Pitong taon akong nagtiis, pero sa reunion namin, kinuha ng best friend ko ang upuan ko at ang boyfriend ko mismo ang nagpaupo sa kanya
Bahagi 3
Akala ko kaya ko pang magpatawad, pero nang marinig ko mismo ang totoo sa bibig nila, doon ako tuluyang nagising at pinili ang sarili ko
Tahimik ang condo pagkatapos kong ibaba ang tawag. Nakaupo ako sa sahig, nakatingin sa maleta ko na kalahati pa lang ang laman. Sa loob nito, may ilang damit, isang lumang notebook, at ang charger ng cellphone ko. Hindi iyon mukhang maleta ng taong aalis nang tuluyan. Mukha lang itong maleta ng taong pagod na.
Binuksan ko ulit ang cellphone ko. Nakita ko ulit ang mga post ni Angela mula sa Cebu. May litrato siya sa lumang bayan, nakangiti habang may hawak na tasa ng tsaa. May litrato rin siya sa pottery workshop, may putik sa kamay at katabi si Miguel. Hindi iyon mukhang business trip. Mukhang bakasyon.
Tatlong oras silang naghulma ng palayok. Si Miguel na ayaw na ayaw ng abala, nagtiis ng tatlong oras. Ako, kahit isang oras na pakikinig sa akin, hindi niya magawa. Ang sakit isipin, pero mas malinaw na ngayon sa akin kung saan siya handang magtiis.
Nang tumawag ulit si Miguel, hindi ko agad sinagot. Hinayaan ko munang mag-vibrate ang cellphone sa lamesa. Tinitigan ko ang pangalan niya sa screen. Dati, kapag nakita ko ang pangalan niya, kinikilig ako. Ngayon, bumibigat lang ang dibdib ko.
Sa pangalawang tawag, sinagot ko. Mahinahon ang boses niya, parang pinapatahan ang bata. Sinabi niya na ubos talaga ang kuwarto sa hotel. Sinabi niya na wala akong dapat ipag-alala. Sinabi niya na ako lang ang girlfriend niya.
Tinanong ko siya nang diretso, “Kung ubos ang kuwarto, bakit alam mo kung nasaan ang facial wash niya?” Tinanong ko rin kung bakit narinig ko ang “huwag mong patungan ang buhok ko.” Hindi iyon sinasabi ng taong magkatabi lang sa sofa. Iyon ay sinasabi ng taong magkatabi sa iisang kama.
Natahimik siya. Pagkatapos ay sinabi niyang masyado akong nag-iisip. Sinabi niyang pagod lang si Angela kaya kung ano-ano ang nasasabi. Sinabi niyang hindi ko dapat gawing malaki ang mga maliliit na bagay.
Inagaw ulit ni Angela ang cellphone. Umiiyak na siya. Sinabi niyang best friend ko siya at hindi niya ako sisirain. Sinabi niyang nasaktan lang ang tuhod niya kaya inalagaan siya ni Miguel. Sinabi niyang kung magagalit ako, siya na lang ang lalayo.
Nakinig ako nang hindi sumisingit. Dati, kapag umiyak siya, ako agad ang magso-sorry. Dati, ako ang magsasabi na okay lang, ako ang mag-aayos. Pero ngayon, naririnig ko na ang pattern. Kapag sila ang may mali, ako ang mag-aadjust. Kapag ako ang nasaktan, ako pa rin ang magpapakumbaba.
Sinabi ko sa kanya, “Kung best friend kita, bakit kailangan mong maki-share ng kuwarto sa boyfriend ko?” Sinabi ko rin, “Kung nag-aalala ka sa akin, bakit kailangan mo siyang kausapin ng walong oras na tuloy-tuloy?” Hindi ko siya sinigawan. Pagod na akong sumigaw.
Nabanggit ko ang one-day boyfriend sa client dinner. Sabi ni Miguel noon, ginawa niya iyon para protektahan si Angela. Sabi ni Angela noon, biro lang iyon. Pero para sa akin, hindi biro ang magpanggap na boyfriend ng ibang babae habang ako ang totoong girlfriend.
Nabanggit ko rin ang tawag ko na humihingi ng tulong. Noong araw na iyon, nasa gitna ako ng ulan at hindi ako makatayo. Tumawag ako kay Miguel. Hindi niya sinagot dahil kausap niya si Angela. Hanggang ngayon, hindi pa rin niya ako tinatanong kung ano ang nangyari sa akin noon.
Sabi ni Angela, para sa akin daw ang lahat ng iyon. Para raw hindi ako mag-alala, para raw hindi ako mahirapan. Pero paano naging para sa akin ang pagtulog nila sa iisang kuwarto? Paano naging para sa akin ang pag-iwan nila sa akin sa reunion?
Masakit, pero mas malinaw na ang lahat. Hindi ito isang beses lang nangyari. Hindi ito aksidente. Ito ay paulit-ulit na pagpili. Pinili nilang maging komportable silang dalawa, at ako ang piniling magtiis.
Naalala ko ang almusal. Dati, tatlo ang dala ni Miguel. Pagkatapos, dalawa na lang. Pagkatapos, isa na lang para kay Angela. Naalala ko ang ticket sa sine. Dati, tatlo. Pagkatapos, parang ako na lang ang sumasama kapag may sobra.
Naalala ko ang panyo. Pareho sila ng panyo ni Angela. Hindi ko alam kung kailan sila nagkaroon ng pareho. Hindi ko alam kung ako ba ang hindi nakapansin, o ako lang ang ayaw pansinin.
Naalala ko ang dress. Ang dress na ako ang nag-circle sa magazine. Ang dress na ako ang nagtanong kung maganda ba. Sa huli, kay Angela rin pala iyon. Ako pa ang maghihintay na magsawa siya bago ko mahiram.
Naalala ko ang kotse. Ang kotse na binili niya para daw maihatid ako. Limang taon akong nagparaya sa passenger seat. Limang taon akong naghintay sa labas. Limang taon akong nanonood habang sila ang magkasama sa harap.
Naalala ko ang evaluation ko. Kinuwenta niya hanggang anim na numero pagkatapos ng tuldok. Para raw iwas-tsismis. Pero ang promotion ni Angela na dalawang level sa isang taon, hindi niya kinuwenta. Ang mga award ni Angela, hindi niya kinuwenta. Doon ko naintindihan na hindi patas ang pagkuwenta niya.
Tumayo ako at nagtimpla ng kape sa kusina. Nanginginig ang kamay ko, pero gusto kong may gawin ang mga kamay ko. Habang hinihintay kong kumulo ang tubig, tinitigan ko ang condo. Maliit lang ito, pero puno ng alaala nilang dalawa. Ang sofa kung saan sila nagtawanan. Ang lamesa kung saan ako madalas kumain mag-isa.
Doon ako nagdesisyon. Hindi ko aayusin ang bagahe nila. Hindi ako maghihintay sa bahay habang sila ay nasa Cebu. Hindi ako magiging yaya nila. Kung gusto nilang mag-business trip, sila ang mag-ayos ng sarili nila.
Pumasok ako sa kuwarto at inayos ko ang sarili kong gamit nang maayos. Hindi ako nagmamadali. Inilagay ko ang mga damit ko sa maleta. Inilagay ko ang mga libro ko sa isang bag. Inilagay ko ang mga personal na gamit ko sa isang maliit na pouch. Bawat gamit na inilagay ko, parang binabawi ko ang sarili ko.
Nakita ko ang mga lumang libro ko sa Law. May mga sulat ako sa gilid, may mga highlight, may mga tupi. Nakita ko ang notebook ko noong nag-aaral pa ako. Maayos ang sulat ko. Masipag akong mag-aral noon. Hindi ako bobo. Hindi ako background lang.
Naalala ko kung bakit ako huminto. Nagkaproblema ang pamilya ko noon at kailangan kong tumigil muna. Hindi ko ginusto iyon. Hindi ko pinili iyon. Pero kahit huminto ako, hindi tumigil ang pagmamahal ko sa batas. Kaya nga kahit secretary lang ako, ginawa ko ang lahat ng trabaho nang maayos.
Binuksan ko ang notebook at binasa ko ang mga notes ko. Mga kaso na tinulungan kong ayusin. Mga deadline na ako ang nag-asikaso. Mga file na ako ang naghanap. Hindi ako swerte lang. Nagtrabaho ako. Pinaghirapan ko ang bawat isa.
Doon ako nagdesisyon ng isang maliit pero mahalagang bagay. Tatapusin ko ang pag-aaral ko sa Law. Hindi ngayon agad, pero sisimulan ko. Mag-iipon ako, mag-eenroll ulit, at tatapusin ko ang sinimulan ko bago ako huminto. Hindi para kay Miguel. Hindi para kay Angela. Para sa akin.
Chineck ko ang bank account ko sa cellphone. May ₱50,000 ako na emergency fund. Hindi iyon malaki, pero sa akin iyon. Pinaghirapan ko iyon. Hindi iyon galing kay Miguel. Hindi iyon galing kay Angela. Iyon ang magiging simula ko.
Nag-text ako kay Ate Cora. Sinabi ko, “Ate Cora, tuloy na po ang resignation ko. Pupunta ako bukas para sa clearance.” Sumagot agad siya. Sinabi niya, “Sige, anak. Nandito lang ako.” Sinabi niya na magulo na sa opisina at hinahanap na ako ng mga kasamahan ko.
Natapos ang araw na iyon na nasa condo pa rin ako. Pero hindi na ako natulog sa kuwarto namin ni Miguel. Natulog ako sa sofa, yakap ang isang kumot. Hindi ako makatulog agad. Pero sa unang pagkakataon sa loob ng matagal na panahon, hindi ako umiyak dahil sa kanila. Umiyak ako dahil sa wakas ay naawa ako sa sarili ko.
Kinabukasan, maaga akong pumunta sa opisina sa Makati. Pagpasok ko, nakita ko ang gulo. May naghahanap ng file. May nagtatanong kung nasaan ang deadline ng isang kaso. May nagtatanong kung sino ang nag-asikaso ng isang dokumento. Lahat ng tanong, ako ang sagot.
Tumulong ako sa isang kasamahan na maghanap ng file. Alam ko kung nasaan ito dahil ako ang nag-ayos. Sinabi ko sa kanya, “Nasa pangalawang drawer, may label na blue.” Natuwa siya at nagpasalamat. Sinabi niya, “Buti nandito ka pa, Liza. Ikaw lang ang nakakaalam ng lahat dito.”
Tinitigan ko ang mesa ni Miguel at ang mesa ni Angela. Malinis ang mesa ni Angela, may mga award at litrato. Ang mesa ko, puno ng folder at papel na ako ang nag-ayos. Doon ko naintindihan na hindi ako invisible. Ako ang pundasyon. Hindi lang nila ako pinansin.
Pagkatapos sa opisina, bumalik ako sa condo para kunin ang natitira kong gamit. Hindi ko na hinintay na bumalik sila mula sa Cebu. Nag-iwan ako ng maikling note sa lamesa. Sinabi ko na umalis na ako. Sinabi ko na hindi ko na aayusin ang bagahe nila. Sinabi ko na tapos na kami.
Lumipat ako sa isang maliit na studio sa Quezon City na ni-rent ko ng isang buwan. Maliit lang ito, may isang kama, isang lamesa, at isang maliit na kusina. Pero sa akin ito. Walang ibang mag-uutos sa akin dito. Walang ibang magpaparamdam sa akin na background lang ako.
Nang gabing iyon, tumawag si Miguel. Galit siya. Tinanong niya kung nasaan ako. Tinanong niya kung bakit wala na ang mga gamit ko. Tinanong niya kung bakit ako umalis nang hindi nagpapaalam.
Sumagot ako nang mahinahon, “Nagpaalam ako. Sinabi ko na maghiwalay na tayo.” Sinabi ko na hindi ako aalis para magtampo. Aalis ako para ayusin ang sarili ko. Sinabi ko na hindi ko na kayang manatili sa bahay na hindi ako pinapahalagahan.
Sa likod niya, narinig ko si Angela na umiiyak. Sinabi niya na iniwan ko sila. Sinabi niya na wala silang kasalanan. Sinabi niya na ako ang sumira sa pagkakaibigan namin. Dati, baka maniwala ako. Ngayon, hindi na.
Sinabi ni Miguel, “Kung wala ako, wala ka sa law firm. Wala kang trabaho. Wala kang kahit ano.” Sinabi niya na babalik din ako kapag naubos na ang pera ko. Sinabi niya na kilala niya ako.
Sinabi ko, “May sarili ako.” Sinabi ko na pitong taon akong nagtrabaho at hindi iyon mawawala. Sinabi ko na kahit wala ang titulo niya, may kakayahan ako. Sinabi ko na hindi ako babalik para lang maging yaya ulit.
Pinatay ko ang tawag at tumingin sa bintana ng studio ko. Nakita ko ang mga ilaw ng Quezon City. Maingay pa rin ang labas, pero tahimik ang loob ko. Masakit pa rin ang dibdib ko, pero hindi na ako nalilito. Alam ko na kung ano ang totoo at kung ano ang hindi ko na tatanggapin.
Kinabukasan, nagdesisyon ako na haharapin ko sila sa opisina. Hindi ako magtatago. Hindi ako magpapadala ng resignation lang at mawawala. Pupunta ako, kukunin ko ang clearance ko, at sasabihin ko ang totoo sa harap nila. Hindi para maghiganti. Para tapusin nang maayos at buo ang sarili ko.
Salamat sa pagbabasa hanggang dito Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4
Bahagi 4
Sa harap mismo ng lahat sa opisina, sa wakas ay nagsalita ako at hindi na ako pumayag na maging anino lang nila habang-buhay
Maaga akong nagising sa studio ko sa Quezon City. Hindi ako umiyak pagkagising. Naghilamos ako, nagsuklay, at nagsuot ng simpleng blouse at pantalon. Gusto kong maging maayos ang itsura ko. Hindi para kay Miguel. Hindi para kay Angela. Para sa akin.
Nag-almusal ako ng tinapay at kape. Ako lang ang kumain, pero hindi ako nalungkot. Dati, lagi akong naghihintay kung may matitira pa para sa akin. Ngayon, ako ang nagluto para sa sarili ko. Ako ang unang kumain. Maliit na bagay, pero ramdam ko ang pagkakaiba.
Pumunta ako sa opisina sa Makati nang maaga. Pagpasok ko, tumingin ang mga kasamahan ko. May iba na nagulat. May iba na parang natuwa na nakita ako. May iba na tahimik lang, naghihintay kung ano ang mangyayari.
Binati ako ni Ate Cora. Hinawakan niya ang kamay ko at sinabi, “Nandito ka na. Buti naman.” Sinabi niya na nandoon na si Miguel sa meeting room. Sinabi niya na nandoon din si Angela. Sinabi niya na kung kailangan ko ng tulong, nandiyan lang siya.
Pumasok ako sa meeting room nang kalmado. Nandoon si Miguel, nakaupo sa dulo ng lamesa. Nandoon si Angela, nakaupo sa tabi niya. Pagpasok ko, tumigil ang usapan. Tinitigan nila ako. Tinitigan ko rin sila, pero hindi ako yumuko.
Nagsimula ang meeting. Nag-present si Miguel ng isang kaso. Maayos ang simula niya, pero nang tanungin siya ng kliyente tungkol sa isang detalye ng filing, natigilan siya. Tumingin siya sa akin. Dati, ako ang bubulong sa kanya ng sagot. Dati, ako ang mag-aabot ng papel. Dati, ako ang magliligtas sa kanya.
Nang tanungin ulit ng kliyente, tumayo ako. Mahinahon kong sinabi, “Ako po ang nag-asikaso ng filing na iyan.” Sinabi ko ang petsa, ang numero ng dokumento, at ang status. Sinabi ko kung nasaan ang kopya. Nagulat ang kliyente at tumango. Sinabi niya, “Buti nandito ka.”
Tumingin si Miguel sa akin na parang hindi makapaniwala. Tumingin si Angela sa akin na parang hindi niya ako kilala. Pero hindi ako natakot. Ito ang trabaho ko. Ito ang pinaghirapan ko sa loob ng pitong taon. Hindi ito tsamba.
Sinabi ko sa harap ng lahat, “Pitong taon akong nag-ayos ng mga file, ng mga deadline, ng mga dokumento.” Sinabi ko na ako ang naghanap ng mga kaso na ginamit nila. Sinabi ko na ako ang nag-remind sa kanila ng mga hearing. Hindi ako nagmalaki. Nagsabi lang ako ng totoo.
Sumingit si Angela, “Secretary ka lang, Liza. Huwag mong angkinin ang trabaho namin.” Mataas ang boses niya. Sinabi niya na sila ang abogado at ako ay taga-ayos lang ng papel. Sinabi niya na kung wala sila, wala ako sa firm na ito.
Hindi ako sumigaw. Binuksan ko ang notebook ko at pinakita ko ang mga notes ko. Mga sulat-kamay ko ng mga kaso. Mga listahan ng deadline na ako ang gumawa. Mga email na ako ang nagpadala sa mga kasamahan para ipaalala ang mga hearing. Hindi iyon galing sa iba. Sa akin iyon.
Nagbulungan ang mga kasamahan namin. May nagsabi, “Oo, si Liza nga ang nag-asikaso niyan.” May nagsabi, “Si Liza ang tumulong sa akin noon.” May nagsabi, “Kung wala si Liza, hindi ako nanalo sa kaso ko.” Hindi ako nag-isa. Marami pala ang nakakaalam.
Sinabi ni Miguel, “Liza, huwag mong gawin ito dito.” Sinabi niya na personal ang problema namin at hindi dapat dalhin sa opisina. Sinabi niya na nakakahiya. Pero sinabi ko, “Dito mo rin ako pinahiya.” Sinabi ko na dito niya ako ginawang background. Sinabi ko na dito niya ako tinawag na hindi nakakaintindi.
Nabanggit ko ang evaluation ko. Sinabi ko, “Kinuwenta mo ang evaluation ko hanggang anim na numero pagkatapos ng tuldok para iwas-tsismis.” Sinabi ko na ang promotion ni Angela na dalawang level sa isang taon ay hindi mo kinuwenta nang ganoon. Sinabi ko na ang mga award niya ay hindi mo kinuwenta. Doon, tumahimik ang lahat.
Sinabi ni Angela na nagseselos lang ako. Sinabi niya na magkaibigan lang sila ni Miguel. Sinabi niya na ako ang nag-iisip ng masama. Sinabi niya na kung hindi dahil sa akin, maayos pa rin silang magkaibigan.
Tinanong ko siya nang diretso, “Kung magkaibigan lang kayo, bakit kayo nag-share ng kuwarto sa Cebu?” Tinanong ko rin, “Bakit alam ni Miguel kung nasaan ang facial wash mo?” Tinanong ko rin, “Bakit narinig ko ang huwag patungan ang buhok mo?” Hindi ako sumigaw. Gusto ko lang ng sagot.
Hindi makasagot si Miguel. Sinabi niya na ubos talaga ang kuwarto. Sinabi niya na aksidente lang. Sinabi niya na hindi ko naiintindihan ang sitwasyon sa hotel. Pero nang tanungin ko siya tungkol sa pottery workshop na tatlong oras at sa tea shop pagkatapos ng ulan, hindi siya makatingin sa akin.
Sinabi ko, “Kung business trip iyon, bakit puro pasyal ang mga post mo, Angela?” Sinabi ko na ang mga kasamahan namin ay nasa meeting, pero sila ay nasa lumang bayan sa Cebu. Sinabi ko na habang ako ay naghihintay sa bahay, sila ay nagtatawanan sa Cebu. Doon, napayuko si Angela.
Nadulas si Angela sa pagsasalita. Sinabi niya, “Inaalagaan niya ako kasi ako ang mas kailangan niya.” Pagkatapos niyang sabihin iyon, tumahimik ang buong room. Kahit siya, nagulat sa sinabi niya. Hindi na iyon tungkol sa pagkakaibigan. Iyon ay pag-amin na may espesyal na pag-aalaga.
Nagbulungan ang mga kasamahan. Hindi sila galit. Naaawa sila. Naaawa sila sa akin. Naaawa sila sa sitwasyon. May isa na tumingin kay Miguel at umiling. May isa na lumapit kay Angela at sinabing tama na.
Sa wakas, nagsalita si Miguel. Sinabi niya na totoo, pinabayaan niya ako. Sinabi niya na nasanay siya na nandiyan lang ako. Sinabi niya na akala niya hindi ako aalis. Sinabi niya na ngayon niya lang naintindihan kung gaano niya ako nasaktan.
Humingi siya ng tawad. Sinabi niya na gusto niyang ayusin. Sinabi niya na pwede pa raw kami. Sinabi niya na magbabago siya. Sinabi niya na hindi na niya hahayaan si Angela na manguna sa akin. Nakinig ako, pero hindi na bumilis ang tibok ng puso ko tulad ng dati.
Umiyak din si Angela. Sinabi niya na nagseselos siya sa akin. Sinabi niya na gusto niyang maging ako. Sinabi niya na hindi niya sinasadya na saktan ako, pero nasaktan niya ako. Sinabi niya na sana mapatawad ko siya. Nakinig ako, pero hindi ko sinabi na okay lang ang lahat.
Sinabi ko, “Pinapatawad ko kayo, pero hindi na ako babalik.” Sinabi ko na ang pagpapatawad ay hindi ibig sabihin na babalik ako sa dati. Sinabi ko na pitong taon na akong naghintay. Sinabi ko na ngayon, ako naman ang pipiliin ko.
Ibinalik ko ang susi ng condo sa lamesa. Sinabi ko, “Ito ang susi. Nakuha ko na ang mga gamit ko.” Sinabi ko na hindi ko na aayusin ang bagahe nila. Sinabi ko na hindi na ako ang yaya nila. Sinabi ko na kung gusto nilang mag-trip, sila na ang mag-ayos.
Sinabi ko rin na kukunin ko ang mga personal na gamit ko sa opisina. Ang laptop ko, ang notebook ko, ang mga personal na file ko. Hindi ako mag-iiwan ng kahit ano na pwede nilang gamitin na parang sa kanila. Pinoprotektahan ko ang sarili ko at ang trabaho ko.
Nagsalita si Ate Cora. Sinabi niya na ipoproseso na niya ang resignation ko. Sinabi niya na ibibigay niya ang final pay ko at clearance ko. Sinabi niya na ire-review ng HR ang evaluation process dahil sa naging bias. Hindi iyon ganti. Iyon ay hustisya para sa lahat ng secretary na tahimik na nagtatrabaho.
Tumingin si Miguel sa akin at sinabi, “Liza, please, isang chance pa.” Sinabi niya na mamahalin niya ako nang tama. Sinabi niya na hindi na niya ako iiwan sa reunion. Sinabi niya na hindi na niya ako paghihintayin sa labas ng kotse. Naaawa ako sa kanya, pero hindi na ako babalik sa sakit.
Sinabi ko, “Pitong taon kitang hinintay, Miguel. Pitong taon akong nagparaya.” Sinabi ko na kung mahal niya ako, sana pinakita niya noon. Sinabi ko na hindi ko na kailangang patunayan pa ang sarili ko sa kanya. Sinabi ko na tapos na kami, pero sana maging maayos siya.
Lumabas ako ng meeting room nang nakataas ang ulo. Hindi ako tumakbo. Hindi ako umiyak sa harap nila. Binati ako ng mga kasamahan ko. May nag-sabi, “Ingat ka, Liza.” May nag-sabi, “Magaling ka.” May nag-sabi, “Sana bumalik ka bilang abogado.” Ngumiti ako at nagpasalamat.
Bumalik ako sa studio ko at nagsimula ng bagong routine. Maaga akong gumigising. Nagluluto ako ng almusal. Nag-aaral ako ng mga lumang libro ko. Naglilista ako ng mga kailangan kong ayusin para makapag-enroll ulit sa Law sa Manila.
Nag-enroll ako ulit. Hindi madali, pero kaya ko. Ginamit ko ang ₱50,000 na ipon ko para sa unang bayad sa tuition. Hindi iyon malaki, pero simula iyon. Hindi ako humingi kay Miguel. Hindi ako humingi kay Angela. Sa akin iyon.
Nagtrabaho rin ako bilang freelance legal researcher. Ako ang nag-aayos ng mga dokumento para sa maliliit na kliyente. Ako ang nagre-research ng mga kaso. Ginamit ko ang natutunan ko sa loob ng pitong taon. Sa wakas, ako na ang kinikilala sa sarili kong trabaho.
Nakipagkita ako sa mga dating kaklase ko na hindi ako minamaliit. Kumain kami sa Quezon City at nagkuwentuhan. Sila ang nagpaalala sa akin na magaling akong mag-aral noon. Sila ang nagsabi na kaya kong tapusin ang Law. Doon ako naniwala ulit sa sarili ko.
Nagsimula akong kumain nang maayos at matulog nang maayos. Bumili ako ng milk tea na ₱180 para sa sarili ko, hindi para sa iba. Uminom ako habang naglalakad sa BGC. Hindi ako nagmamadali. Hindi ako naghihintay ng kahit sino. Ako lang at ang araw na iyon.
Bumili ako ng dress para sa sarili ko. Hindi ko na hinintay na magsawa ang iba. Pinili ko ang gusto ko. Isinuot ko ito sa isang simpleng dinner kasama ang mga kaibigan ko. Pagtingin ko sa salamin, nakita ko ang sarili ko na hindi na background. Ako na ang bida sa sarili kong kuwento.
Hindi na ako nagpaparaya sa passenger seat. Sumasakay ako sa ride na ako ang nag-book. Ako ang nagsasabi kung saan ako pupunta. Kung gusto kong umupo sa harap, uupo ako. Kung gusto kong umupo sa likod, uupo ako. Walang magsasabi sa akin na magparaya ulit.
Nabalitaan ko na may review sa opisina. Nawalan ng tiwala ang ibang kasamahan kay Miguel dahil sa bias. Si Angela, hindi na rin kasing sikat tulad ng dati. Hindi ako natuwa. Hindi ako nagdiwang. Naawa lang ako, pero hindi ko na iyon problema. May sarili na akong buhay.
Isang gabi, nag-message si Miguel. Sinabi niya, “Sana maging maayos ka. Sorry sa lahat.” Sinagot ko siya nang maayos. Sinabi ko, “Salamat. Sana maging maayos ka rin.” Hindi ako nagalit. Hindi ako nagmakaawa. Tinapos ko ang usapan nang maayos.
Si Angela, nag-message din. Sinabi niya, “Sorry, Liza. Sana mapatawad mo ako.” Sinagot ko siya, “Pinapatawad na kita. Pero hindi na tayo katulad ng dati.” Hindi ako galit. Hindi na rin ako umaasa na babalik ang dati naming pagkakaibigan.
Sa huling gabi ng buwang iyon, umupo ako sa tabi ng bintana ng studio ko. May hawak akong milk tea na ako ang bumili para sa sarili ko. Tinitigan ko ang mga ilaw ng Quezon City. Maingay pa rin ang siyudad, pero tahimik ang puso ko. Hindi na ako takot mag-isa.
Naisip ko ang lahat ng pinagdaanan ko. Ang ulan, ang putik, ang pagkahulog, ang paghihintay. Ang lahat ng iyon, hindi na ako tinakot. Tinuruan ako ng mga iyon na mahalin ang sarili ko. Tinuruan ako na hindi ko kailangang maging background para lang mahalin.
Sa wakas, ako naman ang pipiliin ko, at sa pagkakataong ito, hindi na ako mawawala sa sarili kong kuwento.
Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw
