Pinilit ng Asawa Kong Manganak Nang Normal Kahit Nanganganib Kami ng Anak Ko, Kaya Ipinadama Ko sa Kaniya ang Sakit

Bahagi 1

Walang nakakaalam na may kakaibang sistema kami ng asawa kong si Adrian Reyes na kayang maglipat ng sakit mula sa isang tao papunta sa isa pa.

Pero sa buong pagsasama namin, isang direksiyon lang ang ginagamit ko. Ako ang sumasalo sa sakit niya, habang siya ay hindi nakakaramdam ng kahit katiting ng paghihirap ko.

Sa nakaraan kong buhay, nang mahirapan akong manganak, tumanggi siyang payagan akong sumailalim sa cesarean section.

“Kung magpapa-CS ka ngayon, hindi ba magiging mahirap kapag nagbuntis ka ulit? Gusto pa naman nating magkaroon ng pangalawang anak.”

Iyon ang sinabi niya matapos marinig ang opinyon ng childhood friend niyang si Sofia Mendoza.

Ayon kay Sofia, lahat naman ng babaeng nanganganak ay nakakaranas ng sakit. Wala raw dahilan para maging masyadong madrama.

Sa sobrang sakit, nakagat ko ang sarili kong labi hanggang sa dumugo. Paulit-ulit akong nagmakaawa kay Adrian na iligtas kami ng anak namin.

Pero nakatayo lang siya sa labas ng delivery room, halatang naiinis.

“Tigilan mo nga ang pag-iinarte, Andrea! Noong ipinanganak ako, mahigit sampung oras na nag-labor ang nanay ko. Hindi naman siya nagreklamo nang ganiyan.”

“Isang bata lang ang iluluwal mo. Bakit kailangan mong gawing napakalaking problema?”

Sa huli, pareho kaming namatay ng anak ko sa panganganak.

Ngunit nang muli kong imulat ang aking mga mata, bumalik ako sa araw ng prenatal checkup ko, noong tatlumpu’t anim na linggo na akong buntis.

Ito rin ang araw na sinadya ni Sofia na banggain ang tiyan ko, dahilan para pumutok ang panubigan ko.

At nang magsimulang sumakit ang tiyan ko, inakusahan na naman ako ni Adrian na nag-iinarte.

Sa pagkakataong ito, hindi na ako magmamakaawa.

Ibabalik ko sa kaniya ang sakit na matagal kong pinasan para sa kaniya.

“Pagkapanganak ng baby boy natin, susundan natin agad ng isang baby girl. Para kumpleto na ang pamilya natin.”

Hawak ni Adrian ang aking maternity record habang nagpapadala ng voice message sa family group chat nila.

Sa electronic screen sa waiting area ng isang ospital sa Quezon City, lumabas ang pangalan ko.

Andrea Santos-Reyes. Thirty-six weeks and four days pregnant.

Napahigpit ang hawak ko sa tiyan ko.

Ilang oras na lang, darating na ang pangyayaring kumitil sa buhay namin ng anak ko sa nakaraan.

Biglang gumalaw ang sanggol sa aking sinapupunan.

Dahan-dahan kong hinaplos ang tiyan ko. Nang maramdaman ko ang maliit niyang sipa, hindi ko napigilang mapaluha.

Buhay pa siya.

Narito pa ang anak ko.

May pagkakataon pa akong iligtas siya.

Napansin ni Adrian ang luha ko at agad na sumimangot.

“Ano na naman ang iniiyak mo? Grabe talaga kayong mga buntis. Ang liit-liit na bagay, iniiyakan.”

Muli niyang binuklat ang maternity record ko.

“Sabi ni Mama, mas mabilis ang recovery kapag normal delivery. Hindi rin magiging komplikado kung gusto nating magkaroon ng pangalawang anak.”

Nakatingin lang ako sa kaniya.

Sa nakaraan kong buhay, ganoon din ang sinabi niya habang nakaupo kami sa parehong waiting area.

Masaya niyang pinaplano ang magiging kinabukasan ng pamilya namin, habang wala siyang kamalay-malay na ilang oras na lang ay mamamatay na ako.

O marahil, wala lang talaga siyang pakialam.

Naaalala ko pa kung paano ako napasigaw sa loob ng delivery room habang pilit na humihingi ng tulong.

Nagmakaawa akong ilabas na ng doktor ang anak ko dahil hindi ko na kaya ang sakit.

Pero sa halip na tulungan ako, nagreklamo si Adrian na napapahiya siya sa lakas ng mga sigaw ko.

Sinabihan pa niya ang nurse na ilayo ang cellphone.

“Huwag mong hayaang marinig ni Mama ang mga sigaw niya. Napakasamang pakinggan.”

Ilang beses kong sinubukang tawagan ang mga magulang ko noon.

Gusto ko lang na may taong makasama, may taong hahawak sa kamay ko habang nahihirapan ako.

Pero tuwing nagsisimula akong magsalita, inaagaw ni Adrian ang cellphone ko.

Sinasabi niyang kinakabahan lang ako at maayos ang lahat dahil si Sofia mismo ang nag-aasikaso sa akin.

Dahil doktor si Sofia at matagal na siyang kakilala ni Adrian, naniwala ang mga magulang ko.

Ayaw din nilang makaistorbo sa pagpapahinga ko.

Bago ako namatay, nakatanggap pa ako ng mensahe mula kay Mama.

“Andrea, nagluto ako ng sabaw para sa iyo. Dadalhin ko bukas para lumakas ka.”

Bukas.

Pero hindi na dumating ang bukas na iyon para sa amin ng anak ko.

Ngayon, agad kong inilabas ang cellphone at tinawagan si Mama.

“Ma, huwag na kayong maghintay hanggang bukas.”

Naramdaman kong nanginginig ang boses ko.

“Pumunta kayo ni Papa sa ospital ngayon din. Sunduin ninyo ako.”

Saglit na natahimik si Mama sa kabilang linya.

“Andrea, anak, may nangyari ba?”

“Ma, pakiusap. Pumunta kayo rito.”

Hindi na siya nagtanong pa.

“Sige, anak. Aalis na kami ng Papa mo. Maghintay ka sa lugar na maraming tao, ha? Huwag kang aalis nang mag-isa.”

“Salamat, Ma.”

Kabababa ko pa lang ng tawag nang biglang umabot si Adrian sa cellphone ko.

“Bakit kailangan mo pang tawagin ang mga magulang mo? Prenatal checkup lang naman ito. Baka isipin pa nilang inaapi kita.”

Mabilis kong iniwas ang kamay ko.

“Ako ang hahawak ng cellphone ko.”

Natigilan siya.

Marahil hindi siya sanay na tinatanggihan ko siya.

Dahan-dahan akong tumayo habang nakahawak sa sandalan ng upuan.

Pagkatapos, dumiretso ako sa registration counter.

Tumingala ang nurse nang lumapit ako.

Iniabot ko ang aking ID.

“Miss, gusto ko pong kanselahin ang appointment ko kay Dr. Sofia Mendoza.”

Bahagyang nagulat ang nurse.

“Ma’am, sigurado po ba kayo?”

“Opo. Pakikansela na lang po.”

Biglang lumapit si Adrian at malakas na ipinatong ang palad niya sa counter.

“Andrea, ano na namang kalokohan ito?”

Hindi ko siya pinansin.

Tiningnan ako ng nurse.

“Ma’am, may nararamdaman po ba kayong kakaiba ngayon? Masakit po ba ang tiyan ninyo?”

“Sa ngayon, wala pa naman.”

Huminga ako nang malalim.

“Gusto ko lang pong kunin ang mga resulta ng dati kong tests.”

Tumango ang nurse at itinuro ang printer sa gilid.

“Doon po ninyo makukuha ang mga dokumento.”

Habang kinukuha ko ang mga papel, lumapit si Adrian at ibinaba ang boses.

“Alam mo bang nagpalit pa ng duty si Sofia para maasikaso ka ngayon?”

“Isa siyang senior doctor sa OB department. Hindi lahat ng pasyente nabibigyan ng ganiyang atensiyon.”

“At pagkatapos ng lahat ng ginawa niya, ganiyan ang ipapakita mong ugali?”

Maingat kong inilagay ang mga papel sa folder.

“Kung ganoon, mas mabuti ngang huwag ko na siyang abalahin.”

Napatingin siya sa akin.

“Kung ganoon kalaki ang tiwala mo sa kaniya, ikaw na lang ang magpatingin sa kaniya.”

Biglang dumilim ang mukha ni Adrian.

“Nagseselos ka na naman ba?”

“Magkababata kami ni Sofia. Kaya ko siya pinili dahil pinagkakatiwalaan ko siya.”

“Huwag mong gamitin ang anak natin para lang makipag-away.”

Tiningnan ko ang kamay niya.

Ang kamay na iyon ay minsang nabalian sa isang aksidente.

Noong gabing iyon, ginamit ko ang aming pain-sharing system at sinalo ang sakit mula sa kaniyang sugat.

Buong gabi akong hindi makatulog.

Samantalang si Adrian ay mahimbing ang tulog, na para bang wala siyang anumang pinsala.

Pagkagising niya, ngumiti pa siya sa akin.

“Ang bait mo talaga, asawa. Buti na lang naiintindihan mo ako.”

Nang magpabunot siya ng ngipin, ako ang nagising sa sobrang sakit.

Nang magkaroon siya ng kidney stones, ang una niyang ginawa ay hilingin na buksan ko ang sistema bago pa siya tumawag ng ambulansiya.

Pero minsan, nang sobrang sumakit ang puson ko dahil sa menstruation, nakiusap akong baka puwede niyang saluhin kahit kaunting sakit ko.

Hindi man lang siya tumigil sa paglalaro sa cellphone.

“May trabaho pa ako bukas.”

“Naka-leave ka naman, di ba? Gumamit ka na lang ng hot compress.”

Mula noon, hindi na ako muling humingi ng tulong.

Siguro, sa isip ni Adrian, hindi ako marunong masaktan.

Biglang hinawakan niya ang folder ko.

“Bumalik ka sa clinic ni Sofia.”

Hinila ko iyon palayo.

“Ayoko.”

Sabay kaming napalingon nang bumukas ang elevator.

Nakatayo sa loob si Sofia Mendoza, suot ang kaniyang puting doctor’s coat.

Sa likuran niya ay si Carlo, ang matalik na kaibigan ni Adrian.

Nang makita ako ni Sofia, ngumiti siya.

Parang matagal na niya akong hinihintay.

“Andrea, hindi ka pa tapos sa checkup mo. Bakit ka aalis?”

Lumabas siya ng elevator at humarang sa daraanan ko.

Napatingin siya sa folder na hawak ko.

“Hindi alam ng ibang ospital ang buong medical history mo. Delikado ang palipat-lipat ng doktor ngayong malapit ka nang manganak.”

“Hayaan mong tingnan ko muna ang posisyon ng baby. Ilang minuto lang naman.”

Iniabot niya ang kamay sa tiyan ko.

Agad akong umatras.

“Hindi na kailangan. Kinansela ko na ang appointment ko.”

May dala-dalang ilang milk tea si Carlo. Nang marinig niya iyon, napatawa siya nang may pangungutya.

“Grabe ka naman, Andrea.”

“Ang daming gustong maging pasyente ni Sofia. Ikaw na mismo ang aasikasuhin niya sa panganganak, pero ang arte mo pa rin.”

“Hindi ka na marunong magpasalamat.”

Biglang hinablot ni Adrian ang folder ko.

“Sofia, huwag mo na siyang pansinin.”

“Hindi kasi siya nakatulog nang maayos kagabi. Kung anu-ano ang naiisip.”

“I-check mo na lang siya.”

Mahigpit kong hinawakan ang folder at hindi bumitaw.

Lalong lumakas ang paghila ni Adrian.

Napalingon na ang ilang pasyente sa paligid.

Bahagyang lumapit si Sofia.

“Andrea, huwag mo nang palakihin ang eksena.”

Ibinaba niya ang boses.

“Sa ugali mong ganiyan, baka wala nang doktor na gustong tumanggap sa iyo kapag manganganak ka na.”

Tiningnan ko siya nang diretso.

“Kung ayaw ninyo akong tanggapin, huwag.”

“Hayaan ninyo akong umalis.”

Sinubukan kong lumampas sa gilid niya.

Pero biglang hinawakan ni Adrian ang siko ko at malakas akong hinila pabalik.

“Tumigil ka nga! Hayaan mong tingnan ka ni Sofia!”

Napakapit ako sa bakal na handrail sa tabi ng pader.

Biglang nanigas ang tiyan ko dahil sa pagkakahila.

“Bitawan mo ako!”

Sa sandaling iyon, biglang humakbang si Sofia papalapit.

Tumama ang kaniyang balikat sa katawan ko.

At mariing dumagan ang kaniyang braso sa aking malaking tiyan.

Napaatras ako hanggang bumangga ang likod ko sa handrail.

Napasinghap ako sa biglang sakit.

Pero bago pa ako makapagsalita, si Sofia ang unang napasigaw.

“Aray!”

“Andrea, bakit ka biglang umatras?”

“Natakot naman ako sa iyo!”

Dahan-dahan kong ibinaba ang tingin.

May mainit na likidong dumadaloy sa pagitan ng aking mga hita.

Unti-unting nabasa ang laylayan ng aking maternity dress.

Hindi ko na kailangang tingnan nang dalawang beses.

Pumutok ang panubigan ko.

Biglang sumakit nang matindi ang tiyan ko.

Pero nakasimangot pa rin si Adrian.

“Hindi ka ba puwedeng tumayo nang maayos?”

“Kailangan mo talagang gumawa ng eksena sa harap ng maraming tao?”

“Tumawag kayo ng doktor!”

Mahigpit akong kumapit sa handrail at sumigaw patungo sa nursing station.

“May bumangga sa tiyan ko! Sobrang sakit!”

“Pumutok na ang panubigan ko!”

Mabilis na lumapit ang isang nurse na may dalang wheelchair.

Pero bago pa siya makapagtanong, nagsalita na si Sofia.

“Na-stress lang siya kaya nawalan ng balanse.”

“Sinubukan ko lang siyang alalayan. Huwag kayong mag-alala.”

Agad kong hinawakan ang manggas ng nurse.

“Hindi po ako kusang natumba.”

“Siya ang bumangga sa akin.”

Napatingin ako kay Sofia.

“Pakiusap, huwag ninyo siyang hayaang lumapit sa akin.”

Tiningnan ng nurse ang basang sahig at agad na tumawag ng kasamahan.

“Dalhin agad siya sa emergency!”

“Tawagan ang OB department! Huwag munang palapitin ang mga kasama niya!”

Habang tinutulungan nila akong maupo sa wheelchair, muling inabot ni Adrian ang cellphone ko.

“Ibigay mo nga iyan. Baka kung anu-ano na naman ang sabihin mo sa mga magulang mo.”

Mahigpit kong hinawakan ang cellphone.

Pinindot ko ang voice message at ipinadala iyon kay Mama.

“Ma, pumutok na ang panubigan ko.”

“Pumunta kayo agad sa maternity ward.”

“Pakiusap, huwag kayong maniwala sa sasabihin ni Adrian.”

Agad na nagbago ang mukha ng asawa ko.

“Bakit kailangan mong palakihin ang lahat?”

Sumingit si Carlo.

“Andrea, pumutok lang naman ang panubigan mo. Hindi ba normal iyan sa panganganak?”

“Lahat ng babae nanganganak. Bakit parang ikaw lang ang nahihirapan?”

Tumingin ako sa kaniya.

“Carlo, nasubukan mo na bang manganak para sa asawa mo?”

Natigilan siya.

Wala siyang naisagot.

Habang itinutulak ako papasok sa elevator, nagsimulang sumiklab ang sunod-sunod na contraction.

Parehong-pareho ang pakiramdam.

Parang unti-unting bumabalik ang bangungot na minsan nang kumitil sa buhay ko.

Sa labas ng elevator, narinig ko ang mahinang pag-uusap nina Sofia at Adrian.

“Huwag kang mag-panic,” sabi ni Sofia.

“Takot lang talaga siya sa sakit.”

“Lahat naman ng babae nasasaktan kapag nanganganak.”

Mahigpit kong hinawakan ang armrest ng wheelchair.

Sa pagkakataong ito, hindi ko na ipagkakatiwala ang buhay namin ng anak ko sa mga taong iyon.

“Hindi tama ang posisyon ng baby. Hindi na tayo puwedeng maghintay.”

Iyon agad ang sinabi ni Dr. Patricia Cruz, ang OB-GYN na tinawag para sa emergency, matapos niyang suriin ang mga resulta.

Lumapit siya sa akin.

“Mrs. Reyes, naiintindihan mo ba ang sinasabi ko?”

“Kailangan nating isagawa ang cesarean section sa lalong madaling panahon.”

Agad akong tumango.

“Gawin na po natin, Doc.”

“Pakiusap, iligtas ninyo kami ng anak ko.”

Biglang sumingit si Sofia.

“Ako ang nag-aasikaso sa kaniya mula pa noong unang mga buwan ng pagbubuntis niya.”

“Maayos naman ang posisyon ng baby sa mga nakaraang checkup.”

“Hayaan ninyo munang i-assess ko ulit. Baka masyado lang tayong nagmamadali.”

Hindi ibinigay ni Dr. Patricia ang mga papel sa kaniya.

“Ang dating kondisyon ay iba sa kondisyon niya ngayon.”

“Malinaw ang findings natin. Hindi angkop na ipagpatuloy ang normal delivery.”

Dumating ang midwife na si Nurse Camille, dala ang consent form para sa operasyon.

Iniabot ko ang kamay ko upang kunin iyon.

Pero biglang kinuha ni Sofia ang mga papel.

“Nasasaktan siya ngayon at baka hindi makapag-isip nang maayos.”

“Mas mabuting makipag-usap muna ako sa asawa niya.”

Pagkasabi noon, agad siyang lumabas.

Hindi pa tuluyang nakasara ang pinto nang marinig ko ang boses ni Adrian.

“Bakit kailangan siyang i-CS?”

“Kanina lang, maayos pa naman siya!”

May mahinang sinabi si Sofia na hindi ko malinaw na narinig.

Pagkatapos, muling nagsalita si Adrian.

“Kung magpapa-CS siya ngayon, magiging mahirap ba ang pangalawang pagbubuntis niya?”

Napakapit ako sa bedsheet.

Sa nakaraan kong buhay, iyon din ang unang tanong niya.

Una niyang inalam kung puwede pa akong manganak ulit.

Pagkatapos, tinanong niya kung magkano ang dagdag na gastos.

Ni minsan ay hindi niya tinanong kung ligtas pa ba ang buhay ko.

Biglang umalingawngaw ang galit niyang boses mula sa hallway.

“Hindi ako pumapayag!”

“Sabi ni Sofia, puwede pang subukan ang normal delivery!”

“At saka, hindi ba mas matalino raw ang mga batang ipinanganak nang normal kaysa sa mga ipinanganak sa CS? Ayokong mapahamak ang kinabukasan ng anak kong lalaki!”

Agad na nagbago ang ekspresyon ni Nurse Camille.

Kumuha siya ng panibagong consent form at inilagay iyon sa harap ko.

“Ma’am, gising kayo at kaya ninyong magdesisyon para sa sarili ninyo.”

“Kung naiintindihan ninyo ang paliwanag ng doktor, maaari kayong pumirma.”

“Hindi ibig sabihin na tumanggi ang asawa ninyo ay wala na kayong karapatang magpasya.”

Hinawakan ko ang ballpen.

Pero bago ko maisulat ang unang letra, muling sumiklab ang contraction.

Sandaling nagdilim ang paningin ko.

Hinawakan ni Nurse Camille ang papel upang hindi gumalaw.

“Dahan-dahan lang po, Ma’am.”

“Hintayin muna nating humupa ang contraction.”

“Nandito lang ako.”

Nang bahagyang humupa ang sakit, muli kong inilapat ang ballpen sa papel.

Isa-isa kong isinulat ang pangalan ko.

Andrea Santos-Reyes.

Nang matapos ko ang huling letra, nanginginig na ang buong kamay ko.

“Pumapayag po akong operahan.”

Natakot akong baka hindi niya ako marinig kaya inulit ko.

“Doc, Nurse, pumapayag akong magpa-CS. Pakiusap, huwag na ninyo akong paghintayin.”

Seryosong tumango si Nurse Camille.

“Naitala na po namin ang desisyon ninyo.”

Inihahanda na nila ang kama upang dalhin ako sa operating room nang biglang bumukas ang pinto.

Pumasok si Adrian.

Kasunod niya sina Sofia at Carlo.

Hawak ni Sofia ang dating consent form na wala pang pirma.

Umiling siya kay Adrian.

Agad na lumapit ang asawa ko at mahigpit na hinawakan ang gilid ng kama ko.

Galit na galit siyang nakatitig sa akin.

“Sino ang nagbigay sa iyo ng pahintulot na pumirma?!”

 

Bahagi 2

“Hindi ko kailangan ang pahintulot mo para iligtas ang buhay namin ng anak ko,” sagot ko habang hawak ang kumot. Lalong humigpit ang pagkakakapit ni Adrian sa gilid ng kama. “Asawa mo ako, Andrea! May karapatan akong magdesisyon para sa pamilya natin!” Lumapit si Dr. Patricia at mahinahong sinabing ako ang pasyente at malinaw na naipahayag ko na ang aking pasya.
Hindi pa rin bumitaw si Adrian. “Sofia, sabihin mo sa kanila na kaya pa niyang manganak nang normal!” Tumingin si Sofia sa doktor at muling iginiit na maaari pa raw akong obserbahan. Pero mariing sumagot si Dr. Patricia na may malinaw na dahilan para unahin ang operasyon. Inutusan niya ang mga staff na ipagpatuloy ang paghahanda.
Biglang sumiklab ang isa na namang contraction. Napapikit ako at mahigpit na kinagat ang aking labi upang pigilan ang sigaw. Nakita iyon ni Adrian at napailing. “Ayan na naman! Hindi mo ba kayang tiisin kahit kaunti?” Sa halip na makipagtalo, tahimik kong tinawag sa isip ang sistemang matagal ko nang ginagamit.
Isang malamig na tunog ang umalingawngaw sa aking kamalayan. Lumitaw ang pamilyar na interface na tanging ako lamang ang nakakakita. Nakasaad doon na aktibo ang dating one-way connection, kung saan ako ang sumasalo sa sakit ni Adrian. Pinili ko ang opsiyong magbahagi ng sarili kong sakit sa kaniya at pinindot ang kumpirmasyon.
Halos kasabay ng sumunod na contraction, biglang namutla si Adrian. Napabitaw siya sa kama at napahawak sa kaniyang tiyan. “Aray! Ano ito?!” Napayuko siya habang pilit na humihinga. Maging si Carlo ay napaatras sa pagkabigla.
“Adrian!” sigaw ni Sofia habang inaalalayan siya. “Anong nangyayari sa iyo?” Hindi agad nakasagot ang asawa ko dahil muling sumiklab ang sakit. Nakita kong nanginginig ang kaniyang mga kamay. Ako naman ay patuloy pa ring nakararamdam ng contraction, ngunit sa unang pagkakataon, hindi na ako nag-iisa sa sakit na iyon.
Lumapit si Carlo at inalalayan si Adrian sa upuan. “Pare, baka may kinain kang masama?” Umiling si Adrian habang namimilipit. “Hindi ito simpleng sakit ng tiyan! Parang may pumipiga sa loob ko!” Sumulyap siya sa akin at napansin ang paraan ng paghawak ko sa aking tiyan.
“Ganiyan din ba ang nararamdaman mo?” mahina niyang tanong. Tiningnan ko siya nang walang imik bago sumagot. “Iyan ang sakit na sinasabi mong iniinarte ko lang.” Bigla siyang natahimik, ngunit hindi ko na hinintay ang susunod niyang sasabihin.
Hinawakan ko ang kamay ni Nurse Camille. “Pakiusap, ituloy na ninyo ang operasyon. Ayokong maantala pa dahil sa kanila.” Tumango siya at sinimulang itulak ang kama palabas ng silid. Bago tuluyang maisara ang pinto, narinig kong sumigaw si Adrian habang muling napapahawak sa tiyan: “Andrea, patayin mo ang sistemang iyan!”

Bahagi 3

Tumigil sandali ang kama nang marinig ni Nurse Camille ang sigaw ni Adrian. Napalingon ako, pero hindi ko pinatay ang sistema. “Alam mo pala kung ano ang nangyayari,” sabi ko sa kaniya. Nakaupo siya sa sahig ng hallway, pawisan at hirap huminga.
“Alam kong may koneksiyon tayo, pero hindi mo kailangang gawin ito!” sigaw niya. Napatawa ako nang mapait. “Ilang taon kong sinalo ang sakit mo, Adrian. Ni minsan, hindi mo tinanong kung kaya ko pa.” Bago siya makasagot, ipinagpatuloy ng mga nurse ang pagtulak sa kama papunta sa operating room.
Sa loob, muling ipinaliwanag sa akin ni Dr. Patricia ang kinakailangang operasyon. Nakinig ako at malinaw na inulit ang aking pagsang-ayon. Nang maihanda ang anesthesia at nagsimulang humupa ang sakit, unti-unti ring humina ang paghihirap na ibinabahagi ko kay Adrian. Sa gitna ng takot, iisa lamang ang nasa isip ko: kailangang mabuhay ang anak ko.
Makalipas ang operasyon, nagising ako sa recovery area na mahina ang katawan ngunit malinaw ang isip. Lumapit si Nurse Camille at ngumiti. “Ma’am, nailabas nang ligtas ang baby boy ninyo. Minomonitor pa siya ng mga doktor, pero maayos ang lagay niya.” Hindi ko napigilan ang pagluha nang marinig ko iyon.
Dumating sina Mama at Papa nang mailipat ako sa kuwarto. Mahigpit na hinawakan ni Mama ang kamay ko habang umiiyak. “Anak, bakit hindi mo sinabi sa amin na ganito na pala ang nangyayari?” Napayuko ako at inamin na matagal kong pinaniwala ang sarili kong magiging maayos ang lahat basta patuloy akong magtitiis. Hinaplos ni Papa ang aking buhok at sinabing hindi ko kailangang bumalik sa ganoong buhay.
Kinahapunan, lumapit si Adrian sa pintuan ng kuwarto. Maputla pa rin siya at halatang nanghihina, ngunit kaya na niyang tumayo nang maayos. “Andrea, gusto kitang makausap,” sabi niya. Hindi siya pinigilan ng mga magulang ko nang sabihin kong papayag ako, basta manatiling bukas ang pinto.
“Hindi ko alam na ganoon pala kasakit,” mahina niyang sinabi. Tiningnan ko siya at tinanong kung kailangan pa ba niyang maramdaman iyon bago maniwala sa akin. Napayuko siya at walang naisagot. Nang banggitin niyang nakinig lamang siya sa payo ni Sofia, lalo akong nasaktan dahil muli niyang sinusubukang ipasa sa iba ang pananagutan.
“Hindi si Sofia ang asawa ko, Adrian. Ikaw ang taong dapat sana ay unang nagprotekta sa amin.” Pinunasan ko ang luha ko at sinabi kong hindi ko rin nakakalimutan ang pananakit sa tiyan ko at ang pagpigil nila sa operasyon. Ipinaalam ko nang maayos sa hospital administration ang nangyari at hiniling na hindi na makialam si Sofia sa aking pangangalaga. Hindi ako papayag na ang parehong mga tao ang muling magpasya para sa akin.
Hindi na nagtangkang lumapit si Adrian sa kama. Nakita niyang mahigpit na hawak ni Mama ang kamay ko, samantalang si Papa ay nakatayo sa tabi ng pinto. Sa pagkakataong iyon, napagtanto kong hindi ko kailangang hintayin ang kaniyang pagsang-ayon para baguhin ang buhay ko. Kinuha ko ang cellphone at malinaw kong sinabi sa kaniya: “Pagkalabas namin ng ospital, sa bahay muna nina Mama kami uuwi, at sisimulan ko na ang proseso ng legal na paghihiwalay natin.”

Bahagi 4

“Hindi mo puwedeng basta sirain ang pamilya natin!” bulalas ni Adrian. Hindi ako sumigaw pabalik. “Hindi ako ang sumira nito. Sinira mo ang tiwala ko noong mas inuna mo ang gusto mong pangalawang anak kaysa sa buhay naming dalawa.” Napatingin siya sa aking tiyan na ngayo’y wala nang laman, saka sa maliit na kuna sa tabi ng kama.
Sinubukan niyang hawakan ang kamay ko, ngunit dahan-dahan ko itong inilayo. “Hindi ko ipinagkakait sa iyo ang pagiging ama,” sabi ko. “Pero hindi ibig sabihin noon ay maaari mo akong piliting manatiling asawa mo.” Sinabi kong anumang usapin tungkol sa anak namin ay pag-uusapan nang maayos, nang hindi niya ako tinatakot o pinipilit.
Kinabukasan, nakipag-usap ako sa mga kinauukulan sa ospital tungkol sa naging paghawak sa aking kaso. Ipinaliwanag kong sinubukan kong tumanggi sa pagsusuri ni Sofia, ngunit pinigilan akong umalis at kalaunan ay nasaktan ako. Isinama rin sa aking salaysay ang pagtutol ni Adrian sa kinakailangang operasyon. Tinanggap ng ospital ang pormal kong reklamo para sa pagsusuri ng mga kinauukulang tanggapan.
Nang malaman ni Sofia ang tungkol sa reklamo, pinuntahan niya ako kasama si Adrian. “Andrea, hindi ko naman sinadyang masaktan ka,” sabi niya. “Nagkataon lang na nawalan ka ng balanse.” Tiningnan ko siya nang diretso at sumagot, “Sinabi kong ayokong hawakan mo ako, pero lumapit ka pa rin. Hindi na ikaw ang magpapasya kung paano ko ilalarawan ang nangyari sa akin.”
Napayuko si Sofia nang sabihin kong nais kong maimbestigahan ang pangyayari nang patas. Hindi ko siya sinigawan at hindi rin ako nagbanta. Ipinaalam ko lamang na handa akong makipagtulungan at magbigay ng sarili kong salaysay. Pagkatapos noon, umalis siya nang hindi na muling nakipagtalo.
Makalipas ang ilang araw, habang nagpapagaling ako sa bahay nina Mama, muling humingi ng tawad si Adrian. Sinabi niyang ngayon lamang niya naunawaan kung gaano kabigat ang pinagdaanan ko. Pero hindi ko tinanggap ang sakit na naranasan niya bilang sapat na kapalit ng lahat ng ginawa niya. “Ang tunay na pagsisisi ay hindi lang paghingi ng tawad kapag ikaw na ang nasaktan,” sabi ko.
Sa harap niya, binuksan ko ang sistema sa huling pagkakataon. Nakita ko ang koneksiyong ilang taon kong ginamit upang akuin ang kaniyang paghihirap. Inalis ko ang lahat ng aktibong pagbabahagi at tuluyang pinutol ang ugnayan namin sa sistemang iyon. “Mula ngayon, bawat isa sa atin ang mananagot sa sariling sakit,” sinabi ko.
Hindi na siya nakipagtalo. Tinanggap niyang kailangan niyang igalang ang desisyon ko at makipag-usap nang maayos tungkol sa aming anak. Nagpatuloy ako sa paghingi ng payong legal tungkol sa aming paghihiwalay at sa mga responsibilidad namin bilang mga magulang. Hindi naging madali ang lahat, ngunit unti-unti kong nabawi ang kapayapaang matagal ko nang nawala.
Paglipas ng mga buwan, mas lumakas ang katawan ko at naging maayos ang paglaki ng aking anak. Tuwing gabi, habang mahimbing siyang natutulog sa aking kandungan, naaalala ko kung gaano kami kalapit sa pagkawala ng pagkakataong ito. Pero hindi na takot ang nangingibabaw sa puso ko kundi pasasalamat at pag-asa. Sa wakas, natutuhan kong ang pagmamahal ay hindi nasusukat sa dami ng sakit na kaya mong tiisin, kundi sa tapang mong protektahan ang sarili at ang mga taong mahal mo.

Maraming salamat sa pagsama at pagbabasa ng kuwento hanggang sa dulo 🙏 Ibahagi sa comments ang inyong opinyon, reaksyon, o mungkahi. Malaking tulong ito para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi ma-miss ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨