Bahagi 1
Dahil mukha akong mas bata kaysa sa tunay kong edad, madalas akong mapagkamalang estudyante. Kaya noong unang araw ng pagpasok ng mga bagong estudyante, hindi na ako nagtaka nang mapatingin sa akin ang ilang kabataang naglalakad sa campus.
Pero pagkapasok ko pa lamang sa gate ng Pamantasan ng San Gabriel sa Quezon City, biglang humarang sa daraanan ko ang isang dalagang elegante ang pananamit.
Napatingin ako sa suot niya. Pareho kami ng disenyo ng damit.
Agad na huminto ang ilang bagong estudyante sa paligid namin. Nagsimula silang magbulungan habang palihim na nakatingin sa dalaga.
“Hindi ba si Bianca Garcia iyan?”
“Oo! Bagong estudyante raw siya sa College of Business and Finance. Nag-donate daw ng tatlumpung milyong piso ang pamilya nila sa unibersidad. Mismong isang miyembro ng board ang sumalubong sa kanya.”
“Grabe, may nangahas palang magsuot ng kapareho ng damit niya. Mukhang naghahanap ng gulo ang babaeng iyan.”
Narinig ko ang lahat, pero hindi ko pinansin.
Sa totoo lang, hindi naman ganoon kalaki ang tingin ko sa kayamanan ng pamilya Garcia.
Nang mapansing hindi ako kusang umaalis sa daraanan niya, dahan-dahang hinubad ni Bianca ang kanyang sunglasses.
Mula ulo hanggang paa, sinuri niya ako na para bang may nakita siyang bagay na hindi niya nagustuhan.
“Sino ang nagbigay sa iyo ng permiso na magsuot ng kapareho ng damit ko?” malamig niyang tanong. “Hubarin mo!”
Sumulyap ako sa relo ko.
Apatnapung minuto na lamang bago magsimula ang seremonya ng panunumpa ng bagong presidente ng unibersidad.
“Pasensya na. Nagmamadali ako.”
Iniwasan ko siya at nagpatuloy patungo sa administration building.
Pero mabilis siyang humakbang paharang muli.
“Sinabi kong hubarin mo ang damit mo! Bingi ka ba?”
“Hindi. Narinig kita.”
“Kung ganoon, bakit hindi mo ginagawa?”
“Teka, bakit naman ako susunod sa iyo?”
Biglang tumahimik ang paligid.
Nagkatinginan ang ilang babaeng nanonood. Halatang hindi nila inaasahang may makikipagsagutan kay Bianca nang ganoon.
Ang damit na suot namin ay isang eksklusibong disenyo ng kilalang fashion designer na si Anna.
Hindi pa ito inilalabas sa merkado.
Dalawang sample lamang ang ginawa sa buong mundo.
Ang isa ay nasa sariling studio ni Anna. Ang isa naman ay suot ko ngayon.
Samantalang ang damit ni Bianca ay may maling tela at ang baywang nito ay halos dalawang sentimetro ang baba kumpara sa orihinal na disenyo.
Maaaring hindi mapansin ng ibang tao ang pagkakaiba, pero isang tingin ko pa lamang ay alam ko na agad.
Hindi ko napigilang mapangiti.
Kumunot ang noo ni Bianca.
“Ano ang nakakatawa?”
“Wala naman.”
Muli kong tiningnan ang damit niya bago mahinahong nagsalita.
“Napaisip lang ako. Nakakahiya naman sigurong anak ka ng mayamang pamilya Garcia, pero pekeng designer dress pala ang suot mo.”
Nanlaki ang mga mata niya.
“Ano’ng sinabi mo? Sinasabi mong peke ang damit ko?”
Hindi ako sumagot.
Tiningnan ko muli ang oras. Dalawampung minuto na lamang ang natitira bago ang seremonya.
“Tumabi ka.”
Ang dalawang salitang iyon ang tuluyang nagpagalit sa kanya.
Biglang lumapit ang kaibigan niyang maikli ang buhok at tinangkang itulak ako.
“Tinatanong ka ni Bianca! Ano bang ipinagmamalaki mo?”
Umatras ako nang kalahating hakbang at naiwasan ang kanyang kamay.
“May CCTV sa campus,” paalala ko. “Kung sino ang unang mananakit, siya ang mananagot sa paglabag sa patakaran.”
Tumawa nang mapanukso ang dalaga.
“Paglabag sa patakaran? Akala mo naman kung sino kang importante!”
“Ang tiyuhin ni Bianca ang vice president ng unibersidad. Kahit sampalin ka niya ngayon, walang mangangahas na magbigay sa kanya ng disciplinary record!”
Bahagya kong pinikit ang mga mata.
Ang tinutukoy niya ay si Ramon Garcia, ang vice president na nangangasiwa sa student affairs at mga pasilidad ng paaralan.
Hindi naman ganoon kalawak ang kapangyarihan niya para gawin ang lahat ng kanyang gustuhin.
At nagkataon pang kahapon lamang, nakatanggap ako ng isang anonymous complaint.
May kalakip iyong mga dokumentong nagtuturo sa posibleng paggamit ni Ramon ng kanyang posisyon upang maibigay sa mga kamag-anak ang kontrata sa cafeteria at proyekto sa pagsasaayos ng mga dormitoryo.
Mukhang magiging mas magulo ang seremonya ngayon kaysa sa inaasahan ko.
Inilabas ko ang cellphone ko para tawagan ang aking sekretarya.
Pero bago ko pa mapindot ang numero, biglang hinampas ni Bianca ang kamay ko.
Bumagsak sa semento ang cellphone.
Nagkaroon ng mahabang bitak ang screen.
Pagkatapos ay tinapakan niya ito.
“Gusto mong tumawag ng tutulong sa iyo?” malamig niyang sabi. “Huwag kang mangarap!”
“Hubarin mo agad ang damit mo, kung ayaw mong pagsisihan ang pagpunta mo rito!”
Saglit akong natahimik.
Akala ko ay mali lamang ang pagkakarinig ko.
“Bianca Garcia, paaralan ito. Hindi ito bahay ninyo.”
Lalong tumalim ang kanyang tingin.
“Ang unibersidad na ito ay itinayo gamit ang pera ng pamilya namin! Isang mahirap na estudyanteng tulad mo, may karapatan kang pangaralan ako?”
Tumingin ako nang diretso sa kanyang mga mata.
“Isang daan at labimpitong taon nang itinatag ang Pamantasan ng San Gabriel.”
“Samantalang tatlumpu’t dalawang taon pa lamang mula nang maitatag ang Garcia Group.”
“Paano mo nasasabing pamilya ninyo ang nagtayo ng paaralang ito?”
Natigilan si Bianca.
May ilang estudyanteng hindi napigilang matawa.
Agad silang sinigawan ng kaibigan niyang maikli ang buhok.
“Ano’ng pinagtatawanan ninyo? Tumahimik kayong lahat!”
Muling natahimik ang paligid.
Sinamantala ko ang pagkakataong iyon upang hilahin ang cellphone ko mula sa ilalim ng sapatos ni Bianca.
Nawalan siya ng balanse at muntik nang matumba.
Pagkatayo niya nang maayos, agad niyang itinaas ang kamay para sampalin ako.
Pero mas mabilis akong kumilos.
Nahawakan ko ang kanyang pulso bago pa man dumapo ang palad niya sa mukha ko.
Ilang sentimetro lamang ang pagitan ng kanyang kamay at pisngi ko.
Sinubukan niyang kumawala, pero hindi niya magawa.
“Bitawan mo ako!”
Mataas niyang itinaas ang baba.
“Naniniwala ka bang isang salita ko lang, mapapatalsik na kita sa San Gabriel ngayong araw?”
Binitiwan ko ang kanyang kamay at kumuha ng tissue para punasan ang sarili kong palad.
“Hindi.”
Lalong namula sa galit ang kanyang mukha.
“Hawakan ninyo siya!”
Sabay na lumapit ang dalawang bodyguard.
Umatras ako at iniwasan ang unang lalaking nagtangkang humawak sa akin.
Pero nahawakan ng ikalawa ang aking balikat.
Mabilis kong pinilipit ang kanyang pulso at ginamit ang sariling bigat ng katawan niya upang mawala ang kanyang balanse.
Napadaing siya sa sakit at napaluhod ang isang tuhod sa semento.
Sa ilang taong ginugol ko sa pag-aaral sa ibang bansa, sinadya kong kumuha ng mga klase sa self-defense.
At ngayon, sa harap ng maraming estudyante, napatunayan kong hindi nasayang ang mga araling iyon.
Bahagi 2
“Bitawan mo siya!” sigaw ni Bianca nang makitang nakaluhod ang kanyang bodyguard. Agad kong binitiwan ang pulso ng lalaki at umatras. Hindi ko intensiyong manakit, pero hindi ko rin hahayaang saktan nila ako. Ang ikalawang bodyguard ay nag-atubiling lumapit nang makita ang nangyari sa kasama niya.
“Anong klaseng babae ka?” galit na tanong ni Bianca. “Hindi ka ba natatakot sa pamilya namin?” Pinulot ko ang cellphone kong basag ang screen at sinubukang buksan. Gumagana pa ito, ngunit halos hindi na mabasa ang mga numero. “Hindi ko kailangang matakot sa taong hindi marunong rumespeto,” sagot ko.
Lalong dumami ang mga nanonood. May ilang estudyanteng naglalabas na ng kanilang cellphone upang kunan ang nangyayari. Agad na itinuro sila ng kaibigan ni Bianca. “Ibaba ninyo iyan! Walang sinumang magpo-post ng kahit ano!” Pero sa halip na sumunod, lalo lamang lumayo ang mga estudyante habang patuloy na nakatingin.
Muling lumapit si Bianca at itinuro ang mukha ko. “Hindi mo ba alam kung gaano kalaki ang donasyon ng pamilya ko rito?” Mahinahon kong inayos ang gusot sa aking damit. “Ang donasyon ay para sa edukasyon, hindi para bilhin ang karapatang mang-api.” May ilang estudyanteng tumango sa narinig nila.
Biglang inilabas ni Bianca ang kanyang cellphone. “Sige. Tatawagan ko ang tiyuhin ko at ipapaalis kita rito.” Mabilis siyang nag-dial at inilagay ang telepono sa kanyang tainga. Pagkasagot ng kabilang linya, agad siyang nagsumbong na may babaeng nanggugulo at nananakit sa kanya. Hindi niya binanggit na siya ang unang nangharang at nagpatawag ng mga bodyguard.
Ilang sandali pa, ibinaba niya ang telepono at ngumiti nang may kumpiyansa. “Papunta na rito si Vice President Ramon Garcia.” Tiningnan niya ang aking sirang cellphone. “Tingnan natin kung may maitutulong pa sa iyo ang kung sinumang gusto mong tawagan.” Hindi ako sumagot at sa halip ay sinuri ang oras sa relo ko.
Labinlimang minuto na lamang bago ang seremonya. Kung hindi ako makarating sa administration building, maaantala ang isang mahalagang programa. Sinubukan kong tumawag sa aking sekretarya gamit ang basag na screen, ngunit hindi tumugon nang maayos ang touchscreen. Kaya lumapit ako sa security desk na ilang hakbang lamang ang layo.
“Puwede bang gamitin ang landline ninyo?” mahinahon kong tanong sa security guard. Bago pa siya makasagot, sumigaw si Bianca mula sa likuran. “Huwag ninyo siyang tulungan! May problema ang babaeng iyan!” Nag-alinlangan ang guwardiya, ngunit nakita niyang basag ang cellphone ko at wala akong ginagawang masama.
Iniabot niya ang telepono. Agad kong tinawagan ang opisina ng presidente at sinabi sa sekretarya kong maipaalam sa mga organizer na naroon pa ako sa main entrance. Pagkatapos ay hiniling kong huwag simulan ang seremonya hangga’t hindi ako dumarating. Pagkababa ko ng telepono, nakita kong papalapit si Ramon Garcia kasama si Bianca, at agad nitong sinabi, “Ikaw ang babaeng kailangang paalisin sa paaralan?”
Bahagi 3
Tiningnan ko si Ramon Garcia nang diretso. Nakasuot siya ng pormal na barong at may identification card na nakasabit sa dibdib. Halatang nagmamadali siyang pumunta sa main entrance. “Vice President Garcia, magandang umaga,” mahinahon kong bati.
Hindi niya pinansin ang pagbati ko. “Ano ang pangalan mo at anong kurso mo?” tanong niya. Bago ako makasagot, sumingit si Bianca. “Tito, siya ang babaeng nagsabing peke ang damit ko at nanakit sa bodyguard namin!” Itinuro niya ang lalaking kanina lamang ay napaluhod.
“Hindi ako estudyante,” sagot ko. Saglit na natahimik si Ramon bago siya tumawa nang malamig. “Kung hindi ka estudyante, bakit ka nandito?” Itinuro ko ang administration building. “May mahalaga akong tungkulin sa seremonya ngayong umaga.”
Nagkatinginan sina Bianca at ang kaibigan niya. “Tungkulin? Baka tagaayos ka ng upuan!” pangungutya ni Bianca. Hindi ako nakipagtalo. Sa halip, tinanong ko si Ramon kung bahagi ba ng patakaran ng paaralan ang pagpapahintulot sa mga bodyguard ng bisita na manakit ng ibang tao.
“Hindi mo kailangang turuan ako tungkol sa patakaran,” matigas niyang sagot. “Ako ang namamahala sa student affairs dito.” Itinuro niya ang guwardiya at inutusang ilabas ako sa campus. Ngunit hindi agad kumilos ang guwardiya dahil nakita nito ang buong pangyayari mula sa malapit na security desk.
“May CCTV sa bahaging ito, hindi ba?” tanong ko sa guwardiya. Tumango siya. “Opo, ma’am, nakatutok po sa main entrance.” Humarap ako kay Ramon. “Kung ganoon, dapat nating mapanatili ang footage at dumaan sa tamang proseso.”
Bahagyang nagbago ang mukha niya. “Wala nang kailangang imbestigahan. Aalis ka ngayon din!” Matagal ko siyang tiningnan bago nagsalita. “Ganyan din ba kayo magdesisyon tungkol sa mga kontrata sa cafeteria at dormitoryo?” Agad siyang natahimik.
“Ano ang ibig mong sabihin?” mababa niyang tanong. “May natanggap akong anonymous complaint kahapon,” sagot ko. “May mga dokumentong tumutukoy sa posibleng conflict of interest sa mga proyektong hawak ng opisina ninyo.” Napatingin siya sa paligid na para bang ngayon lamang niya napansing marami ang nakikinig.
“Hindi mo alam ang sinasabi mo!” mariin niyang sagot. “Seryosong akusasyon iyan!” Tumango ako. “Kaya nga kailangan ng maayos at patas na pagsusuri, hindi pananakot.” Tumingin ako sa relo at nakita kong ilang minuto na lamang ang natitira.
Sa sandaling iyon, lumapit ang sekretarya ko mula sa direksiyon ng administration building. Hawak niya ang opisyal na programa ng seremonya at halatang hinahanap ako. “Ma’am Andrea, hinihintay na po kayo ng board sa auditorium,” sabi niya. Pagkatapos ay humarap siya kay Ramon at malinaw na sinabi, “Vice President Garcia, si Dr. Andrea Santos po ang bagong presidente ng ating unibersidad.”
Bahagi 4
Biglang namutla si Ramon Garcia. Nanatiling nakabukas ang kanyang bibig habang palipat-lipat ang tingin sa akin at sa sekretarya ko. Si Bianca naman ay tila hindi makapaniwala sa narinig. “Imposible! Akala ko mas matanda ang magiging presidente!” bulalas niya.
“Ako ang itinalaga ng board,” mahinahon kong sagot. “At wala sa edad o hitsura ang kakayahan ng isang taong mamuno.” Kinuha ko ang programang iniabot ng sekretarya ko. Nakasulat doon ang aking buong pangalan at ang posisyon kong pormal na tatanggapin ngayong umaga.
Sinubukan ni Ramon na ngumiti. “Dr. Santos, mukhang nagkaroon lamang ng hindi pagkakaunawaan.” Umiling ako. “Hindi pagkakaunawaan ang pagsira ng cellphone, pagtatangkang manakit, at pag-uutos na paalisin ang isang tao nang walang patas na proseso.” Lumingon ako sa security guard at hiniling na mapreserba ang CCTV footage.
“Tito, sabihin mong wala akong ginawang masama!” halos umiiyak na sabi ni Bianca. Ngunit hindi na makatingin nang diretso si Ramon. Humarap ako sa kanya. “Bianca, hindi kita huhusgahan dahil mayaman ang pamilya mo, pero mananagot ka sa sarili mong mga ginawa.”
Inutusan ko ang sekretarya ko na iproseso ang pormal na reklamo tungkol sa insidente, kabilang ang pagkasira ng cellphone at pananakit na tinangka ng mga bodyguard. Hindi ko hiniling na agad patalsikin si Bianca. Daraan siya sa parehong disciplinary process na ginagamit sa ibang estudyante. “Walang espesyal na parusa, pero wala ring espesyal na proteksiyon,” malinaw kong sinabi.
Pagkatapos ay humarap ako kay Ramon. “Tungkol naman sa mga kontrata, ibibigay ko sa angkop na komite ang mga dokumentong natanggap ko kahapon.” Nanigas ang kanyang mukha. “Habang sinusuri ang mga iyon, hihilingin kong umiwas kayo sa anumang desisyong may kinalaman sa mga proyektong nabanggit.” Hindi siya nakasagot at tahimik na tumango.
Pumasok ako sa auditorium nang ilang minuto nang huli sa nakatakdang oras. Sa harap ng board, mga guro, at bagong estudyante, pormal kong tinanggap ang tungkulin bilang presidente ng Pamantasan ng San Gabriel. Sa aking talumpati, sinabi kong hindi dapat sinusukat ang halaga ng tao sa kayamanan ng pamilya, mamahaling damit, o kakilala sa administrasyon. Ang tunay na dangal ng paaralan ay nakasalalay sa katarungan at paggalang.
Sa mga sumunod na linggo, sinuri ng disciplinary committee ang CCTV footage at mga pahayag ng mga sangkot. Napagpasyahan nitong lumabag si Bianca sa patakaran ng unibersidad. Pinatawan siya ng kaukulang disciplinary sanction, pinasailalim sa counseling, at inatasang bayaran ang pagkasira ng cellphone ko. Ang kanyang kaibigan ay nakatanggap din ng kaukulang parusa dahil sa tangkang pananakit at pananakot.
Natapos din ang hiwalay na pagsusuri sa mga kontratang pinangasiwaan ni Ramon. Napatunayang hindi niya naipahayag nang maayos ang pagkakaugnay ng ilan sa mga kontratista sa kanyang pamilya, at may mga paglabag sa proseso ng pagpili. Bilang resulta, inalis siya ng board sa kanyang administratibong posisyon at ipinag-utos ang muling pagsusuri sa mga apektadong kontrata. Hindi naging sapat ang kanyang pangalan o koneksiyon upang makaiwas sa pananagutan.
Isang hapon, nakita ko si Bianca sa labas ng administration building matapos ang isang counseling session. Lumapit siya at tahimik na humingi ng paumanhin sa ginawa niya noong unang araw. Tinanggap ko ang paghingi niya ng tawad, ngunit ipinaalala kong ang tunay na pagbabago ay makikita sa paraan ng pakikitungo niya sa iba mula ngayon. Habang naglalakad ako patungo sa aking opisina, napangiti ako sa tanawing mga estudyanteng malayang nag-uusap sa campus, dahil alam kong nagsisimula na kaming bumuo ng isang paaralang hindi kailangang katakutan ng sinuman.
Maraming salamat sa pagsama at pagbabasa ng kuwento hanggang sa dulo 🙏 Ibahagi sa comments ang inyong opinyon, reaksyon, o mungkahi. Malaking tulong ito para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi ma-miss ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨
