Pinilit Kami ng Boss na Mag-Year-End Party sa Isang Yate Kahit May Babala ng Malakas na Hangin—Sa Ikalawang Buhay Ko, Hindi Na Ako Nakialam

Bahagi 1

Hindi raw bagay sa kumpanya namin ang isang ordinaryong year-end party sa hotel. Kaya sa huling sandali, nagpasya ang boss namin na umarkila ng isang malaking yate para sa buong gabi. Pero ngayong nabigyan ako ng pangalawang pagkakataong mabuhay, wala na akong balak pigilan ang sinuman.

Nagpadala agad ng anunsiyo ang Administrative Department sa group chat ng kumpanya.

【Ngayong gabi ang paglalayag. Magdamag ang ating year-end celebration.】

【Mandatory ang attendance ng lahat ng empleyado. Walang papayagang mag-leave.】

Sa una kong buhay, nalaman kong may inilabas na babala tungkol sa malakas na hangin sa dagat para sa gabing iyon.

Apatnapung tao lamang ang maximum na kapasidad ng yate, pero mahigit animnapung empleyado ang isinama ng kumpanya sa listahan.

Iminungkahi kong kanselahin na lang ang aktibidad.

Walang nakinig sa akin.

Dahil sa pag-aalala sa kaligtasan ng lahat, ako mismo ang nakipag-ugnayan sa kumpanyang nagpapaupa ng yate.

Nang malaman nila ang tunay na bilang ng mga sasakay at ang babala sa panahon, hindi na pinayagang umalis sa pantalan ang yate.

Akala ko noon ay matutuwa ang mga kasamahan ko dahil naiwasan namin ang isang mapanganib na sitwasyon.

Pero kinabukasan, halos buong kumpanya ang nagalit sa akin.

Tinawag nila akong pakialamera at sisira sa kasiyahan ng lahat.

Hayagang pinagtawanan pa ako ng Administrative Manager.

【Sa susunod, sa ground floor na lang ng opisina magdaos ng company activity para hindi ka matakot na mamatay!】

Hindi nagtagal, tinanggal ako sa trabaho.

Ang opisyal na dahilan ay ang diumano’y pagsira ko sa magandang samahan ng kumpanya.

Hindi pa roon nagtapos ang lahat.

Sa bawat kumpanyang inaplayan ko, sinisiraan ako ng dati kong boss. Sinasabi niyang mahirap akong pakisamahan at hindi marunong makipagtulungan sa ibang tao.

Dahil doon, hindi ako makahanap ng bagong trabaho.

Makalipas ang isang taon, habang papunta ako sa isa na namang job interview, nasangkot ako sa isang aksidente sa kalsada.

Doon nagtapos ang una kong buhay.

Ngunit nang muli kong imulat ang aking mga mata, nakita ko ang isang pamilyar na anunsiyo sa cellphone ko.

Ang anunsiyo tungkol sa year-end party sa yate.

Bumalik ako sa araw bago ang trahedyang iyon.

Tiningnan ko ang weather application.

Naroon pa rin ang babala tungkol sa malakas na hangin.

Naroon pa rin ang yate na para lamang sa apatnapung pasahero.

At naroon pa rin ang mahigit animnapung empleyadong pilit nilang isasakay.

Napangiti ako.

Sa pagkakataong ito, hindi na ako magsasalita.

Kung gusto nilang maglayag, bahala sila.

Wala na akong balak maging tagapagligtas ng mga taong minsan nang sumira sa buhay ko.

Wala pang tatlong segundong tahimik ang group chat nang unang mag-react si Patricia Reyes, ang Administrative Manager namin.

Nagpadala siya ng emoji na nakasuot ng sunglasses.

【Paalala lang sa lahat. Hindi voluntary ang year-end party natin. Isa itong opisyal na aktibidad ng kumpanya.】

【Maliban sa mga seryosong sitwasyon tulad ng pagkakaospital o pagkamatay ng malapit na kapamilya, walang maaaprubahang leave. Ang hindi dadalo ay kailangang tanggapin ang epekto nito sa kanilang year-end performance evaluation.】

Pagkatapos nito, nagpadala siya ng larawan ng yate.

Isang napakalaking puting yate na may tatlong palapag ang nakadaong sa pantalan.

Pinalamutian ng makukulay na ilaw ang pinakamataas na palapag, habang sa gitna ng deck ay may nakatayong champagne tower.

Halatang maingat na inedit ang larawan.

Napakaasul ng dagat, para bang nilagyan ito ng artipisyal na kulay.

Biglang naging maingay ang group chat.

【Grabe! Napakagalante talaga ni Boss!】

【Ibang kumpanya, simpleng dinner lang. Sa atin, buong gabi sa dagat!】

【Ang dami kong maipo-post na magagandang pictures nito!】

Si Carlo Mendoza mula sa Sales Department ay sunod-sunod na nagpadala ng anim na clapping emojis.

【Suggestion ko, mag-formal attire tayong lahat. Hindi puwedeng ordinaryong damit lang kung ganito ka-elegante ang taste ni Boss Adrian!】

Makalipas ang ilang sandali, sumagot ang aming boss na si Adrian Lim.

【Pinaghirapan nating lahat ang taon na ito. Kaya gusto kong mag-enjoy kayo nang husto. Hindi madalas makakita ng sunrise sa gitna ng dagat. Sabay-sabay nating salubungin ang bagong simula ng kumpanya.】

Agad na dumagsa ang mga papuri.

【Ang galing talaga ng vision ni Boss Adrian!】

【Iba talaga kapag magaling ang namumuno!】

【Thank you, Boss! Excited na kami!】

Tahimik kong binuksan ang activity plan na ipinadala ng Administrative Department.

Alas otso ng gabi ang assembly time.

Alas nuwebe ang boarding.

Pagkatapos noon, maglalayag ang yate at mananatili sa dagat hanggang kinaumagahan.

Mandatory ang attendance ng lahat.

Walang nakasaad na alternatibong plano sakaling lumala ang panahon.

Wala ring malinaw na patakaran kung paano makakaatras ang isang empleyadong ayaw nang sumama.

Ngunit sa pinakahuling pahina, may isang pangungusap na nakasulat sa pula.

【Lahat ng empleyado ay kailangang sumunod sa mga arrangement ng kumpanya. Ang sinumang makakaantala sa aktibidad dahil sa personal na dahilan ay mawawalan ng eligibility para sa year-end bonus.】

Isinara ko ang dokumento at muling binuksan ang weather application.

Nasa pinakataas pa rin ang yellow warning para sa malalakas na hangin sa karagatang malapit sa baybayin.

Ayon sa weather bulletin, maaaring umabot sa 75 hanggang 100 kilometro kada oras ang bugso ng hangin mula ngayong gabi hanggang bukas ng umaga.

Eksaktong katulad iyon ng nakita ko sa una kong buhay.

Noon, hindi ako mapakali sa posibilidad na may mangyaring masama sa mga kasamahan ko.

Kaya ako mismo ang tumawag sa boat rental company upang ipaalam ang totoong bilang ng mga pasahero at ang panganib ng paglalayag.

Nang hindi matuloy ang party, ginawa akong katatawanan ni Carlo.

Ginamit pa niya ang profile picture ko upang gumawa ng meme.

Sa ilalim ng mukha ko, nilagay niya ang mga salitang:

【Reyna ng Paninira ng Kasiyahan.】

Pinagtawanan iyon ng halos lahat.

Pagkaraan ng isang buwan, tinanggal ako sa trabaho dahil umano sa pagsira sa pagkakaisa ng kumpanya.

At nang subukan kong maghanap ng ibang trabaho, si Adrian mismo ang humarang sa akin.

Sa tuwing may tatawag sa kanya para sa employment reference, iisa ang sinasabi niya.

“Extreme ang ugali niya. Hindi siya marunong makisama at makipagtulungan.”

Dahil sa mga salitang iyon, paulit-ulit akong tinatanggihan sa mga interview.

Naaalala ko pa kung paano unti-unting naubos ang savings ko.

Kung paano ako nagtitipid sa pagkain habang naghihintay ng sagot mula sa mga kumpanya.

At kung paano ko paulit-ulit na tinatanong ang sarili kung mali bang unahin ang kaligtasan ng ibang tao.

Hanggang sa araw na hindi na ako nakauwi.

Bumalik ang tingin ko sa cellphone.

Pinatay ko ang weather application at inilagay sa mute ang group chat.

Ngayong buhay, hindi na ako magpapaalala.

Hindi na ako makikipagtalo.

At lalong hindi ako gagawa ng desisyon para sa mga taong ayaw namang makinig.

Biglang lumitaw ang notification sa screen.

Na-tag ako ni Patricia.

【Nicole Santos, nasa iyo pa ba ang attendance records ng year-end party natin noong nakaraang taon?】

【Ayusin mo iyon ayon sa updated employee list ngayong taon. Isama mo rin ang mga identification details ng lahat. Kailangan ko bago mag-alas sais.】

Napahinto ako.

Sa una kong buhay, ako rin ang pinag-ayos ni Patricia ng listahan.

Noong matuklasan ng boat rental company na hindi tugma ang bilang ng mga pasahero sa kapasidad ng yate, agad niyang ibinunton sa akin ang responsibilidad.

Sinabi niyang nag-book lamang siya batay sa listahang ipinasa ko.

Wala raw siyang kaalam-alam kung ilan talaga ang sasakay.

Ngayon, sinusubukan na naman niyang ipasa sa akin ang parehong trabaho.

Ngunit hindi na ako ang dating Nicole.

Hindi ako sumagot sa group chat.

Sa halip, binuksan ko ang aking work email at nagsimulang mag-type.

【Ang attendance records noong nakaraang taon ay naka-save sa shared folder ng Administrative Department. May access dito si Manager Patricia.】

【Ang kasalukuyang year-end activity ay inorganisa ng Administrative Department. Samakatuwid, ang employee list, personal information, at final boarding confirmation ay dapat beripikahin ng mismong taong namamahala sa aktibidad. Hindi ako bahagi ng attendance verification para sa event na ito.】

Muli kong binasa ang email.

Wala akong idinagdag na reklamo o personal na komento.

Pagkatapos, isinama ko si Adrian at ang HR manager sa CC.

Pinindot ko ang Send.

Wala pang tatlumpung segundo, may pumasok nang private message mula kay Patricia.

【Simpleng listahan lang ang pinapagawa ko sa iyo, hindi mo pa magawa?】

【Company event ito! Huwag mong isipin na dahil nag-email ka, wala ka nang responsibilidad!】

Hindi ako sumagot.

Ilang segundo ang lumipas, tumawag siya.

Sinagot ko ang tawag.

“Nicole, ikaw naman ang gumawa ng attendance list noong nakaraang taon,” bungad niya. “Ilang pangalan lang naman ang papalitan mo. Bakit kailangan mo pang magdrama at magpanggap na napakapropesyonal?”

Mahinahon akong sumagot.

“Kung sino ang organizer, siya ang dapat mag-confirm ng final list.”

“Empleyado ka rin ng kumpanyang ito!”

“Oo. Kaya ginagawa ko nang maayos ang trabahong sakop ng responsibilidad ko. Hindi kasama roon ang paggawa ng boarding list para sa event ninyo.”

Natawa siya nang malamig.

“Sa buong kumpanya, ikaw lang talaga ang napakaraming arte.”

Mula sa kabilang panig ng tawag, narinig ko ang boses ni Carlo.

“Mas mabuti ngang huwag na siyang sumama. Baka pagdating sa yate, nakasimangot na naman siya at sirain ang mood ng lahat.”

Nagtawanan ang mga taong nasa paligid niya.

Kung nangyari iyon sa una kong buhay, tiyak na makikipagtalo ako.

Ilalabas ko ang weather warning.

Ipapakita ko ang maximum passenger capacity.

Ipapaliwanag ko kung gaano kapanganib ang maglayag nang sobra sa kapasidad, lalo na kapag may babala ng masamang panahon.

Pero ngayong pagkakataon, tatlong salita lamang ang sinabi ko.

“Hindi ako sasama.”

Biglang tumigas ang boses ni Patricia.

“Mandatory ang attendance ngayong gabi. Wala kang special treatment dito.”

“Kung ganoon, puwede ninyong i-reject ang leave request ko. Siguraduhin lang ninyong naka-record ang desisyon.”

Bago pa siya makasagot, ibinaba ko ang tawag.

Agad akong nagsumite ng leave request sa company system.

Hindi pa lumilipas ang isang minuto, nagbago na ang status nito.

REJECTED.

Ang nag-reject ay walang iba kundi si Adrian Lim.

Sa ilalim ng reason for rejection, dalawang salita lamang ang nakalagay.

【Company Activity.】

Ilang segundo ang lumipas, nag-upload si Patricia ng bagong dokumento sa shared group folder.

Ang pamagat nito ay:

【Confirmed Employee Boarding List – Year-End Yacht Party】

Binuksan ko ang file.

Dahan-dahan kong in-scroll ang listahan.

May kabuuang animnapu’t tatlong pangalan.

At sa pinakaunang linya, kitang-kita ko ang sarili kong pangalan.

NICOLE SANTOS.

 

Bahagi 2

Matagal kong tinitigan ang pangalan ko sa unang linya ng boarding list. Hindi ako nagbigay ng kumpirmasyon, pero nilagyan na nila ako ng status na confirmed. Binuksan ko ang email at nagpadala ng maikling correction. “Hindi ko kinumpirma ang aking pagdalo, at hindi ako pumapayag na ilagay ako sa listahan bilang confirmed passenger.”
Ilang minuto lamang ang lumipas nang pumasok ang sagot ni Patricia. “Kapag mandatory ang company event, hindi na kailangan ang personal confirmation mo.” Sinabi rin niyang responsibilidad kong sumunod dahil empleyado pa rin ako ng kumpanya. Hindi ko na siya pinatulan, ngunit itinabi ko ang kopya ng kanyang sagot.
Pagsapit ng alas kuwatro ng hapon, ipinatawag ako ni Adrian sa kanyang opisina. Naroon din si Patricia at si Carlo, na parehong nakangiti habang pumapasok ako. “Nicole, ano ba ang problema mo sa year-end party natin?” tanong ni Adrian. “Bakit parang ginagawa mong malaking isyu ang isang simpleng company celebration?”
“Wala akong problema sa selebrasyon, Sir,” sagot ko. “Humiling lang ako ng leave at nilinaw kong hindi ako ang namamahala sa boarding list.” Sumimangot si Adrian at ipinatong ang kanyang cellphone sa mesa. “Hindi puwedeng bawat empleyado ay may sariling patakaran,” sabi niya. “Kung lahat kayo ay ganyan, paano uusad ang kumpanya?”
Sumingit si Patricia at sinabing tumatanggi akong makipagtulungan. Dinagdagan pa ni Carlo ng biro tungkol sa pagiging masungit ko. Ngunit sa halip na ipagtanggol nang paulit-ulit ang sarili, tinanong ko lamang kung ipinag-uutos ba talaga nilang sumakay ako kahit tumanggi na ako. Tahimik ang silid nang ilang segundo bago sumagot si Adrian ng, “Oo, mandatory ang attendance.”
Paglabas ko ng opisina, dumiretso ako sa HR system. Nagpadala ako ng isa pang written notice na hindi ako dadalo sa paglalayag at handa akong sagutin ang anumang makatwirang usapin sa attendance sa pamamagitan ng opisyal na proseso. Hindi ko binanggit ang alam ko tungkol sa una kong buhay. Sa pagkakataong ito, sapat nang malinaw ang aking pagtanggi.
Alas sais ng gabi, nagsimulang mag-upload ang mga empleyado ng kanilang mga larawan habang papunta sa pantalan. May mga nakasuot ng gown at suit, may dalang mga bulaklak, at may excited na nagkukuwento tungkol sa sunrise sa dagat. Sa group chat, nagpadala si Carlo ng mensahe: “Si Nicole lang talaga ang KJ ngayong gabi.” Maraming nag-react ng tumatawang emoji.
Hindi ako sumagot, pero napansin kong may bagong mensahe si Patricia. “Final headcount: 63. Kumpleto ang listahan at handa na ang lahat.” Kasama sa ipinadala niya ang parehong file na may pangalan ko sa unang linya. Muli kong ipinadala sa kanya at sa HR ang nauna kong written correction.
Pagsapit ng alas otso, nasa bahay na ako nang tumunog ang cellphone ko. Si Patricia ang tumatawag, at halatang galit ang boses niya nang sagutin ko. “Nicole, nasa pantalan na kami at hinahanap ka ng lahat. May problema sa passenger count, kaya kailangan mong pumunta rito ngayon din!” Tumingin ako sa orasan bago sumagot nang malinaw: “Hindi ako pupunta, at hindi ko kukumpirmahin ang listahang hindi ko ginawa.”

 

Bahagi 3

“Hindi mo ba naiintindihan ang sitwasyon?” galit na tanong ni Patricia sa kabilang linya. “Naghihintay ang lahat, at tinatanong ng crew kung bakit hindi tugma ang bilang ng mga tao!” Huminga ako nang malalim at sinabing siya ang organizer na dapat magpaliwanag sa kanila. Bago ko ibaba ang tawag, pinaalalahanan ko siyang naipadala ko na ang aking correction.
Ilang minuto pagkatapos, si Adrian naman ang tumawag. Mas kalmado ang boses niya, ngunit halatang pinipigilan ang galit. “Nicole, hindi ito ang tamang oras para magmatigas,” sabi niya. “Kailangan naming matapos ang boarding at umalis sa schedule.”
“Sir, hindi ako ang nag-book ng yate at hindi ako ang gumawa ng final boarding confirmation,” sagot ko. “Ang leave request ko ay tinanggihan ninyo, pero hindi ibig sabihin noon na pumayag akong sumakay.” Saglit siyang natahimik. Pagkatapos, nagbanta siyang rerepasuhin ang aking employment status kinabukasan.
Pagkatapos ng tawag, binuksan ko ang group chat sa unang pagkakataon mula nang i-mute ko ito. Sunod-sunod ang mga mensahe ng mga empleyadong nagtatanong kung bakit hindi pa sila pinasasakay. May ilan nang nagrereklamo dahil malamig ang hangin sa pantalan. Ang mga taong kanina lamang ay excited sa party ay nagsisimula nang mainip.
Nagpadala si Carlo ng mensaheng, “Dahil sa isang taong ayaw makisama, naaantala na naman ang lahat.” Sa pagkakataong ito, hindi ako nanahimik. Sumagot ako sa group chat na hindi ako naroon at hindi ako kasali sa pag-organisa ng aktibidad. Idinagdag kong ang final passenger list ay isinumite mismo ng Administrative Department.
Mabilis na nabasa ng marami ang aking sagot. Isang empleyado ang nagtanong kung bakit animnapu’t tatlo ang pangalan sa listahan gayong apatnapu lamang ang kayang isakay ng yate. Kasunod nito, may nagpadala ng screenshot ng opisyal na impormasyon sa passenger capacity na ibinigay ng crew sa pantalan. Biglang nabawasan ang mga pabirong mensahe sa chat.
Doon nagsimulang magtanong ang iba kung sino talaga ang nagkumpirma ng bilang ng pasahero. Sinagot ni Patricia na nagkaroon lamang daw ng administrative misunderstanding. Ngunit may ilan nang nagtatanong kung bakit sila pinapunta sa pantalan nang hindi pa pala maayos ang booking. Habang dumarami ang tanong, hindi na niya masagot ang lahat.
Maya-maya, lumitaw ang mensahe ni Adrian. “Pansamantalang naka-hold ang boarding habang inaayos ang sitwasyon sa operator.” Ilang sandali pa, ipinahayag ng operator na hindi nila maisasakay ang animnapu’t tatlong tao sa yate na para lamang sa apatnapu. Ipinaalam din nilang kailangan nilang sundin ang mga umiiral na kondisyon sa kaligtasan at panahon.
Pagsapit ng halos alas diyes, tuluyan nang kinansela ang paglalayag para sa gabing iyon. Hindi dahil may tumawag upang pigilan ang lahat, kundi dahil ang mismong operator ay hindi pumayag sa hindi ligtas na biyahe. Kinabukasan, hindi na ako maghihintay na sisihin nila akong muli. Binuksan ko ang laptop at inihanda ang lahat ng aking email at attendance records para sa isang pormal na pagpupulong sa HR.

Bahagi 4

Kinabukasan, maaga akong pumasok sa opisina at humiling ng pormal na meeting kasama ang HR at si Adrian. Dala ko ang mga kopya ng leave request, rejection notice, email correction, at boarding list na ipinadala ni Patricia. Nang magsimula ang pagpupulong, sinabi kong nais kong malinaw na maitala ang mga nangyari. Hindi ako pumunta roon upang makipag-away, kundi upang protektahan ang aking trabaho at pangalan.
Unang nagsalita si Patricia at sinabing hindi raw siya nakatanggap ng sapat na tulong mula sa akin. Ipinakita ko ang email kung saan malinaw kong ipinaalam na nasa shared folder ang lumang attendance records. Ipinakita ko rin ang dokumentong siya mismo ang nag-upload na may animnapu’t tatlong pangalan. Hindi niya maipaliwanag kung bakit nakalagay akong confirmed kahit nagsumite ako ng written objection.
Sumabat si Adrian at sinabing hindi dapat gawing malaking usapin ang isang hindi natuloy na party. Tumingin ako sa kanya at sumagot nang mahinahon. “Sir, ang problema ay hindi ang party. Ang problema ay ang pagpipilit sa mga empleyado at ang pagpapasa ng responsibilidad sa taong hindi naman namahala sa booking.”
Tahimik na sinuri ng HR manager ang mga dokumento. Kinumpirma niyang malinaw ang mga petsa at oras ng aking mga email at hindi ako ang nagbigay ng final boarding approval. Sinabi rin niyang dapat hiwalay na suriin ang mandatory attendance policy at ang banta sa year-end bonus. Sa unang pagkakataon, walang agad na nakapagsalita laban sa akin.
Sinubukan ni Carlo na gawing biro ang nangyari nang marinig niyang pinag-uusapan na ang event sa opisina. Ngunit hindi na nakisabay sa kanyang pagtawa ang mga kasamahan namin. Ilan sa kanila ang nagsabing natakot sila nang malaman ang totoong kapasidad ng yate at ang babala sa panahon. Ang dating pagkasabik nila ay napalitan ng pagkainis sa hindi maayos na pagpaplano.
Sa mga sumunod na araw, nagsagawa ang HR ng internal review. Kinailangang magbigay ng paliwanag si Patricia tungkol sa maling boarding confirmation at kakulangan sa pagberipika ng kapasidad. Inalis siya sa pamamahala ng mga susunod na company events at sumailalim sa disciplinary process. Samantala, inatasan ang mga department head na repasuhin ang mga patakaran sa attendance at kaligtasan.
Hindi madali ang mga sumunod na linggo para sa akin. Bagama’t walang naitalang paglabag sa aking employment record, ramdam ko pa rin ang malamig na pakikitungo ni Adrian. Kaya habang maayos kong tinatapos ang aking mga responsibilidad, nagsimula akong maghanap ng ibang oportunidad. Ayaw ko nang manatili sa isang kumpanyang kailangang ipaglaban pa ang karapatan kong tumanggi sa mapanganib na gawain.
Makalipas ang ilang linggo, nakatanggap ako ng job offer mula sa isang kumpanyang may mas malinaw na mga patakaran at mas maayos na pamamalakad. Tinanggap ko iyon matapos suriin ang kontrata at ang aking magiging responsibilidad. Nagsumite ako ng pormal na resignation at maayos na ipinasa ang mga trabahong hawak ko. Sa pagkakataong ito, walang nakapagpigil sa aking pag-alis.
Sa huling araw ko sa lumang opisina, nadaanan ko ang meeting room kung saan minsan akong pinagtawanan dahil sa pagtanggi kong sumama sa party. Wala na akong naramdamang galit na kailangan pang patunayan sa kanila. Sa una kong buhay, nawala ang trabaho, dignidad, at kinabukasan ko dahil sa pagsisikap na iligtas ang lahat nang mag-isa. Ngunit ngayon, habang naglalakad ako patungo sa bago kong simula, alam kong natutuhan ko nang pangalagaan ang sarili ko nang hindi isinusuko ang aking konsensiya.

Maraming salamat sa pagsama at pagbabasa ng kuwento hanggang sa dulo 🙏 Ibahagi sa comments ang inyong opinyon, reaksyon, o mungkahi. Malaking tulong ito para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi ma-miss ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨