon din ang gagawin ko. Sinabi ko sa kanya na naiintindihan ko ang utang niya. Ang hindi ko naiintindihan ay kung bakit ang pagbabayad niya ng utang ay kailangang sirain ako. Ang hindi ko naiintindihan ay kung bakit ang bahay na ako ang bumuo ay naging lugar kung saan ako ang dayuhan.
Tumahimik si Miguel sa kabilang linya. Narinig ko ang paghinga niya na parang may gusto siyang sabihin pero hindi niya masabi. Sinabi ko sa kanya na hindi ako galit para makipagtalo. Sinabi ko na pagod na ako at kailangan ko ng pahinga. Sinabi ko na hindi ako aalis para takutin siya. Aalis ako para hanapin ulit ang sarili ko. Pagkatapos ay pinatay ko ang tawag at inilagay ko ang cellphone ko sa drawer.
Noong gabing iyon ay hindi ako umiyak nang matagal. Umiyak ako nang kaunti at pagkatapos ay pinunasan ko ang mga mata ko. Binuksan ko ang bintana ng maliit na apartment ko at tiningnan ang mga ilaw ng Quezon City. Naalala ko ang sarili ko noong estudyante pa ako sa medical school. Naalala ko kung gaano ako kasipag at kung gaano ako nangarap na maging isang magaling na surgeon. Naalala ko na bago ako naging fiancée ni Miguel ay naging si Grace Villanueva muna ako. At ang Grace na iyon ay hindi kailanman natakot na magsimula ulit.
Hindi pa tapos ang kuwento namin. Alam kong kailangan pang magkaroon ng isang malinaw na pag-uusap sa harap ng pamilya ni Miguel. Alam kong kailangan pang ayusin ang tungkol sa bahay at sa mga gamit ko. Alam kong kailangan pang harapin ni Miguel ang katotohanan na hindi sapat ang salitang fake marriage para burahin ang sakit na ginawa niya. Pero sa gabing iyon ay sapat na sa akin ang isang bagay. Sa unang pagkakataon ay hindi ako naghintay sa isang lalaki para sabihin sa akin kung ano ang halaga ko. Ako mismo ang nagdesisyon para sa sarili ko.
Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖
Bahagi 4
Sa harap ng buong pamilya niya ay sinabi ko ang lahat ng totoo at sa wakas ay pinili kong ipaglaban ang sarili ko at ang kinabukasan ko
Isang linggo matapos akong lumipat sa maliit na apartment ko sa Quezon City ay tumawag ang mama ni Miguel. Hindi siya tumawag para makiusap na bumalik ako. Tumawag siya para sabihin na nagpatawag ang papa ni Miguel ng isang pag-uusap sa bahay nila sa loob ng Camp Aguinaldo. Gusto raw ng papa niya na magkaharap-harap kami at ayusin ang lahat nang maayos. Gusto raw niyang marinig ang lahat ng panig bago maging huli ang lahat. Pumayag ako dahil alam kong kailangan ko itong gawin. Hindi para kay Miguel. Para sa sarili ko.
Pagdating ko sa bahay nila ay nandoon na si Miguel, si Rose, si Ben, at ang mama at papa ni Miguel. Tahimik ang sala at halatang walang gustong magsimula. Nakaupo si Rose sa isang sulok at nakayuko. Nakaupo si Miguel sa tapat ko at hindi makatingin nang diretso. Ang papa ni Miguel ay nakaupo sa gitna at seryoso ang mukha. Ang mama niya ay nasa tabi ko at marahang hinawakan ang kamay ko.
Nagsalita ang papa ni Miguel at sinabing matagal na niyang naririnig ang mga usap-usapan sa camp. Sinabi niya na hindi niya akalain na ang anak niyang pinalaki niya sa disiplina ay gagawa ng ganitong gulo. Sinabi niya na gusto niyang marinig mismo mula kay Miguel kung ano ang totoo. Tiningnan ni Miguel ang tatay niya at pagkatapos ay tumingin sa akin. Sinabi niya na fake marriage lang daw talaga ang lahat. Sinabi niya na ginawa niya iyon para kay Daniel. Sinabi niya na hindi niya sinasadya na saktan ako.
Tiningnan ko si Miguel nang diretso at sinabi kong hindi sapat ang salitang fake. Sinabi ko na ang marriage certificate nila ni Rose ay totoo. Sinabi ko na ang dependent benefits na nakuha ni Rose ay totoo. Sinabi ko na ang jacket ni Rose sa closet ng bahay namin ay totoo. Sinabi ko na ang pag-alis niya sa engagement party namin ay totoo. Sinabi ko na ang pagyakap niya kay Rose sa ospital noong kaarawan ko ay totoo. Lahat ng iyon ay hindi fake para sa akin.
Nagulat si Miguel nang banggitin ko ang jacket. Tumingin siya kay Rose at parang ngayon lang niya naisip kung gaano kalalim ang nangyari. Tinanong niya si Rose kung bakit nasa bahay namin ang jacket nito. Umiyak si Rose at sinabing nagpunta lang daw siya roon para maghatid ng pagkain. Sinabi niya na nahilo raw siya kaya nagpahinga siya nang kaunti. Sinabi niya na hindi niya sinasadya na iwan ang jacket. Pero nang tanungin ko siya kung ilang beses siyang pumunta roon ay hindi siya makasagot agad.
Doon nagsalita si Ben. Nanginginig ang boses niya pero malinaw ang sinabi niya. Sinabi niya na ilang beses niyang nakita si Rose sa bahay namin noong duty ako. Sinabi niya na sinabihan niya si Miguel noon pero sinabi ni Miguel na hayaan na lang dahil naaawa siya. Sinabi ni Ben na natatakot siyang magsabi noon dahil si Miguel ang superior niya. Pero ngayon ay hindi na niya kayang manahimik dahil nakita niya kung paano ako nasaktan.
Namula ang mukha ni Miguel. Sinabi niya kay Ben na hindi ito ang lugar para magsalita. Pero pinutol siya ng papa niya. Sinabi ng papa niya na manahimik siya at hayaan niyang magsalita ang lahat. Sinabi ng papa niya na bilang isang heneral ay dapat marunong siyang tumanggap ng katotohanan. Sinabi niya na ang pagtatago sa likod ng awa ay hindi katapangan. Iyon ay kaduwagan.
Nagsalita si Rose at sinabing kasalanan niya ang lahat. Sinabi niya na siya ang laging tumatawag kay Miguel. Sinabi niya na siya ang nagsasabi na hindi na niya kaya kapag binabanggit ni Miguel ang annulment. Umiyak siya at sinabing natatakot siyang maiwan mag-isa. Sinabi niya na simula nang mamatay si Daniel ay pakiramdam niya ay wala na siyang halaga. Sinabi niya na si Miguel lang ang nagparamdam sa kanya na may nag-aalaga pa sa kanya.
Nakinig ako nang hindi siya pinuputol. Nang tumahimik siya ay kalmado akong nagsalita. Sinabi ko na naiintindihan ko ang takot niya. Sinabi ko na naiintindihan ko ang lungkot ng mawalan ng asawa. Pero sinabi ko rin na hindi niya maaaring gamitin ang takot na iyon para hawakan si Miguel. Sinabi ko na ang tunay na pag-aalaga ay hindi kailangang manira ng ibang tao. Sinabi ko na kung gusto niyang magkaroon ng sariling buhay ay kailangan niyang matutong tumayo nang hindi nakakapit sa asawa ng iba.
Tumingin sa akin si Rose at sa unang pagkakataon ay hindi siya umarte. Hindi siya nagpapaawa. Tinitigan niya ako na parang ngayon lang niya ako nakita bilang isang tao at hindi bilang hadlang. Sinabi niya na tama ako. Sinabi niya na alam niyang mali ang ginawa niya. Sinabi niya na sa bawat tawag niya kay Miguel ay alam niyang sinasaktan niya ako pero pinili niyang magpatuloy dahil natatakot siya. Doon ko naramdaman na sa wakas ay may isang totoo sa lahat ng nangyari.
Bumaling ako kay Miguel at sinabi kong ngayon ay siya naman ang magsalita nang totoo. Tinanong ko siya kung kailan niya talaga balak ayusin ang annulment. Tinanong ko siya kung bakit hanggang ngayon ay hindi pa niya ito naipapasa. Tinanong ko siya kung ako ba talaga ang gusto niyang pakasalan o gusto niya lang na may maghintay sa kanya habang inaalagaan niya si Rose. Nanatiling tahimik si Miguel nang matagal. Pagkatapos ay umamin siya na natatakot siya. Natatakot siyang kapag pinili niya ako ay may mangyaring masama kay Rose. Natatakot siyang sisihin siya ng lahat kapag iniwan niya si Rose.
Sinabi ko sa kanya na ang takot na iyon ang sumira sa amin. Sinabi ko na dalawampu’t tatlong taon kaming magkasama pero sa huli ay hindi niya ako piniling protektahan. Sinabi ko na ako ang nag-ayos ng bahay namin, ako ang nag-ipon para sa mga gamit, at ako ang naghintay sa bawat misyon niya. Sinabi ko na ang lahat ng iyon ay ginawa ko nang kusa pero hindi ibig sabihin na wala akong hangganan. Sinabi ko na ang pagmamahal ay hindi pagsalo sa lahat ng sakit habang siya ay nagtatago sa likod ng guilt.
Inilabas ko ang envelope na may mga resibo ko. Ipinakita ko ang resibo ng sofa at ng iba pang gamit na binayaran ko ng ₱85,000. Sinabi ko na hindi ko hinihingi ang pera para manumbat. Ipinapakita ko ito para patunayan na ang bahay na iyon ay hindi lang bahay ni Miguel. Bahay iyon na ako ang bumuo. Sinabi ko na isinumite ko na sa housing office ang sulat na binabawi ko ang pangalan ko sa joint application. Sinabi ko na kukunin ko ang mga gamit ko sa takdang araw at hindi ako papayag na gamitin ang bahay na iyon nang hindi naaayos ang lahat.
Tiningnan ng papa ni Miguel ang mga resibo at pagkatapos ay tiningnan ang anak niya. Sinabi niya kay Miguel na nakakahiya ang ginawa nito. Sinabi niya na ang isang sundalo na hindi marunong manindigan sa personal na buhay ay hindi rin mapagkakatiwalaan sa serbisyo. Sinabi niya na ang utang kay Daniel ay dapat bayaran sa tamang paraan, hindi sa pamamagitan ng pagpapakasal sa asawa nito. Sinabi niya na maraming lehitimong tulong na maaaring ibigay sa mga biyuda ng sundalo sa pamamagitan ng veterans office at ng mga programa ng gobyerno. Hindi kailangang sirain ang buhay ng ibang tao.
Nagsalita ang mama ni Miguel at sinabing suportado niya ako. Sinabi niya na mula sa simula ay ako ang itinuring niyang anak. Sinabi niya na kahit anong mangyari ay mananatili akong pamilya para sa kanya. Inilabas niya ang medal na ibinigay niya sa akin noong engagement. Sinabi niya na kung gusto kong ibalik ito ay tatanggapin niya. Pero sinabi niya na para sa kanya ay hindi ang medal ang mahalaga. Ang mahalaga ay ang respeto na nawala sa akin.
Hinawakan ko ang medal at tiningnan ito nang matagal. Naalala ko ang araw ng engagement namin at ang mga pangako na binitawan ni Miguel. Naalala ko rin ang mga gabing ako lang mag-isa ang umiinom ng alak sa engagement party namin. Sinabi ko sa mama ni Miguel na itatago ko ang medal hindi bilang pangako ng kasal, kundi bilang alaala ng pamilyang minahal ako nang totoo. Sinabi ko na hindi ko kailangan ng medal para patunayan ang halaga ko. Pero pinahahalagahan ko ang pagmamahal na ibinigay niya sa akin.
Bumaling si Miguel sa akin at sa unang pagkakataon ay hindi siya nagdahilan. Sinabi niya na patawad. Sinabi niya na ngayon lang niya naintindihan kung gaano ako nasaktan. Sinabi niya na sa kakaisip niya kay Daniel ay nakalimutan niyang ako rin ay tao na nasasaktan. Sinabi niya na handa na siyang ayusin ang annulment at harapin ang lahat ng proseso. Sinabi niya na aayusin niya ang tulong para kay Rose sa pamamagitan ng tamang programa at hindi na sa pamamagitan ng kasal.
Tinanong ko siya kung ginagawa niya ito para sa akin o para sa sarili niya. Sinabi niya na ginagawa niya ito dahil sa wakas ay naintindihan na niya na mali siya. Sinabi ko sa kanya na huli na para bumalik kami sa dati. Sinabi ko na hindi ako galit sa paraang gusto kong maghiganti. Sinabi ko na pagod na ako at kailangan ko nang piliin ang sarili ko. Sinabi ko na kahit maayos na ang annulment niya ay hindi na ako magpapakasal sa kanya. Hindi dahil hindi ko siya minahal. Dahil minahal ko siya nang sobra kaya nakalimutan ko ang sarili ko.
Natigilan si Miguel at tumulo ang luha niya. Sinabi niya na naiintindihan niya. Sinabi niya na hindi niya ako pipilitin. Sinabi niya na kung kailangan kong lumayo ay igagalang niya iyon. Sinabi niya na ang tanging hiling niya ay mapatawad ko siya balang araw. Sinabi ko sa kanya na hindi ko siya kinamumuhian. Sinabi ko na balang araw ay baka maging magkaibigan kami ulit. Pero sa ngayon ay kailangan kong maghilom nang malayo sa kanya.
Bumaling ako kay Rose at sinabi kong sana ay magsimula siya ulit nang maayos. Sinabi ko na tutulungan siya ng pamilya ni Miguel na makakuha ng lehitimong tulong mula sa veterans office. Sinabi ko na maaari siyang bumalik sa probinsya nang may suporta at hindi nang mag-isa. Sinabi ko na hindi ko siya kaaway at hindi ko siya gustong makitang nahihirapan. Pero sinabi ko rin na hindi na niya maaaring tawagan si Miguel sa tuwing gusto niya. Kailangan niyang matutong humingi ng tulong sa tamang lugar.
Tumango si Rose at umiyak nang tahimik. Sinabi niya na susubukan niya. Sinabi niya na magpapakumbaba siya at tatanggapin ang tulong na hindi kailangang manakit ng iba. Sinabi niya na patawad sa akin at sana ay maging masaya ako. Sa sandaling iyon ay naramdaman ko na hindi na siya ang babaeng nakita kong nakasandal kay Miguel sa ospital. Nakita ko ang isang babaeng pagod na rin sa pagkapit sa isang bagay na hindi naman sa kanya.
Pagkatapos ng pag-uusap ay nilagdaan ni Miguel sa harap ng papa niya ang isang kasunduan na agad niyang aasikasuhin ang annulment at ang pag-aayos ng housing. Nangako rin siya na ibabalik niya sa akin ang mga gamit ko at hindi niya gagalawin ang mga ito. Nangako siya na hindi na niya hahayaang gamitin si Rose ang kasal nila bilang dahilan para manatili sa bahay namin. Ang papa niya ang tumayong saksi at sinabing babantayan niya ang anak niya hanggang matapos ang lahat.
Umuwi ako sa maliit na apartment ko noong gabing iyon nang magaan ang pakiramdam. Hindi dahil nanalo ako. Dahil sa unang pagkakataon ay nagsalita ako nang hindi natatakot. Hindi ako sumigaw. Hindi ako nagmakaawa. Sinabi ko lang ang totoo at pinanindigan ko ito. Pagdating ko sa apartment ay binuksan ko ang bintana at tiningnan ang mga ilaw ng Quezon City. Naalala ko ang sarili ko noong bata pa ako na laging nasa likod ni Miguel. Ngayon ay nasa harap na ako ng sarili kong buhay.
Sa mga sumunod na linggo ay tinapos ko ang pagkuha ng mga gamit ko mula sa bahay namin sa camp. Kinuha ko ang sofa at ang iba pang gamit na binayaran ko ng ₱85,000. Dinala ko ang mga ito sa bagong apartment ko sa Makati na malapit sa bagong ospital kung saan ako na-promote bilang isa sa mga pinagkakatiwalaang surgeon. Maliit lang ang apartment pero ako ang pumili ng bawat gamit. Ako ang nag-ayos ng bawat sulok. Walang jacket ng ibang tao sa closet. Walang alaala ng isang pangakong hindi natupad.
Isang umaga ay nagising ako nang hindi agad hinahanap ang cellphone ko. Nagkape ako nang tahimik at naghanda para sa operasyon. Pagdating ko sa ospital ay sinalubong ako ng mga kasama ko nang may ngiti. Sinabi nila na iba na ang aura ko. Sinabi nila na mas kalmado ako at mas masaya. Ngumiti lang ako at sinabi kong sa wakas ay natutulog na ako nang maayos. Totoo iyon. Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming buwan ay hindi na ako nagising sa gitna ng gabi para mag-alala kung nasaan si Miguel.
Bumisita ang mama ni Miguel sa akin isang hapon at may dalang sabaw. Niyakap niya ako nang mahigpit at sinabing proud siya sa akin. Sinabi niya na kahit hindi ako naging manugang niya ay mananatili akong anak niya. Sinabi ko sa kanya na mananatili rin siyang pamilya para sa akin. Nagtawanan kami nang maalala namin ang araw ng engagement at ang medal na ngayon ay nakatago sa drawer ko bilang alaala. Hindi na ito mabigat. Isa na lang itong paalala na minahal ako nang totoo ng isang pamilya.
Sa huling gabi ng buwang iyon ay ipinagdiwang ko ang late birthday ko nang simple. Bumili ako ng maliit na cake at sinindihan ang isang kandila. Tumingin ako sa salamin at sinabi sa sarili ko na hindi na ako ang babaeng naghintay sa engagement party habang umiinom mag-isa. Hindi na ako ang babaeng tumayo sa hallway ng ospital habang yakap ng fiancé niya ang ibang babae. Ako na si Dr. Grace Villanueva, isang surgeon, isang babaeng marunong magmahal pero marunong ding magpaalam.
At sa unang pagkakataon sa loob ng dalawampu’t tatlong taon, hindi na ako naghintay kay Miguel para maging buo, buo na ako, at bukas ay akin na.
Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨
