Bahagi 3
Binuksan ko ang lumang cellphone ni Rose at nabasa ko ang plano nila, kaya nalaman ko kung ano talaga ang ikalawang hakbang na sisira sa buhay ko.
Hindi nagtagal, binuksan ni Miguel ang pinto gamit ang spare key. Pumasok siya kasama ang biyenan ko. Nakita nila kaming tatlo sa loob ng maliit na kuwarto ni Rose. Ako, hawak ang pulang sobre at lumang cellphone. Si Angela, nakatayo sa tabi ko. Si Rose, nakatayo sa may pinto na parang siya pa ang biktima.
“Grace, ibigay mo sa akin iyan,” sabi ni Miguel. Inabot niya ang kamay niya. “Hindi mo naiintindihan ang nakikita mo.”
Umurong ako. “Hindi. Akin ito. Kinuha ninyo ang sa akin, ngayon ako naman ang hahawak.”
Tumingin ang biyenan ko kay Rose. “Rose, bakit mo hinayaan na makapasok siya dito?”
Sumagot si Rose nang mahina. “Hindi ko po alam na gising pa siya.”
Doon ako tumakbo paakyat. Hinila ko si Angela. Ni-lock ko ang pinto ng kuwarto namin. Doon lang ako nakahinga nang malalim. Nanginginig pa rin ang mga kamay ko, pero hawak ko pa rin ang sobre at ang cellphone. Umupo ako sa sahig, sandalan ang pinto. Umupo si Angela sa harap ko.
“Grace, buksan natin,” sabi niya. “Kailangan mong malaman kung ano ang laman niyan bago ka magdesisyon.”
Pinindot ko ang power button. Mabagal magbukas ang lumang cellphone. Low battery na, pero gumana pa. Ang unang lumabas ay mga mensahe. Hindi ko binasa lahat nang sabay-sabay. Isa-isa. At bawat isa, parang may sumasaksak sa akin.
Anim na buwan na ang nakalipas, nag-message si Miguel kay Rose. “Magpanggap kang katulong. Sabihin mong Lynn ka, taga-Bohol. Mas madaling paniwalaan si Grace kapag kawawa ka.” Sumagot si Rose. “Paano kung magtanong siya?” Sumagot si Miguel. “Sabihin mong galing ka sa probinsya at kailangan mo ng trabaho. Si Mama ang bahala.”
May isa pang mensahe. Si Rose sa biyenan ko. “Nakuha ko na ang kopya ng ID ni Grace. Alam ko na rin ang pirma niya. Alam ko na rin kung anong gamot ang iniinom niya at kung ano ang code ng safe.” Sumagot ang biyenan ko. “Magaling. Siguraduhin mong hindi siya magdududa.”
May isa pa. Ang biyenan ko kay Miguel. “Kailangan mapapirma natin siya bago ang anibersaryo. Sabihin natin na para sa tax ng kumpanya. Hindi siya magtatanong kung ako ang magdadala ng papeles.”
At ang pinakamasakit. Si Miguel kay Rose. “Kapag napirmahan na niya ang huli, magpapa-annul na tayo. Ililipat natin ang condo sa Makati at ang lupa sa Quezon City sa pangalan mo. Pagkatapos, sasabihin natin sa kanya na umalis na siya.”
Binasa ko iyon nang paulit-ulit. Ang condo sa Makati na ₱18 million, ang lupa sa Quezon City na ₱22 million, ang shares at investment na ₱20 million. Lahat iyon, iniwan ng tatay ko para sa akin. Hindi para kay Miguel. Hindi para kay Rose. Para sa akin.
“Grace,” sabi ni Angela nang mahina. “Ako ang nagpadala ng mensahe sa iyo.”
Tumingin ako sa kanya. “Ikaw?”
Tumango siya. “Gumamit ako ng prepaid number. Ayokong malaman nila na ako ang nagbabala sa iyo. Isang linggo bago ang anibersaryo, bumisita ako dito. Nakita ko si Rose na nagtatago ng pulang sobre sa drawer. Hindi ako mapakali. Noong nasa Cebu ako, nakita ko sila ni Miguel sa hotel kasama ang isang abogado. Hindi normal iyon. Kinunan ko ng tala ang petsa. Kaya bumalik ako nang maaga.”
Naalala ko ang sinabi niya noong gabi ng anibersaryo. Totoo pala lahat. Hindi siya nag-imbento. Nakita niya talaga.
“Patawad kung hindi ako nagsabi agad,” sabi ni Angela. “Natakot ako na hindi ka maniwala. Natakot ako na sabihin mong nagseselos lang ako o nag-iisip lang ako ng masama.”
Hindi ako sumagot agad. Niyakap ko siya. Doon ko naramdaman na hindi ako nag-iisa.
Kinabukasan, bumaba kami para mag-almusal. Nagkunwaring normal ang biyenan ko. Naglagay siya ng sinangag at itlog sa mesa. “Kumain ka na, Grace. Puyat ka. Masyado kang nag-iisip.”
Dumating si Miguel na may dalang kape. “Grace, nagkamali ka ng intindi. Kawawa lang si Rose. Si Mama lang ang gustong tumulong.”
Hindi ako sumagot. Tiningnan ko lang ang kape. Anim na buwan, si Rose ang nagtitimpla ng kape ko. Anim na buwan, alam niya kung gaano karaming asukal ang gusto ko. Anim na buwan, alam niya kung kailan ako masakit ang ulo.
Lumabas si Rose mula sa kusina. Namumula ang mga mata niya. “Ate Grace, mahal ko si Miguel. Pero hindi ko ginusto na saktan ka. Si Mama ang nagsabi sa akin na kailangan ko lang magtrabaho dito.”
“Magtrabaho?” sabi ko. “Ang pagtatrabaho ba ay nangangahulugang kunin ang kopya ng ID ko, kopyahin ang pirma ko, at buksan ang safe ko?”
Natigilan siya.
Nilabas ko ang tatlong selyo mula sa drawer. Inilagay ko sa mesa. “Ano ang mga ito, Rose?”
Tumingin siya sa biyenan ko. Tumingin ang biyenan ko sa kanya. Parang nag-uusap sila gamit ang mga mata.
“Isa dito ang selyo ng kumpanya ni Miguel,” sabi ko. “Isa dito ang stamp na may pirma ko. Ginaya mo ang pirma ko, hindi ba? At ang isa, selyo na ginamit sa mga papeles na pinasign ninyo sa akin.”
Hindi sumagot si Rose. Pero nanginginig ang labi niya.
“Rose,” sabi ko nang mahina pero madiin. “Alam mo ba na ang pagkuha ng parcel na hindi sa iyo, ang pag-photocopy ng ID ng ibang tao para sa pekeng papeles, ay hindi lang kasinungalingan? Panloloko iyon.”
Umiyak siya. “Hindi ko alam na aabot sa ganito. Sabi ni Mama, tutulungan niya ako. Sabi niya, kapag napirmahan mo na, magiging maayos ang lahat.”
Sumigaw ang biyenan ko. “Tama na! Grace, walong taon kang nakinabang sa pamilyang ito. Hindi ka marunong magpasalamat. Si Miguel ang bumubuhay sa iyo.”
Tiningnan ko siya. “Biyenan ko, sa walong taon, ako ang nag-asikaso ng bahay na ito. Ako ang nag-alaga kay Miguel noong may sakit siya. Ako ang tumulong sa kumpanya noong nagsisimula pa lang sila. Hindi ako nakinabang. Nagbigay ako.”
Sumagot si Miguel. “Grace, malamig ka na. Wala ka nang oras sa akin. Puro ka na lang duda. Nagtatrabaho ako nang husto, pero hindi mo nakikita.”
“At ang solusyon mo ay magpasok ng kabit sa bahay ko?” sabi ko. “Ang solusyon mo ay papirmahin ako ng papeles na hindi ko naiintindihan?”
Tahimik siya.
Doon ako tumayo at pumasok sa banyo. Ni-lock ko ang pinto. Binuksan ko ang gripo para hindi nila marinig ang pag-iyak ko. Umiyak ako nang tahimik. Naalala ko ang tatay ko. Naalala ko ang huling sinabi niya bago siya pumanaw. “Grace, huwag mong ibibigay ang pinaghirapan ko sa taong hindi marunong magpahalaga. Iyan ang proteksyon mo.”
Noon, akala ko, ang proteksyon ay pera. Ngayon, naintindihan ko. Ang proteksyon ay ang katotohanang ako ang may-ari. Ang mana ng tatay ko ay akin lang. Hindi iyon conjugal. Hindi iyon pwedeng kunin ni Miguel dahil lang kasal kami. Ang iniwan ng magulang ay hindi kasama sa hati ng mag-asawa. Akin iyon.
At ang mga papeles na pinirmahan ko, authorization lang iyon para sa tax. Hindi iyon kasunduan sa paglilipat. Ang kasunduan sa paglilipat, hindi ko pa napipirmahan. Nasa bag pa rin ni Miguel ang huling kopya. At kahit pinirmahan ko pa ang iba, nakuha nila iyon sa panloloko. Hindi ako pumirma dahil naintindihan ko. Pumirma ako dahil nagsinungaling sila.
Lumabas ako ng banyo. Pulang-pula ang mga mata ko, pero mas malinaw na ang isip ko. Tiningnan ko ang bag ko. Naroon pa rin ang litrato, ang lumang cellphone, ang tatlong selyo, ang kopya ng ID ko, at ang pulang sobre. Hindi nila nakuha.
Lumapit si Angela. “Grace, gusto mo bang magpahinga muna?”
Umiling ako. “Hindi. Kailangan kong gumawa ng desisyon ngayon.”
Naalala ko ang lahat ng detalye. Ang mga parcel na tinanggap ni Rose. Mula sa bangko, mula sa Registry, mula sa kumpanya ng investment ng tatay ko. Kung hindi ko nakuha ang mga iyon, hindi ko alam kung ano ang ginawa nila. Ang ID ko na pina-photocopy raw para sa registration ng katulong, pero ginamit para sa pekeng papeles. Ang pirma ko na pinag-aralan niya. Ang gamot ko na alam niya. Ang code ng safe na alam niya.
At naalala ko rin ang notebook na nakita ko minsan sa kuwarto ni Rose. May mga sulat doon na parang pirma ko. Noon, akala ko nagsasanay lang siya ng sulat. Ngayon, alam ko na. Pinag-aaralan niya ang pirma ko.
Hindi ako pwedeng manatili sa bahay na ito habang galit ako at habang hawak nila ang mga susi. Kailangan kong umalis, pero hindi para tumakas. Aalis ako para protektahan ang ebidensya at ang sarili ko.
Kaya gumawa ako ng isang maliit pero mahalagang desisyon.
“Aalis tayo ngayon,” sabi ko kay Angela. “Sa condo mo sa Makati. Dadalhin ko ang lahat ng ebidensya. Isusulat ko ang lahat ng naaalala ko na may petsa, para hindi ako malito. Hindi ako pipirma ng kahit ano habang wala ako sa maayos na lugar.”
Nag-impake ako ng ilang damit lang. Kinuha ko ang litrato ng tatay ko, ang mga ID ko, at ang bag na may ebidensya. Hindi ako nagdala ng maraming gamit. Hindi ko kailangan ng maraming gamit. Kailangan ko lang ng katotohanan.
Pagbaba namin, hinarang kami ng biyenan ko. “Kapag umalis ka, wala kang makukuha. Napirmahan mo na ang lahat.”
Tumingin ako sa kanya. “Hindi ako aalis dahil takot ako. Aalis ako dahil ayoko nang pumirma ng kahit ano habang galit ako.”
Sumigaw si Miguel. “Grace, nag-o-overreact ka lang!”
Hindi ako sumagot. Hinawakan ko ang kamay ni Angela at lumabas kami.
Sa kotse, tahimik lang ako. Tumingin ako sa bahay namin sa Ayala Alabang na unti-unting lumiliit sa salamin. Walong taon ng buhay ko ang nasa bahay na iyon. Walong taon ng pagmamahal, pagtitiis, at pagtitiwala. Masakit. Pero may bahagi sa akin na nakahinga nang maluwag. Sa unang pagkakataon sa loob ng anim na buwan, hindi na ako nagtataka kung sino ang nagtitimpla ng kape ko.
Pagdating namin sa condo ni Angela sa Makati, umupo ako sa sahig at binuksan ang notebook. Isinulat ko ang lahat. Ang petsa kung kailan dumating si Rose bilang si Lynn. Ang petsa kung kailan niya dinala ang ID ko. Ang petsa kung kailan dumating ang mga parcel na hindi ko natanggap. Ang petsa kung kailan ako pinapirma ng biyenan ko dalawang linggo bago ang anibersaryo. Ang petsa ng anibersaryo. Ang alas tres ng madaling araw na nakatanggap ako ng mensahe.
Tiningnan ko ang skyline ng Makati mula sa bintana. Malapit lang dito ang condo na iniwan ng tatay ko. ₱18 million iyon. Akin iyon. Hindi iyon kay Miguel. Hindi iyon kay Rose.
Hindi ko pa alam kung paano matatapos ang lahat. Hindi ko pa alam kung ano ang gagawin ko bukas. Pero alam ko ang isang bagay.
Hindi na ako pipirma.
Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖
Bahagi 4
Hinarap ko si Miguel, si Rose at ang biyenan ko dala ang lahat ng ebidensya, at doon ko binawi ang bahay, ang titulo at ang buhay ko.
Tatlong araw akong nanatili sa condo ni Angela sa Makati. Tatlong araw ng tahimik, ng pag-iyak, ng pagsusulat, at ng pag-iisip. Sa tatlong araw na iyon, hindi ako nagpadala ng mensahe kay Miguel. Hindi ako sumagot sa mga tawag ng biyenan ko. Kailangan ko ng espasyo para makita nang malinaw ang lahat.
Sa ikaapat na araw, sinabi ko kay Angela, “Babalik tayo sa Alabang. Hindi para makipag-ayos. Para tapusin.”
Nag-impake ako ng bag. Nilagay ko doon ang litrato, ang lumang cellphone, ang tatlong selyo, ang kopya ng ID ko, ang pulang sobre, at ang notebook na may timeline. Nilagay ko rin ang huling kopya ng kasunduan na hindi ko pinirmahan. Iyon ang pinakamahalaga. Hindi ko pa ito napipirmahan. At hindi ko pipirmahan.
Pagdating namin sa bahay sa Ayala Alabang, nandoon silang tatlo. Si Miguel, nakaupo sa sofa. Si Rose, nakatayo sa may kusina na parang katulong pa rin. Ang biyenan ko, nakaupo sa may mesa na parang siya ang may-ari ng bahay.
“Maupo kayo,” sabi ko. “Kailangan nating mag-usap.”
Hindi sila sumagot agad. Umupo si Miguel. Umupo ang biyenan ko. Nanatiling nakatayo si Rose.
Nilabas ko ang mga ebidensya isa-isa. Inilagay ko sa mesa ang litrato. “Anim na buwan na ang nakalipas, nakaupo kayo sa harap ng isang abogado. Sa mesa, naroon ang mga papeles na pinapirma ninyo sa akin. Sa likod ng litrato, nakasulat, pagkatapos kong pumirma, simulan ang ikalawang hakbang.”
Tumingin si Miguel sa litrato. Namutla siya.
Nilabas ko ang lumang cellphone. “Dito, may mga mensahe kayo. Miguel, ikaw ang nagsabi kay Rose na magpanggap na si Lynn, taga-Bohol. Ikaw ang nagsabi na sabihin niyang kawawa siya para maniwala ako.”
Binasa ko nang malakas ang mensahe. “Magpanggap kang katulong. Sabihin mong Lynn ka, taga-Bohol. Mas madaling paniwalaan si Grace kapag kawawa ka.”
Tumingin ako kay Rose. “At ikaw, nag-message ka sa biyenan ko. Sinabi mong nakuha mo na ang kopya ng ID ko, alam mo na ang pirma ko, alam mo na ang gamot ko at ang code ng safe.”
Umiyak si Rose. “Ate Grace, hindi ko…”
“Huwag mo akong tawaging Ate,” sabi ko. “Hindi mo ako tinuring na ate nang kopyahin mo ang pirma ko.”
Nilabas ko ang tatlong selyo. “Ito ang selyo ng kumpanya ni Miguel. Ito ang stamp na may pirma ko na ginaya mo. At ito ang selyo na ginamit sa mga pekeng papeles.”
Sumigaw ang biyenan ko. “Grace, ano ang gusto mong palabasin? Kami pa ang masama? Walong taon kang naging manugang, hindi ka marunong makisama!”
Tumingin ako sa kanya. “Biyenan ko, sa walong taon, tinuring ko kayo na pamilya. Pero kayo, tinuring ninyo akong papeles na kailangan lang pirmahan.”
Sumagot si Miguel. Tumayo siya. “Grace, tama na. Aaminin ko. Mahal ko si Rose. Malamig ka na. Hindi mo na ako naiintindihan. Nagtatrabaho ako nang husto, pero puro ka hinala.”
“Mahal mo siya?” sabi ko. “Kaya dinala mo siya sa bahay ko? Kaya pinatulog mo siya sa kuwarto sa baba habang ako ang nasa itaas na walang alam? Iyan ba ang pagmamahal mo?”
Tahimik si Miguel.
“At ikaw, Rose,” sabi ko. “Mahal mo ba talaga siya, o mahal mo ang condo sa Makati at ang lupa sa Quezon City?”
Natigilan si Rose. Tumingin siya kay Miguel. “Miguel, sabi mo, sa akin mapupunta ang condo at ang lupa. Sabi mo, pagkatapos pumirma ni Grace, magiging atin na ang lahat.”
Doon lumabas ang totoo.
Sumagot si Miguel nang mahina. “Akala ko, dahil kasal kami, kalahati ng lahat ay sa akin. Akala ko, dahil pumirma ka na sa authorization para sa tax, pwede ko nang gamitin ang mga selyo para magmukhang pumayag ka na sa paglilipat. Akala ko, pipirma ka rin sa huli dahil mahal mo ako.”
Doon ako natawa, pero hindi ako natutuwa. “Akala mo lang pala.”
Tumingin ako sa kanilang tatlo. “Ngayon, makinig kayo. Ang condo sa Makati na ₱18 million, ang lupa sa Quezon City na ₱22 million, at ang shares at investment na ₱20 million, lahat iyan ay mana ko sa tatay ko. Hindi iyan conjugal. Hindi iyan pwedeng hatiin dahil lang kasal tayo. Ang mana ng magulang ay sa anak lang. Akin lang iyon.”
“At ang mga pinirmahan ko,” dagdag ko, “authorization lang iyon para sa tax. Hindi iyon kasunduan sa paglilipat. Ang kasunduan sa paglilipat, hindi ko pa napipirmahan. Narito pa rin. Walang pirma ko.”
Itinaas ko ang huling kopya. Walang pirma. Malinis.
“At ang litrato na ito,” sabi ko, “ay patunay na bago pa ako pumirma, pinaplano na ninyo. Anim na buwan bago ang anibersaryo, nakaupo na kayo sa harap ng abogado. Paano ninyo sasabihin na hindi ito panloloko?”
Tumingin si Rose kay Miguel. “Miguel, sabi mo, sigurado na. Sabi mo, madali lang si Grace. Sabi mo, pipirma siya.”
Sumagot si Miguel. “Rose, hindi ko alam na hindi siya pipirma.”
Doon nag-away silang dalawa. “Niloko mo ako!” sigaw ni Rose. “Sabi mo, magiging asawa mo ako at magkakaroon tayo ng bahay! Anim na buwan akong nagpanggap na katulong! Anim na buwan akong naglaba ng damit niya, naglinis ng kuwarto niya!”
Sumagot si Miguel. “At akala mo ba madali sa akin? Akala mo ba hindi ako natatakot na mahuli?”
Tumingin ako sa kanila at naramdaman ko ang awa, pero hindi na pagmamahal. Dalawang taong naglokohan din sa huli.
Lumapit ang biyenan ko. Bumaba ang boses niya. “Grace, anak, mag-usap tayo. Pamilya tayo. Kapag nalaman ito ng mga tao, mapapahiya tayo. Patawarin mo na si Miguel. Para sa pamilya.”
“Para sa pamilya?” sabi ko. “Noong pinapirma ninyo ako, naisip ninyo ba ang pamilya? Noong pinatira ninyo si Rose dito, naisip ninyo ba ang pamilya? Ngayon lang ninyo naalala ang pamilya dahil hindi nagtagumpay ang plano ninyo.”
Umiyak ang biyenan ko. “Hindi ko ginusto na umabot sa ganito.”
“Pero hinayaan ninyo,” sabi ko.
Doon ako tumayo nang diretso. “Makinig kayo. Simula ngayon, binabawi ko ang lahat ng authorization na pinirmahan ko. Hindi na pwedeng gamitin ni Miguel ang pangalan ko para sa tax o sa kahit anong transaksyon. Pupunta ako sa bangko at sa Registry para ipaalam na hindi ko pinahintulutan ang anumang paglilipat. At kung may susubok pang gumamit ng pirma ko o ng mga selyong ito, magpapadala ako ng reklamo.”
Tumingin ako kay Miguel. “At maghihiwalay tayo. Magpapa-annul ako. Hindi dahil galit lang ako. Dahil hindi ko na kayang manirahan kasama ang taong kaya akong lokohin sa sarili kong bahay.”
Namutla si Miguel. “Grace, patawad. Hindi ko alam kung paano ako humantong dito. Si Mama ang nagsabi na kailangan nating gawin ito para sa kumpanya. Si Rose, hindi ko siya sinadya na mahalin, pero nangyari.”
“Hindi mo sinadya?” sabi ko. “Anim na buwan mong sinadya. Araw-araw mong pinili.”
Lumapit si Rose sa akin. “Ate Grace, patawarin mo ako. Wala akong mapupuntahan. Sinabi ni Mama na tutulungan niya ako. Naniwala ako.”
“Hindi kita mapapatawad ngayon,” sabi ko. “Pero hindi ko rin kukunin ang buhay mo. Umalis ka na lang dito. Hanapin mo ang buhay mo na hindi nakaasa sa pagkuha ng sa ibang tao.”
Tumingin si Rose kay Miguel. “Miguel, sasama ka ba sa akin?”
Hindi sumagot si Miguel. Tumingin siya sa akin. “Grace, kung aalis ka, saan ka pupunta?”
“Sa condo ko sa Makati,” sabi ko. “Sa condo na iniwan ng tatay ko. Sa lugar na akin talaga.”
Doon ako nag-impake ng huling gamit ko. Kinuha ko ang litrato ng tatay ko, ang mga ID ko, at ang bag ng ebidensya. Iniwan ko ang bahay sa Alabang kay Miguel. Hindi ko kailangan ang bahay na may alaala ng panloloko. Kailangan ko ang bahay na may alaala ng tatay ko.
Bago ako umalis, tinawagan ko ang bangko at ang Registry gamit ang cellphone ko. Sinabi ko na binabawi ko ang authorization. Sinabi ko na walang paglilipat na pinahintulutan ko. Sinabi ko na ang titulo ng condo at lupa ay mananatili sa pangalan ko. Kinumpirma nila na nasa pangalan ko pa rin ang lahat. Hindi nila nagawang ilipat dahil kulang ang pirma ko. Ang huling pirma, hindi nila nakuha.
Pagdating ko sa condo ko sa Makati, binuksan ni Angela ang pinto. Tinulungan niya akong mag-ayos. Nilinis namin ang condo. Nilagay ko ang litrato ng tatay ko sa sala. Nilagay ko ang mga titulo sa safe na ako lang ang nakakaalam ng code. Pinalitan ko ang lahat ng password. Pinalitan ko ang susi.
Noong gabing iyon, umupo ako sa bintana at tiningnan ang ilaw ng Makati. Tahimik. Walang nagmamasid sa akin. Walang kumukuha ng parcel ko. Walang kumokopya ng pirma ko.
Lumapit si Angela at binigyan ako ng tsaa. “Grace, kumusta ka?”
Ngumiti ako. “Masakit pa rin. Pero hindi na ako takot.”
Naalala ko ang walong taon. Hindi ko pinagsisihan ang pagmamahal ko. Pinagsisihan ko lang na pinaniwalaan ko na kailangan kong pumirma para mahalin. Ngayon, alam ko na. Ang pagmamahal ay hindi nangangailangan ng pirma sa papeles na hindi mo naiintindihan.
Sa mga sumunod na linggo, inalagaan ko ang condo, ang lupa, at ang shares na iniwan ng tatay ko. Natutunan kong asikasuhin ang sarili kong papeles. Natutunan kong magtanong. Natutunan kong huwag magmadali sa pagpirma. At natutunan kong ang tunay na pamilya ay hindi iyong kasabwat sa panloloko, kundi iyong nananatili kahit alam na ang totoo.
Hindi na bumalik si Miguel. Hindi na rin nagpakita si Rose. Ang biyenan ko, tumawag minsan para humingi ng tawad. Hindi ko pa siya napapatawad nang buo, pero hindi ko na rin siya kinamumuhian. Mas pinili kong ingatan ang kapayapaan ko.
At sa unang gabi ko sa sarili kong condo, sa wakas ay nakatulog ako nang mahimbing, alam kong bukas ay akin na ulit.
Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨
