SA ARAW NG AMING KASAL, SINADYA NG WALONG TAON KONG KASINTAHAN NA PAKASALAN ANG KAPATID KO DAHIL SA ISANG PUSTAHAN—PERO HINDI NIYA ALAM NA HABANG NAGDIRIWANG SILA, MAY ISA NA AKONG PINAKASALAN NA HINDI NIYA KAYANG TAPATAN
Labingwalong alarm ang itinakda ko para sa araw ng aming civil wedding. Wala ni isa ang tumunog.
Pagdating ko sa City Hall, kasal na ang lalaking walong taon kong minahal—sa sarili kong kapatid.
At nang tanungin ko kung paano niya nagawang ipagpalit ang aming kasal, tumawa lamang siya.
“Natalo lang ako sa pustahan, babe. Pagkalipas ng tatlumpung araw, hihiwalayan ko siya. Ikaw pa rin naman ang pakakasalan ko.”
Akala ko noon, wala nang mas masakit pa sa makita ang lalaking mahal mo na may ibang babae.
Advertisement
Nagkamali ako.
Mas masakit palang malaman na para sa kanya, ang walong taon ninyong relasyon ay maaari lamang ipusta na parang isang larong walang halaga.
Ako si Isabella Reyes, dalawampu’t walong taong gulang, at ngayong araw sana ang simula ng bagong buhay namin ni Adrian Monteverde.
Walong taon kaming magkasintahan.
Mula noong wala pa siyang sariling negosyo hanggang sa maging matagumpay siyang negosyante sa Makati, hindi ako umalis sa tabi niya.
Ako ang babaeng naghintay.
Ako ang babaeng umunawa.
At ako rin pala ang babaeng pinakamadali niyang lokohin.
Advertisement
Nakatayo ako sa lobby ng Quezon City Hall nang bumalik si Adrian.
Nakangiti pa siya habang hawak ang isang bouquet ng pink peonies.
“Babe, bakit namumugto ang mata mo?”
Hindi ako makapagsalita.
Inilabas niya ang marriage certificate mula sa kanyang bag.
Nandoon ang pangalan niya.
At katabi nito ang pangalan ni Bianca Reyes.
Ang kapatid ko sa ama.
“Ngayon, naniniwala ka na?” tanong niya.
“Bakit, Adrian?”
Nagkibit-balikat siya.
“Nagpustahan kami ni Bianca. Kapag napigilan ka niyang makarating sa oras, pakakasalan ko siya. Nagawa niya, kaya tinupad ko ang usapan.”
Advertisement
“Pwede mo namang hindi tinuloy!”
“Alam mong hindi ako sumisira sa pangako.”
Napatawa ako nang mapait.
“Paano naman ang pangako mo sa akin?”
Saglit siyang natahimik.
“Isa, hindi naman ibig sabihin nito na hindi na kita pakakasalan. Gusto ko lang maranasan kung paano makipagrelasyon sa iba. Walong taon na tayong dalawa lang. Hindi mo ba naiintindihan?”
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.
“Isipin mo na lang na may business trip ako nang isang buwan. Pagbalik ko, tayo pa rin.”
Advertisement
“Hindi na kailangan.”
Kumunot ang noo niya.
“Ano?”
“Hindi na kita kailangan, Adrian.”
Ngumiti siya, tila batang nagpapasensya sa isang nagtatampong kasintahan.
“Galit ka lang.”
Napatingin ako sa singsing sa daliri niya.
Anim na buwan naming pinag-ipunan ang magkaparehong wedding rings na iyon. Espesyal na ginawa sa isang jewelry studio sa Makati, na may disenyo ng magkakaugnay na hibla at maliliit na diyamante.
Dapat ngayong araw namin iyon unang isusuot.
Ngunit suot na niya.
“Yung singsing ko…” nanginginig kong sabi. “Ibinigay mo rin ba kay Bianca?”
Advertisement
Bigla niyang itinago ang kamay.
“Kailangan din naman namin ng kaunting ceremony. Hihiramin lang niya. Ibabalik niya pagkatapos.”
“Hindi na.”
“Isa—”
“Pati singsing, pati ikaw, sa kanya na.”
Tumunog ang cellphone niya.
Nang makita ang pangalan ni Bianca, agad lumambot ang boses niya.
“Hello, wifey. Papunta na ako.”
Bago umalis, kinuha niya ang bouquet na naiwan malapit sa ceremony area.
Pink peonies.
Ang paborito kong bulaklak.
Ang unang bulaklak na ibinigay niya noong niligawan niya ako.
“Gusto mo bang ihatid kita pauwi?” tanong niya.
Advertisement
Umiling ako.
“May hinihintay ako.”
Tumawa siya.
“Sige. Maghintay ka muna hanggang kumalma ka.”
Pagkaalis niya, kinuha ko ang cellphone ko.
May mensahe na akong naipadala kanina.
“Kailangan ko ng groom ngayong araw. Pwede ka bang pumunta at pakasalan ako?”
Ang pinadalhan ko?
Si Gabriel Villareal.
Isang lalaking matagal ko nang kilala, ngunit hindi ko kailanman inakalang lalapitan ko para sa ganitong bagay.
Mabilis ang sagot niya.
“Hintayin mo ako. Papunta na ako.”
Makalipas ang ilang minuto, isang matangkad na lalaki na nakasuot ng puting polo at maitim na pantalon ang huminto sa harapan ko.
Advertisement
Bahagyang hinihingal.
“Late ba ako?”
Tiningnan ko siya.
“Hindi. Tamang-tama lang.”
Hindi siya nagtanong tungkol kay Adrian.
Hindi niya pinagtawanan ang namumugto kong mga mata.
Tahimik lamang niyang iniabot ang kamay niya.
“Sigurado ka, Isabella?”
Tumingin ako sa kanya.
“Sigurado ako.”
At sa araw na dapat ikasal ako sa lalaking walong taon kong minahal, naging asawa ako ng ibang lalaki.
Pagkatapos ng seremonya, sinabi ni Gabriel na kailangan niyang lumipad patungong Singapore para sa isang mahalagang pagpupulong.
“Pagbalik ko, susunduin kita,” sabi niya.
NAHULI NAMIN ANG CHILDHOOD FRIEND NG BOYFRIEND KO NA NAGNANAKAW NG GAMIT NA CONDOM PARA MAGKAROON NG BILYONARYONG ANAK!
TATLONG BUWAN MATAPOS NIYA AKONG HIWALAYAN PARA SA KABIT, NAWALAN SIYA NG ALAALA AT AKO ANG HINANAP SA OSPITAL!
ISANG ARAW BAGO ANG KASAL NIYA SA IBANG BABAE, PINALAYAS NIYA AKO—PERO NABUNTIS NIYA AKO AT MAY LIHIM AKONG NABUKING!
“Hindi mo kailangang magmadali.”
Ngumiti siya.
“Asawa na kita. Siyempre, babalikan kita.”
Habang pauwi, tumawag si Mama mula sa ospital.
“Anak, kasal ka na ba?”
May sakit sa puso si Mama. Matagal na niyang pangarap na makita akong may mabuting asawa.
Itinaas ko ang marriage certificate sa camera.
“Opo, Ma.”
Nagliwanag ang mukha niya.
“Salamat sa Diyos! Masaya ako para sa iyo!”
Hindi ko muna sinabi kung sino ang napangasawa ko.
Pagkatapos ng tawag, kinunan ko ng litrato ang certificate at ipinost.
Advertisement
Ilang segundo lang, nagkomento si Adrian.
“Ang galing naman ng baby ko. Nakahanap pa ng pekeng marriage certificate para hindi mag-alala si Tita.”
Sa kabilang post, ipinagmamalaki ni Bianca ang kanilang kasal.
“Pinakamasarap palang premyo ang asawang napanalunan sa pustahan!”
Maraming tumawa.
May nagsabing anak daw ako ng kabit.
May nagsabing si Bianca ang tunay na prinsesa ng pamilya.
At may nagkomentong ako na raw ngayon ang third party.
Alam ni Adrian ang katotohanan.
Si Bianca ang anak ng babaeng naging dahilan ng pagkasira ng pamilya namin.
Advertisement
Pero sa halip na ipagtanggol ako, nag-react lamang siya ng laughing emoji.
Hindi ako nakapagpigil.
Nagkomento ako.
“Ang taong sanay mang-agaw ng hindi kanya, hindi kailanman matututong maging masaya sa sarili niyang buhay.”
Agad tumawag si Adrian.
“Isa! Mag-sorry ka kay Bianca!”
“Bakit?”
“Nasasaktan siya!”
“Paano naman ako?”
Bumigat ang boses niya.
“Kapag hindi ka humingi ng tawad, sasabihin ko sa mama mong hindi tayo nagpakasal. Alam mong delikado sa puso niya ang matinding stress.”
Nanlamig ang mga kamay ko.
Advertisement
“Adrian, huwag mong idamay si Mama.”
“Then apologize.”
Nang makarating ako sa bahay ng ama ko, naroon silang lahat.
Si Papa.
Ang ina ni Bianca.
Si Bianca.
At si Adrian.
Masaya silang nagtatawanan na parang walang nangyari.
“Isabella,” malamig na sabi ni Papa, “kasal na sina Adrian at Bianca. Huwag ka nang manggulo.”
Ngumiti si Bianca.
“Akala ko ba may asawa ka na, Ate? Nasaan ang mister mong gawa-gawa?”
Tumawa siya.
“Baka naman bumili ka lang ng pekeng certificate online!”
Advertisement
Hinawakan ni Adrian ang balikat niya.
“Tama na, wifey. Hindi naman niya kasalanan kung nasaktan siya.”
Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.
“Isa, alam ko namang galit ka. Pero prank lang yung mga alarm mo. Si Bianca ang nag-off ng lahat habang natutulog ka.”
Parang tumigil ang mundo.
Si Bianca pala.
Sinadya nilang sirain ang araw na walong taon kong hinintay.
Kinuha ko sana ang marriage certificate mula sa bag ko.
Ngunit biglang may kumislap sa pulso ni Bianca.
Isang jade bracelet.
Advertisement
Ang pulseras na iniwan sa akin ni Lola bago siya pumanaw.
Ang pulseras na ipinangako kong isusuot sa araw ng kasal ko.
“Sa akin iyan,” sabi ko.
Ngumiti siya habang ipinapakita ang pulso.
“Hihiramin ko lang. May honeymoon kami ni Adrian sa Boracay. Bagay ito sa damit ko.”
Napatingin ako kay Adrian.
“Honeymoon?”
Tumango siya.
“Asawa ko na si Bianca. Natural lang na mag-honeymoon kami.”
“Pati honeymoon natin, ibinigay mo sa kanya?”
“Isa, huwag kang makasarili.”
Dahan-dahan kong inilabas ang marriage certificate.
Ngunit bago ko pa iyon maipakita, biglang tumunog ang cellphone ko.
Isang mensahe mula kay Gabriel.
“Nakarating na ako sa Singapore. May isang bagay akong nakalimutang sabihin sa iyo tungkol sa kasal natin.”
Kasunod nito ang isa pang mensahe.
“Isabella, hindi ako pumayag na pakasalan ka dahil naaawa ako sa iyo. Matagal na kitang hinihintay.”
Napatitig ako sa screen.
At sa mismong sandaling iyon, napansin ni Adrian ang pangalang nakasulat sa itaas ng mensahe.
Gabriel Villareal.
Biglang nawala ang ngiti niya.
“Isabella…” paos niyang tanong.
“Bakit ka minemessage ng presidente ng Villareal Group?”

BAHAGI 2 – ANG BUONG KUWENTO PARA SA WEBSITE
Hindi ko agad sinagot si Adrian.
Sa unang pagkakataon sa loob ng walong taon, nakita ko ang takot sa mga mata niya.
Hindi galit.
Hindi pagkairita.
Takot.
“Isabella, tinatanong kita. Bakit ka kinokontak ni Gabriel Villareal?”
Tiningnan ko ang cellphone ko, pagkatapos ay ang marriage certificate na hawak ko.
“Dahil asawa ko siya.”
Natahimik ang buong sala.
Pagkaraan ng ilang segundo, malakas na tumawa si Bianca.
“Ate, grabe ka naman! Kung magsisinungaling ka, pumili ka naman ng kapani-paniwala!”
Ngunit hindi tumawa si Adrian.
Kilala niya si Gabriel.
Ang Villareal Group ay isa sa malalaking kumpanyang may negosyo sa real estate, logistics, at investments sa Pilipinas.
At si Gabriel ang lalaking minsang tumulong sa negosyo ni Adrian noong nagsisimula pa lamang ito.
“Hindi puwede,” bulong niya.
Inilapag ko sa mesa ang marriage certificate.
Nandoon ang pangalan ko.
At ang pangalan ni Gabriel.
May mga pirma at detalye ng aming kasal.
Lumapit si Adrian at kinuha iyon.
Paulit-ulit niyang binasa.
“Peke ito.”
“Hindi.”
“Hindi ka puwedeng basta magpakasal sa ibang lalaki!”
Tumingin ako nang diretso sa kanya.
“Bakit hindi? Ikaw nga, nagawa mong pakasalan ang kapatid ko dahil lang sa pustahan.”
“Magkaiba iyon!”
“Paano naging magkaiba?”
Hindi siya nakasagot.
Biglang nagsalita si Papa.
“Isabella, ano itong kalokohan? Hindi mo man lang sinabi sa akin na magpapakasal ka sa iba?”
Napangiti ako nang mapait.
“Papa, alam mo bang ngayong araw dapat ang kasal namin ni Adrian?”
“Iyon nga ang problema. Hindi mo dapat ginagawang kompetisyon ang kasal.”
“Kompetisyon?”
Napatingin ako sa kanilang apat.
“Si Bianca ang nagpatay ng labingwalong alarm ko. Si Adrian ang pumayag na pakasalan siya. Kinuha nila ang singsing ko, ang bouquet ko, pati ang honeymoon na pinlano namin.”
Nanginginig na ang boses ko.
“Pero ako pa ang may kasalanan dahil nagpakasal ako sa taong kusang pumili sa akin?”
Walang sumagot.
Si Bianca ang unang nakabawi.
“Hindi mo naman mahal si Gabriel! Ginagamit mo lang siya para pagselosin si Adrian!”
“Hindi mo alam ang nararamdaman ko.”
“Alam kong hindi ka niya seseryosohin!”
Muling kinuha ni Adrian ang certificate.
“Isa, ayusin natin ito. Tawagan mo siya. Sabihin mong nagkamali ka.”
“Hindi ako nagkamali.”
“Walong taon tayo!”
“Oo,” sagot ko. “Walong taon. Pero isang pustahan lang pala ang halaga niyon sa iyo.”
Lumapit siya.
“Hindi mo naiintindihan. Si Bianca, isang buwan lang. Ikaw ang gusto kong makasama habang-buhay.”
“Kung ganoon, bakit siya ang pinakasalan mo?”
“Dahil nangako ako!”
“Sa kanya, oo. Pero sa akin, hindi mo kayang tuparin ang pangako mo.”
Napayuko siya.
Sa tabi namin, biglang nagsalita si Bianca.
“Adrian, sabihin mo nga sa kanya! Asawa mo ako!”
Hinawakan niya ang braso nito.
Ngunit sa unang pagkakataon, hindi siya pinansin ni Adrian.
Nakatingin lamang siya sa pangalan ni Gabriel.
“Isa, hindi mo alam ang pinasok mo. Hindi ordinaryong tao si Gabriel.”
“Alam ko.”
“Mayaman siya. Makapangyarihan. Hindi mo basta puwedeng gawing panakip-butas sa relasyon natin.”
“Hindi ko siya ginawang panakip-butas.”
Kinuha ko ang certificate mula sa kamay niya.
“Hindi mo kailangang mag-alala sa kasal ko. Ang dapat mong isipin ay ang sarili mong asawa.”
Pagkatapos ay humarap ako kay Bianca.
“At isa pa. Ibalik mo ang pulseras ni Lola.”
Napangisi siya.
“Ate, regalo naman ito ng pamilya. Bakit ka madamot?”
“Hindi iyon regalo sa pamilya. Regalo iyon sa akin.”
“Hindi naman niya magagamit!” singit ng ina ni Bianca. “Kasal na ang anak ko. Hayaan mo na!”
Tumingin ako kay Papa.
“Papa, alam mong kay Lola iyon. Ikaw mismo ang nakakita nang ibigay niya sa akin.”
Nag-iwas siya ng tingin.
“Isabella, isang pulseras lang iyan.”
Isang pulseras lang.
Parang narinig kong muli ang lahat ng pagkakataong pinili niyang maliitin ang sakit ko.
Noong una niyang dinala sa bahay ang babae niyang kinakasama.
Noong ipinakilala niya si Bianca bilang kapatid ko.
Noong sinabi niyang dapat kong tanggapin ang lahat para maging payapa ang pamilya.
Laging ako ang kailangang umintindi.
Laging ako ang kailangang magparaya.
At ngayon, pati ang huling alaala ni Lola ay gusto nilang ibigay ko.
“Kung ganoon,” sabi ko, “hindi ko na kailangang bumalik dito.”
Tumalikod ako.
Ngunit hinawakan ni Adrian ang braso ko.
“Isa, hindi pa tayo tapos mag-usap.”
“Bitiwan mo ako.”
“Hindi mo puwedeng basta itapon ang walong taon!”
Napatingin ako sa kamay niyang nakahawak sa akin.
Suot pa rin niya ang singsing na dapat para sa aming dalawa.
“Adrian, ikaw ang unang nagtapon.”
Dahan-dahan niyang binitiwan ang braso ko.
Lumabas ako nang hindi na lumilingon.
Pagdating ko sa condo, doon lamang ako tuluyang napaiyak.
Hindi dahil gusto ko pang bumalik kay Adrian.
Kundi dahil sa walong taon kong ibinigay sa maling tao.
Naalala ko ang mga gabing puyat ako sa pagtulong sa business proposals niya.
Ang mga birthday na nakalimutan niya.
Ang mga pangakong paulit-ulit niyang ipinagpaliban.
At ang sarili kong paulit-ulit na nagsasabing, Mahal naman niya ako.
Tumunog ang cellphone ko.
Video call mula kay Gabriel.
Pinunasan ko ang mukha ko bago sumagot.
“Hello?”
Nasa isang hotel room siya. Nakasuot ng simpleng polo, at halatang pagod sa biyahe.
“Umiiyak ka?”
“Hindi.”
Bahagya siyang ngumiti.
“Isabella, hindi mo kailangang magkunwari sa akin.”
Hindi ko napigilan ang panibagong pagpatak ng luha.
“Gabriel, bakit ka pumayag?”
Saglit siyang natahimik.
“Dahil ikaw ang nagtanong.”
“Hindi sapat na dahilan iyon para magpakasal.”
“Para sa akin, sapat iyon para pumunta.”
Tumingin siya nang diretso sa camera.
“Pero gusto kong malinaw ang isang bagay. Hindi kita pinakasalan para maghiganti ka kay Adrian. Hindi rin kita pipiliting mahalin ako dahil asawa na kita.”
Napakagat ako sa labi.
“Kung gusto mong maghintay muna tayo bago magsama, maghihintay ako. Kung kailangan mo ng panahon, ibibigay ko.”
“Paano kung matagal?”
“Matagal din naman kitang hinintay.”
Hindi ako nakapagsalita.
Minsan ko nang nakilala si Gabriel sa isang business gathering ni Adrian.
Hindi siya palasalita.
Ngunit tuwing magkikita kami, lagi niyang naaalala ang maliliit na bagay tungkol sa akin.
Kung anong kape ang gusto ko.
Kung ayaw ko ng masyadong maingay na lugar.
Kung paano ako laging nauunang mag-alala para sa ibang tao.
Noon, akala ko mabait lamang siya.
Hindi ko inakalang may mas malalim palang dahilan.
“Gabriel…”
“Hmm?”
“Salamat sa pagpunta kanina.”
Ngumiti siya.
“Salamat din sa pagpili sa akin.”
Kinabukasan, sunod-sunod ang tawag ni Adrian.
Hindi ko sinagot.
Nagpadala siya ng mahahabang mensahe.
“Isa, pag-usapan natin ito.”
“Hindi ko kayang isipin na asawa ka ng iba.”
“Alam mong mahal kita.”
Pagkatapos ay may isa pang mensahe.
“Kung gusto mo, kakanselahin ko ang honeymoon namin ni Bianca.”
Napailing ako.
Hanggang ngayon, iniisip niyang sapat na ang kaunting pagbabago ng plano para patawarin ko siya.
Nag-reply ako.
“Hindi mo kailangang kanselahin ang kahit ano. Hindi na ako bahagi ng buhay ninyong dalawa.”
Makalipas ang ilang minuto, tumawag si Bianca.
Hindi ko rin sinagot.
Nag-iwan siya ng voice message.
“Ate, masaya ka na ba? Nag-aaway na kami ni Adrian dahil sa iyo! Kahit kasal na kami, ikaw pa rin ang hinahanap niya!”
Pinakinggan ko hanggang matapos.
Pagkatapos ay binura ko.
Hindi ko na responsibilidad ang kaligayahan nila.
Pagkaraan ng tatlong araw, nakalabas si Mama mula sa ospital.
Dinalaw ko siya at sinabi ang buong katotohanan.
Natatakot akong masaktan siya.
Ngunit nang marinig niya ang ginawa ni Adrian, matagal lamang siyang tumahimik.
Pagkatapos ay hinawakan niya ang kamay ko.
“Anak, bakit hindi mo agad sinabi?”
“Ayokong mag-alala ka, Ma.”
Napaluha siya.
“Mas masasaktan ako kung magtitiis ka sa isang lalaking hindi marunong rumespeto sa iyo.”
Ipinakita ko ang litrato ni Gabriel.
“Siya ang napangasawa ko.”
Matagal niyang tiningnan ang larawan.
“Siya ba ang lalaking dumalaw noon noong birthday mo?”
Tumango ako.
“Siya nga.”
Ngumiti si Mama.
“Naalala ko siya. Hindi siya umalis hanggang masigurong may masasakyan tayong pauwi.”
Hindi ko naalala ang detalyeng iyon.
Ngunit naalala pala ni Mama.
“Anak,” mahina niyang sabi, “hindi ko kailangang makita kang may marangyang kasal. Ang gusto ko lang, may taong hindi ka hahayaang umiyak nang mag-isa.”
Niyakap ko siya nang mahigpit.
Sa unang pagkakataon matapos ang nangyari, naramdaman kong hindi ko kailangang maging matatag sa lahat ng oras.
Isang linggo ang lumipas bago bumalik si Gabriel mula Singapore.
Sinundo niya ako sa condo.
Walang malaking entourage.
Walang mamahaling regalo.
Isang bouquet lamang ng puting tulips ang dala niya.
“Hindi ko alam kung gusto mo pa rin ng pink peonies,” sabi niya.
Napatingin ako sa mga bulaklak.
“Paano mo nalaman?”
“Na paborito mo iyon?”
Tumango ako.
“Matagal ko nang alam. Pero naisip kong baka gusto mong magsimula sa ibang bulaklak.”
Hindi ko napigilang ngumiti.
“Maganda ang tulips.”
“Good. Dahil gusto kong magkaroon tayo ng sarili nating mga alaala.”
Dinala niya ako sa isang tahimik na restaurant.
Doon niya sinabi ang matagal na niyang itinatago.
“Isabella, nagustuhan na kita bago pa tayo naging malapit ni Adrian.”
Napatingin ako sa kanya.
“Bakit hindi mo sinabi?”
“Dahil may boyfriend ka. At masaya ka noon.”
“Akala mo masaya ako?”
“Iyon ang pinapakita mo. Hindi ko karapatang sirain iyon.”
Huminga siya nang malalim.
“Noong nag-message ka sa akin, alam kong may nangyaring masama. Pero hindi ko gustong samantalahin ang pagkakataon.”
“Kung ganoon, bakit ka pumayag agad?”
“Dahil ayokong sa pinakamahirap mong araw, maramdaman mong wala kang mapupuntahan.”
Napayuko ako.
“Hindi ko pa kayang sabihing mahal kita.”
“Hindi ko naman hinihingi ngayon.”
“Baka masaktan kita.”
“Mas gugustuhin kong maging tapat ka kaysa pilitin mong suklian ang nararamdaman ko.”
Sa gabing iyon, unang beses kong naramdaman na ang pagmamahal ay hindi dapat laging may kapalit na sakripisyo.
Ngunit hindi pa pala tapos si Adrian.
Pagkaraan ng dalawang araw, dumating siya sa lobby ng condo ko.
Nakita ko siya habang kasama ko si Gabriel.
Magulo ang buhok niya. Namumula ang mga mata.
“Isa!”
Huminto kami.
Tumingin siya kay Gabriel.
“Sir, kailangan kong makausap ang girlfriend ko.”
Mahinahon ang sagot ni Gabriel.
“Hindi mo na siya girlfriend.”
“Wala kang karapatang makialam!”
Hindi nagtaas ng boses si Gabriel.
“Asawa ko siya. Pero siya pa rin ang magpapasya kung gusto ka niyang kausapin.”
Napatingin si Adrian sa akin.
“Isa, please. Mali ako.”
Tahimik akong naghintay.
“Hindi ko alam kung bakit ko ginawa iyon. Akala ko kahit anong mangyari, hindi mo ako iiwan.”
Doon ko naunawaan ang lahat.
Hindi niya ako pinili dahil mahal niya ako.
Pinabayaan niya ako dahil sigurado siyang lagi akong naroon.
“Sinabi mong isang buwan lang,” pagpapatuloy niya. “Pero hindi ko kaya. Tuwing kasama ko si Bianca, ikaw ang naiisip ko.”
“Adrian, asawa mo siya.”
“Makikipaghiwalay ako!”
“Hindi na iyon ang problema.”
Napahinto siya.
“Hindi na kita mahal tulad ng dati.”
Parang may kung anong nabasag sa mukha niya.
“Hindi puwede.”
“Puwede. At nangyari na.”
Lumapit siya nang isang hakbang.
“Walong taon, Isa. Wala bang halaga iyon?”
“May halaga. Kaya nga napakasakit nang ginawa mo.”
Inabot niya ang isang maliit na kahon.
Nasa loob ang wedding ring ko.
“Binalik na ni Bianca. Pwede pa nating ayusin.”
Tiningnan ko ang singsing.
Ang singsing na minsang pinangarap kong isuot habang-buhay.
Ngayon, wala na akong naramdaman.
“Hindi na akin iyan.”
“Isa…”
“Ibinigay mo sa iba. Panindigan mo ang pinili mo.”
Hindi niya naituloy ang sasabihin.
At sa unang pagkakataon, ako ang tumalikod habang siya ang naiwan.
Kinagabihan, may dumating na package mula sa bahay ni Papa.
Nasa loob ang jade bracelet ni Lola.
May maikling sulat.
“Ipinababalik ko ito. —Papa”
Walang paghingi ng tawad.
Walang paliwanag.
Ngunit nang hawakan ko ang malamig na jade, naalala ko ang huling bilin ni Lola.
“Isabella, isuot mo ito sa araw na pakakasalan mo ang taong marunong mag-ingat sa puso mo.”
Hindi ko iyon naisusuot noong araw ng kasal namin ni Gabriel.
Ngunit ngayon, naintindihan ko ang ibig niyang sabihin.
Hindi ang pulseras ang magbibigay ng halaga sa kasal.
Ang taong kasama ko ang mahalaga.
Lumipas ang ilang buwan.
Hindi naging perpekto ang pagsasama namin ni Gabriel.
May mga araw na tahimik ako.
May mga gabing bumabalik ang sakit ng nakaraan.
Hindi niya ako minadali.
Hindi niya ginamit ang pagiging asawa ko para pilitin akong maging handa.
Unti-unti, natutunan naming maging magkaibigan, magtiwala, at bumuo ng mga pangarap na hindi nakasalalay sa nakaraan.
Isang hapon, naglalakad kami sa isang tahimik na hardin nang bigla siyang huminto.
“Isabella, may itatanong ako.”
Napatingin ako.
“Bakit?”
Inilabas niya ang isang maliit na kahon.
Sa loob ay isang simpleng singsing.
Walang malalaking diyamante.
Walang magarbong disenyo.
“Alam kong kasal na tayo,” sabi niya. “Pero noong araw na iyon, nasasaktan ka. Hindi ko gustong iyon lang ang maalala mo kapag iniisip mo ang simula natin.”
Nangingilid ang luha ko.
“Gabriel…”
“Hindi kita hihilingang kalimutan ang nakaraan. Gusto ko lang malaman mo na araw-araw, pipiliin pa rin kita.”
Huminga siya nang malalim.
“Isabella Villareal, papayag ka bang magsimula tayong muli? Hindi bilang dalawang taong tumakas sa sakit, kundi bilang dalawang taong kusang pinili ang isa’t isa?”
Hindi ko na napigilan ang pagluha.
Ngunit sa pagkakataong iyon, hindi na dahil sa sakit.
Iniabot ko ang kamay ko.
“Oo.”
Isinuot niya ang singsing.
At nang yakapin niya ako, sa wakas ay naramdaman kong nakauwi na ako.
Makalipas ang ilang panahon, nabalitaan kong tuluyan nang nagkahiwalay sina Adrian at Bianca.
Ang kasal na nagsimula sa isang pustahan ay nauwi sa walang katapusang sisihan.
Sinisi ni Adrian si Bianca sa pagkawala ko.
Sinisi naman ni Bianca si Adrian dahil hindi niya kayang kalimutan ang nakaraan.
Hindi ko na inalam ang iba pang detalye.
Hindi dahil wala akong pakialam.
Kundi dahil wala na silang puwang sa buhay na binubuo ko.
Isang araw, may huling mensahe si Adrian.
“Isa, kung maibabalik ko lang ang araw na iyon, ikaw ang pakakasalan ko.”
Matagal kong tiningnan ang mensahe.
Pagkatapos ay sumagot ako.
“Kung maibabalik ko ang araw na iyon, hindi ko pa rin babaguhin ang nangyari. Dahil doon ko natutunang hindi lahat ng pagkawala ay pagkatalo.”
Binura ko ang conversation.
At hindi na ako muling lumingon.
Sa unang anibersaryo namin ni Gabriel, dinala niya ako sa isang maliit na restaurant na may tanawin ng Manila Bay.
Nasa tabi namin si Mama, mas malusog at mas masaya.
Suot ko ang jade bracelet ni Lola.
At sa daliri ko, ang singsing na ibinigay ni Gabriel noong pinili naming magsimulang muli.
Habang papalubog ang araw, hinawakan niya ang kamay ko.
“May pinagsisisihan ka ba?” tanong niya.
Ngumiti ako.
“Meron.”
Bahagyang nagbago ang mukha niya.
“Ano iyon?”
“Na hindi kita minessage nang mas maaga.”
Tumawa siya at hinalikan ang noo ko.
“Hindi bale. Nandito na tayo.”
Sumandal ako sa balikat niya.
Naalala ko ang labingwalong alarm na hindi tumunog.
Ang wedding ring na ibinigay sa ibang babae.
Ang bouquet na inagaw.
Ang walong taong akala ko ay habambuhay.
Dati, iniisip kong iyon ang pinakamasamang araw ng buhay ko.
Ngayon, alam kong iyon ang araw na natapos ang isang kasinungalingan at nagsimula ang isang mas magandang katotohanan.
Dahil ang tunay na pagmamahal ay hindi premyong napapanalunan sa pustahan. Hindi ito bagay na maaaring hiramin, agawin, o ibalik kapag nagsawa na.
Ang tunay na pagmamahal ay isang pagpiling ginagawa araw-araw—kahit walang pustahan, kahit walang kapalit, at kahit walang kasiguraduhang mamahalin ka rin pabalik.
At sa wakas, hindi na ako ang babaeng naghihintay na piliin.
Ako na ang babaeng marunong pumili para sa sarili ko.
WAKAS.
