Bahagi 3
Nang dumating ang ate ko na buhat si Mateo, gumuho ang kasinungalingan ni Carlo at doon ko nalaman kung kaninong sanggol talaga ang nasa freezer.
Tahimik na pumasok ang pulis sa tindahan. Humingi sila ng daan sa mga kapitbahay. Umatras ang mga tao pero hindi sila umalis. Gusto nilang makita kung ano ang mangyayari.
Nakatayo ako sa gitna ng tindahan. Nanginginig pa rin ang mga kamay ko pero pinilit kong tumayo ng tuwid. Ayokong makita ni Carlo na natatakot ako. Ayokong makita ni Trisha na kaya niya akong takutin ulit.
Tumingin ang pulis sa freezer. Hindi nila agad binuksan. Tinanong nila ako kung sino ang tumawag at ano ang nakita ko. Sinabi ko na ako ang tumawag. Sinabi ko na sumigaw si Nanay at nakita namin ang sanggol sa loob.
Habang nagsasalita ako, narinig ko ang tunog ng tricycle sa labas. Pagkatapos ay narinig ko ang boses ni Ate Grace. Liza, Liza, nandito na kami, sigaw niya.
Lumingon ang lahat. Pumasok si Ate Grace na buhat si Mateo. Nakabalot si Mateo sa dilaw niyang kumot. Gising siya at gumagalaw ang maliliit niyang kamay. Umiyak siya ng mahina, parang naghahanap sa akin.
Natahimik ang buong tindahan. Parang huminto ang oras.
Nanay Lydia, sigaw ni Ate Grace. Buhay si Mateo. Nasa akin siya kanina pa. Iniwan siya ni Liza sa akin.
Tumakbo si Nanay papunta kay Ate Grace. Hinawakan niya ang pisngi ni Mateo at humagulgol. Apo ko, buhay ka, buhay ka, sabi niya. Lumapit din si Tatay Cardo at niyakap ang apo niya. Nanginginig ang mga kamay niya habang tinitingnan si Mateo.
Kinuha ko si Mateo mula kay Ate Grace. Niyakap ko siya ng mahigpit. Amoy gatas pa siya. Naramdaman ko ang init ng katawan niya. Doon ko lang naramdaman na totoo na ligtas siya. Hindi ito panaginip. Hindi ito ang nakaraang buhay.
Lumingon ako kay Carlo. Namutla siya. Parang nawala ang lahat ng dugo sa mukha niya. Umatras siya ng isang hakbang.
Hindi yan si Mateo, sabi niya na nauutal. Hindi yan ang anak natin. Pinalitan mo siya.
Tiningnan ko siya ng diretso. Carlo, tumingin ka, sabi ko. Ito si Mateo. Limang buwan siya. Siya ang anak natin. Hawakan mo siya kung gusto mo.
Hindi siya lumapit. Sa halip ay sumigaw siya. Baka ibang bata yan. Baka kinuha mo sa iba para pagtakpan ang kasalanan mo.
Nagalit si Ate Grace. Carlo, ano ka ba, sabi niya. Ako ang nag-alaga kay Mateo simula kaninang hapon. Ako ang nagpalit ng diaper niya. Ako ang nagpainom ng gatas. Huwag mong sabihin na hindi siya si Mateo.
Pinakita ko ang maliit na balat sa likod ng tenga ni Mateo. Ito ang tanda niya mula nang ipanganak siya. Ito ang nakikita ko araw-araw pag pinapaliguan ko siya. Ito ang anak ko.
Bumulong ang mga kapitbahay. Buhay ang bata, sabi ng isa. Hindi pala si Mateo ang nasa freezer, sabi ng isa pa. Nagsimula silang magtinginan at magtanong.
Lumapit ang pulis kay Carlo. Sir, bakit niyo po sinabi na si Mateo ang nasa freezer kahit hindi niyo pa tinitingnan, tanong ng pulis.
Nauutal si Carlo. Narinig ko sa iba, sabi niya. Sinabi nila sa akin na si Mateo daw.
Sino ang nagsabi sa iyo, tanong ng pulis. Pangalanan niyo po.
Hindi makasagot si Carlo. Tumingin siya kay Trisha. Tumingin si Trisha sa sahig. Walang nagsasalita.
Sinubukan ni Trisha na hilahin si Jolo palabas. Uwi na tayo, Jolo, sabi niya. Pero hinarang sila ng pulis. Maam, kailangan pa po namin kayo dito, sabi ng pulis. Kailangan naming makausap ang anak niyo.
Umupo ang pulis sa tabi ni Jolo. Mahinahon siyang nagtanong. Jolo, ano ang nakita mo kaninang hapon, tanong niya. Huwag kang matakot. Gusto lang namin malaman ang totoo.
Yumuko si Jolo. Naglalaro ako sa labas, sabi niya. Umiiyak yung baby kaya dinala ko siya sa freezer para tumahimik siya.
Natahimik ang lahat. Parang may bumagsak na mabigat na bato sa dibdib ko.
Sinong baby, tanong ng pulis. Si Mateo ba?
Umiling si Jolo. Hindi po si Mateo, sabi niya. Si Bunso po. Yung baby ni Mama.
Napatakip ng bibig ang mga kapitbahay. Si Trisha ay biglang napaiyak. Jolo, tumahimik ka, sigaw niya. Hindi mo alam ang sinasabi mo.
Pero tuloy-tuloy si Jolo. Lagi po siyang umiiyak. Gusto ko lang patulugin siya. Katulad ng sa TV, sabi niya. Nilagay ko siya sa freezer para lumamig siya at tumahimik.
Naramdaman ko na parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Kaya pala kamukha ni Mateo ang sanggol. Kaya pala hindi ko siya kilala. Hindi siya si Mateo. Siya ang bunso ni Jolo.
Lumingon ako kay Trisha. Trisha, magsalita ka, sabi ko. Kaninong anak ang nasa freezer?
Umiling si Trisha. Hindi ko alam, sabi niya. Nagkakamali si Jolo. Bata lang siya.
Pero hindi tumigil ang mga tanong ng pulis. Maam, may baby po ba kayo bukod kay Jolo, tanong ng pulis. Ilang buwan na po siya.
Doon bumigay si Trisha. Umupo siya sa sahig at humagulgol. Tatlong buwan pa lang siya, sabi niya. Itinago ko siya. Natakot ako na malaman ng lahat.
Tinanong ko siya kung bakit niya itinago. Umiiyak siyang sumagot. Dahil may asawa na ang tatay niya, sabi niya. Dahil si Carlo ang tatay niya.
Parang may sumabog sa loob ko. Hindi ako nagulat na parang bago lang ito. Sa loob-loob ko, may parte na sa akin na matagal nang nagdududa. Naalala ko ang mga gabing late umuuwi si Carlo. Lagi niyang sinasabi na may meeting siya sa opisina. Pero pag uwi niya, amoy sigarilyo siya at hindi amoy opisina. Lagi niyang naka-silent ang cellphone niya.
Naalala ko rin kung paano siya lumayo kay Mateo. Mula nang ipanganak si Mateo, hindi niya ito binubuhat ng matagal. Hindi niya ito pinapaliguan. Hindi niya ito kinakausap. Akala ko pagod lang siya sa trabaho. Ngayon ko lang naintindihan. May ibang sanggol na siyang iniisip.
Tinanong ko si Carlo kung nasaan talaga siya kaninang hapon. Sabi niya nasa biyahe siya para sa trabaho. Pero ang bag niya ay magaan. Walang papeles. Walang laptop. Ang sapatos niya ay may putik mula sa barangay namin, hindi mula sa airport.
Carlo, hindi ka galing sa biyahe, sabi ko. Nandito ka lang sa Quezon City. Nasa bahay ka ni Trisha.
Hindi siya sumagot. Tumingin siya sa akin na parang gusto niya akong saktan ulit. Pero maraming pulis sa paligid kaya hindi niya magawa.
Umamin si Trisha habang umiiyak. Kaninang hapon, umiiyak ng umiiyak ang baby niya. May lagnat siya. Hindi niya dinala sa ospital dahil natakot siyang magtanong ang mga tao kung kanino ang baby. Iniwan niya ito kay Jolo sandali para magluto. Pagbalik niya, wala na ang baby sa crib.
Sinabi niya na hinanap niya ito at nakita niya si Jolo na nakatayo sa harap ng freezer na nakangiti. Binuksan niya ang freezer at nandoon ang baby niya. Huli na ang lahat.
Dumating daw si Carlo ng mga sandaling iyon. Hindi siya galing sa biyahe. Nasa malapit lang siya. Nang makita niya ang nangyari, sinabi niya kay Trisha na sabihin na si Mateo ang nasa freezer. Para sisihin ako. Para sisihin ang pamilya ko.
Bakit niya gagawin iyon, tanong ko na nanginginig.
Dahil gusto niyang ako ang magmukhang pumatay, sabi ni Trisha. Sabi niya pag ako ang sinisi, magbibigay ang mga magulang mo ng pera. Sabi niya makakaalis ka na at makakasama niya ako ng walang gulo.
Doon ko naalala ang nakaraang buhay. Noong namatay si Mateo, nagbayad lang sila ng ₱350,000. Walang tawad. Akala ko kapabayaan lang iyon. Ngayon ko lang naintindihan na may plano pala. Gusto nilang perahan ang pamilya ko at gusto nilang mawala ako.
Sumigaw si Carlo. Sinungaling ka, Trisha, sabi niya. Ikaw ang nang-akit sa akin. Ikaw ang may kasalanan ng lahat.
Sumagot si Trisha. Ikaw ang nagsabi na sabihin natin na si Mateo yan, sabi niya. Ikaw ang nagsabi na huwag akong mag-alala dahil bata si Jolo at hindi siya makukulong.
Sinubukan ni Carlo na lumapit sa akin. Itinaas niya ang kamay niya. Pero hinarang siya ni Tatay Cardo. Huwag mong hawakan ang anak ko, sabi ni Tatay na nanginginig sa galit. Hindi ka na makakalapit sa kanya.
Naramdaman ko ang sakit na parang pinipiga ang puso ko. Hindi lang dahil sa nalaman ko na may kabit si Carlo. Mas masakit dahil naintindihan ko na hindi niya kailanman minahal si Mateo. Si Mateo ay hadlang lang sa kanya. Ang gusto niya ay ang anak niya kay Trisha.
Pero sa gitna ng sakit, may linaw na dumating. Hindi ako baliw. Hindi ako ang pumatay. Hindi ako ang masamang ina na sinasabi niya. Ako ang niloko. Ako ang muntik nang mamatay sa nakaraang buhay dahil sa kasinungalingan nila.
Naalala ko ang Volvo. Naalala ko kung paano ako binangga ng paulit-ulit. Hindi ko sinabi sa pulis ang tungkol sa nakaraang buhay. Alam kong hindi nila paniniwalaan. Pero sa sarili ko, alam ko na ngayon kung bakit ako kailangang patahimikin noon. Dahil alam ko na ang totoo ay lalabas din.
Sinabi ng pulis na kailangan nilang dalhin sa barangay hall si Carlo at si Trisha para sa pahayag. Si Jolo ay dadalhin sa DSWD para sa gabay dahil sampung taong gulang pa lang siya. Hindi siya makukulong pero kailangan niya ng tulong.
Doon ako gumawa ng isang maliit pero mahalagang desisyon. Hindi ako uuwi sa condo namin sa Makati kasama si Carlo. Hindi ko hahayaan na mag-isa niyang makuha si Mateo. Mananatili ako sa bahay ng mga magulang ko sa Quezon City.
Ate Grace, sabi ko. Pwede bang ikaw muna ang magtago ng mga papeles ni Mateo? Yung birth certificate niya at yung bank account na para sa kanya. Ayokong mawala ang mga iyon.
Tumango si Ate Grace. Ako na ang bahala, Liza, sabi niya. Hindi ko siya ibibigay kay Carlo nang hindi mo sinasabi.
Tumingin ako kay Carlo. Carlo, tapos na tayo, sabi ko. Hindi ako pipirma ng kahit anong ibibigay mo. Hindi ako aalis dito nang walang si Mateo.
Nagbanta si Carlo. Hindi mo makukuha si Mateo, sabi niya. Asawa mo ako. May karapatan ako.
Sumagot ako ng kalmado. Si Mateo ang pipiliin ko, sabi ko. Hindi ikaw.
Pagsapit ng gabi, sarado na ang tindahan. May police tape pa rin sa freezer. Hawak ko si Mateo sa mga braso ko. Tulog na siya. Hinaplos ko ang buhok niya.
Naiisip ko ang dalawang sanggol. Si Mateo na buhay at ligtas. At ang bunso ni Trisha na hindi na nagising. Naawa ako sa kanya. Wala siyang kasalanan. Biktima rin siya ng mga matatanda na nagtago sa kanya.
Bumulong ako kay Mateo. Hindi na kita iiwan, anak, sabi ko. Hindi na kita hahayaan na masaktan ulit.
Alam kong hindi pa tapos ang lahat. Pinalabas pa rin si Carlo at si Trisha matapos magbigay ng pahayag. Pinagsabihan sila na huwag aalis sa barangay. Pero alam kong babalik pa sila. Alam kong hindi pa sila susuko.
Pero ngayong gabi, hawak ko ang anak ko. At sa unang pagkakataon, malinaw sa akin kung sino ang kalaban ko at kung sino ang kailangan kong protektahan.
Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖
Bahagi 4
Hinarap ko si Carlo at Trisha sa harap ng lahat at hindi ako umatras hanggang sa sila mismo ang umamin sa ginawa nila sa anak ko.
Kinabukasan, maaga akong nagising sa bahay ng mga magulang ko sa Quezon City. Katabi ko si Mateo sa kama. Mahimbing siyang natutulog. Pinanood ko siya ng matagal. Bawat paghinga niya ay parang nagpapaalala sa akin na may pangalawang pagkakataon ako.
Bumaba ako at nakita ko si Nanay Lydia na nagluluto ng lugaw. Si Tatay Cardo ay nakaupo sa harap ng tindahan pero sarado pa rin ito. May police tape pa rin sa freezer. Tahimik lang sila. Alam kong pagod din sila at nasasaktan.
Liza, kumain ka muna, sabi ni Nanay. Kailangan mong lumakas para kay Mateo.
Tumango ako. Hinawakan ko ang kamay niya. Nay, salamat po dahil nandito kayo, sabi ko. Kung wala kayo, hindi ko alam kung ano ang gagawin ko.
Hindi pa kami tapos kumain nang dumating si Carlo. May dala siyang bag. Mukha siyang hindi nakatulog. Pumasok siya na parang bahay pa rin niya ito.
Liza, mag-usap tayo, sabi niya. Hindi mo ako pwedeng iwan ng ganito.
Tumayo si Tatay Cardo. Carlo, hindi ka pwedeng pumasok dito na parang walang nangyari, sabi niya. Kahapon, sinampal mo ang anak ko sa harap ng maraming tao.
Lumuhod si Carlo sa harap ko. Liza, nagkamali ako, sabi niya. Si Trisha ang nang-akit sa akin. Nalito lang ako. Mahal pa rin kita. Mahal ko si Mateo.
Tiningnan ko siya. Noong nakaraang buhay, baka naniwala ako. Baka nagpatawad ako dahil gusto kong buo ang pamilya. Pero ngayon, nakita ko na ang buong larawan.
Carlo, hindi ka nalito, sabi ko. Pinili mo si Trisha. Pinili mong itago ang anak niyo. Pinili mong sabihin na si Mateo ang nasa freezer para ako ang sisihin. Hindi iyon pagkakamali. Plano iyon.
Umiling siya. Hindi totoo yan, sabi niya. Natakot lang ako. Ayokong makulong si Jolo. Ayokong malaman ng lahat na may anak ako kay Trisha.
Kung natakot ka lang, bakit mo ako sinampal, tanong ko. Bakit mo sinabi na buong pamilya ko ay dapat mamatay? Bakit mo sinabi na narinig mo sa iba na si Mateo ang nasa freezer kahit hindi mo pa tinitingnan?
Hindi siya makasagot. Tumingin siya sa sahig.
Dumating si Ate Grace na buhat ang bag ni Mateo. May dala siyang gatas at diaper. Nilapag niya ito sa mesa at tumabi sa akin. Hindi kita iiwan, Liza, sabi niya.
Maya-maya, dumating din si Trisha kasama si Jolo. Nakayuko si Jolo. Hawak niya ang kamay ng nanay niya. Namumugto ang mga mata ni Trisha. Mukha siyang pagod at takot.
Liza, pwede ba tayong mag-usap, sabi ni Trisha. Gusto kong humingi ng tawad.
Tiningnan ko si Jolo. Jolo, sabi ko na mahinahon pero matatag. Alam mo ba kung ano ang ginawa mo kahapon?
Tumango si Jolo. Umiiyak po si Bunso, sabi niya. Gusto ko lang patulugin siya. Akala ko pag nilagay ko siya sa freezer, titigil siya sa pag-iyak katulad ng sa TV.
Naramdaman ko ang awa at galit ng sabay. Sampung taong gulang ka pa lang, Jolo, sabi ko. Pero buhay ang kinuha mo. Hindi mo pwedeng gawing laro ang isang sanggol. Hindi mo pwedeng ulitin ito.
Umiyak si Jolo. Hindi ko po sinasadya, sabi niya. Natakot po ako kaya ngumiti ako. Hindi ko po alam ang gagawin.
Hindi ako sumigaw sa kanya. Alam kong ang mga matatanda ang mas may kasalanan. Si Jolo ay bata na tinuruan ng maling halimbawa. Pero kailangan niyang maintindihan na may bunga ang ginawa niya.
Humarap si Trisha sa akin. Liza, kasalanan ko, sabi niya. Itinago ko ang baby ko dahil natakot ako. Hindi ko siya dinala sa ospital kahapon kahit may lagnat siya. Kung dinala ko siya, baka buhay pa siya. At hinayaan ko si Carlo na sabihin na si Mateo ang nasa freezer.
Bakit mo hinayaan, tanong ko. Alam mong buhay si Mateo. Alam mong nasa bahay ni Ate Grace siya.
Umiiyak si Trisha. Sinabi ni Carlo na pag ikaw ang sinisi, magbibigay ang mga magulang mo ng pera, sabi niya. Sinabi niya na makakaalis ka na at kami na ang magkakasama. Natakot ako na mawala si Carlo kaya pumayag ako.
Doon nagalit si Carlo. Trisha, tumahimik ka, sigaw niya. Huwag mong sabihin ang lahat. Ikaw ang may gusto nito. Ikaw ang gustong makuha ang pera ng pamilya ni Liza.
Sumagot si Trisha. Ikaw ang nagsabi na kailangan natin ng pera para sa baby natin, sabi niya. Ikaw ang nagsabi na madali lang dahil bata si Jolo at hindi siya makukulong.
Nakita ng lahat ang tunay na mukha ni Carlo. Hindi siya ang nagdurusang ama. Siya ang taong nagplano na gamitin ang kamatayan ng isang sanggol para makakuha ng pera at para mawala ako.
Liza, hindi mo naiintindihan, sabi ni Carlo na pilit na nagpapaliwanag. Ang tindahan ng mga magulang mo, ang bahay na ito, lahat yan ay dapat sa akin din dahil asawa mo ako. Kung mawawala ka, mas madali ang lahat.
Doon ako tumayo. Carlo, ang tindahan na ito ay kay Tatay at Nanay, sabi ko. Hindi ito sa iyo. Hindi mo ito makukuha. Hindi mo makukuha ang anak ko. Hindi mo makukuha ang pamilya ko.
Sinubukan niyang kunin si Mateo mula sa akin. Hinawakan niya ang braso ko. Mateo, anak, sumama ka kay Papa, sabi niya. Pero niyakap ko si Mateo ng mahigpit. Hindi ako bumitaw.
Hinarang siya ni Tatay Cardo at ni Ate Grace. Carlo, lumayo ka, sabi ni Tatay. Hindi mo na pwedeng hawakan si Mateo nang mag-isa. Hindi ka na namin pagkakatiwalaan.
Sumigaw si Carlo. Asawa ko siya, sabi niya. May karapatan ako kay Mateo. Hindi mo ako pwedeng pigilan.
Sumagot ako ng malinaw. Maghihiwalay na tayo, Carlo, sabi ko. Si Mateo ay sa akin. Ako ang nag-alaga sa kanya. Ako ang nagligtas sa kanya. Hindi ako pipirma ng kahit anong papel na ibibigay mo para makuha mo siya.
Sinabi niya na magdedemanda siya at sasabihin niya na baliw ako. Sinabi niya na nag-iimbento ako ng kwento. Hindi ako natakot. Hindi ko sinabi sa kanya ang tungkol sa nakaraang buhay. Hindi ko kailangan sabihin. Sapat na ang mga nakita ng mga tao kahapon. Sapat na ang pag-amin ni Trisha. Sapat na ang buhay na si Mateo.
Dumating ang mga tanod ng barangay para sa follow-up. Tinanong nila kung ano ang nangyari. Sinabi ni Trisha sa harap nila na ang baby sa freezer ay anak niya kay Carlo. Sinabi niya na si Jolo ang naglagay dito. Sinabi niya na si Carlo ang nagsabi na sabihin na si Mateo iyon.
Narinig iyon ng lahat. Hindi na makakatanggi si Carlo.
Sinubukan pa rin niyang tumakas. Tumayo siya at naglakad papunta sa pinto. Pero hinarang siya ng tanod. Sir, kailangan niyo pong sumama sa barangay hall, sabi ng tanod. Kailangan pa po namin ng pahayag niyo tungkol sa pagtatago ng bata at sa paninisi kay Liza.
Naiwan kami sa bahay matapos dalhin si Carlo at si Trisha sa barangay hall. Si Jolo ay iniwan muna kay Trisha pero may kasamang taga-DSWD na magbabantay at gagabay sa kanya. Hindi siya makukulong. Pero kailangan niyang matuto at kailangan niyang magpatingin sa gabay ng DSWD.
Umupo ako sa sahig at niyakap si Mateo. Umiyak ako pero hindi na iyak ng takot. Iyak ito ng ginhawa. Sa wakas, hindi na ako nag-iisa sa pagdadala ng katotohanan.
Lumapit si Nanay at niyakap kami. Anak, tapos na ang pinakamasama, sabi niya. Nandito kami. Hindi ka namin iiwan.
Lumapit si Tatay at hinawakan ang kamay ko. Liza, patawarin mo kami, sabi niya. Kung hindi kami nagpumilit na iuwi mo si Mateo, hindi sana nangyari ang lahat.
Umiling ako. Tay, hindi niyo kasalanan, sabi ko. Kasalanan ni Carlo at ni Trisha. Kayo ang nagligtas sa amin dahil binigyan niyo kami ng bahay na mauuwian.
Sa mga sumunod na araw, nanatili kami sa Quezon City. Hindi ako bumalik sa condo namin sa Makati. Tinulungan ko sina Tatay at Nanay na buksan ulit ang tindahan. Nilinis namin ito. Tinanggal ang police tape. Pinalitan namin ang freezer ng bago. Hindi ko na kayang tingnan ang lumang freezer na iyon.
Araw-araw, dumadalaw si Ate Grace. Tinutulungan niya akong alagaan si Mateo. Tinutulungan niya akong ayusin ang mga papeles ni Mateo. Siya ang nagtago ng birth certificate at ng bank account ni Mateo para hindi ito makuha ni Carlo.
Nabalitaan ko na nakikipagtulungan na si Trisha sa DSWD. Umaattend siya sa mga session para kay Jolo. Humihingi siya ng tawad sa akin sa pamamagitan ng sulat. Hindi ko pa siya pinapatawad ng buo. Pero hindi ko na siya kinamumuhian katulad ng dati. Alam kong kailangan niyang harapin ang ginawa niya.
Si Carlo naman ay kinasuhan dahil sa pagtatago ng katotohanan at sa paninisi sa akin. Hindi siya nakalapit kay Mateo nang mag-isa. Ang sabi ng barangay, kailangan niyang dumaan sa tamang proseso kung gusto niyang makita ang anak niya. Pero hindi na ako natakot. Alam kong may mga tao na magpoprotekta sa amin.
Isang hapon, nakaupo ako sa harap ng tindahan na buhat si Mateo. Naglalaro siya sa mga kamay ko. Tumatawa siya. Ang mga kapitbahay ay bumabati sa amin. Yung iba ay bumibili ng tubig at biskwit. Yung iba ay humihingi ng tawad dahil naniwala sila kay Carlo kahapon.
Tiningnan ko ang tindahan. Ito ang tindahan na itinayo nina Tatay at Nanay. Ito ang tindahan na muntik nang mawala dahil sa kasinungalingan. Ngayon, ito ulit ang lugar kung saan kami kumakain at nagkukwentuhan.
Naisip ko si Mateo. Limang buwan pa lang siya pero nalampasan na niya ang kamatayan ng dalawang beses. Sa nakaraang buhay, hindi ko siya nailigtas. Sa buhay na ito, nailigtas ko siya dahil nagising ako sa tamang oras at nagtiwala ako sa kutob ko.
Naisip ko rin ang bunso ni Trisha. Hindi ko siya nakalimutan. Nagdasal ako para sa kanya. Sana ay payapa na siya. Sana ay hindi na siya kailangang itago.
Hinalikan ko ang noo ni Mateo. Anak, sabi ko. Hindi ko alam kung ano ang mangyayari bukas. Pero alam ko na hindi na kita iiwan. Hindi na kita hahayaan na mawala sa mga braso ko.
Ngumiti si Mateo at hinawakan ang daliri ko. Sa simpleng galaw na iyon, naramdaman ko na may kinabukasan pa kami. Hindi na kami mabubuhay sa takot. Hindi na kami mabubuhay sa kasinungalingan ni Carlo.
Sa hapon na iyon, habang lumulubog ang araw sa Quezon City at amoy lugaw ang buong bahay, alam kong nagsisimula na ulit kami. At sa pagkakataong ito, ako na ang pipili ng ligtas na buhay para sa amin ni Mateo.
Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨
