Pitong taon kaming magkasama ni Carlo, pero sa mismong anniversary namin, ang intern niyang si Jessa ang nakaupo sa tabi niya at ako pa ang pinagmukhang kontrabida.

Bahagi 3
Akala ko tapos na ang gulo nang ihatid ako ni Carlo pauwi, pero doon ko nalaman na matagal na niya palang sinasabay si Jessa nang hindi ko alam.

Hindi siya huminto para kay Jessa. Nagpatuloy siya sa pagmamaneho. Tahimik lang kami pareho. Ang BGC sa gabi, ang daming ilaw, pero parang ang dilim ng loob ng kotse. Hindi ko siya tinanong agad. Hinayaan ko siyang magsalita muna.

“Grace, sorry talaga,” sabi niya habang nakatingin sa daan. “Hindi ko talaga inisip na magagalit ka ng ganoon.”

Hindi ako sumagot. Gusto kong marinig kung hanggang saan siya aabot bago siya maging totoo.

“Dalawang linggo na,” dagdag niya, mahina. “Simula nang mag-intern si Jessa. Yung condo niya, nadaanan ko talaga papunta sa’yo. Kaya minsan, isinasabay ko na siya.”

Doon tumigil ang paghinga ko. Dalawang linggo. Dalawang linggo na pala siyang may ibang sinusundo bago ako. Dalawang linggo na pala siyang may tinatago.

“Yung mga araw na late ka?” tanong ko. “Yung sinasabi mong traffic?”

Tumango siya. Hindi siya makatingin sa akin. “Oo. Galing ako sa kanya. Tapos susunduin kita. Ayokong mag-away tayo kaya hindi ko sinabi.”

Parang may bumagsak sa dibdib ko. Hindi yung sampal ang masakit. Yung pagtatago ang masakit. Kung wala siyang ginagawang masama, bakit kailangan niyang itago?

“At yung anniversary natin?” tanong ko. “Bakit alam ni Jessa na ngayon yun? Bakit alam niyang sa restaurant na malapit sa bahay niya tayo kakain?”

Napalunok siya. “Nabanggit ko lang sa opisina. Sabi ko, maganda yung restaurant na yun kasi malapit sa kanya. Hindi ko inisip na makakarating sa kanya ng ganoon.”

Doon ko naintindihan kung bakit kalmadong-kalmado si Jessa kanina. Hindi siya nagulat nang makita ako. Alam niya na darating ako. Alam niya na anniversary namin. Alam niya na ako ang mawawalan ng upuan.

Pagdating namin sa tapat ng bahay ko, hindi agad ako bumaba. Tiningnan ko ang kotse. Ang passenger seat na inupuan ko, may bakas pa ng pabango na hindi sa akin. Amoy matamis, amoy bata. Amoy ni Jessa.

“Carlo,” sabi ko, “hindi ako galit dahil pinaupo mo siya. Galit ako dahil ako ang huling nakakaalam sa sarili kong relasyon.”

Hindi siya nakasagot. Binuksan ko ang pinto at bumaba ako mag-isa. Hindi siya bumaba para ihatid ako sa gate. Nanatili lang siya sa kotse, nakatingin sa akin na parang hindi niya alam kung paano ako lalapitan.

Sa loob ng bahay, umupo ako sa sahig. Hindi ako umiyak agad. Tiningnan ko ang cellphone ko. May mga lumang picture kami ni Carlo. College pa kami noon. Naka-uniform kami. Payat pa siya. Ako, mahaba pa ang buhok. Pitong taon. Apat na taon sa college na sabay kaming nag-aral, sabay kaming nagpuyat. Tatlong taon na sabay kaming nagtrabaho, sabay kaming nangarap na magkaroon ng sariling condo sa BGC.

Naalala ko kung paano kami nagsimula. Ako ang laging nag-aayos ng mga plano. Ako ang nag-book ng restaurant ngayon, ₱3,500 ang reservation na hindi na namin kinain. Ako ang nagpaalala sa kanya na anniversary namin. Ako ang laging naghihintay sa baba ng opisina para hindi siya ma-late.

Ngayon, ako pa ang kailangang magpaliwanag kung bakit masakit na ang upuan ko ang ibinigay niya sa iba.

Kinabukasan, pumasok ako na parang walang nangyari. Ayokong maging usap-usapan sa opisina. Pero ramdam ko ang mga tingin. Si Jessa, nasa dulo ng table, hindi tumitingin sa akin. Nakayuko lang siya, nagtatype. Parang siya ang biktima.

Tanghali na nang lumapit siya sa akin sa pantry. Walang tao. Hawak niya ang isang baso ng tubig. Nanginginig pa rin ang kamay niya, pero hindi na tulad kagabi.

“Ate Grace,” sabi niya, mahina. “Pwede po ba tayong mag-usap?”

Tumango ako. Hindi ako ngumiti. Hindi rin ako nagsungit. Gusto kong marinig siya nang buo.

“Sorry po talaga kagabi. Hindi ko po alam na anniversary niyo,” sabi niya.

Doon ako natauhan ulit. “Hindi mo alam?” ulit ko. “Pero sinabi ni Carlo na malapit sa bahay mo yung restaurant. Sinabi niya sa’yo na doon kami kakain. Paano mo hindi alam?”

Namula siya. “Hindi po, ang ibig kong sabihin, hindi ko po alam na magagalit kayo ng ganoon. Akala ko po, okay lang. Kasi si Sir Carlo po, mabait po talaga siya sa akin.”

Mabait. Yun ang salitang ginamit niya. Hindi niya sinabing mabait si Carlo sa lahat. Sinabi niyang mabait sa kanya. Parang may pag-aari siya sa kabaitan ni Carlo.

“Jessa,” sabi ko, dahan-dahan pero malinaw. “Hindi kita inaaway. Pero kailangan mong maintindihan. Yung upuan sa harap, hindi lang yun upuan. Pitong taon kong upuan yun. Hindi yun pwedeng ibigay sa kahit sino nang hindi man lang ako tinatanong.”

Tumulo ang luha niya. “Opo, Ate. Naiintindihan ko po. Hindi na po mauulit.”

Pero habang umiiyak siya, may napansin ako. Hindi siya umiiyak na parang nahihiya. Umiiyak siya na parang gusto niyang ako ang mag-sorry sa kanya. Yung iyak na ginamit niya kagabi sa parking, ganito rin. Yung iyak na nagpapalambot kay Carlo.

“At saka,” dagdag ko, “huwag mo nang tawagan si Carlo sa gabi para sa mga bagay na hindi naman urgent sa trabaho. May oras ang trabaho. May oras din ang personal na buhay.”

Tumango siya nang tumango. “Opo, Ate. Promise po.”

Umalis siya na umiiyak pa rin. Pagbalik ko sa desk ko, nakita ko si Carlo na nakatingin sa amin mula sa malayo. Hindi siya lumapit. Hindi siya nagtanong. Parang takot siyang madamay.

Nang gabing yun, tumawag si Carlo. “Pwede ba akong pumunta diyan? May dala akong pagkain.”

Hindi ako tumanggi. Dumating siya na may dalang pancit at lumpia. Yung paborito ko. Umupo siya sa tapat ko. Hindi siya kumain agad.

“Grace, nag-isip ako buong araw,” sabi niya. “Mali ako. Hindi ko dapat tinago. Hindi ko dapat hinayaan na maupo siya doon nang hindi ka tinatanong.”

“At bakit mo hinayaan?” tanong ko. “Bakit mo siya pinagtanggol kagabi sa halip na ako?”

Tahimik siya ng matagal. Tapos, sa wakas, nagsabi siya ng totoo. “Kasi… nagustuhan ko yung pakiramdam na kailangan ako. Sa opisina, ako yung team leader. Sa kanya, ako yung tumutulong. Sa’yo, parang sanay ka na. Parang kaya mo na lahat mag-isa. Sa kanya, parang ako yung hero.”

Doon ako nasaktan pero mas naliwanagan ako. Hindi ito tungkol sa pag-ibig. Tungkol ito sa ego. Gusto niyang maramdaman na may humahanga sa kanya. At ginamit niya ang kabaitan bilang dahilan para itago ang ginagawa niya.

“Carlo,” sabi ko, “pitong taon akong hindi humingi ng hero. Humingi lang ako ng katuwang. Hindi ko kailangan ng lalaking magliligtas sa ibang babae habang ako ang iniiwan niya sa parking.”

Umiyak siya. Totoong umiyak. Hindi tulad ng iyak ni Jessa na may palabas. Yung iyak niya, tahimik, nahihiya.

“Anong gusto mong gawin ko?” tanong niya.

Doon ako nagdesisyon. Isang maliit na desisyon, pero mahalaga. Hindi ako makikipaghiwalay agad. Hindi rin ako magpapanggap na okay na lahat.

“Isang linggo,” sabi ko. “Isang linggo, hindi mo ako susunduin. Mag-Grab ako mag-isa. ₱280 man yan o ₱350, ako ang magbabayad. Gusto kong makita kung magiging tapat ka kahit hindi kita binabantayan.”

Nagulat siya. “Grace, paano kita…”

“Hindi mo kailangang sunduin ako para patunayan na mahal mo ako,” putol ko. “Kailangan mong patunayan na kaya mong maging tapat kahit wala ako sa tabi mo.”

Pangalawa, sabi ko, “Sabihin mo mismo kay Jessa na hindi na siya pwedeng sumabay sa’yo. Hindi ako ang magsasabi. Ikaw. Dahil ikaw ang nagbigay ng pahintulot, ikaw din ang babawi.”

Tumango siya. “Gagawin ko. Bukas na bukas.”

Pangatlo, sabi ko, “At huwag mo nang ikukwento sa kanya ang mga plano natin. Ang anniversary natin, atin lang yun. Hindi yun kwento sa opisina.”

Tumango ulit siya. Hinawakan niya ang kamay ko. Hindi ko binawi, pero hindi ko rin hinigpitan ang hawak.

Kinabukasan, nag-Grab ako papuntang opisina. Habang nasa biyahe, tiningnan ko ang passenger seat ng Grab. Walang kahulugan ang upuan na yun. Pero naalala ko ang upuan ni Carlo. Sa loob ng pitong taon, doon ako nakaupo. Doon ako nagkwento ng pagod ko. Doon ako umiyak minsan. Doon ako tumawa.

Sa opisina, tahimik si Jessa. Hindi na siya lumapit kay Carlo nang personal. Pero napansin ko, tuwing magpapasa siya ng papel, matagal siyang nakatitig kay Carlo. Parang naghihintay na siya ulit ang magsabi ng “okay lang.”

Nang hapong yun, nag-message si Carlo sa akin. “Nasabi ko na kay Jessa. Sabi ko, hindi na siya pwedeng sumabay. Sabi ko, professional lang kami.”

Binasa ko ang message nang tatlong beses. Gusto kong maniwala. Pero may bahagi sa akin na hindi pa rin kampante. Kasi alam ko, hindi pa tapos ang kwento. Ang isang linggo, simula pa lang ng pagsubok.

Nang gabing yun, habang mag-isa ako sa bahay, nag-vibrate ang cellphone ko. Si Carlo ulit. “Grace, si Jessa nag-message. Sabi niya, nahihilo daw siya ulit at walang masakyan. Hindi ako sumagot. Sinasabi ko sa’yo kasi nangako ako na magiging tapat ako.”

Doon ako napahinga ng malalim. Sa wakas, nagsasabi na siya ng totoo. Hindi niya tinago. Pero alam ko rin, hindi si Jessa ang susuko agad. At hindi rin ako pwedeng magpanggap na ayos na ang lahat dahil lang sa isang message.

Tiningnan ko ang kalendaryo. Anim na araw pa. Anim na araw para malaman kung pipiliin pa rin ako ni Carlo kapag hindi ako nakatingin. Anim na araw para malaman kung ang pitong taon namin ay sapat para ayusin ang isang upuan na naibigay niya sa iba.

Salamat sa pagbabasa hanggang dito 🙏 Nasa comments section na ng page ang susunod na bahagi. I-click ang “View all comments” para mabasa ang Bahagi 4 👇📖

Bahagi 4
Nang magharap kami ni Jessa at ni Carlo sa parking ng BGC, sa wakas ay sinabi ko ang totoo at pinili ko ang sarili ko.

Lumipas ang isang linggo na ako lang mag-isa ang nag-Grab papasok at pauwi. Sa una, ang bigat. Sanay akong may naghihintay sa akin sa baba. Sanay akong may nagbubukas ng pinto para sa akin. Pero habang tumatagal, natutunan kong hindi pala ako kawawa kapag mag-isa ako. Nakakauwi pa rin ako. Nakakakain pa rin ako. Nakakatulog pa rin ako.

Si Carlo, araw-araw nagme-message. Hindi yung message na pilit. Yung totoo. “Nasa opisina na ako. Hindi ako sumabay kay Jessa.” “Pauwi na ako. Mag-isa lang ako sa kotse.” “Naalala ko, paborito mo yung lumpia sa BGC. Bumili ako.” Hindi siya perpekto, pero nagsisimula siyang maging tapat.

Isang hapon, habang nasa opisina ako, nakita ko si Jessa na lumapit kay Carlo. Hawak niya ang isang folder. “Sir, pwede po bang pasabay ulit? Overtime po kasi ako. Wala na pong Grab. Nahihilo po talaga ako.”

Nakita ko kung paano tumigas si Carlo. Tumingin siya sa akin mula sa malayo. Hindi siya sumagot agad kay Jessa. Kinuha niya ang cellphone niya at nag-type.

Pagkalipas ng ilang segundo, nag-vibrate ang cellphone ko. “Grace, nandito si Jessa. Humihingi ng sabay. Sabi ko, hindi pwede. Sabi ko, mag-book siya ng Grab at ako ang magbabayad ng ₱280 kung kailangan. Gusto mo bang ako na ang magsabi sa kanya ngayon?”

Binasa ko ang message. Sa wakas, hindi na niya ako tinataguan. Hindi na niya ako ginagawang huling makaalam. Tumango ako mula sa malayo. Tumayo si Carlo at hinarap si Jessa.

“Jessa,” sabi niya, malinaw pero hindi galit. “Hindi na ako pwedeng magpasabay sa’yo. Hindi dahil galit ako. Dahil mali na ginawa ko noon. Team leader mo ako, hindi driver mo. At may girlfriend ako na nasaktan dahil doon.”

Namula si Jessa. Hindi siya umiyak agad. Tumingin siya sa akin. Tapos tumingin siya kay Carlo. “Sir, hindi niyo po ba ako naiintindihan? Mag-isa lang po ako dito sa BGC. Wala po akong kasama.”

“Alam ko,” sabi ni Carlo. “Kaya nga tutulungan kitang mag-book. Pero hindi na sa kotse ko. Hindi na sa harap.”

Doon ako tumayo at lumapit. Hindi para makipag-away. Para tapusin ang hindi natapos noong anniversary namin.

“Jessa,” sabi ko, kalmado. “Pwede ba tayong mag-usap sa parking? Tayong dalawa lang muna. Tapos si Carlo.”

Sumunod siya. Sa parking ng BGC, tahimik. Wala nang ibang tao. Ang kotse ni Carlo, nakaparada sa dati naming pwesto. Yung pwesto na pitong taon naming pinaparadahan.

“Jessa, tatanungin kita ng diretso,” sabi ko. “Nahihilo ka ba talaga?”

Tumango siya. “Opo, Ate.”

“Kung nahihilo ka talaga, bakit noong pinababa kita at pinapunta sa likod, hindi ka nasuka? Bakit kaya mong maglakad ng malayo sa BGC nang mag-isa noong gabing yun? Bakit kaya mong mag-overtime hanggang gabi at humingi ulit ng sabay ngayon?”

Hindi siya nakasagot. Nanginginig ang labi niya.

“Alam mo ba,” patuloy ko, “ang totoo, hindi ako galit dahil sumakay ka. Galit ako dahil ginamit mo ang pagkahilo mo para makuha ang upuan ko. At ginamit mo ang luha mo para si Carlo ang magmukhang masama kung hindi ka niya pagbibigyan.”

Doon siya bumigay. Umiyak siya, pero ibang iyak na ito. Hindi na yung iyak na may paawa. Yung iyak na nahuli.

“Ate, sorry,” sabi niya, humihikbi. “Gusto ko lang po kasi na mapansin ako. Sa opisina, lahat kayo magagaling. Ako, intern lang. Si Sir Carlo lang ang mabait sa akin. Akala ko, kung mapapalapit ako sa kanya, baka… baka makita niya ako.”

“Baka makita ka bilang ano?” tanong ko.

“Bilang hindi lang intern,” sabi niya. “Akala ko, masyado kang strikto. Akala ko, hindi ka na niya mahal tulad ng dati. Akala ko, kung uupo ako sa harap, makikita niya na mas masaya akong kasama.”

Narinig iyon ni Carlo. Lumapit siya. Halatang gulat siya. Hindi niya inakala na ganoon ang iniisip ni Jessa.

“Jessa,” sabi ni Carlo, mababa ang boses pero matigas. “Hindi mo ako kilala. Hindi ako naghahanap ng mas masaya. Nagkamali ako dahil hinayaan kitang lumapit ng ganoon. Nagkamali ako dahil nagustuhan ko yung pakiramdam na ako ang hero mo. Pero hindi kita minahal. At hindi ko kailanman minahal ang ideya na saktan si Grace para lang maramdaman kong importante ako.”

Tumingin si Carlo sa akin. “Grace, sa harap ninyong dalawa, aaminin ko. Ang mali ko, hindi ko nilagyan ng hangganan. Hinayaan kong maging personal ang isang bagay na dapat trabaho lang. At ikaw ang nagbayad ng pitong taon mo para sa pagkakamali ko.”

Tumingin ako kay Jessa. Hindi ko siya sinigawan. Hindi ko siya sinampal. Mas malakas ang totoo kaysa sa sampal.

“Jessa,” sabi ko, “21 ka pa lang. Marami ka pang matututunan. Pero hindi mo kailangang agawin ang upuan ng iba para maramdaman mong may halaga ka. Ang halaga mo, hindi nakukuha sa pag-upo sa tabi ng boyfriend ng iba.”

Umiyak siya at tumango. “Ate, sorry po talaga. Hindi ko na po uulitin. Lilipat na po ako ng team kung kailangan. Ayokong maging dahilan ng pag-aaway niyo.”

Doon ko nakita si Carlo na gumawa ng desisyon na matagal ko nang hinihintay. “Jessa, simula bukas, hindi na ako ang magiging mentor mo. Kakausapin ko ang isa pang team leader para siya na ang mag-handle sa’yo. Professional tayo. Walang personal na message. Walang personal na sabay. Kung kailangan mo ng tulong sa trabaho, sa opisina lang, sa oras ng trabaho.”

Hindi iyon parusa para kay Jessa lang. Parusa rin iyon para kay Carlo. Inamin niya sa harap namin na kailangan niyang ayusin ang sarili niya. Hindi niya tinago. Hindi niya ako pinagtanggol nang peke. Pinanindigan niya ang mali niya.

Pagkatapos noon, kami na lang ni Carlo ang naiwan sa parking. Tahimik. Ang BGC, maliwanag pa rin. Pero iba na ang pakiramdam.

“Grace,” sabi niya, “alam kong hindi sapat ang sorry. Pitong taon, at isang upuan lang ang nasira ko, pero alam kong hindi lang upuan yun. Yung tiwala mo ang nasira ko.”

Tiningnan ko siya. Sa loob ng pitong taon, ngayon ko lang siya nakitang ganito kalinaw magsalita. Walang palusot. Walang ‘nadaan lang’. Walang ‘hindi ko inisip’.

“Kung bibigyan mo pa ako ng isang pagkakataon,” sabi niya, “hindi ako mangangako na hindi na ako magkakamali. Mangangako ako na hindi na ako magtatago. Kung may mag-message sa akin, sasabihin ko sa’yo. Kung may humingi ng sabay, ikaw ang una kong tatanungin. Kung may plano tayo, atin lang yun.”

“Carlo,” sabi ko, “hindi ko kailangan ng lalaking perpekto. Kailangan ko ng lalaking pipiliin ako kahit walang nakatingin. Kailangan ko ng lalaking hindi ako ipagpapalit sa pakiramdam na siya ay hero ng iba.”

Tumango siya. “At kailangan ko ring matutunan na hindi ako hero. Kailangan kong matutunan na ang pagiging mabait, may hangganan.”

Doon ako nagdesisyon na protektahan ang sarili ko. Hindi sa pamamagitan ng pag-alis agad. Kundi sa pamamagitan ng pagtatakda ng malinaw na hangganan. “Hindi na ako maghihintay sa baba araw-araw na parang obligasyon mo ako,” sabi ko. “Kung susunduin mo ako, dahil gusto mo, hindi dahil nahihiya ka. Kung mag-Grab ako, okay lang. Hindi ako mawawala. Pero hindi rin ako magpapaalipin sa takot na baka may umupo ulit sa upuan ko.”

“At yung anniversary natin,” dagdag ko, “hindi ko na hihingin na bawiin mo yung ₱3,500 na reservation. Tapos na yun. Pero gusto ko ng bago. Yung tayong dalawa lang. Walang pangatlong tao. Walang kwento sa opisina. Tayong dalawa lang, sa restaurant na tayo ang pumili.”

Pumayag siya agad. “Ako ang mag-book. Ako ang magbabayad. Ikaw lang ang isasabay ko.”

Lumipas ang dalawang linggo. Tahimik. Walang drama. Si Jessa, lumipat na ng team. Hindi na siya lumalapit kay Carlo. Sa opisina, professional na lang sila. Minsan, nagkikita kami sa pantry, tumatango siya sa akin. Hindi na siya umiiyak. Parang natuto rin siya.

Si Carlo, araw-araw pa rin nagme-message. Pero iba na. Hindi na siya nagtatago. Kapag may meeting siya na late, sinasabi niya agad. Kapag may nagtanong sa kanya na intern, sa opisina niya sinasagot, hindi sa personal na message.

Isang Sabado, nag-aya siya. “Grace, tara. Nag-book ako ulit sa BGC. Yung restaurant na gusto mo. Tayong dalawa lang.”

Pagdating namin, binuksan niya ang pinto ng passenger seat para sa akin. Hindi niya ako minadali. Hinintay niya akong umupo. Tapos isinara niya ang pinto ng dahan-dahan, tulad ng ginagawa niya noong college pa kami.

“Sa’yo ang upuang ito,” sabi niya habang nagmamaneho. “Sa’yo lang. Hindi ko na ibibigay sa iba. Hindi dahil takot ako sa’yo. Dahil naalala ko na, dito ka nakaupo noong nangarap tayo. Dito ka nakaupo noong sinabi mong kaya natin.”

Ngumiti ako. Sa unang pagkakataon pagkatapos ng sampal, ng luha, ng isang linggong pag-Grab mag-isa, naramdaman kong hindi ako nakikipaglaban. Hindi ako nakikipag-agawan.

Kumain kami. Nagkwentuhan kami tungkol sa trabaho, tungkol sa plano naming mag-ipon para sa sariling condo, tungkol sa pamilya niya sa Quezon City at pamilya ko. Walang cellphone na nakapatong sa mesa. Walang sulyap sa ibang babae. Walang takot na may biglang uupo sa tabi niya.

Pagkatapos kumain, naglakad kami sa BGC. Hawak niya ang kamay ko. Hindi yung hawak na pilit. Yung hawak na parang sinasabi, “Nandito ako.”

“Grace,” sabi niya habang naglalakad kami, “salamat kasi hindi mo ako iniwan agad. Salamat kasi binigyan mo ako ng pagkakataong ayusin ang sarili ko. Hindi ko na ulit hahayaang may ibang umupo sa pagitan natin.”

Tiningnan ko siya. Pitong taon na kami. Apat na taon sa college, tatlong taon sa totoong buhay. Marami na kaming pinagdaanan. Pero ngayon ko lang naramdaman na pareho na kaming lumalaban para sa isa’t isa, hindi lang ako.

“Carlo,” sabi ko, “hindi ko kailangan na ikaw ang magligtas sa akin. Kailangan ko lang na ikaw ang pumili sa akin, araw-araw, kahit walang nakatingin.”

At habang nakaupo ako sa tabi niya, sa upuan na sa akin talaga, sa unang pagkakataon sa loob ng pitong taon, hindi na ako nakikipag-agawan, dahil sa wakas, ako na ang pinili niya nang kusa.

Salamat sa pagsama sa amin at pagbabasa ng kuwento hanggang dulo 🙏 Iwan sa comments ang iyong opinyon, reaksiyon o suhestiyon. Malaking tulong iyon para mapaganda pa namin ang mga susunod na kuwento. Huwag kalimutang i-follow ang page para hindi mo mapalampas ang mga bagong kuwento araw-araw 📖✨